User:Ali Tebani

فقير واليڏنو طيباڻي فقير واليڏنو طيباڻي ولد الهورايو ولد حيات ولد طيب شڪارپور ۾ ڄائو. پنھنجي ڏاڏي جي نسبت سان سندن ڪٽنب قبيلو طيباني سڏجڻ لگو. چيو وڃي ٿو ت طيب ڳوٺ انھيء طيب جي نالي سان منسوب آھي. شڪارپور ۾ ھاٿيدر اندران حاجي فقير الله شاه علوي جي مزار جي اولاھين پاسي وارو پاڙو  ”فقير واليڏنو محلو“ سندن نالي سان منسوب آھِي.

فقير واليڏنو فارسي ۽ عربي جي تعليم شڪارپور ۾ حاصل ڪري، ٺيڪيداري ۽ گھوڙن جي واپار جو ڪاروبار ڪرڻ لڳو، وڏي ملڪيت جو مالڪ ھو. ھاٿيدر تي ھن کي گھوڙن پالڻ لاء وڏي ڪڙھ ھوندي ھئي. جا فقير واليڏني جي ڪڙھ ڪوٺبي ھئي. انگريزي جڏھن سنڌ ۾ جديد تعليم کي آم ڪيو،. تڏھن شڪارپور ۾ پرائمري اسڪول کلڻ لڳا. ان وقت ورنيڪيولر اسڪول نمبر 2 لاء فقير واليڏني ان ڪڙھ جي مرمت ڪرائي اسڪول جي صورت ۾ ميونسپل جي حوالي ڪئي. انگريزن جي دور ۾ جڏھن واھن جي کوٽائي پئي ٿي، تڏھن ھن انڙ واھ جي کوٽائيء جو ٺيڪو کنيو، جنھن جي سرانجام ڏيڻ کان پو۽ جھلي بند ۽ ڪشمور بندن جا ٺيڪا کڻي، گھڻي محنت ۽ مشقت سان انھن کي پايهءِ تڪميل تي رسايائين.سندس محنت ۽ سچائيءِ جو انگريزن وٽ قدر هو. ان ڪري، هو کيس احترام جي نظر سان ڏسندا ھئا.

فقير واليڏنو طيباڻي وڏي مال ملڪيت ۽ پئيسي جي فروانيء باوجود به سادو ۽ نھٺو رھندو ھوس. خير خيرات لاءِ ھميشه سندس ھٿ کليل رھيس. مطالعي ڪجو وڏو شوق ھوندو ھو. وٽس ڪيترائي ڪتاب قلمي صورت ۾ موجود ھئا. سندس ھڪ فارسي ”مورد اسرار“ جا نالي سان سنڌ يونيورسٽي جي علامه آءِ آءِ قاضي لئبريءَ ۾ محفوزظ آھي، جو خواجه نظام الدين سرھندي جي تصنيف آھي. اھو ڪتاب ھن مفتي سچيڏني ڪان ڪتابت ڪرائي، پاڻ وٽ محفوظ ڪيو ھو، ان ڪتاب جي صفحي 182 تي سندس مھر به لڳل آھي. سنڌ يونيورسٽي جي لئبريءَ ۾ ان جو نمبر 24763 آھي. علم نجوم ۽ علم جفر جي ڄاڻ جي به کاڻ ھو. سندس وفات تي شڪارپور جي فارسي گوشاعر شيخ صاحبداد صاحب ھئين سندس قطعه تاريخ لکي آھي:

دوش ديدم که بلبلان چمن از خزان گل شگفته در افسوس يعني آن نور ديده دانش صاحب علم وذي حسب ناموس اسم واليڏنه خطاب ”فقير“ ليک امراز رتبه اش درلوس بست و سيم ربيع الاول بود کو فته ناگه زرحلت خود کوس ھاتفم گفت سال نو ”صاحب“ شاد ديدم فقير در فردوس _________________

نامور ملڪ سنده زين عالم رفت والدنه فقير افسوس

فقير واليڏنو صاحب جي ڪلام جي مطالعي مان خبر پوي ٿي ته ھو علم عروض کان علاوه شعر جي فني خوبين جو وڏو ڄاڻوھو. سندس ڪلام ۾ ڪتب آندل عام فھم ٻولي ھن کي پنھنجي دءِور جي شاعرن ۾ مٿاھون مقام عطا ڪري ٿي. فارسي ۽ سنڌي کان سواءِ سرائڪي ۾ به شعر چوندو ھو. سندس طبيعت ھميشه موذون رھندي ھئي. پروفيسر بدوي لکي ٿو ته؛ ”ھڪ دفعي ڪنھن ماڻھوءِ سرمست سچل جي شعر جي ھيٺين سٽ الاپي؛

”ھمي رقسم ھمي رقسم که ميگويند سودائي“ واليڏني تي ان جو بيحد اثر پيو ۽ في البديھ چيائين.