User:Hrushikesh T Chavan

लिखाण तितकही सोपं नसतं...

पेन आणि कादग घेऊन लिहता येईल,

लिखाण इतकही सोप नसतं,

ह्दय पिळून लिहताना,

किती दुःख होतं,

हे कोणाला सांगताही येत नसतं.

तुम्ही समजतात,

लिखाण तितकही सोपं नसतं.

काळजाला घाव देऊन,

प्रेमात पडावं लागत.

जे वाईट आहेत,

त्याच्या विषयी चांगल शोधाव लागतं.

मुर्खा विषयी लिहीताना,

कधी मुर्खही व्हावं लागतं.

जे आपल्याला सोडून गेलेत,

त्याच्यासाठी चांगलं लिहावं लागतं.

तुम्ही समजतात,

लिखाण तितकही सोपं नसतं.

वयानी मोठ असून,

लहानासाठी लिहावं लागतं,

दुसऱ्याच स्वप्न आपल्या.

अंगा-खांद्यावर वाढावं लागतं.

एका बंदिस्त खोलीत बसून,

पुर्ण जगाचा अभ्यास करावो लागतो.

तुम्ही समजतात,

लिखाण तितकही सोपं नसतं.

जिवंत असूनही,

कित्येकदा मरावं लागतं.

जिवंत शरीराला,

कित्येकदा सरनावर झोपवावं लागतं..

स्वतःच्या शरीराला,

कित्येकदा अग्नी द्यावा लागतो..

तुम्ही समजतात,

लिखाण तितकही सोपं नसतं...

लिहीताना काना,माञा, उकार,

कित्येकदा बघावा लागतो.

तोंडासमोर येणारा घास,

कित्येकदा सोडावा लागतो..

बसल्या ठिकाणाहून,

संपूर्ण जग फिरावं लागतं.

तुम्ही समजतात

लिखाण तितकही सोपं नसतं...

छोट्याश्या डुबक्याचं,

समुद्र भर लिहावं लागत..

मेंदूला वापरावं नाही,

तर खेळावं लागतं..

उपाशी राहून,

पोट भरेल इतकं लिहावं लागतं...

तुम्ही समजतात

लिखाण तितकही सोपं नसतं...

सिनेमा बघायचा सोडून,

पुस्तके वाचावी लागतात...

डोळे उघडे ठेवून,

स्वप्न ही बघावी लागतात..

लिखाण आहे तर सोपं,

प्रत्येकाला का लिहता येत नाही.

कारण तुम्ही समजतात,

लिखाण तितकही सोपं नसतं...

कवी/ लेखक - नवीन चव्हाण