User:Hadith311

فاطمه بازماندگان شمیلینهج البلاغة - خطب الإمام علي (ع) - ج 4 - ص 28 – 29 حکمت122122- وتبع جنازة فسمع رجلا يضحك فقال (عليه السلام ) كأن الموت فيها على غيرنا كتب. وكأن الحق فيها على غيرنا وجب. وكأن الذي نرى من الأموات سفر عما قليل إلينا راجعون ، نبوئهم أجداثهم ونأكل تراثهم ثم قد نسينا كل واعظ وواعظة ورمينا بكل جائحة داستانی از نهج البلاغهجـمعیت دنبال جنازه موج می زد. مسلمانان از زن و مرد لا اله الاّ الله گویان پیکر مردی عرب را تـشییع می کردند. عدّه ای مویه می کردند، گروهی بر سر و سینه می زدند. دسته ای نـیـز آرام و بـی صدا اشک می ریختند و تعداد کمی هم اندیشمندانه سر در جیب تفکّر فرو برده و به عاقبت کار خویش می اندیشیدند: ـ که سرنوشت ما چگونه رقم خواهد خورد؟ ـ مرگ ما چه هنگام فرا خواهد رسید؟ ـ در لحظه مرگ به چه عملی مشغول خواهیم بود؟ در مـیـان خـیـل جمعیت، پیشوای مسلمین و امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب با چهره ای مصمم و جـدّی دیـده مـی شـد. امـام چـون همیشه هم نشینِ آه بود و اطرافیان مولا غرق در تماشای او و حـالات عـرفـانـی اش. گـاه دسـتی به تابوت گرفته و قدمی به جلو برمی داشتند و گـاه از تـابـوت فـاصـله گـرفـتـه و مـحـو تـمـاشـای عـظـمـت و سـادگـی امام، لب به تهلیل و تکبیر می گشودند. هـر چـه جـنـازه بـه گـورسـتـان نـزدیـک مـی شد، جمعیت مشایعت کننده بیشتر می شد و آوای مـسـلمانان در کوی و برزن شهر می پیچید. آن ها که قصد شرکت در این مراسم را نداشتند نیز با دیدن مولای متّقیان، سراسیمه به سوی جمعیت می دویدند. در مـیـان ایـن هـمـه آوا و غـوغـا، مردانی چند، کودک وار به گرد هم حلقه زده و با سخنانی بـیـهـوده و گـزاف مـی خـنـدیـدند. به ناگاه مردی از آنان با صدای بلند قهقهه ای زد و صدایش ‍ به گوش مولا رسید. مـولا، مـرد را بـه آرامـی نزد خود فراخواند. گروه زیادی از مردم به دور مولا جمع شدند. مولا رو به مرد کرد و فرمود: «کَاَنَّ الموتَ فیهاعَلی غَیرِنا کُتِبَ و کَاَنَّ الحقَّ فیها غَیرنا وَجَبَ» (ای مرد چگونه می خندی) گویا مرگ در دنیا بر غیر ما نوشته شده و پنداری که حق بر دیگران لازم گشته است. سحر کلام مولا همه را تسخیر کرد، جمعیت سکوت کردند، جنازه از رفتن بازایستاد، چرا که جنازه بر دوشان نیز محتاج شنیدن سخنان زیبای امام بودند. مولا ادامه دادند: «وَ کَاَنَّ الَّذی نَری مِنَ الاَْمْواتِ سَفَرٌ عَمّا قَلیلٍ اِلَیْنا راجِعُون»گویا مردگانی که هر روز (پیش چشمان شما) به دیار آخرت سفر می کنند، پس از مدتی کوتاه (به دنیا) و به نزد ما بازمی گردند.«نُبَوِّؤُهم اَجْداثَهُم و نَاءکُلُ تُراثَهُم کَاَنّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ»و مـردگـان را در قـبـرهـایـشـان مـی گـذاریـم و مـال و امـوال آنـان را مـی خـوریـم. چـنانچه گویی ما پس از آنان تا ابد در این دنیا زنده خواهیم بود. «ثُمَّ نَسینا کُلَّ واعِظٍ وَ واعِظَةٍ وَ رُمینا بِکُلِّ جائِحَةٍ»آنگاه زنان و مردانی را که مرگشان پند دهنده بود به کلّی از یاد بردیم و به هر آفت و زیانی گرفتار آمدیم. مـردم مـحـو سخنان مولا شده بودند و از این همه سخنِ حکمت آمیز که در کلماتی کوتاه بیان شد در شگفت بودند. مـردی کـه آن خـنـده نـابـه جـا را مرتکب شده بود سخت به فکر فرو رفت و بُغضی زیبا گلویش را فشرد. دیگراثری ازآن خنده های بی معنا دراو دیده نمی شد. لب هـای امام که از سخن بازایستاد. جمعیت لا الهَ الاّ اللّه گویان به سوی قبرستان حرکت کردند. مرد نیز با جدّیتی تمام به آنان پیوست. او به تابوت می نگریست و به فردا می اندیشید، فردایی که در انتظار همه ماست.122. Imam Ali was following a funeral and as it was passing along a road, somebody laughed loudly ( a sign of discourtesy and lack of manner ). Hearing this laugh, Imam Ali remarked, Some of us feel that death is meant for everybody except themselves or it is destined to others and not to themselves or those whom we see dying around us are only travelers going on a journey and will come back to us. It is a sad sight to see that in one moment we commit them to earth and in the next we take hold of the things left by them as if we are going to remain permanently in this world after them. The fact is that we forget sensible advice given to us and become victim of every calamity امام علی(ع)نه مرگ آنقدر ترسناک است و نه زندگی آنقدر شیرین که آدمی پای برشرافت خود گذارد.(Imam Ali )AS Death is not scary enough and not so sweet life of the human foot leaves Brshraft