User:Baljinder bhuttiwala

''ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਧੋਖਾ'             [[Baljinder bhuttiwala]

ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਬੱਲੀ ਤਾਂ ਕੱਖ ਹੋ ਗਿਆ* ਮੌਸਮ ਵਕਤ ਬਦਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੱਜਣ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਜਬਾਨ ਬਦਲ ਜਾਣ ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਕਿਉਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਜਾ ਦੇ  ਸਕਦੇ ਹਾਂ । ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਜੋ ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਇ ਉਮੀਦ  ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ ਨਾ ਦੇਖੇ ਬਿਨਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਬੱਲੀ ਦਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਭਰਮ ਇਕ ਦਿਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। 7 ਜੂਨ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਰੋਂਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾ ਕੇ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਿਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰੇ ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਰੱਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਛੁਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਦਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਤੱਕ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਈ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਫੋਨ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਿੰਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਮੰਗ ਲਵੇਗਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ ਸੀ ਬੱਲੀ ਦੀ ਰੱਜੋ ਦਾ ਮੰਗਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਤੇ ਆਪ ਰੱਬ ਦਾ ਵੀ ਮੰਗਤਾ ਤੇ ਜੱਗ ਦਾ ਵੀ ਮੰਗਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੇਕਰ ਚਾਰ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਂਦਾ  ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ  ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕਰਦਾ । ਬੱਲੀ ਜੇਬ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਹਲਕਾ ਸੀ ਪਰ ਕਦੇ ਦਿਲ  ਦਾ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ । ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਖਿਆਲ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਸੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਤੇ ਬੈਚੈਨ  ਰਹਿਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਇਕ ਘਾਟ ਜਿਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਫੋਨ  ਫੜਕੇ ਰੱਜੋ  ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਫੋਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਬੱਲੀ ਦਾ ਦਿਲ ਅਜੀਬ ਤਰ•ਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ  ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਮੈਸਜ਼ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਿਹਲੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਜਰੂਰ ਕਰਲ ਬੱਲੀ ਦੇ ਮੈਸਜ਼ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਬੱਲੀ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ  ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਸਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ  ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ  ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਜਾਂਦੇ ਬਾਲ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਉਗਲੀ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਫੋਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੋਨ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਜਾਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਤ ਰੱਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੱਲੀ ਇਕਦਮ ਮਨ ਭਰ ਆਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਕਦੇ ਰੱਜੋ  ਉਸ ਨਾਲ ਕਈ ਕਈ ਘੰਟੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜਿਸ ਕੋਲ ਅੱਜ ਦੇ ਮਿੰਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਰੱਜੋ ਲਈ ਆਮ ਤੋਂ ਵੀ  ਹੋ ਗਿਆ  ਜੋ ਵੁਸ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੱਜੋ ਲਈ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਉਸਦੇ  ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ  ਸ਼ਾਇਦ  ਉਸਦੇ ਹੱਥੀ ਮਾਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ  ਕੋਈ ਆਪਣੇ  ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨ  ਲਈ  ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਅੱਜ ਨਫਰਤ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬੱਲੀ ਤੇ ਇੰਝ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੋਜ ਦੂਜੀ ਫੋਜ਼ ਤੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ  ਉਸ ਦੀਆਂ  ਗੱਲਾਂ  ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੰਢਿਆ ਵਾਂਗ ਚੁੱਭਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਬੋਲਿਆ ਹਰ ਵਾਕ ਬੱਲੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਖੱਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਬੱਲੀ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ  ਗਿਆ  ਸੀ ਸਭ ਕੁਝ । ਪਤਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸਭ  ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ  ਜਿਨਾਂ ਮਰਜ਼ੀ  ਤਰਸ ਲਈਏ  ਉਹ ਵੀ ਥੋੜਾ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ  ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ  ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ  ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ  ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਂ  ਦੁਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।  ਪਰ ਰੱਜੋ  ਨੂੰ ਨਹੀਂ । ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ? ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਲੀ ਮੱਥਾ  ਟੇਕਣ ਲਈ ਸ਼ੀ੍ਰ  ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ  ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਤੇ ਉਸ  ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਗਈਆ ਸਨ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿਚ ਰਚੀ ਪਈ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਉਦੋਂ ਵੀ ਖਿਆਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਝਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਲਈ ਰੱਜੋ ਹੀ ਸਾਰੀਆ  ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੀ ਹਰ ਬੇ-ਰੁਖੀ  ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਗੰਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਪਸੰਦ  ਨਹੀਂ  ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਕਿਉਿਕ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਰੱਜੋ  ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੈ  ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬੱਲੀ ਮਿੰਨਤਾ ਤਰਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ  ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿਉਕਿ  ਇਕ-ਪਲ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਕਈ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ ਇਕ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਦੂਜਾ ਇਹ  ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੁੱਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ  ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੈਪੁਟੇਸ਼ਨ  ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ  ਹੋਵੇ  ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਵੀ  ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ  ਦੀਆਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸਹੀ ਸਮਝਿਆ ਹੋਵੇ ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਰੱਜੋ ਲਈ ਭਵਿੱਖ  ਵਿਚ ਕੀ ਕਰੇਗਾ ? ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਨਾਂ ਕਰਕੇ ਛੱਡੇਗੀ ਜਿਹੜੇ  ਚਾਰ ਕਦਮ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਫਿਰ  ਉਸ ਲਈ  ਛਡੇਗੀ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਇਲਜਾਮ  ਲਾਉਦੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ  ਪਰ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ । ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ  ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਅੱਗੇ ਬੜੇ ਤਰਲੇ ਮਿੰਨਤਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੋਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਉਕਿ ਬਦਲਗੀ ਹੈ ਰੱਜੋ ਕਹਿੰਦ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬਦਲਣਾ ਪਿਆ। ਲੱਖ ਤਰਲੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰੱਜੋ ਨੇ ਹਿਕ ਵਾਰ ਵੀ ਹਾਮੀ ਨਹੀ ਭਰੀ। ਬੱਲੀ 30-31 ਜੁਲਾਈ ਦੋ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਧਾ ਖਾਂ ਵੀ ਦਿੱਦਾ ਸਕਦਾ ਪੀਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਵੀ ਬੰਦੇ  ਦੀ ਜਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪੈ  ਸਕਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਬਾਅਦ ਰੱਜੋ  ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦੂਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟਂ ਵਿਚ ਸੀ ਇਸ ਲਈ  ਕਹਿਤਾਂ  ਦਿੱਤਾ  ਕਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਪੱਕਾ ਨਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਰੰਜੋ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਰ ਪਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਹੁਣ  ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲਿਖਕੇ ਦੇਣਾ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਇਹ ਗੰਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੱਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਛਲਕ ਪਏ ਫਿਰ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸਦੇ  ਕੋਲ ਫੋਟੋ ਪਈਆਂ ਹਨ ਉਨਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਕਿਉਕਿ ਉਨਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ  ਘਰਦੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਉਹ  ਉਸਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰੰਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਬੱਲੀ ਉਸਦੀਆਂ  ਤਸਵੀਰਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਜਾਇਜ ਫਾਇਦਾ  ਨਾ ਉਠਾਏ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬੱਲੀ ਕੋਲ  ਆਪਣੀ ਕੋਈ  ਵੀ ਤਸਵੀਰ  ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਝੂਠ  ਲਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ  ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਜੇਕਰ ਘਰ ਦੇ ਤਸਵੀਰਾਂ  ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਉਨਾਂ  ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ  ਤੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਆਪਸੀ  ਪਿਆਰ ਕਿੰਨੇ  ਚਿਰ ਤੋਂ ਹੈ ਤੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਕੋਲ ਹੀ ਹੋਣਗੀਆਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਮੋੜਣ ਲਈ ਬੱਲੀ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੁਸ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਮੋੜੀਆਂ । ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਗੈਰ ਬਣ ਜਾਏ ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਰੋਣਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ  ਹੋਵੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ  ਜਾਂਦੀ  ਉਸ ਲਈ  ਤਾਂ ਸਿਰਵ  ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਐਨੇ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ  ਭੁੱਲ ਦਾ ਬੱਲੀ ਦਾ ਨਜਾਇਜ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾ ਗਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਸਾਇਆ ਉਸਨੇ  ਹੀ ਬੱਲੀ ਦੀਆਂ  ਸਧਰਾਂ ਦਾ ਗਲਾਂ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਇੱਕਠੇ ਦੌੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਇਸ  ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਐਨਾ ਕੁ ਅੱਗੇ  ਨਿਕਲਗੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ  ਮੁੜਣ ਦੀ  ਕੋਈ ਉਮੀਦ  ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਜਿਵੇਂ  ਕੋਈ ਕਾਤਲ ਕਤਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ  ਆਪਣੇ  ਸਾਰੇ ਸਬੂਤ  ਮਿਟਾਉਣਾ  ਚਾਹੁੰਦਾ  ਹੈ ਉਸੇ  ਤਰਾਂ  ਹੀ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ  ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬੱਲੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਕਿਉਕਿ  ਰੱਜੋ ਅਤੇ  ਬੱਲੀ ਦੇ ਫੋਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਡਿਟੈਲ ਇਕ ਹੀ ਦੀ  ਮੇਲ ਆਈ ਡੀ ਤੇ ਆਉਦੀ  ਸੀ ਜੇਕਰ ਰੱਜੋ  ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚੋਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਾਂ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੁਣ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਹੀ ਉਸ  ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਦੀ ਸਾਰੀ ਡਿਟੈਲ ਹੋਰ ਮੇਨ ਤੇ ਕਰਵਾ  ਲਈ ਤਾਂ ਕਿ  ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕਿ ਬੱਲੀ ਲਈ ਹੀ ਭਾਰੂ ਪੈ ਗਿਆ । ਹੁਣ ਉਸ ਤੋਂ  ਸ਼ੱਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਜਾਂਚ ਪੜਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਨੰਬਰ ਅਜਿਹੇ ਮਿਲੇ ਜਿਨਾਂ  ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਅੱਧਾ-ਘੰਟਾਂ ਜਾਂ ਧੋਣਾ  ਘੰਟਾ  ਗੰਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੰਬਰਾਂ  ਦਾ ਪਤਾ  ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਦੋਂ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ  ਨੰਬਰ ਬੱਲੀ ਦੇ ਫੋਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗਿਆ ਜੋ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੀ ਅਡੈਂਟੀ ਤੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਿੰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਪਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਦੁਆਰਾ ਕਾਲ (ਫੋਨ) ਕਰਕੇ ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ ਪਰ ਅੱਗੋਂ ਉਹ ਵੀ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਪੁਲਸ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਸੁਪਾਅ ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਬੱਲੀ  ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਉਤਰ ਜਾਣੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੱਕ ਦੇਣ ਦੀ ਨੌਬਤ ਆ ਗਈ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਕਾਫੀ ਵਾਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋਈ ਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਚ' ਸੀ ਅਤੇ ਡਰਾਈਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ  ਉਨਾਂ  ਦਾ ਫੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਨਾਂ ਕਈ ਡਰਾਇਵ ਦੌਰਾਨ ਫੋਲ ਕਰਨਾ ਔਖਾ  ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਤੋਂ  ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ  ਗਿਆ ਅਤੇ ਫੋਲ ਕੱਟ-ਦਿੱਤਾ  ਜਿਸ ਕਰਕੇ  ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗੁੱਸਾਂ ਵੀ ਲੱਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਨੰਬਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦਾ ਨਾਮ ਆਇਆ ਜਿਸ ਦਾ ਪਤਾ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਟਾਇਮ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨਾਂ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬੇ-ਇੱਜਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਦਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਐਨੀ ਕੁ ਵਧ ਜਾਏਗੀ । ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਹੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਗਲ ਨੂੰ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਨ ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਐਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮੌਸਦ ਕਰਕੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਗਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਐਨੇ ਵਾਰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ ਇਨਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਉਨ•ੇ ਹੀ ਤਰਲੇ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਨੇ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਤਿ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਨਾਂ ਬੱਲੀ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਖਾਤਰ ਰੋਇਆ ਸੀ ਬੱਲੀ ਵੀ ਰੱਜੋ ਉਨਾਂ ਹੀ ਰੁਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉਸ ਪੁਲਸੀਏ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ  ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਨਾ ਧਮਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਭ ਬਾਅਦ ਇਕ ਹਫਤੇ ਤੱਕ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਫੋਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਦੇ ਫੋਲ ਲਾਇਆ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੰਝ ਲੰਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਭਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਦਰਾਰ ਪੈ ਗਈ ਸੀ, ਬੱਲੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਅੰਦਰ ਛੱਲੀ-ਛੱਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਰੱਜੋ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ ਕਿਵੁਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਰੰਜੋ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਬੱਲੀ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਅੱਖ ਚ ਬੱਲੀ ਲਈ ਕੋਈ ਅੱਥਰੂ ਵੀ ਡਿੱਗੇਗਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਕੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਬਹੁਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਇਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੀ ਹਰ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਬੱਲੀ ਦਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪੈ ਗਈ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸੱਜਣ ਮਿਲ ਜਾਏ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਰ ਤੇ ਬੀਤੇ ਵਖਤ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਲੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਦੂਰੀ ਪਾ ਹੀ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂ ਨਾ ਇਸ ਦੂਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਲੰਮੇ ਦੂਰੀ ਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਨਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗਾ। ਉਹ ਰੱਜ-ਰੱਜ ਦੇਖਣਗੇ ਤੇ ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋਲਾਂ ਨਾ ਉਹ ਰੌਲਾ ਪਾ ਕੇ ਜਗਾਉਣਗੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਰੋ-ਰੋ ਕਮਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀ ਅੱਥਰੂ ਡੋਲਾਂ ਨਾ। ਉਹ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਤੇ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਇਕ-ਦੋ ਵਾਰ ਸੜਕ ਹਾਦਸਾ ਹੁੰਦਿਆ-ਹੁੰਦਿਆ ਬਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬੱਲੀ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਸੀ ਜੋ ਉਨਾਂ ਹਾਦਸਿਆ  ਚ ਗੁਵਾਚਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਗੁਵਾਚਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਹਿਕ ਆਖਰੀ ਸੁਨੇਹਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾ ਮੁੜਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਰੰਜੋ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਲੈਣ ਦੇ । ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵੀ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਜੋਰ ਚੱਲਦਾ ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਲÂਂ ਲੱਖ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਝਲੀਆਂ ਹੋਣ ਜਿਸ ਨੇ ਮੁੰਹ ਮੋੜਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹੀ ਜਾਣਾ ਏ। ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਬੰਦਸਾਂ ਲਾਵੁਂਦਾ ਹੋਵੇ  ਜੋ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਨਾ ਪਸੰਦ ਹੋਣ ਇਸ ਕਰਕੇ  ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਅੱਕ ਕੇ ਹੀ  ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਬੰਦਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਅਕਸਰ ਹੀ ਜਿਸ ਉਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਹੀ ਆਖਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਆ। ਬੱਲੀ ਦਾ ਯਕੀਨ ਤੋੜਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਇਕ ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇਗਾ  ਦੂਜਾ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਫਿਰ ਉਨਾਂ ਦਾ ਖੁੱਦ ਦਾ ਸਵਾਰਞ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁੱਖੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬੱਲੀ ਕਰਕੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਣਦਾ ਵਿਚਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜੇਕਰ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਗੀ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੋਈ  ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਅਹ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ  ਮੀਬਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਪਤਾ ਤਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਨ ਨਾ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿਉਕਿ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਵੀ ਇਕ-ਵਾਰ ਹੀ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਜੇਕਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਰੰਜੋ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੋਨ ਲਾਉਣਾ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਲਈ ਐਨੀ ਵੀ ਵਿਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰੇ ਕਿਉਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਵਾਰ ਫੋਨ ਕਰ-ਕਰ ਕੇ ਮਨਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਰੁੱਸਣ ਵਾਲਾ ਰਿਹਾ । ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਆਪਣਂ ਮਾਸੀ ਦੇ ਫਰ ਬੈਠੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਗੇਟ ਤੋਂ ਅਦੰਰ ਸਿੱਧੀ  ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ  ਹੈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦਾ ਮੂੰਹ ਗੇਟ ਵੱਲ ਤੇ ਮਾਸੀ ਗੇਟ ਵੱਲ ਪਿਛਾੜੀ ਕਰਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰੱਜੋ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨੇ ਪੈਰੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾਂ ਹੋਈ ਤਾਂ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਵੇਗੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੁਝ  ਧਰਵਾਸ ਮਿਲਦਾ। ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਛੋਟੇ  ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇ-ਜਾਨ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਫੂਸ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ । ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਰੱਜੋ ਦੇ ਫੋਲ ਦੀ ਵੁਡੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਘਰ  ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ  ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਸਾਫ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ  ਬੱਲੀ  ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ  ਫਿਰ ਮੋੜਣਾ  ਕੀਹਨੇ  ਸੀ ਰੱਜੋ ਨੇ ਜਵਾਬ  ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਭੱਜ ਕੇ ਮੋੜ  ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ  ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਉਸਦੇ ਗੋਡੇ ਦੁੱਖਦੇ ਸਨ ਬੰਲੀ ਮਨ ਚ ਕਹਿਣ  ਲੱਗਾ ਕਿ ਯਾਦ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਜਿਹੜਾ ਤਾਰ-ਤਾਰ  ਕਰ ਛੱਡਿਆ ਏ  ਗੋਡਿਆਂ  ਦੀ ਬਦੀ ਐ, ਬੱਲੀ  ਨੇ ਕਿਸ  ਕਿ  ਫੋਨ ਤਾਂ ਕਰ  ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੀ ਵੀ ਰੱਲ ਟੁੱਅਦੀ ਸੀ  ਅੱਗੋਂ  ਰੱਜੋ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮੁੜਣ ਦੀ ਐਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਫੋਨ ਕਰਲ ਦਾ  ਖਿਆਲ ਈ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ । ਪੈਰ-ਪੈਰ ਤੇ ਝੂਠ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਰੱਜੋ ਦਾ ਬੱਲੀ ਨੂੰ  ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਐ, ਫਿਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਨਾਂ  ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਬਹਾਨੈ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਨ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਣੈ ਹੀ ਪੈਵੇ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਰੱਜੋ ਤੇ ਉਸ ਹੱਕ  ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਜੇਕਰ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਹਿਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਕਿ ਕੱਲ ਵਾਪਸ ਨਾ ਜਾਈ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਤਾਂ ਫੋਨੀ ਸੁਲਾ ਤੱਕ ਨਾ ਮਾਰੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੀ ਸ਼ੱਕ  ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਬਠਾਉਣਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਹ ਤਾਂ ਐਨ ਬੱਲੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਭੁਲਾਖੇ ਕਿ ਰੱਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਸਭ ਵਹਿਮ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਅਗਲੀ ਨੇ ਕਦੇ ਬਾਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੀ। ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦੀਦਾਰ ਕਰਲ ਲਈ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੇ ਜ਼ਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਡੈਡੀ  ਛੱਡਗੇ ਸੀ ਪੰਜ-ਦਸ ਮਿੰਟ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਫੋਨ ਕੱਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬੱਲੀ ਘਰ ਵਾਪਸ  ਮੁੜਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਸਿਰਫ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਡੂੱਘੀ ਸੋਚ ਚ  ਡੁੱਬੇ  ਬੈਠੀ  ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਬੱਲੀ ਦਾ ਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁੱਲ  ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਮਾਸੀ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸੱਟ ਵੱਜੀ ਐ ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਸੀ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਵੁਹਦੇ ਕਿੱਥੇ  ਲੱਗੀ ਏ। ਸੱਟ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਦੇ ਜਵਾਬ ਚ ਹੀ ਗੱਲ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੰਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਰੱਜੋ ਲਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੱਲੀ ਦੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਣ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸਗੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਇਕ ਦਿਲ ਪੁਛ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਰੱਜੋ ਨੇ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਵਰਗੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਧੀਆ ਸਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਰੋਟੀ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਧ ਖਾਂਧੀ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕਿ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਵੱਧ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਬੱਲੀ ਇੰਝ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰੁੱਟੀ ਬੱਲੀ ਹੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਛੱਡਦੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਜੋ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਮਰਨ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੀ ਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਜਿਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਰੋਟੀ ਹੋਵੇਗੀ ਉਹ ਰੱਜੋ ਰੱਜੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਉਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਰੋਵੇ ਹੁਣ ਛੱਡਦੇ ਉਸੀਦਾਂ  ਨਾ ਕਰ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿੱਥੇ ਮਹਿਲ  ਉਸਾਰੀ  ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਵਾਂ-ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਗਲਾ  ਘੁਟ ਕੇ ਉਹ ਰਾਹ ਬਦਲਗੀ ਏ। ਰੱਜੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਹ ਜੋਤ ਕਰਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਮਾਫੀ ਵੀ ਤਾਂ ਮੰਗ ਸਕਦੀ ਸੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਲਟਾ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਗਲਤੀਆਂ  ਮਾਫ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ ਹੁਣ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਅਧੂਰਾਪਣ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਪਲਾ ਲਈ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੀ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਸੰਭਾਲ  ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਉਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਚੋਂ  ਬੱਲੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਮੁੰਦਰੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਸੁੰਨੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਬਸ ਇਕ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੀ ਨਾ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖੀ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਸੰਭਾਲੀ ਬੈਠਾ ਏ ਝੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ-ਦੇਖ ਝੁਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮੁੰਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਗਲੀ ਚ ਹੀ ਰੱਖੇ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਗੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ। ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬੱਲੀ ਲਈ ਕੋਈ  ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੇ  ਆਪਸੀ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੱਲੀ ਪ੍ਰਤੀ ਰੱਜੋ ਵਿਚਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਤਾਂ ਬੱਲੀ  ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਖਹਿੜਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਬਸ ਐਕੇ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਭੁਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਬਚਪਲ  ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਆਖਰ ਤੱਕ ਲਿਜਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਚਾਹੇ ਉਨਾਂ ਦਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਜਰੂਰ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ  ਕਰਨ ਚ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ । ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਖਰੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪੁਛਣੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਬੱਲੀ ਅਜੇ ਵੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਬੈਠਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਸੀ ਜੇ ਉਹ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਪਾਠ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਲਗਾਵੇਗੀ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ ਇਕ ਦੋ ਵਾਰ ਪੁਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋਤ ਲਗਾਈ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਟਾਇਮ ਲੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਫਿਰ ਕਹਿਣਗੇ ਮੇਰਾ ਮੂਡ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੀਆਂ ਵਿਚ ਫਸਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੀ । ਬੱਲੀ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਬੱਲੀ ਬਾਰੇ ਹੁਣ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਆ ਗਈ  ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਇਹ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਘਰਦਿਆ  ਨੂੰ ਤਾਂ ਲਗਭਗ  ਪਤਾ ਹੀ ਸੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹੋ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਟੁੱਕੜੇ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪਈ ਸੀ ਅੱਜ ਫਿਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਲਈ  ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ । ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਕਲਮ ਚਲਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਕਲਮ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ  ਨੂੰ ਦਿਲ ਖੋਲ ਕੇ ਲਿਖਣ ਦੀ ਕਾਹਲ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਵਖਤ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੀ ਹਾਸਾ ਨਜ਼ਰ  ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਜਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਤੋੜਣ  ਲਈ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਗਏ ਅੱਜ ਕਲਮ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਡੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਉਹ ਹਾਸੇ ਹੁਣ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕੇ ਕਾਗਜ਼ ਉਤੇ ਹੀ ਵਹਿਣ ਲਈ ਕਾਹਲ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਬਸ ਬੱਲੀ ਹਿਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੰਜੋ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੋਲੀ-ਹੋਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰੱਜੋ ਅਤੇ ਬੰਲੀ ਦਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕੋਈ  ਰਿਸ਼ਤਾ  ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਅਜਾਦ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਲੀਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇਕਰ ਰੱਬ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਮੇਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਵਖਤ ਵਿਚ  ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਪਨ ਤੋਂ ਆਜਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਾਰ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਜਿਹੀ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਬੈਠਣ ਲਈ  ਪੁਛਦਾ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਮਰਜੀ ਜਾਏ ਤੇ ਰੱਜੋ ਆ ਜਾਵੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਬਦਲ ਜਾਦੀਆਂ ਹਨ ਹੁਣ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਲੈਣਾ ਪੈਦਾ ਸੀ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਦਾ ਰੱਜੋ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਹੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਜੋ ਵੀ ਨਾ ਹੀ ਹੱਕ ਸਮਝਦੀ ਹੋਵੇ । ਰੱਜੋ ਨੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੰਲ ਪੁਛ ਦੇ ਫੋਨ  ਕੱਟਿਆ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ  ਹੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲੇ ਕਿ ਬੱਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨਾਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾ ਸਕੇ ਹੁਣ ਰੱਜੋ ਕਈ ਉਹ ਕਰੇ ਕੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਗੁਵਾਚੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ ਜਦ ਸੁਭਾਹ  ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ  ਠੰਡ  ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੱਜੋ ਰਸੋਈ  ਕਾਲ ਬਣੇ । ਇਕ ਕਮਰੇ ਚ ਸਿਲੰਡਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸ਼ੇਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਇੰਨੀ ਕੁ ਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਿੱਘਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਬੱਲੀ ਅਦੰਰ ਜਾ ਕੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਆਕਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਆਕਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਦੂਸਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਰਸੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਆਪ ਫੱਟੀ ਉਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹ ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਬਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਗਰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੀ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਇੱਥੇ ਅਪਣਾਪਣ ਬਹੁਤ ਹੀ  ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਜਿਨੀ ਸਰਦੀ ਮਨਾਂ ਰਹੀਂ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਓਨੀ  ਲੱਗਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰਲੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੰਗ ਚ ਸੋਚਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸੇਕ ਸ਼ਾਹਿਦ ਹੀ ਰੱਜੋ ਮਾਣ ਸਕੀ ਹੋਵੇ । ਰੱਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਬੱਲੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਵੀ ਐਨੀ ਦੂਰੀ ਕਿਉਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉੇਂ ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਲਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਿਵੇਂ ਪੈ ਗਈ ਦੋਹਾਂ ਚ ਅਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਿਹਾ ਮਾਹੋਕ ਛਾਇਆ ਪਿਆ ਸੀ ਫਿਰ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਹੀ ਗੱਲ  ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਹੁਣ ਕੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਰੱਜੋ ਦਾ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਮੰਨ ਜਾਏਗੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਦੇ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਵਿਚ ਉਲਝੀ ਪਈ ਸੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਹੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਤੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਲੁਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਕਹਿ ਕੇ ਬੱਲੀ ਨਾਲੋਂ ਰਿਸਤਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਏ ਇਸ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕੋਈ  ਫਰਕ ਨਈਂ ਸੀ ਪੈਣ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਬੰਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਚ ਵਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਸ ਵਖਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਕਿਉਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰਦੇ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਜੋ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਾਉਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾ ਵਿਚ ਰੱਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਦਿਨਾਂ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਪੈਦੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬੰਦਾ ਮਰ ਹੀ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਸ਼ਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਮਜਬੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ  ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅਪਣੀ ਜੁਬਾਨ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ । ਨਾ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ 8 ਸਾਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਬਾਅਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭਲਾਉਣ ਦਾ ਹਿਕਰਾਰ ਕੀਤਾ । ਇਨਾਂ  ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਇਸ ਇਕ ਉਮੀਦ ਤੇ ਕਿ ਫਿਲਹਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਰੱਬ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਤਾਂ ਫੇਰ ਮਿਲਾਏਗਾ। ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸਤਾ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂਆ ਨੇ ਵਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਰੱਜੋ ਤਾਂ ਇੰਝ ਰੋਂਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਕੋਲ ਬਹਿ ਕੇ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਉਣ-ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਰੱਜੋ ਬਰਦਾਸਤ ਨਾ ਹੋਈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰੁਵਾਉਣ ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਪਰ ਜਿਨਾਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਲਈ ਰੋਂਦਾ ਸੀ ਅੱਜ  ਬੱਲੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਂਦੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਡੁੱਲਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ ਫਿਰ ਆਖਰਕਾਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੱਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੋਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਰੱਜੋ ਰੋਦਿਆ ਹੀ ਬੱਲੀ ਕਿ ਰੋਕਿਆ ਕਿਸਨੇ ਏ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਡੁੱਲਦੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂਆ ਨੂੰ ਪੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲਈ ਡੁੱਲਣ ਦਾ ਉਨਾਂ ਦਾ ਅਜੇ ਵਖਤ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਰੱਖਣਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਦੋਂ ਹੀ ਡੁੱਲਣਾ ਜਦੋਂ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। '' ਐ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਕੇ ਹੰਝੂਓ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਣਾ ਜਰੂਰ ਜਦ ਆਇਆ ਤੱਪ ਦੀ ਰੇਤ ਬਣ ਕੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਤੇ ਡੁੱਲਣਾ ਜਰੂਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੂਰੀ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੀ ਸਮਝੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਾਹ ਨਾ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਮੀ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੇਜਾਨ ਬੈਠਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਰੋਂਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਸੰਨਾਟਾ ਜਿਹਾ ਛਾਂ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਬੱਲੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਗ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਜੜਿਆ-ਉਜੜਿਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਾਇਆ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਮਨ ਆਇਆ ਕਿ  ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਬੱਲੀ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਰੱਜੋ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਬੱਲੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੀ ਨਿਕਲੇ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਵਫਾਈ ਕਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਹਿਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਸੋਚਾਂ ਫਿਕਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਆਜਾਦ ਤਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਜਿਊਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ । ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਅਫਵਾਹ ਉਡਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ  ਦੋ ਹਜਾਰ ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਦੁਨੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਪਰ ਲੋਕਾਈ ਦਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਰੂਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਉਹ  ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਾ ਹੀ ਰੱਜੋ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ । ਕੱਲ ਮਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਬੱਲੀ ਸੋਚੀ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਚਮੁੱਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਅਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ  ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਜਾਪੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿਗੇ ਜੋ ਕਦੇ ਉਸਨੇ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਬੱਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਜੀਆ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਵੀ ਰੁਵਾ ਕੇ ਹੀ ਜੁਦਾ ਕੀਤਾ ਬੱਲੀ ਕਦੇ ਆਪਣੇ  ਬਾਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆ ਤੇ ਰੀਝਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ । ਕਦੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਉਸਦੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਬੱਲੀ  ਆਪਣੇ ਆਪ  ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਨਰਕ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਬੀਤੇ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਂਦਾ-ਰੋਂਦਾ  ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ  ਆਖਰ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਅਹਿਮਾਨ ਸਮਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ  ਕਲਪਨਾ ਮਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ  ਹਨੇਰੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਦਮ ਸੁਣਨਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੇ ਸਿਰਫ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਚੇਹਰਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਜੋਰ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਨਸਾਂ ਫੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਹ ਰੱਜੋ ਲਈ  ਸੀ ਆਖਰ ਉਹ ਵੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
 * ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਦੂਰੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵੀ ਭੁਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਨਲਕੇ ਨੂੰ ਗੇੜਣ ਦੀ ਜਿੱਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਰਜੋਂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਨਲਕੇ ਦੀ ਹੱਥੜੀ ਵੱਜ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਡਾਢਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਅੰਬ ਦਾ ਆਚਾਰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ ਤੇ ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਖਾਂਧੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਉਮਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁੱਲ ਕੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਭਾਵ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਕੁ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰ ਤੱਕ ਇੱਕ- ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬੱਲੀ ਦੋ ਵਾਰ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕਿਆ ਇੱਕ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਪਿੰਡ ਦੇਖਿਆ। ਰੱਜੋ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਸਾਥ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਦੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਆਈ।  ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਕੁੱਝ ਚਿਰਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਉਮਰੋਂ ਵੱਧ ਸਿਆਣੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਐਂਨਕ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੱਬਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਅੱਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਕਲਾਸ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰੱਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਿਆਰਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜਦੀ ਸੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਤੇ   ਬੱਲੀ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜੀਤੂ ਤੇ ਰਵੀ ਵੀ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਆ।  ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਦੀ ਚਾਚੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸੇਵੀਆਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਚਾਚੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜੀਤੂ ਤੇ ਰਵੀ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਬੈਠਿਆ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨਾਟਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਇੱਕਲੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਮਰੋੜ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਬੋਲੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਪੈਣੀ ਐ। ਬਿਨਾਂ ਕੁੱਝ ਬੋਲਿਆ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਨਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਹੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਲਈ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ।  ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਹੀ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਕਾਹਦੀ ਏ ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਉਸਨੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਦੋਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੀ ਸੀ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜੋ ਅਬਹੋਰ ਵੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਡੈਡੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰੋਂ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲਈ ਹਾਮੀ ਭਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਗੱਡੀ ਤੇ ਜਾਣਾ ਹੈ ਉਹ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਡੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਲਿਜਾਣੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਬੱਸ ਤੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਬੱਸ ਤੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਮਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹਵਾਈਆਂ ਉਡ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਫੇਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਰੱਜੋ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਰੀਬੀ ਮਿੱਤਰ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਹੀ ਖਿਆਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਰਟੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਰਟੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਗੀਤਕਾਰ ਸੀ ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਲੋਕ ਤੱਥ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਉਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਗੀਤ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉਤੇ ਗੀਤ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਬੱਲੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੇਗਾ ਤੇ ਸੋਚਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਦੋਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੇਗਾ।  ਬੱਲੀ ਜਦੋਂ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਸ ਸਟੈਂਡ ਉਤੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਤਰਨਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਘਰ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਖਾਂਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇਗੀ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਸੌ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਠੰਡ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਬੱਲੀ ਚੁੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬੱਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਸੇਕਣ ਲਈ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਬੱਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਰਟੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਬੱਲੀ ਪਾਰਟੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰਵੀ ਜੋ ਕਿ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਰਵੀ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਨਲਕੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਉਠਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਵੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਲੀ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਦੇ ਕੱਪੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਗਾਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਵੱਲ ਦੇਖਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਖਰਾਬ ਕਰ ਲਏ ਆ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹੱਕ ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਵੀ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਐਨੀ ਫਿਕਰ ਕਿਉਂ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਬੱਲੀ ਦਾ ਇਹ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਸੀ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਇੱਕ-ਦੋ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਵੀ ਮਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਦਿਨ ਲਗਾਕੇ ਆਵੇਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੌਕਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ।  ਗਰਮੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭੂਆ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ । ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸੁਰਬੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਆਪਣੀ ਭੂਆ ਕੋਲ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੂਆ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜੀਤ ਕੋਲੋਂ ਸਿਲਾਈ ਤੇ ਕਢਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਦਾ ਜੀਤ ਦੇ ਘਰ-ਘਰ ਆਉਣੀ-ਜਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਅਕਸਰ ਹੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੀਤੂ ਜੀਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਖੂਬ ਹਾਸਾ-ਮਾਖੋਲ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਆਪਣਾ ਜਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਹੀ ਬਤਾਉਂਦਾ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਛੁੱਟੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀਆਂ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਛੱਡਕੇ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣਾ ਤੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਤੇ ਸੁਰਬੀ ਅਤੇ ਜੀਤ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ ਖੇਡਦਿਆਂ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਣੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ 10 ਵਜੇ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣਾ ਤੇ ਕੁੱਝ ਚਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਚੱਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੇਖੇ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਰੱਜੋਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਦਤ ਬਣਾ ਲਈ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ। ਰੱਜੋ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸੁਰਬੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੋਟੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਭ ਦਾ ਚੰਗਾ ਮੋਹ-ਪਿਆਰ ਸੀ ਹੈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਹੱਸ-ਖੇਡ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆ ਵਿੱਚ  ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰੱਜੋ ਜੀਤ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਵਿਹਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਲਾਈ ਕਢਾਈ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਸੈਂਟਰ ਚੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਦੀ ਰੱਜੋ ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਿਹਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਪੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਬੈਠੀ ਪੜਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇ ਰੱਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਰੱਜੋ ਆਪਣੀ ਇਸ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇਂ ਥੋੜੇ  ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦੇਖਣ ਦਾ ਅਦਾਜ਼ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ  ਰੱਜੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਿਉ ਦੇਖਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾਲ ਉਦੋਂ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਏ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਜਾਂਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਦਾ ਦੋਸਤ  ਜੋ ਉਸ  ਨਾਲ ਹੀ ਪੜਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜੀਤੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਕੂਟਰ ਦੀ ਨੰਬਰ  ਪਲੇਟ ਬਣਾਉਣੀ  ਸੀ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ। ਜੀਤ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਬੱਲੀ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨੇ  ਅੰਦਰ ਬੈਠੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਰੱਜੋ ਇੰਨੀ ਕੁ ਦੂਰੀ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਕਿ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਰਾਰਤ ਉਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਖ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨ ਰੱਜੋ ਕਰਕੇ  ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਹੀ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੱਲੀ ਲਈ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਕੋਲੋ ਸਕੀਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਗੁਪਤ ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰੱਜੋ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਕੋਲੋ  ਸਕੀਮਾ ਲੈ ਕੇ ਵਰਤਦਾ ਜੋ ਕਿ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਹੋਇਆ । ਦੋਸਤ ਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਬੱਲੀ ਨੇ ਉਦਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਾਹਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ ਬੱਲੀ  ਦਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਇਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਅਮਰੂਦ  ਦੇ ਬੂਟੇ ਹੇਠਾ ਬੈਠੀ ਕੜਾਈ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੀਤ ਉਸਤੋਂ  ਦੂਰੀ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋ ਰਹਿ ਸੀ  ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਸਾਮਾਨ ਚੱਕਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਰੱਜੋ ਤੇ ਪੈਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕ ਮਿੱਠੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੇ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਜੀਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਹੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਏ ਕਿਉ ਹੱਸਦੀ ਪਈ ਏ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਤੇ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਘਰ ਆਉਣਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗਿਆ ਹੀ ਪਾਣੀ ਫੜਾ ਦੇਣਾ ਜਦ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੀਤ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਮ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਨਾਂ ਦੀ ਵਕਰਸ਼ਾਪ ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਬੱਲੀ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ ਜੀਤ ਰੋਟੀ ਪਕਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਫੜਾਈ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਚਿਬੜਾ ਦੀ ਚੱਟਨੀ  ਤੇ ਅੰਬ ਦਾ ਆਚਾਰ ਰੱਖਿਆ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦਾਲ ਸਬਜੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਕਿਉਕਿ ਇਸ ਰੁੱਤੇ ਚੱਟਨੀ ਤੇ ਲੱਸੀ ਦਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ  ਆਨੰਦ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਿਹ ਆਦਤ ਛੱਡੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗਲਾ ਖੁਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਏ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।  ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜਾ ਪੀ ਲੈਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ  ਰੋਟੀ ਖਾਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਰੋਟੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਜੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਟੇਬਲ ਫੈਨ ਠੀਕ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿਉਕਿ ਜੀਤੂ ਕੋਲ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਲਈ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਮੌਕਾ ਚੰਗਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਗੁਵਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲੈਣਾਂ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆ ਹੀ ਟੇਬਲ ਫੈਨ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹਾ ਨੁਕਸ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਚੱਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਰੱਜੋ ਬਹਾਨੇ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸਫਲਤਾ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰੱਜੋ ਦਾ ਹੀ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਕੋਈ ਮਕੈਨਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਕੋਸੇ ਤੋਂ ਟਰੇਨਿੰਗ ਲਈ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੱਜੋ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸਫਲ ਕਰ ਗਿਆ।  ਜਦ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਦਿੱਤੀਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਸਾਮਾਨ ਪੈਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ -ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਸਾਮਾਨ ਪੈਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਉਧਰ  ਬੱਲੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਉਦਾਸੀਆਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆ ਬੱਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਰਹੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਬੱਲੀ ਦਾ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਅੰਦਾਜਾ ਤਾਂ ਲਗਾ ਲਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ ਅੱਜ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ  ਖੁਸ਼ੀ ਰੱਜੋ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ ।  ਬੱਲੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀ ਸੀ ਪਰ ਖੇਤ ਜਾਣ ਦੇ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਤਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਰਮੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਖ ਕੱਢਣ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਸੀ ਪਰ ਉਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਧਰ ਉਦਾਸਿਆਂ ਹੋਇਆ ਬੱਲੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ  ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਰੰਜੋ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਕੋਣ ਫੜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਕਰੋਗਾ । ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਤਾਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਰੱਜੋ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹਾਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਾਰੀ ਅੱਜ ਰੱਜੋਂ ਹੋਰੀ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈਣ ਜਾਣਗੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਹੁਗਾਰਾ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਤਾਰੀ ਥਥਲਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾ-ਵਾ ਵਧੀਆ ਸੀ ਚਾਚਾ ਰੌ-ਰੌ ਰੋਣਕ ਲੱਗੀ ਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਹਾਂ ਯਰ ਫਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਆਉਣਗੇ । ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ  ਹੈ ਕਿ ਰੱਬਾ  ਅੰਜ ਦਾ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਅੱਜ ਨਈਂ ਜਾਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਇਸ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।  ਤਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਆ-ਆ ਅੱਜ ਈ ਉਨਾਂ ਨੇ ਜਾਣਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਆ-ਆ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ । ਬੱਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲੇ ਸੱਚ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਅਜੇ ਘਰ ਹੀ ਹੈ। ਜਦ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੇ ਡੈਡੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ  ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ  ਜਾਣਗੇ । ਸ਼ਨੀਵਾਰ 12.06.2005 ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ  ਬੱਲੀ ਵੀ ਆਪਣੇ  ਘਰ ਖੇਤ  ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਰੱਜੋ ਵੱਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬੱਲੀ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਬੱਲੀ ਦੀ ਇਸ ਉਦਾਸੀ ਤੋਂ  ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਖਿਆਲ ਆਉਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਬਾਹ ਫੜ ਕੇ ਰੋਕ ਲਵੇਂ ਹੈ ਪਰ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਮੰਜੇ ਕੋਲੋਂ ਵਗਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਗਈ ਸੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਦੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਬਾਹ ਫੜ ਲਈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ ਕੀ ਗੱਲ ਏ ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਬੱਲੀ ਸਿਰ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਐ, ਦਵਾਈ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਏ ਰੱਜੋ ਨੇ ਇੰਨਕਾਰ  ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਧਨੰਵਾਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।  ਪਰ ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਉਸਦੀ ਬਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਫੜ ਸਕਦਾ ਤੇ ਅੱਜ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਦਾ ਨਾ ਤਾਂ ਘਰ ਕੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਆਉਦੇ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਰੱਜੋ ਲਈ ਐਨਾ ਕਿਉ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕੀ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਹਲੇ ਸਮੇਂ ਜਾ ਬੈਠਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਿਕੋਡਿੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਐਸ.ਟੀ.ਡੀ. ਵੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਜਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।  ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਬੈਠਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਉਦਾਸੀ ਪਿੱਛੇ  ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਇਜਹਾਰ ਕਰ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਫੋਨ ਉਸ ਦੀ ਚਾਚੀ ਨੇ ਉਠਾਵੁਣਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਬੱਲੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਂ ਕਿਸ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਸਹਾਇਤਾ  ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਚਾਚੀ ਫੋਨ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਰੱਜੋ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਦੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਰੱਜੋ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਦਾ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ ਕਿਉਕਿ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗੀ ਕਿਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਹੀ ਪੁਛਿਆ ਬੱਲੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਜਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਕੋਲ ਸੀ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਰੱਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕੀ ਸੀ ਭਾਵ ਰੱਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ  ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਕੁਝ ਬੋਲੇਗਾ ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਰੱਜੋ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣ  ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਫੋਨ ਦਾ ਬਿਲ 38 ਰੂਪੈ ਬਣਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਵਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਰਦੀ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਖਿੱਚ ਲਈਆ । ਦਿਸੰਬਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ  ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਤੇ ਐਤਵਾਰ ਤੱਕ ਰੱਜੋ ਲਾਲ ਬੱਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸਰਦੀ ਦੀ ਧੁੱਪੇ ਬੈਠੇ ਧੁੱਪ ਸੇਕ ਰਹੇ ਸਨ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰਬੀ ਵੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਜੋ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਬੱਲੀ ਹੁਣ ਵੀ ਰੱਜੋ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।  ਸੁਰਬੀ ਦਾ ਮਾਣ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬੱਲੀ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਟੁੱਟਿਆ-ਫੁੱਟਿਆ ਜਿਹਾ ਸ਼ੇਅਰ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:- ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋ ਸਕੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੋਂ ਵੋ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੂੰ ਜਿਸਮੇਂ ਕੋਈ ਤਸਵੀਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੱਲੀ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਕੇ ਦੇ ਸਕਿਆ ਕਿਉਕਿ ਰੱਜੋ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਬੱਲੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰਵੀ ਵੀ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਰੁੱਕ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਰਬੀ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਾਮੀ ਭਰੀ । ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬੱਲੀ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ  ਤੋੜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮੁਆਫ ਕਰੀ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ  ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰਵੀ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ  ਚਲੇ  ਜਾਂਦੇ ਹਨ।  ਰਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਠੇਕੇ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਖਰੀਦੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੜਾ ਕੇ ਆਪ  ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਸਿਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ  ਤੋਂ ਸਖਤ ਨਫਰਤ ਹੈ, ਰਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਨੇ ਰਵੀ  ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਵੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਲਾਚੀਆਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।  ਜਦੋਂ ਘਰ ਪਾਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਰਵੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਰਵੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲੋਂ ਸੁੰਘ ਕੇ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੱਲੀ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੱਜੋਂ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਆਪ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਆਟਾ ਗੁੰਨ ਦੀ ਹੈ ਮਾਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਬੱਲੀ ਮਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਮੈਂ  ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਰੋਟੀ ਵੱਧ ਖਾ ਕੇ ਜਾਏਗਾ, ਜੱਦ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੁੱਕਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਚੁੱਲੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਜਿੱਥੇ ਬਾਕੀ ਜਾਣਿਆ ਨੇ ਖਾਣੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਸਰੁਂ ਦਾ ਸਾਗ ਤੇ ਰੋਟੀ ਫੜਾਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਕੇ ਰੱਜੋ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਉਲਾਬੇ ਲਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਰੱਜੋ ਵੀ ਰੋਟੀ ਪਕਾ ਕੇ ਅੱਗ ਸੇਕਣ ਲਈ ਚੁੱਲੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਬਿਜਲੀ ਚੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਗੋਡਾ ਬੱਲੀ ਦੀ ਢੋਈ ਨਾਲ ਵੱਜ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਪਿੰਝਣੀ  ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਏ, ਬੱਲੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਤਰੰਗ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਜੋ ਦਾ ਵੀ ਇਹੋ ਹਾਲ ਹੋਵੇ ਫਿਰ ਇਕਦਮ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਸਾਵਧਾਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਜਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।   ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਕੋਲੋਂ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ਼ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਵੀਂ । ਰੱਬ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਉਂ ਬੋਲੇ ਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਐਨਾ ਕੁ ਅਸਰ ਕਰਗੇ ਕਿ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੀ ਪਿੰਡ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸਾਂਝ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।  ਜਦੋਂ ਰੱਬ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਚਾਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਗਮੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦਾਦੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੂਆ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੀਤੂ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਰੁੱਕਦਾ ਹੈ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੂੰ ਚੰਡੀਗੜ ਦਾਖਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।  ਜੀਤੂ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਚੰਡੀਗੜ ਦਾਖਲ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੋਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੈਣ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਰਵੀ ਨਾਲ ਦਵਾਈ ਸਬੰਧੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੋਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਸੀ।  ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਜੀਤੂ ਚੰਡੀਗੜ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮੋਬਾਇਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਫੋਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਲੀ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਮਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ ਸਮੇਤ ਹੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਤੂ ਚੰਡੀਗੜ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ 10 ਦਿਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਬਾਆਦ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂ ਦੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਕੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਦਾਦੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਘਰ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੀਤੂ ਵੀ ਪਿੰਡ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਫੋਨ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਉਦੋਂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਨੀਂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਫੋਨ ਤੋਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰਿੰਗ ਮਾਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿਆ ਕਰੇ ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕਰਨ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ  ਉਸ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਦਮ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਨ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੀ ਸੀ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਭ ਠੀਕ ਏ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਾਓ, ਹੁਣ ਬੱਲੀ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਜੋ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜਹਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੱਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦੇ ਤੋਰ ਤੇ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਜੀਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਇਤਰਾਜ਼ ਹੋਣਾ ਏ। ਜੀਤ ਨੇ ਵੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਬੱਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਵਾਲੇ ਕਾਰਡ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਾਰਡ ਰੱਜੋ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਜੀਤ ਨੂੰ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਵਧਾਈ ਇਸ ਕਾਰਡ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ ਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਭੇਜੇ ਤੋਹਫੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਮੁਆਫ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਪ੍ਰਤੀ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਗਹਿਰੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੜਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੱਦ ਉਸ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦੀ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦਾ। ਫਿਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨੇ ਫੋਨ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਬੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਜੇਕਰ ਫੋਨ ਉਸ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਲਗਾ ਲਵੇ ਪਰ ਫੋਨ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪਲ ਸਾਂਝਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਲੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਉਤੇ ਰੰਗ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।  ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਲੈਕਚਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ (ਮਿੱਤਰਾਂ) ਗੁਰ ਤੇ ਜੱਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਰੰਗਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੰਗ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਭੇਜਿਆ ਕਿਸ ਨੇ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਨਹੀਂ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਨੇ ਜੱਸ ਤੇ ਗੁਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।  ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪੱਤਰ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਕੋਈ ਨਰਾਜਗੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਜਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪੱਤਰ ਤੇ ਰੰਗ ਕਿਸ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਈਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ  ਈਸਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਈਸਾ ਉਸਦੇ  ਦੋਸਤ ਦੀ ਬੇਟੀ ਹੈ।  ਜਦੋਂ ਰੱਜੋਂ ਦੇ ਘਰ ਡਾਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗ ਕੌਣ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਆਪਣਾ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰੰਗ ਕਿਉਂ ਭੇਜਿਆ  ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਾਂ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ  ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਰੱਜੋ  ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਾਆਦ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ । ਬੱਲੀ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਤੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਦੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਖੇਡੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਵਰਤਿਆ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਹੋਲੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ  ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੰਗ ਨਾ ਲਵਾਇਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਪ ਲਾਇਆ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ  ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਰੁਸੱਣਾ ਯਾਦ  ਆ ਜਾਂਦਾ  ਹੈ।  ਹੁਣ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਮਨਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਸ਼ਾਇਦ ਮੰਨ ਜਾਣ।  ਇੱਕ ਦਿਨ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਪਰ ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ ਕਿਉਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਸਤਾਈ  ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰ ਤਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੰਗ ਭੇਜਿਆ ਹੈ ਕਿਤੇ ਰੱਜੋ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾ ਲੈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ।  ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਕਰਕੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਜੋ  ਦੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਘਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਐਤਵਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਛੁੱਟੀ ਦਾ ਆਨੰਦ  ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ ਕੋਈ ਟੀ.ਵੀ. ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕੋਈ ਬੈਠਾ ਅਖਬਾਰ  ਪੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਏ ਅਖਬਾਰ ਪੜਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਬੱਲੀ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਛੋਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਰ ਖੁੱਦ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੈਠੀ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਵੀ ਮੰਗੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।  ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰ ਨਹਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੰਲੀ ਵੀ ਚੁੱਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬੈਠਾ ਅਖਬਾਰ ਪੜਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਇਲ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਆਕਾਲ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਕੌਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਦੀ ਜਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੜਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਰੱਜੋ ਦੀ ਮਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਧਰ ਆਇਆ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਜਿਹੀ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਫੜਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਥਾਲ ਵਿਚ ਕੌਲੀ ਕੱਦੂ ਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਤੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਫੜਾਉਂਦੀ ਹੈ ਸਬਜੀ ਵਿਚ ਮਿਰਚਾ ਐਨੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਕਿ ਬੱਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੁਰਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਿਓ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਮਿਰਚਾ ਘੱਟ ਲੱਗਣਗੀਆਂ ।  ਰੱਜੋ ਘਿਓ ਲਿਆ ਕੇ ਸਬਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਬੰਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੋ ਚਮਚ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੱਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਉਦੋਂ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਲਈ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਜਿਤਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਉਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਰੱਜੋ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਬਿਨਾਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਲੜ ਨਾ ਪਵੇ। ਅੱਜ ਰੱਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਡਾਹੇ ਹੋਏ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਤੇ  ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਲੇ ਮੋਬਾਇਲ ਫੋਨ ਤੇ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਟਾਇਮ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਮੈਸਜ਼ ਲਿਖਣੇ ਤੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਢੰਗ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।  ਜਦ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਮੈਸਜ਼ ਲਿਖਣ ਬਹਾਨੇ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ । ਬੈਠਿਆਂ ਹੀ ਬੱਦਲਵਾਈ ਜਿਹੀ  ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਅਖਬਾਰ ਪੜਦਾ-ਪੜਦਾ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਕਰੀਬਨ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਬੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਈ ਸੀ ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਇੱਕ-ਢੇਡ ਫੁੱਟ ਦਾ ਸੀ ਇਸ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਵਕਤ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਤੇ ਇਸ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਉਣ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਕੁਝ ਕੁ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੁਲਜ਼ਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਜਾ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ  ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਫਿਕਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ । ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਲੈ ਕੇ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ  ਦੇ ਫੋਨ ਦੀ  ਉਡੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਜਿਹੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਫੋਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਪਰ ਮੈਸਜ ਜਰੂਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇੱਕ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜਾ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਮੈਸਜ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹੁਣ  ਰੱਜੋ ਉਸਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ। ਥੋੜੇ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਜੀਤੂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਹੀ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਰੱਜੋ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ ਬੱਲੀ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਤੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ  ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਆ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਕਿ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਈ ਵਾਰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ  ਕਦੇ ਬੋਲਿਆ ਜੀਤੂ ਕਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਫੋਨ ਨਾ ਲਾਇਆ ਕਰ ਅਤੇ ਕਦੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿੰਦਾ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿਣੋ ਹੱਟ ਗਿਆ ਸੀ।  ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਤੇ ਜੀਤੂ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੈਦ ਤੋਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਦੀ  ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਗਏ ਅਤੇ ਜਦ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਜੀਤੂ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਫੋਨ ਨਾ ਲਾਇਆ ਕਰੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ  ਉਲਾਂਭਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਗੰਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਖੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬੱਲੀ ਜੀਤੂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਥੋੜਾ ਬੁਰਾ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।  ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਜੀਤੂ ਜੂਸ ਵਾਲੀ ਰੇੜੀ ਕੋਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੂਸ ਦਾ ਗਲਾਸ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਫੜਾ ਕੇ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬੱਲੀ ਜੀਤੂ ਲਾਲ ਨਾਰਾਜਗੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੀਤੂ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮਨਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੀਤੂ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਦੇ ਰੁੱਸਣ ਨਾਲ  ਕੋਈ ਲਾਭ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਇੰਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੋਸਤੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਜੀਤੂ ਨੂੰ  ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੁੰਦਿਆ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ । ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਰਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਨਾ ਬੋਲਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਜੀਤੂ ਤੇ ਰਵੀ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਰਵੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਰਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਿਆ ਕਰਦਾ ਰਵੀ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ।  ਬੱਲੀ ਇਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਤੇ  ਕਦੇ ਇਕ ਹਫਤੇ ਬਾਅਦ ਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ । ਗੱਲਾਂ -ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਐਨੀ ਕੁ ਵੱਧ ਗਈ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਬਿਨਾਂ ਅਧੂਰੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ । ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਦ ਉਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਤਾਂ ਗਰਮੀ  ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆ ਸਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟਾਈਫੈਂਡ ਦਾ ਵੀ ਜੋਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਰ ਰੱਜੋ ਤੇ ਵੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਬਿਮਾਰ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਬੱਲੀ ਉਸਦੇ ਸਰਾਣੇ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੰਖੇ ਦੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਜੋ ਨਹੀਂ  ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੱਲੀ ਵੀ ਬਿਮਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਰੱਜੋ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਟਾਈਫੈਡ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ। ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਟੈਸਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਿਤਾਬ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੇਜ਼ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।  ਸਰਾਣੇ ਪਈ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਐਨੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਕੀਤੀ ਐ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਏ ਪੜਣ ਲਈ ਲਿਆਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਏਦਾ ਹੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣੀ ਐ। ਬੱਲੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਰੱਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਈ ਤੇ ਕਿਤਾਬ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਕਰਾਂ, ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਤੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਕੀ ਠੀਕ ਕਰੇਗੀ। ਬੱਲੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਚਲੋਂ ਮੈਂ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ , ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਤੋਂ ਗੂੰਦ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਹਰ ਪੇਜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ  ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਦਿੱਖ ਬਦਲੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਰੰਜੋ ਨੇ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ।  ਫਿਰ ਰੱਜੋ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੈਂਡਲ ਦੀ ਇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਪੱਟੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਅੜਗੀ ਹੋਵੇ  ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜੋੜ ਨਾ ਸਕੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸੈਂਡਲ ਜੋੜਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਬਲਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਂਡਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਜਰੂਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਬੱਲੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਟਾਈਫੈਡ ਦੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਦਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੁਰਬੀ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਜਾਂ ਦਾਣਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਗਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਇਹ ਦਰਦ ਕਰਦੇ ਆ । ਜਦ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ-ਲੰਮੀਆਂ ਉਗਲਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਨੌਹੂੰ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਨ।  ਬੱਲੀ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੋਵੇਗੀ । ਬੱਲੀ ਨੇ  ਰੱਜੋ ਦੇ ਨੌਹੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਣ ਸਮੇਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕੀ ਰੱਜੋਂ ਦੇ ਘਰਦੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣਗੇ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਕੁੱਝ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਲੀ ਨੇ ਮਨਾਂ ਕੀਤਾ । ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਦੇ ਨੌਹੂੰ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਕੱਟੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕੱਟਣੇ ਹੋਣ।  ਰੱਜੋ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਬੱਲੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋਈਆ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸ਼ਾਮ ਜਿਹੀ ਨੂੰ ਬੱਲੀ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਾਈਫੈਡ ਬਣ ਗਿਆ ਫਿਰ ਬੱਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਹਿਣ ਲੱਗਦੀ ਸਗੋਂ ਲੜਦੀ ਏ  ਰੱਜੋ ਕੋਲੋਂ ਝੋਲੀਆਂ ਭਰ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਏ ਬੈਠਾ ਰਹਾ ਹੋਣਾ ਉਨਾਂ ਸਰਾਣੇ ਜਾ ਕੇ । ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜਦੋਂ ਰੱਜੋ  ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ  ਇਹ ਰੋਗ ਹਵਾ  ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ ਪਰ ਕਹਿਣਾ ਤਾਂ ਮੰਨਣਾ ਨਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਇਸ ਦੀ ਦਵਾਈ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਪਰ ਕੁਝ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ। ਬੱਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਗੜਦੀ ਗਈ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚਿਕਨ ਪਾੱਕਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਤੀਜੀ ਦਾ ਚੇਤਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿਕਨ ਪਾੱਕਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਬਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।  ਟਾਈਫੈਡ  ਦੇ ਨਾਲ ਪੀਲੀਆ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਰਮ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜਾਬ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਥੋੜੀ ਦੂਰ  ਤੱਕ ਤੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਰਾਤੀ ਉਠ ਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਪਿੱਠ ਭਾਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਲੀ ਦੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿਤੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਭਤੀਜੀ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਜਾਵੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਹੀ ਮਨ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।  ਬੱਲੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਚਿਕਨ ਪਾੱਕਸ ਦੇ ਦਾਗਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰਾਂ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕਾਗਜ਼  ਉਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਿੰਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਣ।  ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ  ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਾਗਾਂ ਨਾਲ ਜਲਣ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲੱਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਸ ਤਰਾਂ ਬਣਗੇ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਮਨਾਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਗ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਾਤ ਆਈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਮੌਸਮ ਬਦਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੀਂਹ ਝੱਖੜ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਕੜਕਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲਕਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਲੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਬੈਟਰੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਹਾਲ ਪੁੱਿਛਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਬੱਲੀ ਲਈ ਫਿਕਰਮੰਦ ਸਨ, ਬੱਲੀ ਦੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਖਾਣ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣੀ । ਬੱਲੀ ਦਾ ਐਨਾ ਫਿਕਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆ ਆਪ ਪੜਾਈ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੱਲਿਆਂ ਛੱਡਦਾ ਨਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਆਦ ਕੁਝ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਫਰਕ ਪਿਆ ਤਾਂ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਨੇ ਬੱਲੀ ਦਾ ਪਤਾ  ਲੈਣ ਲਈ ਘਰ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਜੋ ਕਿ ਦਰਜੀਪੁਣੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵਿਹਲਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਹਾਸੇ-ਹੱਸੇ ਮਾਖੋਲ ਨਾਲ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬੱਲੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਨੂੰ ਵੀ ਚਲਾ ਲੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜਿਵੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਪੈ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਰਿਪੀ ਦੋਸਤ ਸੀ ਜੋ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਕ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲਜ ਵੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਾਲਜ ਜਾਣ ਲਈ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਕਿਉਕਿ  ਬੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।  ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਾਗ ਮਿਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਆਪਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੀ ਗਲਬਾਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਖੁੱਲ  ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਆਪਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਆਖਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੱਜੋ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਗਠੀਏ ਦੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੱਲੀ ਇਕਦਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਤਾਂ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੰਘਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਰੋਗ ਨਾਲ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਸੁੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਲਈ ਸਰੀਰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਰੱਜੋ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾ ਇਲਾਜ ਚੰਡੀਗੜ ਤੋਂ ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਜਿਨਾਂ ਸਮਾਂ ਚੰਡੀਗੜ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਚੱਲਿਆ ਤਾਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਫਰਕ ਪਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ  ਘਰ ਆਈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਰਦ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪਈ ਕਿ ਕੋਟਕਪੂਰੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਐ ਤੇ ਦਵਾਈ ਵੀ ਚੰਗੀ ਦਿੰਦਾ ਏ ਜਿੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਠੀਕ ਹੋਏ ਹਨ। ਰੱਜੋ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕੋਟਕਪੁਰੇ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ।  ਬੱਲੀ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਲੈਕਚਰ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਜੋ ਕੋਲ ਕੋਟਕਪੁਰੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਰੱਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬੱਲੀ ਉਸ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਇਸ ਤਰਾਂ ਰੱਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨਾਂ ਸਮਾਂ ਦਵਾਈ ਲਈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੇ ਵੀ ਹਰ  ਕਦਮ ਤੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਰੱਜੋ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਰੋਗ ਸਬੰਧੀ ਗਲ ਜਰੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਦਾ ਫਿਕਰ ਸੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਜਲਦ-ਜਲਦ ਠੀਕ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਰੱਜੋ ਲਈ ਹੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਗੁਰ ਨੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਯੂਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਫਰਕ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਦਵਾਈ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ ਉਸਦਾ ਪਤਾ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਬੱਲੀ ਗੁਰ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਸ ਆਯੂਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਉਪਰ ਬਾਬੇ ਰਾਮ ਦੇਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੋਟੋ ਲਗਾਈ ਸੀ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਤੰਜਲੀ ਚਿਕਿਤਸਾਲਿਆ ਸੇਵਾ ਕੇਂਦਰ ਇਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸੇਵਾ ਕੇਂਦਰ ਮਾਲ ਰੋਡ ਰੇਲਵੇ  ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰ ਨੇ ਇਨਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਬਾਰੇ  ਕਾਫੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਬੱਲੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਦੁਵਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਲਗਾਤਾਰ ਖਾਣੀ ਪੈਣੀ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਸ ਆਯੂਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈ ਬਾਰੇ  ਦੱਸਿਆ ਰੱਜੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਖਾਂ ਦੇਖ ਲੈਣੇ ਆ । ਰੱਜੋ ਨੇ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਲਈ ਛੁੱਟੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤਾਂ ਆਉਣਾ ਸੀ ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ । ਰੱਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਐ ਤੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਮੋਟਰ ਸਾਇਕਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਾਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਪੈਂਦਲ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ  ਪਰ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਤੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸਾਰਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਥੋਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਬੱਲੀ ਮੋਟਰਸਾਇਕਲ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਤੇ ਬੱਲੀ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਰੁਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹੇ ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। 12 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਆਯੂਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਖਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਥੋੜਾ ਫਰਕ ਵੀ ਨਾ ਪਿਆ ਤੇ ਦਵਾਈ ਛੱਡਣੀ ਪਈ ਤੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਰੰਜੋ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਜਿਸਦਾ ਜਿਨਾਂ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।  ਰੱਜੋ ਇਸ ਰੋਗ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਬੱਲੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤਾਂ ਦੁੰਖ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਹਸਾਉÎਣ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਖੋਲ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਣਾ, ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾਣਾ ਹੈ  ਭਾਵੇਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਆਪ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਦੀ ਕੋਈ ਸਹੇਲੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਿੱਲ ਪੱਤੀ ਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜੋ ਕਿ ਬਠਿੰਡਾ ਰੋਡ ਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਬਣਿਆ ਐ ਉਥੇ ਵੀ ਕਈ ਠੀਕ ਹੁੰਦਿਆ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾਂ ਸੁਣਿਆ ਏ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਚਲੇ ਜਾਓ ਤੇ ਇਸ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਠ ਲੜੀ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੰਗਤ ਦੇ ਬੈਠਣ  ਲਈ ਹਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਸ ਹਾਲ ਵਿਚ ਹੀ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਇਕ ਕਮਰਾ ਬਣਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ  ਇਕ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਬੀਬੀ ਬੈਠੀ ਸੀ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਈ ਸੰਗਤ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਉਸ  ਬੀਬੀ ਨੇ ਆਈ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਜਿਨਾਂ ਚਿਰ ਉਨਾਂ ਦੀ  ਦੁਖ ਸੁਣਾਉਣ ਜਾਂ ਬੀਬੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਉਨਾਂ ਚਿਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਜਾਪੁ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ।  ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਜਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਾਫੀ ਸੁਣੀ ਸੀ । ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗਏ ਤਾਂ ਉਨਾਂ  ਨਾਲ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕੀ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆ ਤੋਂ ਇਸ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ ਅੱਗੇ ਨਾਲੋਂ ਫਰਕ ਵੀ ਦੱਸ ਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕੁ ਵਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾਂ ਫਰਕ ਨਾ ਦਿਸਿਆ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਦੀ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣਾ ਪਏ ਜਾਵਾਂਗਾ ਪਰ ਉਸਦੀ ਰੱਜੋ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਤਾਂ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੱਸ ਪੈਂਦੀ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਜਾਂ ਦਾ ਤੇ ਦਵਾਈ ਲਿਆਉਣੀ ਅਤੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਖਾਣ ਲਈ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣਾ ਕਿਤੇ ਦਵਾਈ ਲੈਣੀ ਭੁੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਇਸ  ਤਰ•ਾਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਦਾ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਲਈ ਰੱਜੋ ਹੀ ਸਭ ਕੁੱਝ  ਸੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੱਜੋ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਿਆ ਵੀ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰਵਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਰੱਜੋ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਮਿੰਨਤਾ ਤਰਲੇ ਕਰਕੇ ਮਨਾਂ ਹੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਬਸ ਰੱਜੋ ਦਾ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਰੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਹੀ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਰੱਜੋ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਬੱਲੀ । ਬੱਲੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿਚ ਬੱਲੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਗੁਰ ਬੱਲੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਜਦੀਕੀ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਰਾਏ ਨਾਗਾ ਵਿਖੇ ਇਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਅਪਣਾ ਕਸ਼ਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਗੁਰ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ਬੱਲੀ ਤਾਂ ਗੁਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੁੰਦਿਆ  ਆਪ ਦੇਖਦਾ ਏ ਗੁਰ ਦੇ  ਸਰੀਰ ਤੇ ਛੋਟੀਆ-ਛੋਟੀਆ ਫਿਨਸੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਇਸ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਬਣੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ  ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਕਸ਼ਟ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੱਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਮੰਨ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਵੀ ਬੱਲੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਅਜਮਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਮੱਥੇ ਟੇਕ ਕੇ ਸਰੋਵਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦਿ ਦੇ ਰਹੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਰੋਗ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ । ਜਦੋਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਵਾਪਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕਰਦੇ ਆ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਨੇ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸਮਝੇ ਰੱਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬੱਲੀ ਹੱਸਦਿਆ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਜੇ ਆਪਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਕਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਫੇਰਿਆ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਏ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸਣ ਲੱਗਦੇ ਆ । ਜਦੋਂ ਵੀ ਬੱਲੀ ਤੇ ਰੱਜੋ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ  ਸਾਹਿਬ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾਂ  ਟੇਕਦਾ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਬੱਲੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਬੱਲੀ ਜਦ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਕਰਦਾ । ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਇੰਝ ਧੁਰ ਤੱਕ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ । ਬੱਲੀ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਬੱਲੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦੇਖਦਿਆ-ਦੇਖਦਿਆ ਉਸ ਦੀ ਰੱਜੋ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਰੱਜੋ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਵੁਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਜਾਵੇ।  ਰੱਜੋ ਵਿਚਾਰੀ ਵੀ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ, ਹਕੀ-ਮਦੀ ਦੱਸ ਪਾਈ ਤਾਂ ਰੱਜੋ ਉਪਰ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਰੱਜੋ ਕੀ ਜਿਆਦਾਤਰ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਕੁਝ  ਅਜਿਹੇ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆ ਹੀ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਵੀ ਹਰ ਰੱਜੋ ਲਾਲ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਸੀ ਕੁਝ ਰੱਜੋ ਦੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਪਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਮੋਸ਼ੀ ਹੀ ਮਿਲੀ ਰੱਜੋ ਕੀ ਉਮੀਦ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਢੇਰੀ ਵਾਂਗ ਖਿਲਰਗੀ ਅਤੇ ਬੱਲੀ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।  ਬੱਲੀ ਦੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਇਸ ਰੋਗ ਨਾਲ ਜੇ ਸਾਂਝ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ  ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਸੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨਾਲੋਂ ਨਾਤਾ   ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ ਪਰ ਰੱਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇਸੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਬੱਲੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅਹਿਸਾਂਨਾ ਥੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਂ ਜਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਬੇਕਾਰ ਤੇ ਨਾਕੰਮ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਗੁਜਾਰੇ। ਉਹ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੂਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੇ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਥਾਂ ਉਤੇ ਸੁੱਟਣ ਚੱਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਰੱਜੋ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇਂ, ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਤੋਂ ਇੰਝ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦੱਲਾਂ ਵਿਚ ਧੂਆਂ  ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਬੱਲੀ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਬੱਲੀ ਦੀ ਰੱਜੋਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਝ ਪੈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਬੱਲੀ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।  ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਬਣਕੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਲੀ ਰੱਜੋ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਕਿ ਰੱਜੋ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਨਿਕਾਉਣਾ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਲੀ ਉਸ ਲਈ  ਮਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।  ਰੱਜੋ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ-ਕਰਦਿਆਂ ਬੱਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ  ਦੀ ਸੁਗਾਤ ਤਰਾਂ ਮਿਲੀ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਲਾਂ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਭਰਗੀ  ਹੋਵੇ।
 * ਪਤਾ ਨਈ ਕਿਉਂ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ