User:Արիանա.Ֆ/sandbox

Լուսատտիկների գերեզմանը

Լուսատտիկների գերեզմանը(火垂るの墓,Հոթարու Նո Հակա) 1988 թվականի ճապոնական անիմացիոն պատերազմական կինոնկար է՝ հիմնված Ակիյուկի Նոսակայի 1967 թվականի նույնանուն կիսաինքնակենսագրական պատմվածքի վրա:Ֆիլմի հեղինակը և ռեժիսորը Իսաո Տակահատան է,և այն նկարահանվել է Գիբլի ստուդիայի կողմից պատմվածքի հրատարակիչ շինչոշա հրատարակչության համար:Ֆիլմում նկարահանվել են Տսուտոմու Տացումին,Այանո շիրաիշին,Յոշիկո շինոհարան և Ակեմի Յամագուչին:Ֆիլմը պատմում է Ճապոնիայի Կոբ քաղաքում քրոջ և եղբոր՝Սեիտայի և Սեցուկոյի մասին, և թե ինչպես են նրանք հուսահատ պայքարում գոյատևելու Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի վերջին ամիսներին: Սյուժե 1945 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից քիչ ժամանակ անց, Սեիտա անունով պատանին սովից մահանում է Կոբի գնացքի կայարանում:Պահակը նրա իրերի մեջ գտնում է մրգային կոնֆետ,որը նետում է այն կողմ:Սեիտայի փոք քրոջ ուրվականը, Սեցուկոն,հայտնվում է կոնֆետից և միանում Սերիտաին և  լուսատտիկների բազմությանը:Նրանք գնացք են նստում: Մի քանի ամիս առաջ,Սեիտայի և Սեցուկոյի տունը ավիրվում է ռմբակոծության ժամանակ Կոբիի շատ տների հետ միասին:Նրանք անվնաս փախչում են,սակայն նրանց մայրը ծանր այրվածքներից մահանում է:Սեիտան և Սեցուկոն տեղափոխվում են հեռու մորաքրոջ տուն, ով համոզում է Սեիտային վաճառել իր մոր մետաքսե կիմոնոսը բրնձի դիմաց:Սեիտան վերցնում է բոլոր մթերքները,որոնք թաղել էր ռմբակոծությունից առաջ և ամբողջը տալիս մորաքրոջը, իրեն պահելով միայն Սակումա կոնֆետները: Քանի որ օրվա բաժին ուտելիքը քչանում է և տանը փախստականնների թիվն ավելանում,մորաքույրը զայրանում է երեխաների վրա՝ ասելով, թե նրանք ոչինչ չեն անում իր պատրաստրած ուտելիքը վաստակելու համար: Սեիտան և Սեցուկոն հեռանում են՝տեղափոխվելով ռմբապաստարան:Նրանք լուսատտիկներ են արձակում ապաստարանում լույսի համար:Հաջորդ օրը Սեցուկոն սարսափում է՝ տեսնելով,որ միջատները մահացել են:Նա թաղում է դրանց գերեզմանում`հարցնելով, թե ինչու նրանք և իր մայրիկը պետք է մեռնեին: Երբ նրանց բրինձը վերջանում է, Սեիտան սկսում է գողանալ ֆերմերներից և թալանել տները օդային հարձակումների ընթացքում, որի համար պատժվում է: Երբ Սեցուկոն հիվանդանում է,Սեիտան նրան տանում է բժշկի,ով բացատրում է, թե երեխայի մոտ սննդի անբավավարություն է:Հուսահատվելով՝ Սեիտան վերցնում է ամբողջ գումարը իրենց մոր բանկային հաշվից:Դուրս գալով բանկից՝ նա շատ նեղվում է,երբ իմանում է որ Ճապոնիան հանձնվել է:Նա նաև հասկանում է, որ իր հայրը՝Ճապոնական Կայսերական նավատորմի կապիտանը, ամենայն հավանականությամբ մահացած է, քանզի Ճապոնիայի նավատորմի մեծ մասը խորտակվել է: Սեիտան վերադառնում է ապաստան մեծ քանակությամբ մթերքով,բայց գտնում է Սեցուկոյին զառանցելիս՝ նա համոզում էր,որ իր գտած մի քանի մարմարները նախկինում նշված Սեկումա կոնֆետներն են, և Սեիտաին քարեր է առաջարկում՝մտածելով, իբրև նա հենց նոր բրնձե գնդեր է պատրաստել: Սեիտան շտապում է կերակրել նրան, բայց երեխան մեռնում է մինչև նա ուտելիք է պատրաստում: Սեիտան ծղոտե զամբյուղի մեջ այրում է Սեցուկոյի մարմինը և նրա տիկնիկը:Նա պահում է քրոջ մոխիրը կոնֆետի տուփի մեջ հոր նկարի հետ: Սեիտայի և Սեցուկոյի հանգուցյալ հոգիները հասնում են իրենց ժամանման վայր՝ առողջ և ուրախ:Լուսատտիկկներով շրջապատված՝ քույր ու եղբայր նստում են բլուրի նստարանին՝ նայելով ներկայիս Կոբիի երկնքին: Լուսատտիկների գերեզմանի հողինակ Ակիյուկի ՆՈսական ասել է,որ շատերն առաջարկներ են եղել ստեղծել Լուսատտիկների գերեզմանի իրական գործողություններով կինոֆիլմը։Նոսական պնում էր, որ "անհնար էր ստեղծել Production Development

Grave of the Fireflies author Akiyuki Nosaka said that many offers had been made to make a live action film version of Grave of the Fireflies.[5] Nosaka argued that "it was impossible to create the barren, scorched earth that's to be the backdrop of the story."[5] He also argued that contemporary children would not be able to convincingly play the characters. Nosaka expressed surprise when an animated version was offered.[5] After seeing the storyboards, Nosaka concluded that it was not possible for such a story to have been made in any method other than animation and expressed surprise in how accurately the rice paddies and townscape were depicted.[5]

Isao Takahata said that he was compelled to film the short story after seeing how the main character, Seita, "was a unique wartime ninth grader."[6] Takahata explained that any wartime story, whether animated or not animated, "tends to be moving and tear-jerking," and that young people develop an "inferiority complex" where they perceive people in wartime eras as being more noble and more able than they are, and therefore the audience believes that the story has nothing to do with them. Takahata argued that he wanted to dispel this mindset.[5] When Nosaka asked if the film characters were "having fun," Takahata answered that he clearly depicted Seita and Setsuko had "substantial" days and that they were "enjoying their days."[7] Takahata said that Setsuko was even more difficult to animate than Seita, and that he had never before depicted a girl younger than five.[5] Takahata said that "[i]n that respect, when you make the book into a movie, Setsuko becomes a tangible person," and said that four-year-olds often become more assertive, self-centered, and try to get their own ways during their ages, and he explained that while one could "have a scene where Seita can't stand that anymore," "that's difficult to incorporate into a story."[8] Takahata explained that the film is from Seita's point of view, "and even objective passages are filtered through his feelings".[7]

Takahata said that he had considered using non-traditional animation methods, but because "the schedule was planned and the movie's release date set, and the staff assembled, it was apparent there was no room for such a trial-and-error approach."[7] He further remarked that he had difficulty animating the scenery since, in Japanese animation, one is "not allowed" to depict Japan in a realistic manner.[5] Animators often traveled to foreign countries to do research on how to depict them, but such research had not been done before for a Japanese setting.[5]

Most of the illustration outlines in the film are in brown, instead of the customary black. Whenever black was used, it was only used when it was absolutely necessary. Color coordinator Michiyo Yasuda said this was done to give the film a softer feel. Yasuda said that this technique had never been used in an anime before Grave of the Fireflies, "and it was done on a challenge."[5] Yasuda explained that brown is more difficult to use than black because it does not contrast as well as black.[5]