User:AngelTemelko.10/sandbox

--

Народни Ора Водарки Игра во која е прикажан дел од секојдневниот социјален живот на девојките, односно нивното одење на вода. Оваа постановка е склоп од различни игри и елементи од повеќе региони во Македонија. Носијата е од Полог, а ората кои се играат потекнуваат претежно од источна Македонија. Невестинско Оро Оро пандан на машкото оро Тешкото, кое потекнува од мијачкиот крај на западна Македонија. Овде јасно е покажана достоинственоста, гордоста и убавината на македонската невеста. Фолклор Таа е нераскинлив дел од духовноста,традиција која е творечки континуитет - врска меѓу исконот и сегашноста. Народ без свој етно-фолклор ,е без цврста етногеноза, тој е дрво без корен .-Непознато Музичката фолкорна традиција е олицетворена во игрите,ората и македонските народни песни, илјадници на број,испеани многу одамна. Но и покрај тоа, таа не е само архаичен духовен продукт или некаков антиквитет со музејска вредност, туку пренесувана од колена на колена, се негува кај народот и денес.Таа е директиот линк со минатото на македонскиот народ. Особено е влијанието на македонскиот мелос во творештвото на плејада познати композитори од современата уметничка музика, како : Трајко Прокопиев,Стефан Гајдов ,Тодор Скаловски,Живко Фирфов и др.Освен во оваа музика, македонскиот музички фолклор игра важна улога во творештвото на автори со популарни музички стилови. Особено е влијанието на македонскиот мелос во творештвото на плејада познати композитори од современата уметничка музика, како : Трајко Прокопиев,Стефан Гајдов ,Тодор Скаловски,Живко Фирфов и др.Освен во оваа музика, македонскиот музички фолклор игра важна улога во творештвото на автори со популарни музички стилови. Македонскитенародни ора имаат важно место во македонскиот фолклор и музичка традиција. Зависно од стилот, кореографијата и обичаите поврзани со нив, македонските ора можат да се поделат во пет регионални групи: западни,југо западни,јужни,северни и источни Беранче Држење на играчите — за раце (свиени малку до лактите и со китките напред). Метар — 18/16 (2, 2, 3, 2, 2, 2, 2, 3). Карактер на орото — типично машко борбено оро со високи баланси и остри движења на нозете во бавниот дел, и потокоци, доскоци и брзи движења во брзиот дел. Во овој дел се игра и во парови во кој левиот играч го подигнува десниот на раце, високо над себе.

Почетна позиција — играчите се во полукруг, еден до друг. Лицето е свртено кон центарот на кругот. Тежината на телото е на левата нога, а десната се подготвува за почетниот чекор. Кога се игра во парови играчите се држат на следниот начин: Левата рака на левиот играч ја држи десната рака на десниот играч. И двете раце се испружени водорамно напред. Десната рака на левиот играч го држи мускулот на десната рака на десниот играч, а левата рака на десниот играч, мускулот на десната рака на левиот играч.

ПОСТУПАНО Држење на играчите — за рамо. Метар—13/16 (2;2, 2, 3, 2, 2). Карактер на орото — умерено - брзо оро со бавни чекори. Карактеристично е играњето со премин од целото на полустапалото, при што петицата го нагласува преминот. Орото постепено се забрзува и тогаш се игра со потскокнување.

МУЗИЧКИ ПЕСHИ

Македонска народна музика Наспроти уметничката музика, поставена е таканаречената народна музика или музички фолклор. Народната музика се пренесува од колено на колено по пат на усно предание. Во Македонија постојат голем број народни песни и игри кои го одразуваат животот, работата и обичаите на луѓето кои живеат во неа. Голем дел од оваа музика има свои карактеристични национални белези.Според содржината и кореографијата нашите народни игри и песни можат да бидат обредни и световни. Од обредните игри ќе ги наброиме: додолските, коледарските, русалиските и др. Во световните игри спаѓаат тие што се поврзани со животот и работата на нашиот народ како што се: борбените, свадбарските, жетварските, хумористичните, љубовните и др. Во разни краеви тие имаат различни имиња, во зависност од местото и начинот на играњето. познати народни песни се: Јонче Христовски - Куќа имам на Пелистер Васка Илиева - Сестра брати кани на вечера Васка Илиева - Излегол неве Пејо

Васка Илиева - Засвирил Стојан Учи ме мајко карај ме - Александар Сариевски

Васка Илиева - Имала мајка девет сина

Македонски Народни Носи

Народните носии во Македонија имаат вековна традиција. Тие се дел од материјалната култура на македонскиот народ и претставуваат значајна гранка од народното уметничко творештво. Создавани како колективна придобивка на сиот македонски народ, тие во долга низа години се пренесувале од поколение на поколение и во својот развоен пат во себе вклопиле многу елементи од разните културни влијанија што се вкрстувале на овој дел од Балканот. На најстариот културен слој - старобалканскиот, како и на традициите на цивилизациите на стара Грција, се надоврзува културата на облекувањето на старите Словени, кои во силните налети од V до VII век го населуваат овој дел на Балканскиот полуостров. Во понатамошните културни текови се надоврзува влијанието на византиската цивилизација, како и силниот уплив на турско - ориенталните елементи, па сè до најновите струења од запад.

Народнии носии.

Македонски Народнии Инструменти.

Гајдата, кавалот, шупелката, дудукот, зурлата, двојанката, разните видови на тамбури, тапанот и дајрето се сметаат за традиционални инструменти. Со мали варијации, грнетата, ќемането, удот, лејтата, канонот, тарабуката или дајрето се сметаат за ориентални инструменти и обично се составен дел од ансамблите во ориентален стил наречени чалгии. Едни од најпознатите македонски инструменти се: Дудукот е македонски народен дувачки инструмент,со зарамнет крај. Се прави од дреново,јаворово или други дрва и го има во две големини:од 700 до 780мм и од 240 до 400мм Дудук

Кавалот е македонски народен дувачки инструмент отворен од двете страни, изделкан од едно јасеново парче и орнаментиран низ целата должина. Горниот крај на кавалот е малку стеснет и со остар раб. Овој инструмент има 7 дупки за прстите на лицето и една за палецот на опачината. Дупките се рамномерно распоредени (со 2 см раздалеченост), со тоа што шестата дупка е отприлика при средината на инструментот. Кавал.

Тапаните се дел од перкусионистичката група на инструменти, а технички се класифицираат како мембранофони. Тапанот е составен од мембрана, која е растегната преку школка и доволно затегната за да произведе звук кога врз нејзе се врши притисок.|

Тапан. Зурлата е македонски народен дувачки инструмент направен од оревово или сливово дрво. Зурлите, исто така, се користат во народната музика од земјите во регионот, особено Ерменија, Бугарија, Хрватска, Турција, Азербејџан, Ирак, Курдистан, Грција, Асирија, Иран, Израел, Авганистан, Албанија, Босна и другите Кавкаски земји.

Зурла

Шупелката е македонски народен дувачки инструмент сличен на кавалот (отворен од двата краја), со исклучок на тоа што шупелката е пократка (240-350 мм). Се прави од оревово дрво, дреново, јасеново или јаворово дрво. Шупелка

Гајдата е двогласен македонски народен дувачки инструмент кој се состои од: гајдарка, која се прави од дреново дрво. Гајдарката има седум дупки на лицето и една дупка за палецот на опачината; на крајот на цевката се прикачува славец, брчало, бучало или рог кое е направено од три дела кои се спојуваат; истото произведува континуиран тон (вториот глас), Гајда.

Дајре (француски: tambourin) е еден вид мал, рачен тапан со една мембрана, растегната на дрвен, а поретко на метален обрач. По должината на обрачот врежани се отвори, во кои се вметнати прапорци или метални плочки.

Дајре.

Хрисијански Празник Божиќ -Божиќ е денот на христовото раѓање според христијанската традиција. Тоа е втор најголем празник во христијанството, по Велигден. Црквите кои го користат Грегоријанскиот календар, вклучувајќи ги сите католички, протестантски и повеќето православни цркви, го прославуваат на 25 декември.Црквите кои го користат Јулијанскиот календар, вклучувајќи ја и Македонската православна црква, го прославуваат Божиќ на 7 јануари.Во повеќето земји во светот со значителен дел на христијанско население, вклучувајќи ја и Република Македонија, Божиќ е празник и неработен ден.Евангелието го опишува настанот кога се родил Господ Исус Христос. Настанот ни сведочи дека римскиот император Август заповедал да се изврши попис на населението во Империјата. Тогаш праведен Јосиф и Света Дева Марија пристигнале во Витлеем, бидејќи биле од родот Давидов. Празнувањето на Раѓањето Христово се појавува уште во почетокот на христијанството, најверојатно во апостолскиот период. Апостолските правила одредуваат ден за празнување на Раѓањето Христово (25 декември), покажувајќи ја смислата на тој празник за Црквата: „Внимавајте браќа, првиот празник меѓу празниците е Рождеството Христово.“ Раѓањето на Исус Христос

Македонскиот народ со многу внимание и почит го празнува Божик, кој започнува да се слави со Бадник, денот пред Божик. Со него се поврзани многу обичаи и симболи. Рано наутро, на Бадник децата одат по куќи и пеат разни песни пред домаќините. Тие ги симболизираат ангелите, а пеењето по куќи значи дека веста за Христовото раѓање ќе се прошири насекаде. Децата ги симболизираат пастирите, а домот, каде што одат ја симболизира пештерата во која е роден Младенецот. Постои уште една симболика. Децата се Господ Исус Христос и затоа добиваат дарови, а домаќините се симбол на мудреците кои ги принеле даровите пред Младенецот. Приготвувања за Божиќ

Католички Празник “Денот на сите светци” Денот на сите светци (латински: Sollemnitas Omnium Sanctorum) е католички празник согласно календарот на Римокатоличката Црква, а со него се празнуваат сите светци, како оние кои веќе се канонизирани, така и они кои сѐуште не се. Денот на сите светци се празнува на 1 ноември. Во православните цркви овој празник се обележува на Духовден и го означува завршувањето на велигденскиот дел од литургиската година.. Во времето на Карло Велики овој празник веќе пошироко се обележувал а кралот Луј Побожниот во 835 год. го прогласил за државен празник. Одлуката за тоа била донесена на „барање од страна на папата Григур IV со согласност од сите бискупи.

Во календарот на Католичката Црква, Денот на сите светци е означен како празничен ден, а во католичките земји тоа е воедно и државен празник. Во народот овој ден обично се поврзува со посета на гробиштата и уредување на гробовите, па така и со спомен на мртвите. Сепак, во Црквата Споменот на сите мртви верници или Духовден се обележува еден ден подоцна, на 2 ноември. Освен во Католичката Црква, овој ден се обележува и во Англиската црква, како и во многу други евангелистички цркви, иако таму тој попримил други форми, во зависност од соодветната Црква.

|Изработиле| |Бојан Ѓоревски| |Божидар Спирковски| |Ангел Темелкo|