User:Harishchandra patil

अंबरनाथच्या किनारीला असलेल्या बुद्रुल या लहानश्या गावातून माझा प्रवास सुरु झाला. परिस्थिती बेताची असल्यामुळे जास्त शिक्षण घेता आल नाही, आणि जितक घेतल त्यात नको ती फरफट झाली. गावात शाळा फक्त चौथी पर्यंतच होती. चौथी पर्यंतचा प्रवास केल्यावर पुढच्या शिक्षणासाठी दुसऱ्या गावात जाव लागल. त्यात ती शाळाच बंद झाली. कसाबसा आठवी पर्यंतचा प्रवास केला आणि शिक्षण थांबवावं लागल. पण मानता शिक्षणाची आग पेटली होती म्हणुन मुक्त विद्यापीठातून पदवी पर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले. गरीब परिस्तिथीमुळे तंत्र विद्यालयात काम करायला सुरुवात केली. एकनिष्ठेने काम करून त्याठिकाणी उत्कृष्ट कामगाराच पत्रक मिळवलं. पुढे आयुष्यात गरीब परिस्तिथीशी दोन हाथ करायला खूप कंपनीमध्ये काम करावे लागले. तेथे कामगारांची होणारी पिळवणूक सकर्षाने जाणवत होती. पुढे कामगारांच्या हक्कासाठी मजदूर संघटना स्थापन झाली मी हि त्याचा एक हिस्सा होतो. संघटना तर कामगारांच्या हक्कासाठी सुरु झाली परंतु हक्क काही मिळालेच नाहीत.

हक्कासाठीचे मुद्दे आम्हा कामगारामधून जन्माला येऊन मालकापर्यंत पोहचलेच नाहीत. हे सगळे मुद्दे तोडपानीच्या भस्मासुराने केव्हाच गिळून टाकले.

आजोबांची वाक्य आता राजाच रूप घेऊ लागली होती .'” बाळ गर्दीचा भाग होऊन जगू नकोस ”. हे हळुहळू उलघडू लागल होत. त्यांना मला स्वतत्र अस्तित्वात पाहायचं होत. इतक्या पिळूवनुकीतून गाडण्याचा विचार केला. मग काय करणार लढनाऱ्या संघटना तर आधीही अस्तिवात होत्या. म्हणून पिळूवनुकितुन जन्माला आलेल्या उदिस्टाना हाताला धरून नव्या झोमाने संघर्षाला सुरुवात केली. त्या संघर्षातून अनेक मुद्दे कंपनी मालकांसमोर नेउन उभे केलें तसेच ते सोडवायलाही लावले. कामगारांना योग्य सवलती योग्य वेतन सुरक्षेच सदर्भातील साधनांना पुरवठा कामगारांच्या स्वास्थ्याची योग्य काळजी अशा अनेक गरजेच्या मुद्यांना हात घातला जसजसे प्रश्न सुटत गेले तशी कामगारांमध्ये सुखाची लाट पसरू लागली. सुख मिळवण्यासाठी संघर्षाची गरज असते, ” थोडक्यात संघर्ष हेच जीवन ”

इथवर थांबून जमणार नव्हत माज्या मुठभर कामगार भांदुंचे प्रश्न सोडवून मी सुखावलो नाह्वतो.

आजोबांच्या प्रेरणेने पेटलेली ज्योत शक्य तितक्या लोकांच्या आयुष्यात प्रकाश पेरण्याचा दिशेने धावत होती. अजून माझे शेतकरी बंधु माझ्या नव्शक्तित्ला तरुण, मुलाच्या विल्क्यात अडकलेली स्त्री , चपला झिजवणारे बेरोजगार माजीआकांताने वाट पाहत होते त्यांच्या अनेक प्रश्नांना वाचा फोडून त्यांच्याही सुखात मला वाटा हवा होता. परंतु नुसत्या कामगार संघटनेच्या जोरावर हे प्रश्न सोडविणे शक्य नव्हते. एका नवीन रुपात सर्वांनी एकत्र येणे हि गरज प्रकर्षाने वाटू लागली होती .परन्तु हा देखील विचार मनात सातत्याने घोळवत होता कि आपण किती वर्षे लोकांचे प्रश्न मांडत राहणार ते स्वत सक्षम झाले पाहिजेत यामुळे उद्धेशाने जनतेचा स्वताचा पक्ष उभारावा या कार्यास सुरुवात झाली. अनेक सामाजिक, राजकीय प्रश्नांनी संघर्ष सुख पदरात पडून घ्याचे होते.म्हणून “संघर्षसेना” हा पक्ष उदयास आला. या पक्षाय्च्या माध्यमातून कित्येक प्रश्नांना मी हाथ घालायला सुरवात केली पण एकीच बळ कमी पडत होत अजून माज्या असंख्य बंधावानपर्यंत त्याचा स्वताचा पक्ष त्यांची वाट पाहतो आहे हे पोहचवायचे आहे. राजकारण खेळण्याच्या उद्धेशाने हा पक्ष जन्माला आला नसून तुम्ही स्वता ह्या पक्षाचा हत्यार म्हणून वापर करा हा पक्ष तुमच्या प्रत्येक प्रश्नाला वाचा फोडून तो सोडविण्यात सक्षम असेल हे फक्त तुमच्या एकतेने साध्य होणार आहे. म्हणून सर्व जनतेस माझे आव्हान आहे “संघर्ष सेना” या पक्षात सामील व्हा व संघर्ष करून “आत्मसन्मानाचे” जीवन जगुया.

'