User:बोईनवाड कृष्णा बाबुराव/sandbox

माझी माय सुरुवात कशी कुठून करावं हेच सुचेना हा तुझ्या जीवातला जीव मोठा होऊन पण अबोलाच का राहतो हेच कळेना. कोणती उपमा देऊ तुला, कस कौतुक करावं तुझ हेच सुचेना. तुला माहीत आहे, लहानपणी तू मला लाडाने बोलायची लाडाने मारायची, लाडाने जवळ घ्यायची तुझा पहिला घास मला भरवायची. छ्यानस झुला देत पदरा खाली मला झोपवायची. दुःखाचा कितीही सावट आला तरी, त्यात दुःख मला बोलून दाखवायची. पण तेंव्हा ये सर्व नाही कळायचं ? तुझ्या पापण्या आड पाणी असतांना मात्र मला हसवून दाखवायचं. तू मला पदरात सावरून घेताना, तेच मला माझं विश्व वाटायचं त्यात मात्र मी निशब्द स्वप्न पाहायचं. तुझ प्रेम तुझा जिव्हाळा, आपुलकी, माया ममता प्रिती आणि तुझा सहवास किती जवळून पाहायला मिळायचं. तुझ्या पासून दूर राहताना हे सर्व आठवत आता पण वाटत तुझ्या पदराचा सहारा घ्यावं त्यात मात्र संपूर्ण जीवनाचे स्वप्न पहाव, आणखी पण वाटत तुझ्या कुशीत झोपावं बाबा पिऊन आले की मला जीवापाड सांभाळायचं चिमणी सारख घरट्यात ठेऊन स्वतः लढायचं पापण्या आड पाणी असतांना पण हसत राहायचं अन जीवन जगायचं... ..कृष्णा बाबुराव नागरबाई बोईनवाड