User:Haosjaboeces

Pinipintuho kong Bayan ay paalam, lupang iniirog ng sikat ng araw. Mutyang mahalaga sa dagat silangan kaluwalhatiang sa ami'y pumanaw. Masayang sa iyo'y aking idudulot ang lanta kong buhay na lubhang malungkot; maging maringal man at labis alindog sa kagalingan mo ay aking ding handog. Sa pakikidigma at pamimiyapis ang alay ng iba'y ang buhay na kipkip, walang agam-agam, maluag sa dibdib, matamis sa puso at di ikahapis. Saan man mautas ay dikailangan, cipres o laurel, lirio ma'y patungan. Pakikipaghamok, at ang bibitayan, yaon ay gayon din kung hiling ng Bayan. Ako'y mamamatay, ngayong namamalas na sa silinganan ay namamanaag yaong maligayang araw na sisikat sa likod ng luksang nagtabing na ulap. Ang kulay na pula kung kinakailangan na maitina sa iyong liway-way. Dugo ko'y isabong at siyang ikinang ng kislap ng iyong maningning na ilaw.

Ang aking adhika sapul magkaisip ng kasalukuyang bata pang maliit, ay ang tanghaling ka at minsan masilip sa dagat Silangan hiyas na marikit. Natuyo ang luhang sa mata'y nunukal. Taas na ang noo't walang kapootan. Walang bakas kunot ng kapighatian gabahid man dungis niyong kahihiyan. Sa kabuhayang ko ang laging gunita maningas na aking ninanasa-nasa ay guminhawa ka ang hiyas ng diwa. Hingang papanaw ngayong biglang-bigla pag hingang papanaw ngayong biglang-bigla. Ikaw'y guminhawa laking kagandahang akoy malugmok, at ikaw ay matanghal, hiniga'y malagot, mabuhay ka lamang bangkay ko'y masilong sa iyong Kalangitan. Kung sa libingan ko'y tumubong mamalas sa malagong damo mahinhing bulaklak. Sa mga labi mo'y mangyayaring itapat, sa kaluluwa ko hatik ay igawad. At sa aking noo nawa'y iparamdam, sa lamig ng lupa ng aking libingan, ang init ng iyong paghingang dalisay at simoy ng iyong paggiliw na tunay. Bayaang ang buwan sa aki'y ititig. Ang iwanag niyang lamlam at tahimik, liwayway bayaang sa aki'y ihatid. Magalaw na sinag at hanging hagibis.

Kung sakasakaling bumabang humantong sa krus ko'y dumapo kahit isang ibon doon ay bayaan humuning hinahon at dalitin niya payapang panahon. Bayaan ang ningas ng sikat ng araw. Ula'y pasingawin noong kainitan. Magbalik sa langit ng boong dalisay kalakip ng aking pagdaing na hiyaw. Bayaang sino man sa katotang giliw tangisang maagang sa buhay pagkitil; kung tungkol sa akin ay may manalangin idalangin. Bayan, yaring pagka himbing. Idalanging lahat yaong nangamatay mangagatiis hirap na walang kapantay. Mga ina naming walang kapalaran na inihihibik ay kapighatian. Ang mga bao't pinapangulila ang mga bilanggong nagsisipagdusa. Dalanginin namang kanilang Makita ang kalayaan mong, ikagiginhawa. At kung an madilim na gabing mapanglaw ay lumaganap na doon sa libinga't tanging mga patay ang nangaglalamay. Huwag bagabagin ang katahimikan. Ang kanyang hiwagay huwag gambalain, kaipala'y maringig doon ang taginting. Tunog ng gitara't salterio'y mag saliw ako Bayan yao't kita'y aawitin.

Kung ang libingan ko'y limat na ng lahat at wala ng kurus at batang mabakas. Bayaang linangin ng taong masipag lupa'y asarolin at kauyang ikalat. At mga buto ko ay bago matunaw mauwi sa wala at kusang maparam, alabok ng iyong latag ay bayaang siya ang babalang doo'y makipisan. Kung magka gayon na'y aalintanahin na ako sa limot iyong ihabilin pagka't himpapawid at ang panganorin mga lansangan mo'y aking lilibutin. Matining na tunog ako sa dingig mo, ilaw, mga kulay, masamyong pabango, ang ugong at awit, pag hibik sa iyo, pag asang dalisay ng pananalig ko. Bayang iniirog, sakit niyaring hirap. Katagalugang ko pinakaliliyag. Dinggin mo ang aking pagpapahimakas. Diya'y iiwan ko sa iyo ang lahat. Ako'y patutungo sa walang busabos. Walang umiinis at berdugong hayop. Pananalig doo'y di nakasasalot. Si Bathala lamang dooy haring lubos. Paalam, magulang at mga kapatid kapilas ng aking kaluluwa't dibdib mga kaibigan bata pang maliit sa aking tahanan di na masisilip. Pag pasasalamat at napahinga rin, paalam estranherang kasuyo ko't aliw, paalam sa inyo, mga ginigiliw, mamatay ay siyang pagkakagupiling!