User:1930583aparajitha manivannan/sandbox

प्राचीन काले भारत वर्षे ख्रिस्त  पूर्व ३०० थमे वर्षे  प्रसिध्धाह आआध्यत्मविग्न्यनि  फन्दितह आचर्यह  च विष्णु शर्म नाम्ना आसीत. तस्य प्रसिदध  कृथिहि पञ्चतन्त्रह. य़ेशह काश्मीर नगरे महिलरोप्य राजधान्ये सुदर्षण नाम राजआसेत. तस्य त्रीणि पुत्राह आसन. शक्तिहि, बहुशक्तिहि, उग्रःशक्तिहि इति. तस्य पुत्राह मूर्खाह आस्यन्. अथह राजा विष्णु शरमं अस्थाने आह्वानं कृत्वा तस्य पुत्त्राणां  विद्यार्थं कार्यं दत्तवान्.. विष्णु शर्म विद्यां कथामार्गे कृथवान च पञ्चतन्त्रम काव्यं रचितवान. पञ्चतन्त्रियां पञ्चतत्वाह  संति  - ते (१) मित्रभेद -मित्नानाम नष्टं (२) मित्रसंप्राप्तः - मित्राणं लाभं ३)संधि - काकाहा उल्लूकाह ४)विग्रहं - लाभानां नष्टाह ५)अपरीक्षितकारकं - दोषितानि कार्याणि ) नीथिकथायेषु पञ्चतन्त्राह प्रथमह. राज उक्तवान् "यदि पुत्राह विध्यवन्तह भविष्यति तर्हि शतं ग्रामान् ददामि " इति. विष्णुशर्मा उक्तवान् "अहंम राजपुत्राणां विध्यभ्यासं करिष्यामि. परन्तु किञ्चित् दानं न इच्छामि " इति. किञ्चित् कालानन्तरम् राजपुत्राह विवेकह ग्न्नयानवन्तह च अभवन्. विष्णुशर्मा उत्तम आचार्य इति प्रसिदाह अभवन्.