Talk:Barice, Serbia

Barice
Selo Barice se spominje po prvi put zvanično 1713 pod imenom Janoš. 1717 se selo spominje kao Sent Janoš a 1922 kao Sveti Jovan. Sredinom 50-tih godina je ime sela menjano u Barice, verovatno zbog barica koje su nastale tokom korisćenja zemlje za gradnju. Prema cenzusima je selo 1837 imalo 1 523 stanovnika, od kojih su 1 511 bilo pravoslavci, 8 katolici i 4 jevreji. Selo je bilo na vrhuncu 1910 godine sa 1 568 stanovnika. 1921 godine se je računalo drugačije. Tada je selo imalo 1 456 stanovnika od koji su 1 334 bili rumuni, 54 srbi, 51 mađari i 17 nemci.

Što se tiče vremena pre 1713 i pitanja kako je selo zapravo nastalo moramo se osloniti na «drevno sećanje». Prema zabeleškama popa Ioana Neagoe iz 1861 je selo osnovano već 1521 od strane šest porodica iz područja Vechiul Regat u Transilvaniji. Ime potiče verovatno od imena svetca zaštitnika, Svetog Jovana. Prvo su se nastanili na mestu kojem su nazvali Pietri (Kamenje) na podrucju današnjeg Jermenovaca. Na tom mestu se i dan danas nalazi drveni krst. Tamo su boravili 64 godina, do 1585, kada su se u strahu od turskih napada preselili na mesto koje je bilo bolje zaštićeno od trske, gde se nalazi današnje selo. Prva crkva je sagrađena od drva i bila je korišćena 311 godina. Prvi pop je bio Radu Neagoe, verovatno predak Ioana Neagoe koji je vodio zabeleške «prema drevnom sećanju». Iz početka su kuće bile građene bez ikakvog planiranja. 1789 se je počelo graditi po ravnim ulicama, u šoru. U srpskom katastihu Pećke Patrijarhije od 1660 – 1666 se spominje i selo Sent Janoš kao davalac priloga za Patrijarhiju. 1788 je austro-ugarska «kavalerija» odbila napad turske konjice u blizini Sent Janoša.

Dr Gligor Popi navodi u svojoj knjizi «Rumuni u srpskom delu Banata» da je u bitkama povodom nacionalno-liberlanih ustanaka u Austro-Ugarskoj 1848 – 1849 nastradalo i selo Sent Janoš. Stanovnici su bili napustili selo od 13 septembra 1848 do 20 januara 1849, a kad su se vratili su zatekli selo u ruševinama. 1918 je u selo ušla srpska vojska i ime sela je promenjeno u Sveti Jovan. Tokom 1930-tih godina je jedna delegacija iz Svetog Jovana posetila rumunskog kralja Carola I u svrhu traženja rumunskog učitelja za selo. Kralj ih je lepo primio ali rumunski učitelj nije poslan. Tokom prvog svetskog rata je poginulo 40 muškaraca iz Senta Janoša mobilizovanih u Austro-Ugarskoj vojsci. Tokom nacističke okupacije je 45 muškaraca privedeno na prinudni rad.

Do 1910 se je broj stanovnika sela povećao ali već 1878 počinje iseljavanje. Te godine se je 23 porodica, kojima je dosadilo posle 12 godina poplava, iselilo za Dobrogiu u Rumuniji. 1882 je još 48 domaćinstva, 222 osoba, pokušalo da emigrira za Craiovu u Rumuniji ali su bili vraćeni natrag. Posle drugog svetskog rata je počela emigracija prema zapadu i gradovima. Prema cenzusu iz 2002 je 2002 godine u selu Barice jedino preostalo 598 stanovnika.

Barice
Selo Barice se spominje po prvi put zvanično 1713 pod imenom Janoš. 1717 se selo spominje kao Sent Janoš a 1922 kao Sveti Jovan. Sredinom 1950-tih godina je ime sela menjano u Barice, verovatno zbog barica koje su nastale tokom korisćenja zemlje za gradnju. Prema cenzusima je selo 1837 imalo 1 523 stanovnika, od kojih su 1 511 bili pravoslavci, 8 katolici i 4 jevreji. Selo je bilo na vrhuncu 1910 godine sa 1 568 stanovnika. 1921 godine se je računalo drugačije. Tada je selo imalo 1 456 stanovnika od koji su 1 334 bili rumuni, 54 srbi, 51 mađari i 17 nemci.

Što se tiče vremena pre 1713 i pitanja kako je selo zapravo nastalo moramo se osloniti na «drevno sećanje». Prema zabeleškama popa Ioana Neagoe iz 1861 je selo osnovano već 1521 od strane šest porodica iz područja Vechiul Regat u Transilvaniji. Ime potiče verovatno od imena svetca zaštitnika, Svetog Jovana. Prvo su se nastanili na mestu kojem su nazvali Pietri (Kamenje) na podrucju današnjeg Jermenovaca. Na tom mestu se i dan danas nalazi drveni krst. Tamo su boravili 64 godina, do 1585, kada su se u strahu od turskih napada preselili na mesto koje je bilo bolje zaštićeno od trske, gde se nalazi današnje selo. Prva crkva je sagrađena od drva i bila je korišćena 311 godina. Prvi pop je bio Radu Neagoe, verovatno predak Ioana Neagoe koji je vodio zabeleške «prema drevnom sećanju». Iz početka su kuće bile građene bez ikakvog planiranja. 1789 se je počelo graditi po ravnim ulicama, u šoru. U srpskom katastihu Pećke Patrijarhije od 1660 – 1666 se spominje i selo Sent Janoš kao davalac priloga za Patrijarhiju. 1788 je austro-ugarska «kavalerija» odbila napad turske konjice u blizini Sent Janoša.

Dr Gligor Popi navodi u svojoj knjizi «Rumuni u srpskom delu Banata» da je u bitkama povodom nacionalno-liberalnih ustanaka u Austro-Ugarskoj 1848 – 1849 nastradalo i selo Sent Janoš. Stanovnici su bili napustili selo od 13 septembra 1848 do 20 januara 1849, a kad su se vratili su zatekli selo u ruševinama. 1918 je u selo ušla srpska vojska i ime sela je promenjeno u Sveti Jovan. Tokom 1930-tih godina je jedna delegacija iz Svetog Jovana posetila rumunskog kralja Carola I u svrhu traženja rumunskog učitelja za selo. Kralj ih je lepo primio ali rumunski učitelj nije poslan. Tokom prvog svetskog rata je poginulo 40 muškaraca iz Senta Janoša mobilizovanih u Austro-Ugarskoj vojsci. Tokom nacističke okupacije je 45 muškaraca privedeno na prinudni rad.

Do 1910 se je broj stanovnika sela povećao ali već 1878 počinje iseljavanje. Te godine se je 23 porodica, kojima je dosadilo posle 12 godina poplava, iselilo za Dobrogiu u Rumuniji. 1882 je još 48 domaćinstva, 222 osoba, pokušalo da emigrira za Craiovu u Rumuniji ali su bili vraćeni natrag. Posle drugog svetskog rata je počela emigracija prema zapadu i gradovima. Prema cenzusu iz 2002 je 2002 godine u selu Barice jedino preostalo 598 stanovnika.