User:Arjeta Zela/sandbox

Analizë e romanit "Lëkura e Shagrenit". Në romanin "Lëkura e Shagrenit" të Honore de Balzak, personazhi kryesor Rafael Valanteni pasi pothuaj kishte humbur betejën me jetën si pasojë e veseve të këqija në botën mondane, vendos të udhëtojë në mal për të gjetur kuptimin e jetës, edhe pse ajo zgjat shumë pak. Në fund të librit janë disa faqe, pothuajse një kapitull i tërë ku Balzaku, si mjeshtër i detajeve, përshkruan krejt magjinë dhe bukurinë e natyrës, vlerën e jetës, duke e vënë në qendër të gjithçkaje që njeriu duhet të ketë dhe përjetojë, vërtetësinë e gjërave që bëjmë. Shoqëria e lartë franceze sipas shkrimtarit është e mbushur me njerëz të zhytur në llumin e veseve e të pasioneve të neveritshme, këmbimeve tekanjoze të shëmtisë dhe bukurisë, ku shthurjet mondane ia ulin vlerën shpirtit më të mrekullueshëm dhe e katandisin si leckë...!

Edhe dy shekuj më vonë, shoqëritë ende nuk kanë mësuar se vetëm lidhja shpirtërore dhe fizike me natyrën dhe koha e vërtetë kushtuar asaj, mund ta shpëtojë njerëzimin prej vetes, prej kohës së shpenzuar keq. Njerëzimi është ngjeshur shuk në trenin e tij të mosmbërritjes askund, me sytë që fotografojnë pafund horizonte në parakalime dritash e ngjyrash, në pritje ciklike të stacionit të rradhës për të zbritur, por pa mundur të zgjedhë të duhurin. Ndërsa jashtë dritareve ku rreh dielli, era e piklat e shiut, natyra jep shfaqjen e saj madhështore pandërprerë, si një zë që të fton në epokën e saj të përbërë prej fryme pa zhgënjim. E duke mos vendosur ende për stacionin e vërtetë, treni i jetës endet bashkë me ne, si një trup që ecën në kohë, por jo në përmbajtje. Treni vjen rrotull, ne vijmë rrotull me të, dyert hapen e mbyllen, ndërsa e vetmja që fiton mbi të gjithë ne është koha. Jeta jonë ka jetë afërsisht sa metali i trenit brenda të cilit ne jemi ngjeshur shuk, kurse koha nuk ka datë skadence. Ajo rend dhe nuk vjetërohet. Koha na vjetëron ne...

Tek "Lëkura e Shagrenit", Rafael Valenteni e kishte humbur betejën me jetën, në përpjekjen boshe për ta projektuar atë mbi realitetin mondan, me shfrenime kënaqësishë fizike, në biseda pa subjekt, veshur me stilin "napoleon" pa lavdi, dremitshëm mbi banake druri ku tharmin mendor dhe intelektual e turpëron sistematikisht rrëzimi pa krenari në dyshemetë e bareve, rënie që vjen nga avujt e alkolit. Kur Rafaelit po i skadonte jeta fizike prej talismanit, njëherësh fatmirë dhe fatkeqsjellës, ai zgjodhi të ikte sa më larg falsitetit të jetës së ngritur mbi mashtrimit dhe publicitetit dhe të udhëtonte në mal, ku jeta rridhte e vërtetë, ku njerëzit frymonin vyrtytshëm dhe jetonin gjatë. Ai i bëri vetes këtë dhuratë dhe kuptoi se sekreti i jetës është të jetuarit nën ligjet e natyrës, duke ndjerë gurgullimëm e ujërave që rridhnin në shtratin dhe drejtimim natyral, duke u fanepsur pas pyjeve dhe ushqimit, në kuptimin më të thellë që mund të ndjejë një njeri, jeta e të cilit po soset nga mashtrimet lapidare që i bëjme vetes duke e ngritur atë mbi mashtrimin.

Ja pra, fati i Rafael Valentenit është fati ynë. Fati që pak na mëson se përtej metropolit, përtej ambienteve me tym hashashi dhe erë gazi, ka jetë, ka punë, ka vajza dhe djem punëtorë, të bukur, seksi. Jeta jonë do jetë e vërtetë kur të heqim kamerat nga parlamenti, nga kryeqyteti, nga burgu. Drejtojini nga natyra, nga këta njerëz pasionantë. Bota jonë nuk është ajo çka tregon gazeta e televizioni. Jeta jonë është çka ndodh në mal, në det, në kanione, në livadhe, projektuar në agime dhe perëndime vezulluese. Jeta jonë është pikërisht stacioni i parë në të cilin duhet të zbresim dhe të krijojmë fatin tonë, fatin përmes asaj që ndjejmë çdo ditë... para se jeta jonë të jetë talismani tek "Lëkura e Shagrenit"!