User:Haider Ihsan Dawar

غــــــــــزل        حيدر داوړ

شنې سترګې ونه يې لکه چنار

اهه وينې ولاړ دې زما يــــــــار

د بانړو د ترتيب يې څه خبرې کښې

مړه هشي دي چړې دي او هتيار

د اهغې د ناستې او د کور تپوس څه کښې

هلته کښې ورځه چرته چې جوړ د عاشقانو وي قطار

خوشبينه د جنت په شان خواره شي

قدمونه چې کېږٕ دي په کمه خاوره په کمه لار

ته د جهان ښکلي خو راټول که ورته

خو بيا به هم دا ناسته وي زما په انتظار

په ځنه شين خال او سترګې تورې په کاجل که

پوځې ته ناتکئ او بل غاړه که د سرو زرو يو هار

خاطر وايي ترخه وازغمه چې مينه دې خوګه شي

زه هم وايمه وزغمه سختي چې شې لږ شان تې اوښيار

خدايه د څنګه خلک دي ولې نه پوهيږي

مينه وکي او زي د ازغو په ډکه لار

ريښتيا وايي مينه او په جنګ کښې هر څه راوا دي

ما هم وګټله مينه چې شوم کله غدار

خلک قيامت وکي ځانونه ترېنه هير شي

يار چې را راوان شي کله د حسن په بازار

له د انسانانو برخه پوره نه ده

بلبلان هم کوي ستا سره د مينې اقرار

د زړه حال وايلې نشم حق حيران يم نه پوهيږم خدايه په چه اوکم اعتبار

اترنګ يې په لاس جوړ کړو او ګويا شوا

او وايه اوس به زو کابل ته او په سيل د ننګرهار

په تلو کښې يې اترنک رانه ښکلٖ کړو او وايل يې

وصاله بختوره زما ژوند ټول د ستا نه ځار