User:Easyeuropebv

Fulvinezuur
Fulvinezuur is een van de belangrijkste substanties uit humus. Humus substanties zijn de belangrijkste organische bestanddelen van de bodem (humus), turf, steenkool, veel hooggelegen beken, dystrofische meren, en water. Het ontstaat door biologische afbraak van dood organisch materiaal. Fulvinezuur is een humussubstantie met een lager molecuulgewicht en hoger zuurstofgehalte dan andere humus substanties. Fulvinezuur wordt vaak gebruikt als een aanvulling op de bodem in de landbouw, en minder vaak als een dierlijk of menselijk voedingssupplement. Als voedingssupplement kan Fulvinezuur worden gevonden in vloeibare vorm als een component van minerale colloïden. Fulvinezuur is een poly-elektrolyt en is een unieke colloïde die gemakkelijker diffundeert door membranen dan andere colloïden. Figuur 1: Theoretische moleculaire samenstelling van Fulvinezuur

Ontstaan en beschrijving
Humus substanties worden gevormd door de microbiële afbraak van planten-, zoals lignine. Fulvinezuur wordt gewonnen uit water en de bodem. De precieze eigenschappen en de structuur van een bepaald monster zijn afhankelijk van de bron, en de manier waarop het gewonnen wordt. Desondanks zijn de gemiddelde eigenschappen van humus-substanties uit verschillende bronnen opmerkelijk gelijk. Humus substanties uit de bodem en sedimenten kunnen worden onderverdeeld in drie grote fracties: Humuszuren, Fulvinezuren, en Humin. Humus- en Fulvinezuur worden geëxtraheerd als een colloïdale mix van grond en andere vaste bronnen in een sterk basische, waterige oplossing van natriumhydroxide of kaliumhydroxide. Humuszuren worden afgezet uit deze oplossing door de pH op 1 met zoutzuur, waardoor de Fulvinezuur in oplossing overblijft. Dit is de operationele onderscheid tussen Humus-en Fulvinezuur. Humin is onoplosbaar in verdunde alkali. Het alcohol-oplosbare gedeelte van de humusfractie wordt over het algemeen “ulmic zuur” genoemd. Zogenaamde "grijze humuszuren" (GHA) zijn oplosbaar in laag-ionisch-sterke alkalische media. "Bruine humuszuren" (BHA), zijn oplosbaar in alkalische omstandigheden, onafhankelijk van ionsterkte. Fulvinezuren (FA) zijn oplosbaar onafhankelijk van pH en ionische sterkte. Vloeistofchromatografie en vloeistof-vloeistof extractie kunnen worden gebruikt om de onderdelen waaruit humussubstantie bestaat te scheiden. Geïdentificeerde stoffen omvatten mono-, di-en tri-hydroxy, vetzuren, dicarbonzuren, lineaire alcoholen, fenolische zuren en terpenen

Samenstelling
Een typische humus substantie is een mengsel van vele moleculen, waarvan sommige gebaseerd zijn op een motief van aromatische kernen met onderling verbonden fenol en carboxyl substituenten,. De afbeelding laat zo’n typische structuur zien. Figuur 2: Voorbeeld van een typisch humuszuur, met een verscheidenheid aan componenten zoals chinon, fenol, catechol en suikergroepen De functionele groepen die de meeste toevoegen aan de oppervlaktelading en reactiviteit van humusstoffen zijn fenolische en carboxylgroepen. Humuszuren gedragen als mengsels van dibasische zuren met een pK1 waarde ongeveer 4 voor de protonering van carboxylgroepen en ongeveer 8 voor de protonering van fenolaat groepen. Er is een aanzienlijke algemene overeenkomst tussen individuele humuszuren. Daarom zijn gemeten pK waarden voor een gegeven monster gemiddelden met betrekking tot de bestanddelen. De andere belangrijke eigenschap is de dichtheid van de ladingsterkte. De moleculen kunnen een supramoleculaire structuur vormen, bij elkaar gehouden door niet-covalente krachten, zoals Van der Waals kracht, π-π, en CH- π bindingen De aanwezigheid van carboxylaat en fenolaat groepen geeft de humuszuren de mogelijkheid complexen te vormen met ionen zoals Mg2 +, Ca2 +, Fe2 + en Fe3 +. Veel humuszuren hebben twee of meer van deze groepen, die de vorming van chelaatcomplexen toe staan. De vorming van (chelaat) complexen is een belangrijk aspect van de biologische rol van humuszuren in het reguleren van de biologische beschikbaarheid van metaalionen.

Ecologische effecten
Organische bodemverbeteraars staan bij boeren langer dan mensenheugenis bekend als gunstig voor de groei van planten. Toch is de chemie en de functie van de organische stof een onderwerp van controverse sinds de mens er over begon te schrijven in de 18e eeuw. Tot de tijd van Liebig werd verondersteld dat humus direct werd opgenomen door planten, maar nadat Liebig had aangetoond dat de groei van planten afhankelijk is van anorganische verbindingen, bleven veel bodemkundigen van mening dat organisch materiaal alleen nuttig was voor de vruchtbaarheid als het werd afgebroken tot samengestelde voedingselementen in anorganische vorm. In onze tijd bezitten bodemkundigen een meer holistische visie en erkennen ten minste dat humus de bodemvruchtbaarheid beïnvloed te dankzij diens effect op het waterhoudend vermogen van de bodem. Omdat is aangetoond dat planten de complexe organische moleculen van systemische insecticiden absorberen en verplaatsen, kunnen bodemkundigen het idee dat planten in staat zijn om de oplosbare vormen van humus te absorberen niet meer afdoen als onwaar. In feite kunnen oplosbare vormen van humus een essentieel proces zijn voor de opname van anders onoplosbare ijzeroxiden.

Steenverstevigend effect
Volgens archeologie werd in het Oude Egypte stro gemengd met modder om bouwstenen te produceren. Stro produceert sterkere stenen die minder snel breken of hun vorm verliezen. Modern onderzoek heeft vastgesteld dat humuszuur vrijkomt uit stro vermengd met modder, in feite een mengsel van zand en klei. Humuszuur verhoogt plasticiteit van klei.