User:Artin1390182

08:50, 27 December 2021 (UTC)Artin1390182 (talk) نیروی حفاظتی

شوتزتروپ (به آلمانی: [ˈʃʊtsˌtʁʊpə] (درباره این صدا گوش دادن)، روشن. نیروی حفاظتی) نام رسمی نیروهای استعماری در قلمروهای آفریقایی امپراتوری استعماری آلمان از اواخر قرن نوزدهم تا سال 1918 بود. شوتزتروپن متشکل از افسران سفارشی و درجه دار اروپایی، افسران پزشکی و دامپزشکی داوطلب بود. اکثر رده های ثبت نام شده از جوامع بومی در مستعمرات آلمان یا از جاهای دیگر آفریقا به کار گرفته می شدند.

گروه‌های نظامی در آفریقای شرقی آلمان تشکیل شدند، جایی که به عسکری معروف شدند، در مستعمره کامرون در آفریقای غربی آلمان و در آفریقای جنوب غربی آلمان. کنترل مستعمرات آلمان در گینه نو، در ساموآ و توگولند توسط گروه های کوچک پلیس محلی انجام شد. Kiautschou در چین تحت مدیریت نیروی دریایی امپراتوری یک استثنا قابل توجه بود. به عنوان بخشی از ایستگاه شرق آسیا، نیروی دریایی تسینگتائو را با تفنگداران دریایی Seebattallon III، تنها واحد تماما آلمانی با وضعیت دائمی در یک تحت الحمایه خارج از کشور، پادگان کرد. گسترش اسم نیروی استعماری آلمان به زبان صدراعظم اتو فون بیسمارک برمی‌گردد که از عبارت مناطق حفاظت‌شده «حفاظت» به جای مستعمرات استفاده می‌کرد. نیروهای شوتزتروپ از نیروهای پلیس محلی یا واحدهای شبه نظامی خصوصی برخاستند، جایی که استعمارگران آلمانی با مقاومت شدیدتری مواجه شدند.

هنگامی که در سال 1888 شورش ابوشیری در قلمروهای شرکت آلمانی آفریقای شرقی آغاز شد، دولت بیسمارک در برلین مجبور شد برای سرکوب قیام، نیروهای مزدور را به فرماندهی رایش کومیسسر هرمان ویسمان بفرستد. پس از تأسیس آفریقای شرقی آلمان، این Wissmanntruppe توسط مصوبه پارلمان رایشتاگ در 22 مارس 1891 به شوتزتروپ تغییر یافت. قانون 9 ژوئن 1895.

تشکل های شوتزتروپ تحت فرماندهی عالی امپراتور آلمان از نظر سازمانی هرگز بخشی از ارتش امپراتوری آلمان نبودند، اگرچه قانون و نظم نظامی آلمان در مورد واحدهای آن اعمال می شد. آنها در ابتدا تحت نظارت دفتر نیروی دریایی امپراتوری بودند، آنها در 7 و 18 ژوئیه 1896 تحت اختیار وزارت استعمار در وزارت خارجه آلمان قرار داشتند. در سال 1907، اداره استعمار با فرماندهی شوتزتروپ به عنوان اداره مستقل استعماری امپراتوری تأسیس شد. آژانس (Reichskolonialamt) مستقیماً به صدراعظم آلمان پاسخگو است.

در سال 1896 یک فرماندهی مرکزی شوتزتروپ به عنوان بخشی از دپارتمان استعماری تأسیس شد. علیرغم نامش، این آژانس هیچ رهبری نظامی نداشت، اما به عنوان یک مقام اداری خدمت می کرد. در Mauerstrasse برلین، در مجاورت دفتر استعمار قرار داشت. در آغاز جنگ جهانی اول در سال 1914، سه فرماندهی نظامی شوتزتروپ وجود داشت، یکی در هر یک از مناطق استعماری آلمان در شرق آفریقا، جنوب غرب آفریقا و در کامرون، که تابع هر فرماندار بود. در آغاز جنگ جهانی اول، شوتزتروپ در آفریقای شرقی آلمان در 14 شرکت میدانی (Feldkompanien) با 2500 مرد زیر اسلحه سازماندهی شد و دفتر مرکزی آن در دارالسلام پایتخت بود. این نیرو با احتساب حاملان و کارگران، حدود 14000 پرسنل داشت. در 13 آوریل 1914، سرهنگ دوم پل امیل فون لتو-وربک فرماندهی را در آفریقای شرقی آلمان به عهده گرفت. او واحدهای خود را در طول جنگ جهانی اول رهبری کرد و در نهایت به درجه سرلشکر ارتقا یافت. شوتزتروپ در شرق آفریقا آخرین تشکیلات آلمانی بود که تسلیم شد - چند روز پس از آتش بس در نوامبر 1918.

یک گروهان قبل از جنگ متشکل از 160 نفر (قابل افزایش تا 200) نفر در سه دسته (قطار) 50 تا 60 نفره هر کدام شامل دو تیم مسلسل بود. هر یک از 14 شرکت همچنین دارای حداقل 250 نفر نیروی حامل و همچنین ناوگان نامنظم بومی به نام Ruga-Ruga، به نام Fita-Fita در ساموآی آلمان، تقریباً واحدهای مشابه بودند.

شرکت 1 (شرکت: آروشا / نیو موشی [4] شرکت دوم: ایرینگا و بی نام شرکت سوم: لیندی شرکت چهارم: کلیماتینده و سینگیدا شرکت پنجم: ماسوکو شرکت ششم: اوجیدیجی و کاسولو شرکت هفتم: بوکوبا، اوسووی و کیفومبیرو شرکت هشتم: تابورا شرکت نهم: Usumbura شرکت دهم: دارالسلام شرکت یازدهم: Pillowji و Mruhengeri شرکت دوازدهم: Mahenge شرکت سیزدهم: کندوآ ایرانگی شرکت چهاردهم: موانسا و ایکوما پادگان دارالسلام علاوه بر این شامل یک انبار استخدام، یک بخش سیگنال و واحد فرماندهی بود.

نیروی کلی شامل 300 استخدام اروپایی و 2472 آفریقایی، به طور خاص 68 افسر جنگنده، 60 افسر و افسر درجه دار، 132 افسر پزشکی غیر رزمی، مدیران غیرنظامی، تکنسین های مهمات، و 2 افسر آفریقایی و 184 افسر افریقایی [86] و 2،2، بود. 6]

در طول جنگ جهانی اول، شرکت هایی با شماره 15 تا 30 به اضافه هشت شرکت موقت (A تا G و L) اضافه شدند. و گروه های تفنگ اول تا هشتم. Schützenkompagnies در اصل متشکل از مهاجران سفیدپوست، پسران آنها، مدیران مزارع و کارمندان شرکت تجاری بودند، اما برخی از واحدها با طولانی شدن جنگ از نظر نژادی مخلوط شدند. گروه های کوچک متعدد دیگری نیز تشکیل شد. چندین، احتمالاً چهار شرکت ذخیره نیز متشکل از عسکری‌های قدیمی‌تر ایجاد شد که پیشوند آن‌ها حرف «ر» بود.[7]                                                                                                                                                             Schutztruppe در آلمان جنوب غربی آفریقا در 12 گروه از پیاده نظام سواره تشکیل شده بود که در مجموع 1500 نفر، عمدتا آلمانی بودند. شرکت هفتم مستقر در منطقه بیابانی شمالی مستعمره بر روی شترهای وارداتی سوار شد. یک واحد واحد به نام شرکت باستر، متشکل از سیاهپوستان اروپایی-سیاه آفریقایی سفید دو نژادی غیر محلی، ایجاد و مستقر شد. روابط بین دولت آلمان و بومیان این مستعمره به حدی بدتر شده بود که تعداد کمی از آفریقایی های محلی به خدمت گرفته شدند. برخی از بوئرها و آفریقایی ها توانستند استخدام شوند و نیروی نوپا را تقویت کنند. [نیاز به نقل از]

نیروهای استعماری آفریقای جنوب غربی آلمان متشکل از داوطلبانی از ارتش امپراتوری و نیروی دریایی (از جمله برخی اتریشی ها) بودند، اما اساساً شامل اعضای هنگ های آلمانی بودند. این نیروها قبل از اعزام به آفریقا برای وظایف ویژه و محیط آینده خود آماده بودند. چنین پایگاه آموزشی در کارلسروهه بود. به دلیل شرایط غالباً مرطوب در دره راین فوقانی دوک نشین بزرگ بادن، این منطقه برخی از اقلیمی سازی اولیه را فراهم کرد. [نیاز به نقل از]

ساختار نیروهای جنوب غربی آفریقا به شرح زیر بود:

فرماندهی آلمان جنوب غربی آفریقا در ویندهوک (ویندهوک مدرن) متشکل از واحدهای ستادی، اداری و حقوقی (وکیل دادگستری)، سپاه پزشکی، نقشه برداری و نقشه برداری بود.

فرماندهی ناحیه شمالی: ویندهوک

شرکت 1: Regenstein، Seeis شرکت چهارم: اوکانجنده شرکت ششم: اوتجو و اوتاوی باتری دوم: Johann-Albrechts-Höhe دسته ترابری 1: کاریبیب دفتر تدارکات: کریبیب انبار اسب: اوکاوایو انبار توپخانه و قطار: ویندهوک بیمارستان نظامی و انبار پزشکی: ویندهوک انبار پوشاک: ویندهوک دفتر مرکزی: ویندهوک مقر و فرمانده محلی: Swakopmund فرماندهی ناحیه جنوبی: Keetmanshoop

شرکت دوم: اوکاماس شرکت سوم: کانو شرکت پنجم: چمیس و چوروتابیس گروهان هفتم و هشتم (شتر سوار)، بیمارستان نظامی: گوچاس و آرهوآب باتری اول: Narubis باتری سوم: Gibeon دسته حمل و نقل 2: Keetmanshoop انبار توپخانه و قطار: Keetmanshoop بیمارستان نظامی و انبار پزشکی: Keetmanshoop انبار پوشاک: Keetmanshoop دفتر تدارکات: Keetmanshoop مدیریت پادگان: Keetmanshoop انبار اسب: خاموش مزرعه گل میخ شتر: Kalkfontain دفتر مرکزی و فرمانده محلی: لودریتز در آغاز جنگ، این نیرو دارای 91 افسر، 22 پزشک، 9 دامپزشک، 59 مدیر غیرنظامی، تکنسین مهمات، 342 درجه افسر و 1444 درجه دیگر آلمانی بود که مجموعاً 1967 پرسنل بود. [8]