User:DHILIP M ERUTHENPATHY/sandbox

வைக்கம் முகமது பஷீர்

கோழிக்கோட்டிற்க்கு வந்திரங்கிய பஷீர், மலபாரில் உள்ள பிரபல விடுதலைப் போரஅழகான மொழியில், எளிமையான வார்த்தைகளில் மனதை தொடும் கதைகளில் புதிய ஆகாயத்தையும், பூமியையும் படைத்த முகமது பஷீர் 1908-ல் , காயி அப்துல்ரஹ்மானுக்கும், குஞ்ஞாச்சும்மாவுக்கும், மூத்த மகனாக வைக்கம் தாலுக்கில் , தலயோலப்பரம்பில் பிறந்தார். தலயோலபரம்பில் உள்ள மலையாள பள்ளியிலும், வைக்கம் ஆங்கிலப் பள்ளியிலும் கல்வி கற்றார். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். கால் நடையாகவே எர்ணாகுளத்திற்க்கு கால் நடையாகவே சென்று, திருட்டுத்தனமாக கோழிக்கோட்டிற்க்கு வந்தார். அங்கேயிருந்த இந்தியன் நேஷ்னல் கோங்ரஷில் சேர்ந்து, உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் கலந்துகொண்டார்,,

சுதந்திரப்போராட்ட தலைவரான முகமது அப்துல்ரஹ்மானை சந்தித்தார். முகமது அப்துல்ரஹ்மானும், மொய்துமெளலவியும் தங்கியிருந்த அல்அமின் லாட்ஜில் பஷீரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். உடனே காங்ரஷிலும் சேர்ந்து உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் பங்கேற்று சிறை சென்றார். சிறையில் மிக கொடுமையான துன்பங்களுக்கு உள்ளானார். விடுதலைப் போரட்ட வீரர் என்ற நிலையில் ,மதராஷ், கோட்டயம், கோழிக்கோடு,கொல்லம், திருவனந்தபுரம், போன்ற இடங்களிலும் சிறையில் இருந்துள்ளார்.

சத்ரு சம்காரத்துக்கு புறப்பட்ட பகத் சிங்கின் வழி தான் சரியென நினைத்து, பகத் சிங், ராஜ குரு, சுக்தேவ் , நவின தீவிரவாத அமைப்பை உருவாக்கி செயல்பட்டனர். உஜ்ஜீவனம் என்ற பெயரில் பஷிர் ஒரு வார இதழ் நடத்தியதும் இந்த காலத்தில் தான். அன்றைய காலத்தில் பிரபா என்ற புனைப்பெயரில் தான் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.. பிரகாஷம் என்ற பத்திரிக்கையிலும் எழுதியிருந்தார், தாமதிக்காமல் அரசாங்கம் அவரது பத்திரிக்கையை கண்டுபிடித்து முடக்கினர்.

தீவரவாதிகள் எர்ணாகுளத்தில் உள்ள அஞ்சல்துறை அலுவலகத்திற்க்கு தீ வைத்தாதை தொடர்ந்து பஷீருக்கு அரஷ்ட் வாரண்ட் அனுப்பியது. பஷீர் தலைமறைவு ஆவதற்க்கும், இந்திய நாடு முழுவதும் சுற்றி திரிவதற்க்கு காரணமாக அமைந்த்து. பிறகு ஆப்பிரிக்காவிற்க்கும், அரேபியாவிரற்க்கும் சென்றார். பல ஆண்டுகளாக ஹிமாலையத்திலும், வட இந்தியாவின் பல பாகங்களில் சுபி சன்யாசியாகவும், ஹிந்து சன்யாசியாகவும், இருந்தார். காசியிலும், அஜ்மீரிலும் என காலத்தை கழித்திருந்தார். தொடர்ந்து எர்ணாகுளத்திற்க்கு திரும்பினார், மீண்டும் அரசியல் மற்றும் அது தொடர்பான அரசியல் கட்டுறைகளுமாக, எழுதி பத்திரிக்கை  தொடங்கினார்.

அரசியல் கட்டுறைகளின் பேரில் கோட்டயத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டார். கோட்டயம் சிறையிலும், கொல்லம் கஸம்பா சிறையிலும் அடைக்கப் பட்டார். 1942-43 -களில் பஷிர் திருவனந்தபுரம் மத்திய சிறையில் இருந்தார்.1948-ல் மீண்டும் எரணாகுளதிற்கு அவர் புத்தகத்தங்களை தலையில் சுமந்து சென்று விற்று வாழ்ந்திருந்தார். 1950-51 –ல் ஒரு புத்தக கடையை தொடங்கினார்.

பாத்திமா பீவியை கோழிக்கோட்டில் திருமணம் செய்த பிறகு, தலயோலப்பரம்பிற்கு மீண்டும் வந்த பஷீர் அங்கே தங்கினார் என்றாலும், விறைவிலேயே கோழிக்கோட்டு பேப்பூரில்  வைலாலில் நிலையாக வசிக்கத் தொடங்கினார்.

பஷீருடைய பாத்தும்மயுடே ஆடு, பால்ய கால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற புதினங்கள் இந்தியாவில் எல்லா முக்கிய மொழிகளிலும் மொழிப் பெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் பாத்தும்மயுடே ஆடு, பால் கால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற புதினங்களை ஸ்காட்லாண்டில் உள்ள எடின்பெரோ பல்கலைகழகத்தின் டாக்ட்ர் ரொனால்ட் ஆஷர் ஆங்கிலத்தில் மொழிப்பெயர்த்தார். அதை எடின்பெரோ பல்கலைகழகம் வெளியிட்டது. மற்றும் பிரஞ்ச், சைனீஸ், ஜப்னீஸ் போன்ற மொழிகளிலும் இவருடைய புதினங்கள் மொழிபெயர்க்ப்பட்டுள்ளது. மதிலுகள், பிரேமலேகனம், சப்தங்கள் போன்ற புதினங்களும், பூவன் பழம் உள்ளப்பட 16 கதைகளை ஒரு தொகுத்து ஓரியன் லோங்மான் ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டது. பூவன் பனான என்ற பெயரில் தான் ஆங்கிலத்தில் வெளியாகிருந்தது.

கேந்தர சாகித்திய அகதமியினுடையதும், கேரள சாகித்திய அகதமியினுடையதும் அங்கிகாரம் கிடைத்தது..1982-ல் நாடு அவருக்கு பத்ம ஸ்ரீ கொடுத்து பெருமை சேர்த்தது. 1994-ல் ஜூலை-5, அந்த இதிகாச வாழ்க்கைக்கு ஓய்வு கிடைத்தது.

அவருடைய எழுத்துக்களில் வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் நிறைந்தும், உண்மை கவிந்து, துளும்பும் விதமாக கதைகளையும் நாவல்களையும் படைப்பது தான் பஷீரின் முறை. கோழிக்கோட்டு பேப்பூரில் வைலாலில் வீட்டில் உள்ள விசாலமான முற்றத்தில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த மாங்கோஸ்ட்டின் மரத்தடி நிழலில் சாய்வு நாற்க்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு தன்னை காணவருபவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பார். வருபவர்களுக்கெல்லாம் பிளாஸ்க்கில் வைத்திருக்கும் சுலைமானி கொடுப்பார். எப்பொழுதும் தன் அருகிலே வைத்திருக்கும் கிராம்போனில் இருந்து ஒளிக்கின்ற ஸைகாளினுடையவோ, பங்கஜ் மல்லிக்கினுடையவோ பாடல்களை ரசித்துக்கொண்டே சுலைமானும் அருந்துவார். பின்பு பஷீரினுடைய வழக்கமாயிருந்தது அது. விருந்தினர்களை வழியனுப்பும் போது அவர்கள் தலையில் கைவைத்து ஆசீர்வதித்து அனுப்புவார். அங்கிருந்த போகின்ற ஒவ்வொறு விருந்தினரும் மீண்டும் இங்கே திரும்ப வருவதற்கே ஆவல் கொண்டிர்ருந்தனர். மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல எல்லா உயிர்களுக்கும் உரிமையானது தான் இந்த பூமீ ,என்ற சமநோக்கு கண்ணோட்டத்தோடு உலகை பார்த்தார்.

பஷீருடைய துன்பம் நிறைந்த வாழ்க்கையின் அனுபவங்களுடைய ஒரு ஏடு தான் ஜன்மதினம் என்ற அவரது கதை. ஒரு பிறந்த நாளின் போது பட்டினி கிடந்தும் இரவில் ஒரு சகோதரரின் வீட்டின் சமையல் அறையில் புகுந்து உணவை திருடி உண்டதுமான மனதை நெருடும் விஷயங்களும், பல்வேறு துன்பங்களுக்கிடையில் உண்மையை கண்டறிவதற்க்கான அவரது ஆற்றலை இந்த கதை தெயளிவாக்குகிறது.

ஆவிகளின் நடமாட்டம் உள்ளதாக நம்பப்படும் பார்கவிநிலையம் என்ற ஆளில்லா பங்ளாவில் எழுதுவதற்க்காக தனிமையில் வசித்த பஷிர் அந்த ஆவிகளிடம் தொடர்புகொணடதைப்பற்றியும் நீல வெளிச்சம் என்ற கதையில் எழுதியிருந்தார். ஒருநாள் எழுதிக்கொண்டிருக்கையில் எண்ணை தீர்ந்து விளக்கு அணைந்ததை தொடர்ந்து, வெளியே வந்த பஷீர் மண்ணெண்ணை வாங்கி திரும்பி வந்த போது அவர் கண்டது அறை முழுவதும் நீல நிற வெளிச்சம் பறவியிருந்தது. பார்கவிநிலையத்தில், எங்கிருந்து பிறந்த்து நீல வெளிச்சம் என்ற கேள்வியோடு கதை நிறைவுபெறும்போது வாசகர்கள் கூட உறைந்த போவார்கள். பார்கவி நிலையம் என்ற திறைப்படததின் திறைக்கதை பஷீருடையது தான்.

டாக்டர் வந்தால் தான் நான் பிரசவிப்பேன் என்று பிடிவாதம் செய்கின்ற  ஒரு இளம் பெண்ணின் உள்ளத்தை படம்பிடிக்கிறது ஐஷுக்குட்டி என்ற கதை. எனக்கு பூவன்பழம் கிடைத்தே தீரவேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கிற மனைவிக்கு, அதை கொடுக்க முடியாமல் ஆரஞ்சுபழங்களுடன் வந்த கணவன் , அவளை முதுகில் அடித்து போது பயந்து அனுசரனையோடு ஆரஞ்சுபழங்களை பார்த்து அது பூவன்பழமே தான் என்று சொல்லும் பூவன்பழம் என்ற கதையும் தொடக்கம் முதல் முடிவுவரை சுவாரசியமானது. பால்யகால சகி என்ற கதை தான் மலையால இலக்கிய உலகில் அவருக்கு பெரும் புகழைச் சேர்த்தது மகுடம் சூட்டியது. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் ஆன மஜீதும், ஸுகாரவினுடையவும் வாழ்க்கையின் மூலம் முஸ்லீம் சமூகவாழ்க்கையையும் தெளிவுபடுத்துகிறார். செல்வ செழிப்பான குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தார் மஜித். ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்த ஸுகாரா ஒரு பாக்கு வியாபாரியின் மகள். அவர்கள் பள்ளிக்கூடம் போவதும், விளையாடுவதும் சேர்ந்து தான் இருந்தது. படிப்பில் மஜிது எப்போதும் பின்னால் தான். ஒன்றுடன் ஒன்றை கூட்டினால் எத்தனை என்றால் கூட சொல்லத் தெரியாத வெகுளி தான் மஜிது. ஸுகரா படிப்பில் கெட்டிக்காரி. அவர்கள் வளர வளர அவர்களுடைய அன்பும் உருதியாக வளர்ந்தது. ஸுகாராவின் தந்தை இறந்ததுடன் அவளது கல்வியை அவளால் தொடரமுடியவில்லை. ஒரு நாள் தந்தை அடித்து விட்டார் என்று கோபித்து கொண்டு ஊரைவிட்டே ஓடிப்போய்விட்டான் மஜிது. ஆறேழு வருடங்கள் கழித்து வெறும் கையுடன் ஊருக்கு திரும்பி வந்தான் மஜிது. குடும்பம் இடிந்துபோயிருந்தது. இதற்க்குள் ஸுகாராவுக்கும் திருமணமாயிருந்தாது. ஒரு அறுவைக்காறனுக்கு இரண்டாம் மனைவியாய் இருந்தால் ஸுகாரா. மஜிது வந்ததைக் கேட்டு ஸுகாரா ஓடோடி வந்தால். அனு தினமும் கொடுமைப் படுத்தும் கணவனிடம் திரும்பிப்போக அவளுக்கும் மனமில்லை. அவளை திருமணம் செய்வதற்க்கு அவனுக்கும் விரப்பம் இருந்தது. ஆனால் வயது வந்த தன் சகோதரிகளை திருமணம் செய்து கொடுப்பதற்க்கும், குடும்பத்தை காப்பாற்றுவதற்க்கும் மஜிது மீண்டும் ஊரைவிட்டுப் போனார். இதற்க்கிடையில் மஜிதினுடைய கால் முறிந்து விட்டது. பிறகு ஒரு உணவகத்தில் பாத்திரம் கழுகும் வேலைதான் அவருக்கு கிடைத்தது. இதற்கிடையில் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துவிட்டால்  ஸுகாரா என்ற செய்தி மஜிது அறிந்தான். இப்படியல்லாம் வாழ்க்கை இடிந்து போனாலும் மஜிது நிராசைப்பட்டு தளர்ந்துபோகவில்லை என்பதை சொல்லும் இடத்தில் தான் பஷீருடைய ஜீவிதவீக்ஷனத்தை நாம் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்பம் தரும் நினைவுகளுக்குள்ளே திரும்பிப்போகும் மஜிதினைத்தான் நாம் அங்கே காண முடிகிறது.

காதலைப் பற்றியும், இஸ்லாமிய சமுதாய வாழ்க்கையைப் பற்றியும், படம்பிடித்து காட்டியதால், கேரளியர் மனதார கொஞ்சி குழவிய பஷிருடைய  என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற நாவல்.

இந்த நாவலில் கதாநாயகி மனநிலை சரியில்லாத ஒரு கிராமத்து பெண். அனாதையும், களங்கப்பட்ட பெண்ணுமான குஞ்சுப்பாத்தும்மாவுக்கும், நகரவாசியும்,படித்த கணாவானுமான நிஸ்ஸார் அகமதுக்கும் இடையிலான காதல் கதைதான்.

இந்திய இலக்கியங்களிலே அபூர்வமான காதல் கதைகளில் ஒன்றுதான் மதிலுகள் என்ற கதை. பஷிர் தான் இதிலும் நாயகன். சாகித்தியரசனையின் காரணமாக பஷிர் கைது செய்யப்பட்டு திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள சிறையில் அடைக்கபட்டு இருந்த போது. மனம் நொந்து வெறுத்துப்போய் சிறையிலிருந்து தப்பிக்க தீர்மானித்தார். இதற்க்கான முயற்ச்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது. பெண்கள் சிறைக்கு பக்கத்திலிருந்து ஒரு பெண்ணின் சிரிப்பு ஒலி கேட்டக்கிறது. பஷிர் அந்த சிரிப்பு ஒலிக்கு அறிமுகமாகிறார். அவளுடைய பெயர் தான் நாராயணி. அவர்களுடைய இதயங்கள் கைமாருகிறது. இயற்க்கைக்கு வாசந்தகாலம் வந்தது, வாழ்க்கை இனிமையாக இருக்கிறது என்று பஷிருக்கு தோன்றுகிறது. ஆனால் அவர்கள் இருவரும் நேரில் சந்திக்க தீர்மானித்த நாள் அன்று பஷிரை சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்ய உத்தரவு பிறப்பிக்கபட்டது.

விஷ்வவிக்கியாதமாய மூக்கு என்ற கதையில் அநாதையும்,ஏழையுமான ஒரு குரும்புக்காரனுடைய மூக்கு ஒரு நாள் நீளமாக வளர்ந்தது தான் கதை.

எங்காவது ஒரு பெண் கர்பமனால் அதற்க்கு நான் தான் காரணம் என்று சொல்லிக்கொண்டுருக்கும்  மம்முது தான் பஷிருடைய பிரதான கதாபாத்திரம். ஒரு பகவத் கீதையும் குரே முலகளும் என்ற கதைதொகுப்பில் ஒரு கதை தான் எட்டுகாலி மம்மூது. ஒற்றைக் கண்ணுள்ள சீட்டு விளையாட்டுக்காரன் போக்கிரி, அவனுடைய மகளும் சாய ஆற்றுபவளுமான ஸைனபா, அவளுடை காதலனும் திருடனுமான முட்டாள் முத்தபா போன்றவர்களுடைய கதைதான் முச்சீட்டுகளிக்காரன்டே மகள் என்ற நாவலில் புனையப்பட்டுள்ளது.

பாத்துமையுடே ஆடு என்ற கதைக்களம்

பஷிருடைய பாத்துமையுடே ஆடு என்ற கதை ஒரு முஸ்ஸிம் கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஒரு சில தினங்களில் நடக்கும் பல சம்பவங்களுடைய சுவாரசியமான விசயங்கள் தான். அம்மா, சகோதரி சகோதரர்கள், மற்ற குடும்பங்களும் இவற்றக்கு இணையாக ஆடுகள் ,கோழிகள், பூனைகள், வயல்களில் விளையாடும் அனில்களுககும் உண்டு. வெளியூரிலிருந்து பஷிர்  திரும்பிவருவதிலிருந்து கதை ஆரம்பமாகிறது. பாத்துமாவின் ஆடு குட்டிகளை ஈன்று விடுவதோடு கதை முடிகிறது. இதறக்கிடையில் அந்த குடும்பத்தில் ஏற்ப்படும் இன்ப துன்பம் சண்டை சச்சரவுகள், சமாதானம் குரும்பும் குதுகளமும், என சகலமும் கலந்து வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது பஷிருடைய பாத்துமையுடே ஆடு.

ராமன்நாயர் ஆனவாரி ராமன்நாயராவுன்னு.

ஆனவாரியும் பொன்குரிசும் என்ற நாவளில் முக்கியகதாபாத்திரங்கள் திருடர்களான ஆனவாரி ராமன்நாயரும், பொன்குரிசு தோமாவும் தான். மாட்டு எருவை சாணியை திருட சென்ற ராமன்நாயர் நடுராத்திரியில் மாட்டு எருவை குமித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்து யானையை வாரி தூக்கியதனால். அவனுக்கு அன்று முதல் யானை வாரி ராமன் நாயர் என்ற பெயர் வந்தது. சிறையில் கிடக்கின்ற திருடனான தோமா பாராவுகாரனின் உதவியோடு வெளியில் வந்து தேவாலயத்திலுல்ல பொன்னால் ஆன சிலுவையை திருடியதிலிருந்து அவனுக்கு பொன்குரிசு தோமா என்ற பெயர் வந்தது.

பஷிருடைய முக்கியமான நாவலுகள்

பால்யககால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு, பிரேமலேகனம், ஸ்தலத்தே பிரதான திவ்யன்,ஆனவாரியும் பொன்குரிசும், ஜீவிதநிழல்ப்பாடுகள் ,, பாத்துமையுடே ஆடு , மதிலுகள், தாராஸ்பெஸல்ஸ், மாந்திரிகப் பூச்சா.,  முச்சீட்டுகளிக்காரன்டே மகள் ,சப்தங்கள், அனுராகத்தின்டே தினங்கள், பிரேமப் பாட்டு.

பஷிருடைய முக்கியமான கதை தொகுப்புக்கள்.

ஓர்மக் குரிப்பு, ஜன்மதினம், பாவப்பெட்டவருடே வேசிய., விஷ்வவிக்கியாதமாய மூக்கு ,,விஷப்பு, ஆனப்பூட, விட்டிகளுடே சொர்கம், ஒரு பகவத் கீதையும் குரே முலகளும், சிரிக்குன்ன மரப்பாவ,, சொதந்திரகதகள், ஷிங்கிடிமுங்கன் , கதாபீஜம், என்ற நாடகமும் அனர்கநிமிஷம் ,ஜீவிதம் ஒரு அனுகிரகம் போன்ற கட்டுரைப் தொகுப்புக்களும் இவருடையதாக இருக்கிறது., பஷிர் எழுதிய பாலசாகித்தியகிர்தியாகும் ஸர்ப்பஜ்ஞந்தம்.

வைக்கம் முகமது பஷீர்
கோழிக்கோட்டிற்க்கு வந்திரங்கிய பஷீர், அழகான மொழியில் நடையில், எளிமையான வார்த்தைகளில் மனதை தொடும் கதைகளில் புதிய ஆகாயத்தையும், பூமியையும் படைத்த முகமது பஷீர் 1908-ல் , காயி அப்துல்ரஹ்மானுக்கும், குஞ்ஞாச்சும்மாவுக்கும், மூத்த மகனாக வைக்கம் தாலுக்கில் , தலயோலப்பரம்பில் பிறந்தார். தலயோலபரம்பில் உள்ள மலையாள பள்ளியிலும், வைக்கம் ஆங்கிலப் பள்ளியிலும் கல்வி கற்றார். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். கால் நடையாகவே எர்ணாகுளத்திற்க்கு கால் நடையாகவே சென்று, திருட்டுத்தனமாக கோழிக்கோட்டிற்க்கு வந்தார். அங்கேயிருந்த இந்தியன் நேஷ்னல் கோங்ரஷில் சேர்ந்து, உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் கலந்துகொண்டார்,,

சுதந்திரப்போராட்ட தலைவரான முகமது அப்துல்ரஹ்மானை சந்தித்தார். முகமது அப்துல்ரஹ்மானும், மொய்துமெளலவியும் தங்கியிருந்த அல்அமின் லாட்ஜில் பஷீரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். உடனே காங்ரஷிலும் சேர்ந்து உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் பங்கேற்று சிறை சென்றார். சிறையில் மிக கொடுமையான துன்பங்களுக்கு உள்ளானார். விடுதலைப் போரட்ட வீரர் என்ற நிலையில் ,மதராஷ், கோட்டயம், கோழிக்கோடு,கொல்லம், திருவனந்தபுரம், போன்ற இடங்களிலும் சிறையில் இருந்துள்ளார்.

சத்ரு சம்காரத்துக்கு புறப்பட்ட பகத் சிங்கின் வழி தான் சரியென நினைத்து, பகத் சிங், ராஜ குரு, சுக்தேவ் , நவின தீவிரவாத அமைப்பை உருவாக்கி செயல்பட்டனர். உஜ்ஜீவனம் என்ற பெயரில் பஷிர் ஒரு வார இதழ் நடத்தியதும் இந்த காலத்தில் தான். அன்றைய காலத்தில் பிரபா என்ற புனைப்பெயரில் தான் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.. பிரகாஷம் என்ற பத்திரிக்கையிலும் எழுதியிருந்தார், தாமதிக்காமல் அரசாங்கம் அவரது பத்திரிக்கையை கண்டுபிடித்து முடக்கினர்.

தீவரவாதிகள் எர்ணாகுளத்தில் உள்ள அஞ்சல்துறை அலுவலகத்திற்க்கு தீ வைத்தாதை தொடர்ந்து பஷீருக்கு அரஷ்ட் வாரண்ட் அனுப்பியது. பஷீர் தலைமறைவு ஆவதற்க்கும், இந்திய நாடு முழுவதும் சுற்றி திரிவதற்க்கு காரணமாக அமைந்த்து. பிறகு ஆப்பிரிக்காவிற்க்கும், அரேபியாவிரற்க்கும் சென்றார். பல ஆண்டுகளாக ஹிமாலையத்திலும், வட இந்தியாவின் பல பாகங்களில் சுபி சன்யாசியாகவும், ஹிந்து சன்யாசியாகவும், இருந்தார். காசியிலும், அஜ்மீரிலும் என காலத்தை கழித்திருந்தார். தொடர்ந்து எர்ணாகுளத்திற்க்கு திரும்பினார், மீண்டும் அரசியல் மற்றும் அது தொடர்பான அரசியல் கட்டுறைகளுமாக, எழுதி பத்திரிக்கை தொடங்கினார்.

அரசியல் கட்டுறைகளின் பேரில் கோட்டயத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டார். கோட்டயம் சிறையிலும், கொல்லம் கஸம்பா சிறையிலும் அடைக்கப் பட்டார். 1942-43 -களில் பஷிர் திருவனந்தபுரம் மத்திய சிறையில் இருந்தார்.1948-ல் மீண்டும் எரணாகுளதிற்கு அவர் புத்தகத்தங்களை தலையில் சுமந்து சென்று விற்று வாழ்ந்திருந்தார். 1950-51 –ல் ஒரு புத்தக கடையை தொடங்கினார்.

பாத்திமா பீவியை கோழிக்கோட்டில் திருமணம் செய்த பிறகு, தலயோலப்பரம்பிற்கு மீண்டும் வந்த பஷீர் அங்கே தங்கினார் என்றாலும், விறைவிலேயே கோழிக்கோட்டு பேப்பூரில் வைலாலில் நிலையாக வசிக்கத் தொடங்கினார்.

பஷீருடைய பாத்தும்மயுடே ஆடு, பால்ய கால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற புதினங்கள் இந்தியாவில் எல்லா முக்கிய மொழிகளிலும் மொழிப் பெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் பாத்தும்மயுடே ஆடு, பால் கால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற புதினங்களை ஸ்காட்லாண்டில் உள்ள எடின்பெரோ பல்கலைகழகத்தின் டாக்ட்ர் ரொனால்ட் ஆஷர் ஆங்கிலத்தில் மொழிப்பெயர்த்தார். அதை எடின்பெரோ பல்கலைகழகம் வெளியிட்டது. மற்றும் பிரஞ்ச், சைனீஸ், ஜப்னீஸ் போன்ற மொழிகளிலும் இவருடைய புதினங்கள் மொழிபெயர்க்ப்பட்டுள்ளது. மதிலுகள், பிரேமலேகனம், சப்தங்கள் போன்ற புதினங்களும், பூவன் பழம் உள்ளப்பட 16 கதைகளை ஒரு தொகுத்து ஓரியன் லோங்மான் ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டது. பூவன் பனான என்ற பெயரில் தான் ஆங்கிலத்தில் வெளியாகிருந்தது.

கேந்தர சாகித்திய அகதமியினுடையதும், கேரள சாகித்திய அகதமியினுடையதும் அங்கிகாரம் கிடைத்தது..1982-ல் நாடு அவருக்கு பத்ம ஸ்ரீ கொடுத்து பெருமை சேர்த்தது. 1994-ல் ஜூலை-5, அந்த இதிகாச வாழ்க்கைக்கு ஓய்வு கிடைத்தது.

அவருடைய எழுத்துக்களில் வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் நிறைந்தும், உண்மை கவிந்து, துளும்பும் விதமாக கதைகளையும் நாவல்களையும் படைப்பது தான் பஷீரின் முறை. கோழிக்கோட்டு பேப்பூரில் வைலாலில் வீட்டில் உள்ள விசாலமான முற்றத்தில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த மாங்கோஸ்ட்டின் மரத்தடி நிழலில் சாய்வு நாற்க்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு தன்னை காணவருபவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பார். வருபவர்களுக்கெல்லாம் பிளாஸ்க்கில் வைத்திருக்கும் சுலைமானி கொடுப்பார். எப்பொழுதும் தன் அருகிலே வைத்திருக்கும் கிராம்போனில் இருந்து ஒளிக்கின்ற ஸைகாளினுடையவோ, பங்கஜ் மல்லிக்கினுடையவோ பாடல்களை ரசித்துக்கொண்டே சுலைமானும் அருந்துவார். பின்பு பஷீரினுடைய வழக்கமாயிருந்தது அது. விருந்தினர்களை வழியனுப்பும் போது அவர்கள் தலையில் கைவைத்து ஆசீர்வதித்து அனுப்புவார். அங்கிருந்த போகின்ற ஒவ்வொறு விருந்தினரும் மீண்டும் இங்கே திரும்ப வருவதற்கே ஆவல் கொண்டிர்ருந்தனர். மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல எல்லா உயிர்களுக்கும் உரிமையானது தான் இந்த பூமீ ,என்ற சமநோக்கு கண்ணோட்டத்தோடு உலகை பார்த்தார்.

பஷீருடைய துன்பம் நிறைந்த வாழ்க்கையின் அனுபவங்களுடைய ஒரு ஏடு தான் ஜன்மதினம் என்ற அவரது கதை. ஒரு பிறந்த நாளின் போது பட்டினி கிடந்தும் இரவில் ஒரு சகோதரரின் வீட்டின் சமையல் அறையில் புகுந்து உணவை திருடி உண்டதுமான மனதை நெருடும் விஷயங்களும், பல்வேறு துன்பங்களுக்கிடையில் உண்மையை கண்டறிவதற்க்கான அவரது ஆற்றலை இந்த கதை தெயளிவாக்குகிறது.

ஆவிகளின் நடமாட்டம் உள்ளதாக நம்பப்படும் பார்கவிநிலையம் என்ற ஆளில்லா பங்ளாவில் எழுதுவதற்க்காக தனிமையில் வசித்த பஷிர் அந்த ஆவிகளிடம் தொடர்புகொணடதைப்பற்றியும் நீல வெளிச்சம் என்ற கதையில் எழுதியிருந்தார். ஒருநாள் எழுதிக்கொண்டிருக்கையில் எண்ணை தீர்ந்து விளக்கு அணைந்ததை தொடர்ந்து, வெளியே வந்த பஷீர் மண்ணெண்ணை வாங்கி திரும்பி வந்த போது அவர் கண்டது அறை முழுவதும் நீல நிற வெளிச்சம் பறவியிருந்தது. பார்கவிநிலையத்தில், எங்கிருந்து பிறந்த்து நீல வெளிச்சம் என்ற கேள்வியோடு கதை நிறைவுபெறும்போது வாசகர்கள் கூட உறைந்த போவார்கள். பார்கவி நிலையம் என்ற திறைப்படததின் திறைக்கதை பஷீருடையது தான்.

டாக்டர் வந்தால் தான் நான் பிரசவிப்பேன் என்று பிடிவாதம் செய்கின்ற ஒரு இளம் பெண்ணின் உள்ளத்தை படம்பிடிக்கிறது ஐஷுக்குட்டி என்ற கதை. எனக்கு பூவன்பழம் கிடைத்தே தீரவேண்டும் என்று அடம்பிடிக்கிற மனைவிக்கு, அதை கொடுக்க முடியாமல் ஆரஞ்சுபழங்களுடன் வந்த கணவன் , அவளை முதுகில் அடித்து போது பயந்து அனுசரனையோடு ஆரஞ்சுபழங்களை பார்த்து அது பூவன்பழமே தான் என்று சொல்லும் பூவன்பழம் என்ற கதையும் தொடக்கம் முதல் முடிவுவரை சுவாரசியமானது. பால்யகால சகி என்ற கதை தான் மலையால இலக்கிய உலகில் அவருக்கு பெரும் புகழைச் சேர்த்தது மகுடம் சூட்டியது. அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் ஆன மஜீதும், ஸுகாரவினுடையவும் வாழ்க்கையின் மூலம் முஸ்லீம் சமூகவாழ்க்கையையும் தெளிவுபடுத்துகிறார். செல்வ செழிப்பான குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தார் மஜித். ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்த ஸுகாரா ஒரு பாக்கு வியாபாரியின் மகள். அவர்கள் பள்ளிக்கூடம் போவதும், விளையாடுவதும் சேர்ந்து தான் இருந்தது. படிப்பில் மஜிது எப்போதும் பின்னால் தான். ஒன்றுடன் ஒன்றை கூட்டினால் எத்தனை என்றால் கூட சொல்லத் தெரியாத வெகுளி தான் மஜிது. ஸுகரா படிப்பில் கெட்டிக்காரி. அவர்கள் வளர வளர அவர்களுடைய அன்பும் உருதியாக வளர்ந்தது. ஸுகாராவின் தந்தை இறந்ததுடன் அவளது கல்வியை அவளால் தொடரமுடியவில்லை. ஒரு நாள் தந்தை அடித்து விட்டார் என்று கோபித்து கொண்டு ஊரைவிட்டே ஓடிப்போய்விட்டான் மஜிது. ஆறேழு வருடங்கள் கழித்து வெறும் கையுடன் ஊருக்கு திரும்பி வந்தான் மஜிது. குடும்பம் இடிந்துபோயிருந்தது. இதற்க்குள் ஸுகாராவுக்கும் திருமணமாயிருந்தாது. ஒரு அறுவைக்காறனுக்கு இரண்டாம் மனைவியாய் இருந்தால் ஸுகாரா. மஜிது வந்ததைக் கேட்டு ஸுகாரா ஓடோடி வந்தால். அனு தினமும் கொடுமைப் படுத்தும் கணவனிடம் திரும்பிப்போக அவளுக்கும் மனமில்லை. அவளை திருமணம் செய்வதற்க்கு அவனுக்கும் விரப்பம் இருந்தது. ஆனால் வயது வந்த தன் சகோதரிகளை திருமணம் செய்து கொடுப்பதற்க்கும், குடும்பத்தை காப்பாற்றுவதற்க்கும் மஜிது மீண்டும் ஊரைவிட்டுப் போனார். இதற்க்கிடையில் மஜிதினுடைய கால் முறிந்து விட்டது. பிறகு ஒரு உணவகத்தில் பாத்திரம் கழுகும் வேலைதான் அவருக்கு கிடைத்தது. இதற்கிடையில் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துவிட்டால் ஸுகாரா என்ற செய்தி மஜிது அறிந்தான். இப்படியல்லாம் வாழ்க்கை இடிந்து போனாலும் மஜிது நிராசைப்பட்டு தளர்ந்துபோகவில்லை என்பதை சொல்லும் இடத்தில் தான் பஷீருடைய ஜீவிதவீக்ஷனத்தை நாம் தெளிவாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்பம் தரும் நினைவுகளுக்குள்ளே திரும்பிப்போகும் மஜிதினைத்தான் நாம் அங்கே காண முடிகிறது.

காதலைப் பற்றியும், இஸ்லாமிய சமுதாய வாழ்க்கையைப் பற்றியும், படம்பிடித்து காட்டியதால், கேரளியர் மனதார கொஞ்சி குழவிய பஷிருடைய என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு என்ற நாவல்.

இந்த நாவலில் கதாநாயகி மனநிலை சரியில்லாத ஒரு கிராமத்து பெண். அனாதையும், களங்கப்பட்ட பெண்ணுமான குஞ்சுப்பாத்தும்மாவுக்கும், நகரவாசியும்,படித்த கணாவானுமான நிஸ்ஸார் அகமதுக்கும் இடையிலான காதல் கதைதான்.

இந்திய இலக்கியங்களிலே அபூர்வமான காதல் கதைகளில் ஒன்றுதான் மதிலுகள் என்ற கதை. பஷிர் தான் இதிலும் நாயகன். சாகித்தியரசனையின் காரணமாக பஷிர் கைது செய்யப்பட்டு திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள சிறையில் அடைக்கபட்டு இருந்த போது. மனம் நொந்து வெறுத்துப்போய் சிறையிலிருந்து தப்பிக்க தீர்மானித்தார். இதற்க்கான முயற்ச்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது. பெண்கள் சிறைக்கு பக்கத்திலிருந்து ஒரு பெண்ணின் சிரிப்பு ஒலி கேட்டக்கிறது. பஷிர் அந்த சிரிப்பு ஒலிக்கு அறிமுகமாகிறார். அவளுடைய பெயர் தான் நாராயணி. அவர்களுடைய இதயங்கள் கைமாருகிறது. இயற்க்கைக்கு வாசந்தகாலம் வந்தது, வாழ்க்கை இனிமையாக இருக்கிறது என்று பஷிருக்கு தோன்றுகிறது. ஆனால் அவர்கள் இருவரும் நேரில் சந்திக்க தீர்மானித்த நாள் அன்று பஷிரை சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்ய உத்தரவு பிறப்பிக்கபட்டது.

விஷ்வவிக்கியாதமாய மூக்கு என்ற கதையில் அநாதையும்,ஏழையுமான ஒரு குரும்புக்காரனுடைய மூக்கு ஒரு நாள் நீளமாக வளர்ந்தது தான் கதை.

எங்காவது ஒரு பெண் கர்பமனால் அதற்க்கு நான் தான் காரணம் என்று சொல்லிக்கொண்டுருக்கும் மம்முது தான் பஷிருடைய பிரதான கதாபாத்திரம். ஒரு பகவத் கீதையும் குரே முலகளும் என்ற கதைதொகுப்பில் ஒரு கதை தான் எட்டுகாலி மம்மூது. ஒற்றைக் கண்ணுள்ள சீட்டு விளையாட்டுக்காரன் போக்கிரி, அவனுடைய மகளும் சாய ஆற்றுபவளுமான ஸைனபா, அவளுடை காதலனும் திருடனுமான முட்டாள் முத்தபா போன்றவர்களுடைய கதைதான் முச்சீட்டுகளிக்காரன்டே மகள் என்ற நாவலில் புனையப்பட்டுள்ளது.

=== பாத்துமையுடே ஆடு என்ற கதைக்களம் ===

பஷிருடைய பாத்துமையுடே ஆடு என்ற கதை ஒரு முஸ்ஸிம் கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஒரு சில தினங்களில் நடக்கும் பல சம்பவங்களுடைய சுவாரசியமான விசயங்கள் தான். அம்மா, சகோதரி சகோதரர்கள், மற்ற குடும்பங்களும் இவற்றக்கு இணையாக ஆடுகள் ,கோழிகள், பூனைகள், வயல்களில் விளையாடும் அனில்களுககும் உண்டு. வெளியூரிலிருந்து பஷிர் திரும்பிவருவதிலிருந்து கதை ஆரம்பமாகிறது. பாத்துமாவின் ஆடு குட்டிகளை ஈன்று விடுவதோடு கதை முடிகிறது. இதறக்கிடையில் அந்த குடும்பத்தில் ஏற்ப்படும் இன்ப துன்பம் சண்டை சச்சரவுகள், சமாதானம் குரும்பும் குதுகளமும், என சகலமும் கலந்து வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது பஷிருடைய பாத்துமையுடே ஆடு.

=== ராமன்நாயர் ஆனவாரி ராமன்நாயராவுன்னு. ===

ஆனவாரியும் பொன்குரிசும் என்ற நாவளில் முக்கியகதாபாத்திரங்கள் திருடர்களான ஆனவாரி ராமன்நாயரும், பொன்குரிசு தோமாவும் தான். மாட்டு எருவை சாணியை திருட சென்ற ராமன்நாயர் நடுராத்திரியில் மாட்டு எருவை குமித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்து யானையை வாரி தூக்கியதனால். அவனுக்கு அன்று முதல் யானை வாரி ராமன் நாயர் என்ற பெயர் வந்தது. சிறையில் கிடக்கின்ற திருடனான தோமா பாராவுகாரனின் உதவியோடு வெளியில் வந்து தேவாலயத்திலுல்ல பொன்னால் ஆன சிலுவையை திருடியதிலிருந்து அவனுக்கு பொன்குரிசு தோமா என்ற பெயர் வந்தது.

=
பஷிருடைய முக்கியமான நாவலுகள் ===== பால்யககால சகி, என்டுப்புப்பாகொரானேண்டார்ணு, பிரேமலேகனம், ஸ்தலத்தே பிரதான திவ்யன்,ஆனவாரியும் பொன்குரிசும், ஜீவிதநிழல்ப்பாடுகள் ,, பாத்துமையுடே ஆடு , மதிலுகள், தாராஸ்பெஸல்ஸ், மாந்திரிகப் பூச்சா., முச்சீட்டுகளிக்காரன்டே மகள் ,சப்தங்கள், அனுராகத்தின்டே தினங்கள், பிரேமப் பாட்டு.

பஷிருடைய முக்கியமான கதை தொகுப்புக்கள்.
ஓர்மக் குரிப்பு, ஜன்மதினம், பாவப்பெட்டவருடே வேசிய., விஷ்வவிக்கியாதமாய மூக்கு ,,விஷப்பு, ஆனப்பூட, விட்டிகளுடே சொர்கம், ஒரு பகவத் கீதையும் குரே முலகளும், சிரிக்குன்ன மரப்பாவ,, சொதந்திரகதகள், ஷிங்கிடிமுங்கன் , கதாபீஜம், என்ற நாடகமும் அனர்கநிமிஷம் ,ஜீவிதம் ஒரு அனுகிரகம் போன்ற கட்டுரைப் தொகுப்புக்களும் இவருடையதாக இருக்கிறது., பஷிர் எழுதிய பாலசாகித்தியகிர்தியாகும் ஸர்ப்பஜ்ஞந்தம்.