User:Akhm62

انسان و اینترنت(نمادی از جامعه اطلاعاتی) قسمت اول:

نوشته ها

چند وقت پیش دوستی به سراغم آمد و یکریز از عصبانیتش از دست تیم ملی فوتبال خودمون حرف زد. نام خوب و بد تک تکشون رو تکرار کرد. نامهایی که بعضی هاش واسم نا آشنا بود. (زیاد به فوتبال نگاه نمی کنم.)

کم کم مقداری اطلاعات شخصی مبهم وارد حرفهاش شد. باز هم با عصبانیت و باز هم اطلاعاتی که نشان دهنده برداشت های شخصی طرف بود.

نتیجه گیری من: احتمالا چند روز پیش از پدرش پول گرفته است و طی این چند روز تمام آنرا خرج کرده است. (خرج چی و کی بماند...) یک مشکل!!

خب پس الآن همه این حرف های رو میزنه که چیزی گفته باشد و خودشو خالی کرده باشه...

محتوای حرفهاش(بازی فوتبال) و منظورش (اجبار انتخاب) در اینجا، کم و بیش اتفاقاتی که با هم جمع شده اند. حرفهایش تقریبا هیچ ارزش خبری ندارد؛ صرفا منظورش برقرای ارتباط است. هدف از جملات اطلاع نیست بلکه ارتباط هدف نهایی است.

یک خروس که صبحدمان می خواند احتیاجی ندارد حرفهایش را تصریح کند. نیازی ندارد که در قالب کلمات انسانی حرف بزند. قوقولی قوقو فقط یک سری بیانات جناب خروس است که می خواهد بگوید صبح شده است.

گفتگو با همسایه راجع به وضعیت هوا حاوی هیچ اطلاعی نیست(امروز هوا خوبه...!) این فقط یک ارتباطاست...

اما بر عکس...

یک متن فنی توی یک کتاب فنی قرار نیست چیزی جز اطلاعات ارائه کند. نویسنده چیزی را می داند و از زبان برای ارائه اطلاعاتش استفاده می کند. اما چه متعدد اند کتاب های فنی که صفه های زیادی را صرف توصیفات طبیعی، ترکیب های احساسی و پیچشهای زائد زبانی می کنند.(مثلا: کتابهای فنی درباره نقاشی ساختمان...)

علی الظاهر حتی در یک متن اطلاعاتی خاص نیز نویسنده به چیز دومی یا سومی توجه دارد. مثلا قصد دارد که "فصیح و زیبا" بنویسد. آنچه نویسنده در گفتار ساده و سر راست بیان می کند در موقع نوشتن به نثری متصنع و مغلق بدل می شود. نوشته 2 آدم متخصص درباره یک موضوع، دو چیز مختلف از آب در می آید.

بدیهی است که زبان در خدمت انتقال مفاهیم و اطلاعات است، اما آشکارا همیشه در صدد است که این عمل صورت نگیرد. زبان آنجا که بیان موضوعی مشخص و فنی از یک مطلب می شود، در تلاش است تا نظرات شخصی را نیز منعکس کند.(اینجا چرا می نویسم منعکس کند، می توانم بنویسم بیان کند یا نشان دهد و...) کلمات یک چیز واحد را بیان نمی کنند. من متوجه تمایزها و اختلاف ها می شوم، اما نمی توانم انتخاب کلماتم را مستدل کنم.

زبان در مواردی خود مختاراست و در کنار شیئ که توصیف می شود حرکت می کند. زبان حتی خود می تواند سرخود به سراغ شیئ دیگری برود.

انسان در هنگام حرف زدن بسیار کمتر از وقت عمل بر خود مسلط است. اگر بپرسم: "مردم چه می گویند؟" میزان اطلاعاتم بسیار بیشتر از زمانی است که می پرسم: "مردم چی می کنند؟"

من نمی توانم واقعیت را روی کاغذ بیاورم، فقط می توانم آنچه را می توان راجع به واقعیت گفت و آنچه را که می شود درباره واقعیت نقل کرد، روی کاغذ بیاورم.

ادامه دارد...