User:ANJANA ADITI AVANI/sandbox

'''ബി. കൃഷ്ണപ്പ''' ദളിത് സംഘർഷ സമിതിയുടെ സ്ഥാപക പ്രസിഡന്റ് ബി. കൃഷ്ണപ്പ (1938-97) കർണാടകയിലെ ദളിത് സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും തീവ്ര ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും തുടക്കക്കാരനായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ മെഡിസിൻ പഠിക്കാൻ പണമില്ലാതെ കന്നഡ പഠിച്ച അദ്ദേഹം മുപ്പത് വർഷം ഭദ്രാവതിയിലെ സർ എം വിശ്വേശ്വരയ്യ കോളേജിൽ പഠിപ്പിച്ചു - പ്രിൻസിപ്പലായി വിരമിച്ചു. കന്നഡ സാഹിത്യത്തിന്റെ നിരൂപകൻ എന്ന നിലയിലും അദ്ദേഹം വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. തന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലും ഒരു സാമൂഹിക വിപ്ലവകാരി ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. തന്റെ കോളേജിലെ ബ്രാഹ്മണ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ ഇന്ദിരയെ വിവാഹം കഴിച്ചു, സംസ്ഥാനത്തെ മിക്ക ദളിത് സമരങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് ദളിതർക്ക് ഭൂമി ലഭിക്കാനും ദളിത് സ്ത്രീകളുടെ സ്വബഹുമാനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങളിലും കൃഷ്ണപ്പയുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ദളിത് സാഹിത്യം

ദളിതരെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ദളിത് സാഹിത്യമായി കണക്കാക്കാമോ? അതോ ദളിത് സാഹിത്യം എഴുതേണ്ടത് ദളിതരാണോ? ഇതാണ് ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ചോദ്യം.

ദളിത് സാഹിത്യത്തെ ദളിതരെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യമായി കണക്കാക്കണമെങ്കിൽ പമ്പയുടെ "കർണൻ", ഹരിഹരന്റെ "മദാര ചെന്നൈ", ബസവണ്ണയുടെ "വചനങ്ങൾ", രാഘവങ്കന്റെ "ഹോളതിയരു മാട്ടു വീരബാഹു" (ഹൊലേയ സ്ത്രീകളും വീരബാഹുവും), ആധുനിക സാഹിത്യത്തിൽ ശിവരാമ കാരന്തിന്റെ "ചോമന ദൂഡി" (ചോമയുടെ ഡ്രം) യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ "ഭാരതിപുര", ഗൊരൂർ രാമസ്വാമി അയ്യങ്കാരുടെ "ഹേമാവതി", കുവെമ്പുവിന്റെ "മലേഗലല്ലി മദുമഗളു" (മലകളുടെ മണവാട്ടി), പി.ലങ്കേഷിന്റെ "സംക്രമണ" (പരിവർത്തനം) എന്നിവ ദളിത് സാഹിത്യമായി കണക്കാക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷേ പമ്പ ഒരു ദളിതനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയതുകൊണ്ട് മാത്രം അദ്ദേഹത്തെ ദളിത് എഴുത്തുകാരൻ എന്ന് വിളിക്കാമോ? അതുപോലെ ഹരിഹര, രാഘവാങ്ക, ബസവണ്ണ, കാരന്ത്, അനന്തമൂർത്തി, ഗൊരൂർ, കുവെമ്പു എന്നിവരെ എങ്ങനെയാണ് ദളിത് എഴുത്തുകാരെന്ന് വിളിക്കുന്നത്?

എന്തിനധികം, പമ്പയും ഹരിഹരനും കാരന്തും കുവെമ്പും ദളിത് എഴുത്തുകാരായി അറിയപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. 1978-ലെ പ്രജാവാണിയുടെ പ്രത്യേക ലക്കത്തിൽ, സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എഴുത്തുകാർ മാത്രമാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി, തനിക്ക് സാഹിത്യത്തെ അളക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കാരന്ത് പറഞ്ഞു. ജാതിയുടെ കണ്ണടയിലൂടെ. ജാതി വളരെ സ്പന്ദിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാകുമ്പോൾ, ഒരാൾക്ക് അവന്റെ പ്രതികരണത്തെ കാഷ്വൽ എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയില്ല. ദളിതനാണെന്ന് സ്വയം പരിഗണിക്കാൻ തയ്യാറല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളെ ദളിത് സാഹിത്യമെന്ന് വിളിക്കുക? ഈ വിഷയത്തിലാണ് മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ദളിത് എഴുത്തുകാർ കേശവസൂട്ടിന്റെ ഒരു മഹാർ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള കവിത, മഹാറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള എസ്.എം. മേറ്റിന്റെ കഥകളും അടുത്തിടെ ജയവന്ത് ദൽവിയുടെ "ചക്രവും" ദളിത് സാഹിത്യമാണ് എന്ന അവകാശവാദത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞത്.

നേരെമറിച്ച്, ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ജന്മംകൊണ്ട് ദളിതനാണെങ്കിൽ, അവന്റെ കൃതി ദളിത് സാഹിത്യമാണോ? സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ദളിതർ സാക്ഷരതാ അവകാശം നേടിയെടുത്തത് അടുത്തകാലത്താണ്. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വചനപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട "മദാര ചെന്നയ്യയുടെ വചനങ്ങൾ" അപൂർവമായ ആദ്യകാല അപവാദമായി ഡി.ആർ.നാഗരാജ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ദളിതരുടെ അപകർഷതാ വികാരവും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷവും തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം അംഗീകരിക്കാനുള്ള വിമുഖതയും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. 1974-ൽ ഭദ്രാവതിയിൽ ആദ്യത്തെ ദളിത് സാഹിത്യ സമ്മേളനം നടന്നപ്പോൾ ദളിതരാണെന്ന് കരുതി, ഞാൻ എഴുതിയ എന്റെ കത്തുകളോട് പോലും ചില മാന്യന്മാർ പ്രതികരിച്ചില്ല. ദളിത് സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ വാചാലനായി സംസാരിക്കുന്ന ശ്രീ ചന്നണ്ണ വാളിക്കർ ഒരിക്കലും സമ്മേളനത്തിൽ വന്നിട്ടില്ല. കവിസമ്മേളനത്തിൽ അദ്ദേഹം അധ്യക്ഷത വഹിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ കെ.എൻ. ശിവതീർത്ഥൻ അധ്യക്ഷനായി. നമ്മുടെ സമ്മേളനം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാനിരുന്ന ശ്രീ ജി വെങ്കടയ്യ വളരെ നല്ല ദളിത് എഴുത്തുകാരനാണ്. എന്നാൽ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ബനന്തൂർ കെമ്പയ്യയുടെയും പരമശിവ നടുബെറ്റയുടെയും ദളിത് ഉത്ഭവം അടുത്തിടെ സാഹിത്യ പരിഷത്ത് തകർത്ത ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാറിന്റെയും രചനകളെ ദളിത് സാഹിത്യം എന്ന് വിളിക്കാമോ? എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ "ഇല്ല" എന്ന് ഞാൻ പറയും. ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത് അവരുടെ രചനകളിൽ ദളിത് സാഹിത്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത കാണാത്തതുകൊണ്ടാണ്. അവർ ദളിതരായി ജനിച്ചേക്കാം, എന്നാൽ അവർക്ക് അവരുടെ സ്വത്വത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയില്ല. തീർച്ചയായും, അവർക്ക് ദളിത് എഴുത്തുകാരാകാൻ കഴിയില്ല; ദളിത് സാഹിത്യത്തിന് അവർ വിലപ്പെട്ട സംഭാവന നൽകില്ല. ഇവിടെ, ആഫ്രിക്കൻ സാഹിത്യമെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ചില ആഫ്രിക്കൻ കവികളെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ സംസാരിക്കേണ്ടത്.

അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ആഫ്രിക്കൻ കവിയാണ് കാമറ ലെയ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡാർക്ക് ചൈൽഡ്, ഡ്രീം ഓഫ് ആഫ്രിക്ക എന്നിവ അറിയപ്പെടുന്ന രചനകളാണ്. തന്റെ ഡ്രീം ഓഫ് ആഫ്രിക്കയിൽ, കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരോട് അവരുടെ അഹിംസാപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ പോലും നിർത്താൻ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. തന്റെ കറുപ്പിനോട് ലേയ് പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനാണെങ്കിലും, ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയവാദികൾ അദ്ദേഹത്തെ കൊളോണിയലിസ്റ്റ് പോട്ട് ബോയിലർ എഴുത്തുകാരൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു, കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ ഒരിടത്തും ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിനെതിരെ അദ്ദേഹം പ്രതിഷേധിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ദേശീയവാദികൾ അദ്ദേഹത്തെ കറുത്ത സാഹിത്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിന് എതിരാണ്. അതുപോലെ, ആഫ്രിക്കൻ സാഹിത്യം ചില പ്രതിബദ്ധതകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നതിനാൽ, ഒരു നിലപാടിലും പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായി തുടരാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ആമോസ് ടുറ്റുവോളയെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിന് അവർ എതിരാണ്. ആഫ്രിക്കൻ ദേശീയവാദികൾ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ചില പ്രതിബദ്ധതകൾ.

1. കറുത്തവരെ വെള്ളക്കാർ അടിച്ചമർത്തുന്നത് തിരിച്ചറിയൽ; വെള്ളയോ ചുവപ്പോ ശ്രേഷ്ഠവും കറുപ്പ് താഴ്ന്നതുമാണ് എന്ന ധാരണയും വംശീയ മുൻവിധി ഉയർത്തിയ അടിമ മനോഭാവവും നിരസിക്കുന്നു.

2. കൊളോണിയൽ, മുതലാളിത്ത പ്രവണതകൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധം.

3. ഇടതുപക്ഷ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ അംഗീകരിക്കൽ, ഒപ്പം

4. ആഫ്രിക്കയുടെ സമ്പന്നമായ സംസ്കാരത്തിൽ അഭിമാനം പ്രകടിപ്പിക്കൽ.

ഫലത്തിൽ, ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഒരു കറുത്ത എഴുത്തുകാരൻ ജനങ്ങളെ നിറത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവേചനം കാണിക്കുകയും അവരെ അടിമത്തത്തിന് വിധേയരാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യവസ്ഥയ്‌ക്കെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കണം. കൊളോണിയൽ, സാമ്രാജ്യത്വ ബ്രിട്ടീഷ് ശക്തികൾ ആഫ്രിക്ക പിടിച്ചടക്കി അതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നു. അനിവാര്യമായും, സ്വാതന്ത്ര്യം കാംക്ഷിക്കുന്ന ഓരോ കറുത്ത എഴുത്തുകാരനും ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രതിഷേധിക്കണം. കൂടാതെ, ജനങ്ങളെ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയും രാഷ്ട്രീയ തത്വശാസ്ത്രം, പ്രകടനപത്രിക, പിന്തുണ എന്നിവയിലൂടെ സാമ്പത്തിക സമത്വം നേടുകയും ചെയ്യേണ്ട ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ, തന്റെ രചനകളിലൂടെ അത് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരൻ അവന്റെ ആളുകൾക്ക് വലിയ ബഹുമാനം നൽകും. വംശീയ വിവേചനത്തിന്റെയും സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെയും ഇരയെന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളുടെ സമാഹാരത്തിന്റെ മൂല്യവർദ്ധനയാണ്. പകരം, ഒരു കറുത്ത കവി ഒരു വെള്ളക്കാരനെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും കൊളോണിയലിസത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ആഫ്രിക്കക്കാരനായി ജനിച്ചിട്ടും അവന്റെ ആഫ്രിക്കൻ സ്വത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള അകൽച്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു ദളിതന്റെ കാര്യവും അങ്ങനെ തന്നെ.

ഇന്ത്യയുടെ അയ്യായിരം വർഷത്തെ ചരിത്രം മഹത്തായതും മഹത്തരമായതുമായി ആഘോഷിക്കപ്പെടാം, എന്നാൽ അതിൻ്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഭയാനകമായ ചില അനീതികളാണ്. ബ്രാഹ്മണപരവും ഉന്നതാധികാരപരവുമായ ജാതിവ്യവസ്ഥ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ സമുദായങ്ങളെയും ഒഴിവാക്കി. അവർ ഗ്രാമത്തിന്റെ പരിധിക്ക് പുറത്ത് താമസിക്കണം. സ്പർശനത്തിനോ കാഴ്ചയ്‌ക്കോ അവരെ യോഗ്യരല്ലെന്ന് അത് കണക്കാക്കി. തോട്ടിപ്പണിയും ചത്ത കന്നുകാലികളെ തിന്നുതീർക്കലും അവർക്കു ചുമതലപ്പെടുത്തി. സ്വയം അഭിഷേകം ചെയ്ത ബ്രാഹ്മണൻ, ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് ദൈവങ്ങളുടെയും വേദങ്ങളുടെയും പുരാണങ്ങളുടെയും പേരിൽ ജനങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്തു. പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം താങ്കൾക്കാണെന്ന്‌ അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതിനാൽ, വേണ്ടി കഴിഞ്ഞ അയ്യായിരം വർഷങ്ങളായി, തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വം അറിയാതെ, കഠിനാധ്വാനികളായ ശൂദ്രരും, അഴുക്ക് വൃത്തിയാക്കുന്ന ദളിതരും, മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ, പഠിക്കാൻ അറിയാതെ, ഇരുട്ടിൽ ജീവിച്ചു. ഈ ചരിത്രത്തെ മഹത്തരമെന്ന് വിളിക്കുന്നവരുടെ ചെവിയിലാണ് ഈയം ഉരുക്കി ഒഴിക്കേണ്ടത്.

ഞാൻ നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച ദളിത് സാഹിത്യം അളവിൽ ചെറുതായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഗുണമേന്മയിൽ മികച്ചതാണ്. എന്നാലും, "ഇക്രല, വദിർല" (അവരെ അടിക്കുക, ചവിട്ടുക) എന്ന് മാത്രമേ അവർ അലറാറുള്ളൂ എന്നും അതാണോ സാഹിത്യം എന്നും പറയുന്ന ചിലരുണ്ട്.

സർഗ്ഗാത്മകതയിലും സാഹിത്യ മികവിലും ദളിത് സാഹിത്യത്തിന് വ്യത്യസ്തമായ നിലപാടാണുള്ളത്. ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിപ്ലവസാഹിത്യത്തിൽ പരിഷ്‌കരണം തേടുന്നത് അനുചിതമാണ്. ആഡംബരത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടിയിൽ മാത്രമേ അത്തരം കല കണ്ടെത്താൻ കഴിയൂ. വിപ്ലവവും മാറ്റവും ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള ഒരു സാഹിത്യത്തിന്റെ നെടുംതൂണായി പരിഷ്കരണം സാധ്യമല്ല.

ഒരു വിപ്ലവത്തിന്റെ ഭാഗമായതും സാധാരണക്കാരെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതുമായ സാഹിത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരിക്കണം. ദളിത് സാഹിത്യം കൂടുതൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്നത് തൊഴിലാളിയെയും വയലിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന കർഷകനെയും ജാതി വ്യവസ്ഥയാൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട നരകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഹതഭാഗ്യരെയുമാണ്, അത് അലങ്കാരരഹിതവും പുതുമയുള്ളതുമായിരിക്കണം.

അനീതിക്കെതിരെ ആളുകളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയിരിക്കുമ്പോൾ, പഴയ സൗന്ദര്യാത്മക ആസ്വാദനത്തിനോ കലാപരമായ സർഗ്ഗാത്മകതയ്‌ക്കോ അല്ലെങ്കിൽ അമൂർത്തമായ ഉപമകൾക്കോ രൂപകങ്ങൾക്കോ വാസ്തവത്തിൽ സാധ്യതയില്ല. കാരണം ദലിത് സാഹിത്യം വയറു നിറഞ്ഞവരുടെ സാഹിത്യമല്ല.

പുരോഗമന സാഹിത്യം ദളിത് സാഹിത്യത്തിലെ ഒരു തരംഗം മാത്രമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അത് വിപ്ലവ സാഹിത്യമാകില്ല. മറുവശത്ത് ദളിത് സാഹിത്യവും വിപ്ലവസാഹിത്യവും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമില്ല. ദളിത് സാഹിത്യത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ജനങ്ങളെ വിപ്ലവത്തിന് സജ്ജമാക്കുക എന്നതാണ്. സംഗതി ഇങ്ങനെയിരിക്കെ, വർഗീയമോ മതപരമോ മുതലാളിത്ത അനുകൂലമോ ആയ ഏതൊരു സാഹിത്യവും സ്വയമേവ ദളിത് വിരുദ്ധമാകും. അത് മാത്രമല്ല, പാവപ്പെട്ടവനെയും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവനെയും കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന, എന്നാൽ ജാതിയും മതവും വർഗവും ചൂഷണത്തിന്റെ വാഹനങ്ങളായി അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹിത്യവും ദളിത് വിരുദ്ധമായിരിക്കും. വിപ്ലവത്തിലോ പ്രതിഷേധത്തിലോ സജീവമായി മുഴുകിയിരിക്കുന്നവർക്ക് എഴുത്ത് ഒരു വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ജോലിയാണ്. ഈ വെല്ലുവിളി എത്രത്തോളം അവർ ഏറ്റെടുക്കും എന്നത് അവരുടെ ജോലിയുടെ ഗുണനിലവാരം നിർണ്ണയിക്കും. അത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാത്ത ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ സൃഷ്ടി പ്രശസ്തി നേടിയേക്കാം

"അവരെ അടിക്കുക, അവരെ ചവിട്ടുക." സിദ്ധലിംഗയ്യയുടെ പ്രശസ്തമായ "ഒണ്ടു പാട" (ഒരു ഗാനം) എന്ന കവിതയെക്കുറിച്ചാണ് പരാമർശം. കേവലം ഉൽപാദനത്തിന്റെ അളവ്, എന്നാൽ ഗുണനിലവാരം അനുസരിച്ച്, അതിനെ ബൂസ (കന്നുകാലി തീറ്റ) ആയി മാത്രമേ കണക്കാക്കാൻ കഴിയൂ. ഈ വീക്ഷണങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ കുറച്ചുകാലം മുമ്പ് ധർമ്മസ്ഥല സാഹിത്യ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിച്ചിരുന്നു. ബന്ദയ സത്യ സമ്മേളനം പ്രത്യേകം നടത്തുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തത വന്നിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, വേറിട്ടൊരു സമ്മേളനം അനിവാര്യമായെന്ന് വ്യക്തമായപ്പോൾ, ധർമ്മസ്ഥല സാഹിത്യസമ്മേളനം പോലെയുള്ള ബൂസ വിപ്ലവവേദിയെക്കാൾ ബന്ദയ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുമെന്ന് ഞാൻ വ്യക്തമാക്കി. പിന്നീടുള്ളവരുടെ ക്ഷണം നിരസിക്കേണ്ടത് എന്റെ കടമയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, ധർമ്മസ്ഥല സാഹിത്യ സമ്മേളനത്തിന്റെ അധ്യക്ഷൻ എന്നെ പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും കത്തെഴുതിയത് ഖേദകരമാണ്.

ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കാൻ ആന്റാസിഡുകൾ കഴിക്കുന്ന, ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന, കാറിലും വിമാനത്തിലും മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്ന സംതൃപ്തരും ഫ്ളാബികളും നിർമ്മിച്ച സാഹിത്യം എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നില്ല. അത്തരക്കാർക്ക്, സാഹിത്യം ഒരു സൗന്ദര്യാത്മക ആഡംബരമാണ്, സമയം കൊല്ലാൻ എഴുതിയതാണ്. ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുന്ന അഞ്ച് ശതമാനം വരുന്ന ഈ ടാറ്റ-ബിർളയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ല പ്രതിഷേധ സാഹിത്യം എഴുതപ്പെടുന്നത്.

പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളോടും നിരാലംബരോടും ഹോട്ടലുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരോടും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിലും ബസ് സ്റ്റാൻഡുകളിലും താമസിക്കുന്ന ഭവനരഹിതരോടും ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും മോഷ്ടിച്ച് ചരിത്രമില്ലാതെ മരിക്കുന്നവരോടൊപ്പമാണ് ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഇടപെടൽ. സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം നമുക്ക് പ്രാഥമികമല്ല. നമ്മുടെ ജനസംഖ്യയുടെ 60 ശതമാനത്തിലധികം പേരും ദാരിദ്ര്യരേഖയ്ക്ക് താഴെയും വയലുകളിലും ഫാക്ടറികളിലും ചോര ചൊരിഞ്ഞും അജ്ഞതയിൽ ചീഞ്ഞളിഞ്ഞും ജീവിക്കുമ്പോൾ, സൗന്ദര്യാസ്വാദനത്തിനോ സാഹിത്യമൂല്യത്തിനോ വേണ്ടിയാണ് താൻ എഴുതുന്നതെന്ന് പറയുന്ന ആരെയും നിരുത്തരവാദിത്വം എന്ന് വിളിക്കാം.

കഴിഞ്ഞ അൻപത് വർഷമായി ഞങ്ങൾ ഇത്രയും നിരുത്തരവാദപരമായ സാഹിത്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു എന്നത് തീർച്ചയായും ആശ്ചര്യകരമാണ്. കവിത, റിയലിസ്റ്റിക് (ഒബ്ജക്റ്റീവ്) എന്നതിനുപകരം, കേവലം ഭാവനാത്മകമായി (ആത്മനിഷ്‌ഠമായി) മാറി. വ്യക്തിനിഷ്‌ഠമായ രീതിയിൽ എഴുതുന്ന ആളുകൾ, നിശ്ചിത സ്ഥാനങ്ങളോ പ്രതിബദ്ധതകളോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, ഈ വിഭാഗത്തിന് ഒരു അപകർഷതാ ഗുണം ലഭിച്ചു. ചിലർക്ക് അത് ആത്മീയമായി; അനാഥയാണെന്ന ബോധത്താൽ മതിമറന്ന മറ്റുള്ളവരെ അത് കടിച്ചുകീറി. എന്റെ അറിവിൽ, ഒരു കന്നഡ എഴുത്തുകാരനും ഈ രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്‌നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഇന്ത്യയിലെ ജീവിതത്തെ അത്യന്തം ക്രൂരമാക്കുകയും ജനസംഖ്യയുടെ നാലിലൊന്ന്, ഗ്രാമ പരിധിക്ക് പുറത്ത് നിർത്തുകയും അവരെ ശാരീരികമായും സാംസ്കാരികമായും അടിച്ചമർത്തുകയും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത് ജാതി വ്യവസ്ഥയാണ്.. ഇന്നും ജാതി സമൂഹത്തിൽ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. അത് തെരഞ്ഞെടുപ്പായാലും രാഷ്ട്രീയ ഓഫീസായാലും, ജാതി ഒരു ജീവശക്തിയാണ്. ചിതലുകൾ പോലെ അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുകയറി നമ്മളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.