User:Alvearium/sandbox

Theatr Stu Voorstelling in het kader van het Kaaitheaterfestival 1977. Behoorde tot één van de hoogtepunten volgens Humus. Teatr Stu werd in 1966 in Krakow opgericht door Krzysztof Jasinski en werd een bij uitstek reizend theatergezelschap dat aanvankelijk bestond uit studenten en net afgestudeerde acteurs, maar in 1977 een professioneel collectief werd. Stu hield zich niet alleen bezig met het produceren van stukken, maar organiseerde ook oefensessies in acteertechniek, seminaries, workshops en theoretische discussies over theaterverwante onderwerpen. De stijl van Teatr Stu werd door het programmaboekje van het festival in 1979, waar ze eveneens op uitgenodigd waren, als volgt treffend omschreven: "In Jasinski's kunst hoor je altijd de Slavische hartslag, de jankende viool, soms het echoën van grote woorden. Stu is niet vies van de grote passies en het verhevigde gevoel. Stu maakt pathetisch theater, geëngageerde melodrama's, waarin de romantische traditie nawerkt. Wellicht ligt daarin de reden van Stu's succes in het buitenland en van hun populariteit bij elk publiek. Het theater van Stu gaat [immers] recht naar het hart." (Programmaboekje 1979) *** Het stuk De Patiënten dat op het Kaaitheaterfestival in Belgische première ging, was gebaseerd op The Master and Margarita, een politieke satire / bewerking van het klassieke Faustverhaal van de Russische schrijver Mikhail Bulgakov. Jansinski bleef weliswaar niet erg trouw aan deze tekst. De structuur werd volledig omgegooid en fragmenten van andere schrijvers (Dostojevski, Goethe, Milton, Sartre, Lowry, Plath) werden aan de tekst van Bulgakov toegevoegd. De filosofische vragen die met referentie aan deze auteurs opgeroepen werden, stonden in het stuk zonder moeite naast satirische spotternijen en clowneske gekheden; Het orkest speelde zo in de kledij van patiënten, de dichters maakten grappen over zichzelf, de patiënten gewapend met schoppen speelden hun show en tussen de circusnummers door (het stuk werd voor alle duidelijkheid opgevoerd in een circusarena) hadden zij filosofische gesprekken over goed en kwaad. Dit spektakel deed alle contrasten (het heilige en het wereldse, het sublieme en het volkse, ...) dan ook samensmelten, zoals kenmerkend is voor elk schouwspel dat dichtbij carnaval staat. Ook de muziek varieerde van zuivere cabaret tot hymne. *** Maar De Patiënten was natuurlijk meer dan een ordinaire carnavalsopvoering. "[...] men mag aannemen dat De Patiënten een vorm is van psychische projectie van de mens die in de waanzin wordt gestort, van de mens wiens eigen innerlijke wereld, die geen plaats vindt in het dagelijkse, op paradoxale wijze de uiterlijke werkelijkheid heeft doen barsten." (Programmaboekje 1977) Op verschillende hoogten binnen de tent hingen hier en daar trouwens metalen kooien die in de lucht werden verplaatst gedurende het schouwspel. Ze verhoogden de gewaarwording van schrik en obsessie en de idee van een toestand zonder uitweg waarin de helden opgesloten zaten (naarmate het einde vorderde, had bijna elke acteur dan ook in één van deze kooien plaatsgenomen). Het stuk speelde zich trouwens af in een razend tempo. Jansinski gebruikte maximaal de mogelijkheden die het spelen in een circusarena hem schonk. Het spel geschiedde dan ook overal, zoals in een echt circus: op de zandbaan, onder het gewelf, de acteurs hingen in netten, kropen op laders en stegen in de lucht met behulp van windassen en kabels. Een dynamisch spektakel dus dat nog lang nazinderde in de hoofden van de toeschouwer. *** Met De Patiënten toonde Teatr Stu vooral geïnteresseerd te zijn in het creëren van een ervaring in het hier en nu, die door acteurs en publiek gedeeld werd, en niet zozeer om professionaliteit: "De theatrale schepping die de duidelijke en gemeenschappelijke eigenschap van de leden van het Teatr Stu is, is voor hen een mogelijkheid om zichzelf te vormen. Er is hier geen sprake van routine, noch van professionele volmaaktheid. Alleen wat met het naakte oog en zonder grens gezien kan worden in dit schouwspel, al is het een zaak van acteurs, moet ook terzelfdertijd een zaak voor het publiek worden." (Programmaboekje 1977) http://www.belgiumishappening.net/home/events/1977/event1044-1977-09-05

Exodus EXODUS is zowel een poëtisch als een muzikaal stuk. Poëtisch omdat gebruik wordt gemaakt van symbolen, mythes, allegorieën en metaforen; ook omdat het specifieke universeel wordt. Muzikaal, omdat de muziek een hoofdbestanddeel uitmaakt van de totale compositie. In dit stuk is er geen onderscheid tussen acteur en kijker. Naar het einde toe wordt deze kijker zelfs deelnemer.’ I.s.m. Kunst- en Cultuurverbond en het Ministerie van Nederlandse Cultuur. [Proka, 7] https://sites.google.com/site/belgiumishappening/home/events/1975/event861-1975-05-21

Operetka Voorstelling in het kader van het Kaaitheaterfestival 1979. Teatr Stu werd in 1966 in Krakow opgericht door Krzysztof Jasinski en werd een bij uitstek reizend theatergezelschap dat aanvankelijk bestond uit studenten en net afgestudeerde acteurs, maar in 1977 een professioneel collectief werd. Stu hield zich niet alleen bezig met het produceren van stukken, maar organiseerde ook oefensessies in acteertechniek, seminaries, workshops en theoretische discussies over theaterverwante onderwerpen. De stijl van Teatr Stu werd door het programmaboekje van het festival als volgt omschreven: "In Jasinski's kunst hoor je altijd de Slavische hartslag, de jankende viool, soms het echoën van grote woorden. Stu is niet vies van de grote passies en het verhevigde gevoel. Stu maakt pathetisch theater, geëngageerde melodrama's, waarin de romantische traditie nawerkt. Wellicht ligt daarin de reden van Stu's succes in het buitenland en van hun populariteit bij elk publiek. Het theater van Stu gaat [immers] recht naar het hart." *** Met Operetka brachten ze een mengeling van toneel en musical, gebaseerd op een tekst van Witold Gombrowicz, één van Polens meest belangrijke avant-garde toneelauteurs. Operetka was een nieuwe stap in de evolutie van Stu. Het spectaculaire gebruik van machinerieën (katrollen, kooien, ...), natuurelementen (zand, vuur) en rekwisieten (kruisen, ...) bleef hier achterwege ten voordele van concentratie op het spel. Dit stelde Jansinski in staat de pathetiek subtieler en indringender te doseren. Toch had deze voorstelling dezelfde wervelende, spectaculaire kracht als de vorige Stu-producties. https://sites.google.com/site/belgiumishappening/home/events/1979/event1319-1979-05-01

http://www.belgiumishappening.net/home/interviews/hugo-de-greef-toneelstof-70 http://www.belgiumishappening.net/home/interviews/josse-de-pauw-toneelstof-70

Spadanie, którego premiera odbyła się w pamiętnym grudniu 1970 była rodzajem teatru dokumentalnego, widowiskiem publicystycznym odwołującym się do bieżących wydarzeń. Sennik polski natomiast dotykał spraw szerszych. Był próbą rozliczenia się z narodową tradycją. Z kolei Exodus, utrzymany w misteryjno moralitetowym tonie stawiał znaki zapytania nad sensem życia i duchową kondycją człowieka. Jasiński stworzył w tych inscenizacjach tzw. model aktywnego teatru współczesnego, w którym ważna była metafora i język symboli. Z rozmachem kreował sceniczny świat. Pojawiały się tu gumowy ponton, klatka z metalowych ruch, wielki stół przy którym jedna z postaci trzyma w rękach zwój sznurów, do którego końców przywiązani są inni aktorzy. Spektakl budowała efektowna muzyka i oprawa świetlna (pojawiały się m.in. stroboskopy). Całość układała się w rytmiczne sceny, które niosły klarowny przekaz, czasem utrzymany w tonie publicystycznym, kiedy indziej bardziej poetyckim.

W 1975 teatr przekształcił się ze sceny studenckiej w teatr zawodowy. Zyskał nową siedzibę w Alei Krasińskiego. Kolejne przedstawienia Teatru Stu to Pacjenci wg Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułchakowa (1976), Szalona lokomotywa wg Witkacego (1977) i Operetka Witolda Gombrowicza (1978). W tych spektaklach, które grane były pod wielkim namiotem, na pierwszy plan wysuwała się gra z widowiskowymi formami, zabawa z widzem i fascynacja inscenizacyjnym rozmachem, jaki stwarza perfekcyjne opanowanie teatralnej maszynerii. Krzysztof Jasiński mówił: "Założyliśmy sobie drogę naturalnego rozwoju, wierność własnemu czasowi". ("Polityka" 1977, nr 33). I w 1980 r. teatr powrócił spektaklem Donkichoteria wg scenariusza Edwarda Chudzińskiego (1980) do tematów ze swoich najsłynniejszych przedstawień z pierwszej połowy lat 70. Jednak przedstawienie przyjęto chłodno. O spektaklu pisała Elżbieta Morawiec: http://culture.pl/pl/miejsce/krakowski-teatr-scena-stu

Maniac Productions Maniac Productions is the small group of performing artists that Michael Laub (Belgian) and Edmondo Za (Italian) set up in October 1975. A cosmopolitan group with variable geometry(four members at present),it performs in the shrines of the European avant-garde and is basedin Stockholm. The performances of Maniac Productions, which Italian critics often term‘theatrical post avant-garde’, are in fact polyvalent and difficult to classify. They make use ofeverything at once, combining their specific language, stage direction, plastic arts (MinimalArt), musical composition (repetitive: Steve Reich), body language (Body Art), Happening(intervention of hazard) and of course the electronic video image. Maniac compounds theseelements into something resembling fragments of a new ‘theatrical’ language that they refuseto articulate, and produces ‘spectacles’ that abound with dissonances. First they worked withrepetition and fragment – early productions consisted in a series of cut-up sequences, put side-by-side, built on mechanical renewal and systematicreiteration (of words, movements andgestures). This repetitive structure was present inthe strictest frigidity: cool performances,even XXX icy; the actors functioned like abstract performing machinery. Dissatisfied withthis strict use of repetition, however, Maniac decided to produce ‘failures’ within the too well-adjusted machinery: stops, blanks, silences, gaps,doubts, hesitations, irresoluteness. So manymoments where something could happen, extend beyondthe impersonal mechanism, so manypotential points of emergence for uncertainty and individuality. The actor as such returned tothe individual. Through these cracks enacted in thecourse of repetitive actions, the actingungovernableness developed. And it’s still growingin the present evolution of the group’sperformances. Repetition most certainly stays as anactive principle: every character remainsthe prisoner of his own doings but then, setting traps for himself, lets himself fall into, becaught inside, them. The hallucination becomes hallucinatory. The ‘analytical’ effects of themechanism are amplified. Performance therapy. Obsessive and unconscious repetition.Anxiety is always about to arise.Controlled hysteria and lucid madness. A multiple role isalso played by the insertion of video into the performance mechanism. Juxtaposed with theaction, video enables the simultaneous production and consumption of the image in a singlespace. It has the structural function of injectingdistance: there is what happens in a spacewhere an action is taking place, and what happens on the screen that bears witness. Various relationships (contrast, analogy). The presence of the monitors means work can take place both on a spatial and temporal plane: television is presented either as a window that commands a view of the outer world, beyond the theatrical space, or as a mirror reflecting the internal mechanism of the action. The TV screen can show what has happened and what is going to happen. Temporal shifts can produce a whole range of disorders. Well-ordered, well-located, rolling-by time now suffers all the outrages of destruction. A time of forgetfulness is established, just as with repetition. Dislocation of language. Destruction of time. Rupture ofspace. Weathering. Dispersion. Fissure. Cracks. Gaping. A whole universe in dislocation, sliding towards its loss and absence. Nothingness. http://orbi.ulg.ac.be/bitstream/2268/55982/1/From%20Maniac%20Productions%20to%20Remote%20Control.pdf

http://www.belgiumishappening.net/home/publications/2002-00-00_vandeuren_botsingen

http://deappel.nl/visit/programme/activity/?id=40

Epigonentheater