User:Aleksandrapano

Eva SOTIRI

'Në portën e artit letrar, në gjininë e poezisë, ka bërë "trokitjen" prej kohesh Eva Sotiri. Ky zë i ri letrar, me buqetën poetike të një larushie motivesh ka arritur të bëjë prurjen e një niveli të shëndetshëm artistik, për t'ia siguruar vetvetes kulmin, ku zakonisht ngjiten ata që kanë vlera te larta artistike.

'''Në këte vargan te krijimtarisë krahas zërave të artit poetik, ajo hyn me idividualitet, dhe shton në jehonën e artit një hallkë te fuqishme te poezise, eshte nje ze i fuqishem, për të rrëfyrer se në përmasën e ngadhënjimit, duhet gjetur rrugët për në Piedestalin poetik ku gurra e frymezimit pushton mendjet t'i këndojë përmasës së Atdheut, heronjve, jetes, dashurise, fenomeneve, Flamurit! Lexojini vete perlat poetike te dala nga penda e saj...:''

'''Kjo jam unë… '''

''Tinguj dashurie,

kurajë para vdekjes.

Nevojë për ëndrrën,

gëzim për jetën…

Liri në të vrapuar,

pasion në të kërcyer.

Foshnje në të qeshur,

mistike në lutje…

Trishtim, xhelozi,

dhurim, përkatësim, dëshirë…

Të mos dish se ç’të bësh…

të bërtasësh a të qash…

në trishtimin e një gjesti,

në kuriozitetin e një vështrimi,

Të dashurosh pa kuptuar,

Të urresh pa dashur…

Të jesh e ëmbël dhe e fortë,

grua dhe fëmijë njëkohësisht…..

Kjo jam une...!''

________________

Trokit !!....

''E ndjen se jemi larguar?

Nuk vjen më në orët që vije!

Por vargjet pak më të rralluar

Zemrës i veshin dritë-hije ..!

Ti jo nuk e di se si unë

Në çdo çast veç ty të kërkoj.

E ndjej kur ti je në furtunë,

Trishtimin me ty përjetoj…

Më thuaj nëse si më parë

E ndjen se ç’mendoj unë tani!

Dërgomë një tingull, një fjalë

Trokit dhe kur unë heshtur rri…!''

_________

Si nje i ikur ëndrrash

''Me tik – takun monoton e fatalist

Të saj,

Koha mërgon kërcënueshëm

Të fundit takim…!

Në këtë largësi akullnajash

Të asaj dite me sot,

Ku herë ngrenë koken e herë zhyten thellësive,

Copëra Dielli e buzëqeshjesh,

Copëra mjegulle e lotësh,

Filozofimesh të boshatisura

A klithjesh proverbiale –

Ti më pervijohesh

Si nje i ikur ëndrrash

Mes një bote që të kthen veç shpinën,

Mes ajzbergesh dritherues dhe pa jete.

Mos prit më…

Eja!

Sikur gjithë jetën të endeshe

Aerodromeve,

Stacioneve gjithfarësh të botës,

Do t’ja vlente që një ditë

T’iu arratiseshe veshtrimeve

Akulluese dhe boshe,

Si shatërvane pa ujë…

Do t’ja vlente të vije sërish

Në Botën e Zemrave që të presin…

Do t’ja vlente regëtima tronditëse

Bashkë me lotin e ngrohtë

Që buron Jetë dhe Dashuri!

'' _________________

Nje zemer....!

''Ne ditet e ngopura me shoqerira te paverteta;

Ne ditet e mbushura

plot thashetheme moderne

per pasione personalitetesh

a per deshtime qeverish;

Ne ditet e marra, kur te duket me kot se je dashuruar;

Nder dimrat fals a verat e rreme;

Ne koridoret e merzitshme te sekondave, ku shpesh akullon kotesia;

Ne oret stresuese, kur larvat te duken gjarperinj;

Ne castet makabre, kur tangerlleku fsheh emocionin;

Ne heshtjen e lige, tamam kur duhet te flasesh;

Eshte mire te shikosh pak qiell jo artificial...!

Eshte mire te degjosh nje fjale te vertete...!

Eshte mire te te perqafoje nje zemer si e jotja...!''

________________

Kujdes nga ajo “urrejtje”… ''

Ata të dy urrehen, qetësine mos ja u prish

Dhe mos ndërhy në mes tyre tani!

Koren e plagës së urrejtjes mos e gërvish!

Dikur mund të ketë qenë dashuri…

Me fjalë të kota atyre mos iu drejto!

Shmangu më mirë, mos bëj zë!

Nga muret e ndarjes - kështjellë, mos u gabo!

Do ketë padukshmërisht porta në të.

Në rrënoja fjalësh të zymta, trishtuese ngujuar,

Mos mendo se i gjen domosdoshmërisht.

Më mirë vër re - në shikime mos janë përqafuar!

Urrejta që ne perceptojmë mbart ndjenja pafundësisht.''

_________________

Gjyshes time

''Ishte seç na ishte në një kohë...!

Kështu i nisje përrallat, gjyshja ime

dhe unë me ëndje zhytesha në to

e rendja bashkë me ty nëpër rrëfime.

Ti më tregoje, e ëmbla gjyshja ime,

plot historira trimash atdhetarë…

Me magjepsje me kenget dhe shkrimet…,

pastaj për çesmat që pikonin ar…

E mengadalë, plot përkëdheli,

dorën e plakur më vije mbi kokë.

Unë qeshja, siç qeshin fëmijët

dhe të puthja në të bardhat flokë.

Edhe sot, prapë fjalën tënde dua,

ngrohtësinë e zemrës, sytë e tu…

Je në shpirtin tim, gjithmonë me mua,

megjithë boshin që mbeti këtu…''