User:Anna 8

Fried spider is a regional delicacy in Cambodia. In the Cambodian town of Skuon (Cheung Prey, Kampong Cham Province), the vending of fried spiders as a specialty snack is a popular attraction for tourists passing through this town. Spiders are also available elsewhere in Cambodia — in Phnom Penh for instance — but Skuon, a market town on the highway 75 kilometres (47 mi) from the capital, is the centre of their popularity.[1] The spiders are bred in holes in the ground in villages north of Skuon, or foraged for in nearby forestland, and fried in oil. It is not clear how this practice started, but some have suggested that the population might have started eating spiders out of desperation during the years of Khmer Rouge rule, when food was in short supply.[2] The spiders are a species of tarantula called "a-ping" in Khmer, and are about the size of a human palm.[3] The snacks cost about 300 riel each in 2002, or about US$ 0.08.[3] One travel book identifies them as Haplopelma albostriatum, also known as the Thai zebra tarantula, and notes that the same species' common name has been the "edible spider" for more than a hundred years. The popularity of the dish is, however, a recent phenomenon, starting perhaps as late as the 1990s.[4] The same book details a recipe: the spiders are tossed in a mixture of MSG, sugar, and salt; crushed garlic is fried in oil until fragrant, then the spiders are added and fried alongside the garlic until "the legs are almost completely stiff, by which time the contents of the abdomen are not so runny."[5] The taste has been described as bland, "rather like a cross between chicken and cod",[1] with a contrast in texture from a crispy exterior to a soft centre. The legs contain little flesh, while the head and body have "a delicate white meat inside".[1] There are certainly those who might not enjoy the abdomen, however, as it contains a brown paste consisting of organs, possibly eggs, and excrement. Some call it a delicacy while others recommend not eating it.[1]

Smażony pająk to lokalny przysmak w Kambodży. Sprzedaż tego specjalnego rodzaju przekąski jest popularną atrakcją dla turystów przejeżdżających przez miasto Skuon (dystrykt Cheung Prey, prowincja Kampong Cham). I choć tak przygotowane pająki są dostępne także w innych częściach kraju, na przykład w Phnom Penh, to jednak centrum ich popularności skupia się właśnie w Skuon – miasteczku handlowym oddalonym od stolicy o 75 kilometrów. Pająki te hoduje się w jamach w ziemi na terenie wiosek położonych na północ od Skuon lub odławia w pobliskich lasach, gdzie są dokarmiane. Następnie smaży się je na oleju. Do końca nie wiadomo, dlaczego pojawiły się takie praktyki. Niektórzy sugerują, że miejscowa ludność mogła zacząć jeść pająki z desperacji w latach panowania ekstremistycznego ugrupowania politycznego Czerwonych Khmerów (fr. Khmer Rouge), kiedy to w państwie brakowało żywności. Pająki sprzedawane na targu pochodzą z rodziny ptasznikowatych i w języku khmerskim nazywane są „a-ping”. Osiągają wielkość ludzkiej dłoni. Taka przekąska kosztuje około 300 rieli, czyli około 8 centów amerykańskich za sztukę (ceny z roku 2002). Jeden z przewodników turystycznych identyfikuje je jako Haplopelma albostriatum. W języku angielskim ten gatunek pająka znany jest również jako „Thai zebra tarantula” lub „edible spider”, co możemy tłumaczyć jako „pająk jadalny”. Mimo że ostatnia z tych nazw funkcjonuje już od ponad stu lat, to jednak popularność tej potrawy jest stosunkowo nowym zjawiskiem, mającym swoje początki w późnych latach dziewięćdziesiątych dwudziestego stulecia. Ten sam przewodnik opisuje szczegółowo sposób przygotowania przekąski. Najpierw rozgnieciony czosnek jest zasmażany na oleju do momentu, gdy zacznie wydzielać zapach. Wtedy na patelni kładzie się pająki obtoczone w mieszaninie z glutaminianu sodu, cukru oraz soli. Smaży się je do czasu, gdy odnóża prawie zupełnie zesztywnieją, gdyż wtedy zawartość odwłoku nie ma już tak płynnej konsystencji. Smak potrawy określany jest jako mdły, raczej jako coś pomiędzy kurczakiem i dorszem. Zaś sama struktura potrawy zmienia się – od chrupkiej powłoki do miękkiego środka. W odnóżach nie ma zbyt wiele jedzenia, podczas gdy głowotułów i odwłok zawierają w sobie delikatne białe mięso. Jednak, z pewnością znajdą się tacy, którym odwłok nie zasmakuje, ponieważ zawiera brązową substancję, na którą składają się organy wewnętrzne zwierzęcia, a także jajka oraz kał. Jedni nazywają tę część korpusu smakołykiem, drudzy odradzają jej spożywania.

Pani Anno, dziękuję za dobre tłumaczenie. Takie miałbym sugestie:

"Sprzedaż tego specjalnego rodzaju przekąski" - czy to dałoby się sformułować krócej? "Pająki te hoduje się w jamach w ziemi na terenie wiosek" - czy potrzebne jest to "te" oraz "teren" wiosek? Może uda się zwięźlej? Ogólnie proszę zwrócić uwagę na zaimki dzierżawcze - czy zawsze są potrzebne? "Jedni nazywają tę część korpusu smakołykiem" - czy tak jest najlepiej? Mi się to sformułowanie wydaje sztuczne.