User:2301629031a

دوست دارم دست در زیر چانه،ابرها گاه اینور گاه انور،به سفیدی ریشها وموهایت بچسبند....وچشمانت غرق در دریای گیسوی دخترک ارام ولی بی حوصله هی بپیچد هی بپیچد...ان رگ گوچک دست راست تو ،ان که با انگشتت دچار بود.تا دستانت به دستم میرسید خوب میبوسیدم.جوری که انگار بع از ده سال وسه ما ه وپنچ روز وهشت ساعت هنوز مزه اش را   میتوانم حس کنم.فکرش را بکن.کسی را اینگونه دوست داشته باشی اما اولین بی معرفت برطول موج اشتیاق رفتند باشد.... شما ای بانو میدانم که قرنها بگذره هیچ گاه این دلنوشته بدستت میرسد!!!! با شناختی که از تو دارم اگر چنین شود  برای من به نسبت خوشحالی یک دانشمند هسته ای به پی بردن به کشف نسبیت انشتین خواهد ماند..........پاورقی:صادقانه دوستان یک حس خیلی خوب میخواهدبرای نوشتن..اصلن اگه حسش نباشه هر چه بخواهی سعی کنی قشنگ بنویسی.باحساس...اصلن دلچسب نمیشود نظر شما چیست نوشتن حس میخواهد؟؟؟؟ ^//21/2/1400/ خیلی به من کمک شده .البته هنوز نتیجه رو ندیدم که بگم به بچه ها جیغ وهوار بکشن یا نه..... همیشه پشت هر ابر سیاه رنگ و وحشتناک که دل اسمان زلال را زخم میزند به یقین اگر برای اسمان زشت وزخم ودوری دوبار است درعوض برای انان که میدانند وحسش میکند زیبایی را قدم برداشتن باپای  .،،،ببخشیدپرش افکار دارم...بارون مخصوصن برای به تصویر کشیدن دخترک همسایه از بالای دیوا ر نم خورده...بوی عطرکاه گل نم خوورده مث اولین دیدار در لابلای دفتر خاطرهای دور می ماند...پس اگر داری ار حیاط خیس خورده ان گل ذنبق کفایت میکند...گر نداری منتظر در مسیر باد بر رو تپه روزه وهفته ها و سالها بنگر به باران تابیابی عطر بارون خورده خیس.......

The lest my bay☆♧♣

$//¤♡♥♡ 22/2/1400 صادقانه الان ده دوازده ساله این موقع از سال خونه نبودم.حس غریبیه... ولی دیگه نمیشه کاریش کرد.تازه یه نیم ساعته از خواب بیدار شدم.میگم بلند شم که چی بشه... اگه حضرت بزرگ نبود حوصله شما هم نداشتم... ببخشیدبچه ها پیام بد اموزی نباشه ولی من چندین سال درگیرودار این بیماری هستم.. وباید همیشه بهش تعظیم کنم. شاید خیلیا ندونن اینو واسه اونایی مینویسم که تو خونشون ادمی مث من دارن.هیچ درد ومرضی تو دنیا بدتر از این نیست.کمپ زیاد رفتم حتی زمانی که ادمهای عزیز تو زندگی میخوان ترکت کنن هیچ فرقی به حالت نداره...تو فقط حضرت رو داشته باشی.سه بار خود کشی کردم که معجزه اسا نجات پیدا کردم.ودوماه پیش هم با موتور از سقف پشت بوم افتادم پایین... هر کی میومد نگاه میکرد میگفت طرف مرده..هیچی دیگه خودم براشون توضیح میدادم که نه طوریش نشده..البته همه میگن این یه لطفه دیگه است..یه چندماهی هم با همین لطف زندگی کردیم دیدیم لطف بدون حضرت یه واژه بی خوده... لامصب نمیدونم کجای ادمی رو تاثیر میزاره که نمیشه به اسونی رهاش کرد.... نه که سطح سوادم پایین باشه نه.. لیسانس جامعه شناسی دارم..خیلی مسخره میشه وقتی دکتر اجتماع که قراره تب جامعه رو خاموش کنه خودش هیزم میچینه زیر تنورش.... دوستای هم رشته ی من همگی یا رفتن سپاه یا ارتش والان زن وزندگی وهمی چی دارن.... اما من بدم میومد.شاید اونا فقط یه کیلو گوشتو وبرنج وایناش رو ببینن.... ولی فکر اینو نکردن که گاهی مجبور میشن هم وطنای هم زبونشون رو به جرم اینکه دنبال یه لقنه نون میگردن باید بزنن.... چهل سال گذشت..گور باباش بقیه اش هم میگذره... فقط جمله اخر رو بگم ..صادق هداین اول کتاب بوف کورنوشته در زندگی انسان زخمهایی است که روح را مث خوره میخورد... لامصب باید رفته باشی تو عمقش...رفته باشی تا اونجایی که با چشم میبینی دیگه هیچی ازت نمونده.وخدا هم از تو زدش میاد نمیخواد ببرتت پیش خودش.. اینه اون عمقی که میگنن..اون پوچی مادااعمر...

هر کار کنی باز داریش..یعنی درسش رو پاس کردی ودر نهانگاه مغزت مث اولین کشو پرونده های باطله با اولین حرکت سراغت میاد....

دوستان از امید حرف زدن دیگه بسه میترسم اوردوز کنین.. ببخشیدفقط خواستم اگه تا امروز به یه معتاد بدجور نگاه میکردین بدونید اونا م یض هستند... ولی نامردا هیچ زمانی بهشون اعتناد چی؟؟.. نکنید اعتماد کردن با کمک کردن خیلی فرق داره... ولش کن بابا .... این حضرت ما لعنتی عجب جنس جوری بوده یه کله حرف زدیم.... زندگیتون پر از اون رنگی که خودتون دوست دارید.... راستی چه رنگهایی رو بیشتر از همه دوست دارین...؟؟؟ منم میگم چه رنگی شما بگید..... ♡¤♥23;47 ir Thanks at all like to this message آدمی وقتی خودش دروغ نباشه یقینا دنیاش هم دروغ نیس.وهم نیست.... امتحان کنید یه وقتهایی که آدم به خاطر مشغله ومشکلات وفکر نمیتونه به درستی تمرکز کنه وخود واقعیش باشه.هر چند به جرات میشه گفت بالای نود درصد آدمهاخودشون نیستند..اون ده درصد واقعی میدونید کی هستند.او دامداری که صبحونه مفصلی خورده واز سر میزبلند میشه میره سراغ گاوش وهمین طور که از طویله بیرونش میاره وبندش در دستشه باهاش حرف میزنه راحت انگار که جامعه شعور فهم داره.بادرختها با رودخونه..واز علفهای هرزی که میبره تا برا گاوش ببره طوری دیگه نگاه میکنه..نه نقابی ونه کت وشلواری..نه خونه ی مجلل که بخواد به رخ باجناقش بکشه...یعنی از دور که میاد قیافه اش داد میزنه آقاجان من همینم که میبینی.نه با نسبیت انشتین کاری دارم وشاید دلم برای آفریقایفقیر گاهی از تلوزیون میسوزد... همین الان سه چهارتاش دور وبرم هستند. میگیرم ومیبرم میندازم بیرون فایده نداره نمیدونم این حس رو تجربه کردین..... حس چند روز بعداز یه ضربه کوچولو که جاش یه خارش عمیقالوس وباحال میده.... کل بدن من به همین خارش دچارشده...تو خواب هستم یه دفعه نیشش رو تا اونجا که نوح کشتیش رو هدایت کرد فرو میکنه لامصب... اخه برادر من خواهر من این چه کاریه بایه ادم خواب... بگذریم چهل سال از عمرم رفته واز بیست سالگی این عقیده رو داشتم که ایا اگه شد شصت سالم وموقع مرگم از خودم رضایت دارم راضی هستم. وهمین شده دلیل خیلی از انجام ندادن کار زشت من.... خوب گاهی وقتی هم خودم انگلک میشم.حالا همه می اندازن کول شیطان مادر مرده ولی من میگم خودم... اون بسه زبون اگه سیاست داشت مث خیلی از حاجیای اینجایه دولا راست میشد وخلاص... هر چه کنی به خود کنی گر همه نیک وبد کنی ...دوستون دارم هر چند نمیشناسمتون //♡¤♥
 * یه تعداد کندو زنبور عسل داریم پنجره رو که وا میکنم به هوای نور لامپ میان تو اطاق..ودشک من رنگ زرد وقرمز داره ..رنگی که اونا عاشقشن...بعد از اینکه دور لامپ چرخیدن وچرخیدن خسته میشن احتمالن گمون میکنن کافه ای چیزی هست دشک من وهمشون جذب دشک میشن...

عامو من نمیدونستم.من فکم راه بیفته باید بدویی دنبالش....

شرومندگیش واسه دشمنا

♡¤♥– صداچو از لب بیرون میاید، بی شک بایدحاوی چیزی باشدکه آنهمه انرژی برای ساختنش به هدرنرود... هیچ کس تا کنون به این نکته بی تردیدفکرنکرده است.. مثالی میزنم؛ من پسریک باغبان معمولی هستم.درمحیطی دراطراف شیرازبه دنیا امده ام .به شکلی کامل معمولی ونسبتا فقیر. پدرم بی سواد ومادرم نیزبیسوادبود.به گونه ای که اسم خودش رانمیتوانست بنویسد.من یکی از هزاران نفری هستم که درایران درزمانی نامناسب وتحت لوای انسانی بیسوادوضمنی به فکرچه بود ان زمان نمیدانم.فقط یکی از آن قربانیهابودم.چراکه آن شخص برتعددوتکثیرجامعه اهتمام میورزیدوگویی میدانست جنگ روبرو مدتها ادامه خواهد داشت.پدربیسوادمادربیسواد هفت فرزند درده سال روانه ی روزگارکردند.یعنی تمام خوشی ومحبت وعشق وصفایی که در این چهل سال شده همان پنج سال ابتدای زندگیم بود.تادوسه سالگی رابه یادندارم.اما از دوتا پنج را به یادمیاورم.طعم اولینهاراباحافظه بلندمدت هنوز در دهانم هست.مثل پسته که هرچه سعی کرده ام مثل آن پسته را بیابم.هرگز نجسته ام.یا اولین باری که دستمال کاغذی دور پرتغال را درسه سالگی بو کرده ام دیگر نیافته ام. بگذریم میخواستم درمورد آن همه انرژی که صرف حرف زدن وکارهای ما میشود صحبت کنم.. دانه ی گندمی رادر نظر بگیرید، آن باید درزمین کاشته شود، مدتها داشته شود، یعنی آب به موقع آفتاب به موقع خاک مرغوب که همه ی اینها شش هفت ماه طول خواهد کشید.تازمان برداشت میرسد.ان را باید برداشت کرد، حمل کردبه آسیاب برد.با نهایت سختی آرد کرد.ارد را حمل کردو به خانه وتنور وخمیر وتبدیل به نان شود... ودر کل همه ی این فرآیندها خود مقوله ای مجزا وانرژی بر دارد.. چرا که همین خاک که ما برآن گام برمیداریم اگرمرغوب نباشد، خورشیداگر نباشد.اب اگر از دل زمین بیرون نیاید.ان گاری حمل وباربرش اگرنباشد.ان آسیاب وان تنور وان نانوا و.... باز به گونه ای زنجیری بزرگتر همه ی اینها را بهم متصل خواهد کرد. واینهمه برای شروعی درسوخت وساز بدن تاتبدیل به انرژی شود وآن انرژی م چندین ماهیچه را به حرکت درآورد وسخنی گفته شود.. من کسی را متهم نمیکنم وانگشت رو به سمت خودم است. یقینا تاآن زمان که احتمال می دهم به تبع و به همین سادگی از کناران رد میشوم.چرا که هیچ وقت بدان نیندیشیده ام.واین هم بخاطر بدان خاطراست که وظیفه ی این جهان هستی میدانم.برای من خورشید بتابد.زمین بارور شود.اب از دل زمین بیرون بیاید.وهمه وهمه بدون هیچ توضیح وتوجیهی وضیفه ی این جهان هستی میدانم... تا الان بدان آگاه نبوده ام ولی اکنون از این به بعد سعی میکنم عمق افکار یک شالیکار برنج را ، آن زمان که درخود درشالیزار فرو رفته ودراندیشه ی چیزیست حس کنم.یا هنگام گام برداشتن درراهی ناثواب بدانم چه چیز باعث حرکت من ودر طول اراده ی کیست که من در حرکتم؟؟؟ آری چنین تصوری را حتمن خواهم داشت .... ♥%☆→♡{♥}