User:Ilaria Ocelli/sandbox

Lindi në Shkup, të Shqipërisë te pushtuar prej Perandorisë osmane, sot Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë, më datë 26 gusht 1910[4]. Një ditë pas lindjes u pagëzua në kishën e Zemrës së Krishtit nga famulltari i atëhershëm Dom Zef Ramaj, ditë të cilën ajo e llogariste si datëlindjen e saj[5]. Gonxhja ishte fëmija i tretë i Kolë Bojaxhiut me origjinë nga Mirdita dhe e Drane Bojaxhiut (mbiemri i vajzërisë Barnaj) nga Novo Sella e Gjakovës. Kola dhe Drania patën 5 fëmijë, dy nga të cilët u vdiqën në fëmijërinë e hershme. Frikë të madhe kishte nënë Drania se mos Gonxhja i vdiste menjëherë pas lindjes, sepse me trup dhe shëndet dukej e dobët. Gonxhja kishte një vëlla dhe një motër. Vëllai quhej Lazër Bojaxhiu dhe studioi në Grac të Austrisë në Akademinë Ushtarake, por për shkaqe politike emigroi qysh herët në Itali, kurse motra quhej Age Bojaxhiu. Babai i saj merrej me tregti dhe mblidhte në shtëpinë e tij artistë dhe patriotë shqiptarë. Shkupi i merret Shqipërisë prej Maqedonisë me 1 Janar 1918 në bazë të traktatit të Versajës. I ati, që ishte i përfshirë në lëvizjet politike e asaj kohe, vdes në 1919 kur ajo ishte 8 vjeçe[6]. Gonxhja mësimet e para i mori në një shkollë shqipe në Shkup, ku po ashtu e kreu dhe gjimnazin, por në gjuhën serbo-kroate. Pasionet e rinisë së Gonxhes ishin tre: të bëhej mësuese, të shkruante dhe recitonte poezi dhe të kompozonte e të luante muzikë. Emrin "Tereza" e mori kur ishte 18 vjeçe dhe u dorëzua murgeshë.

Nënë Tereza u largua më 26 shtator 1928 nga Shkupi në drejtim të Dublinit, Irlandë. Prej kësaj dite, nënë, bijë e motër nuk do të shiheshin më kurrë. Më 12 shtator 1928, Gonxhja kishte shkruar këtë letër drejtuar tezes së saj: “Shkup 12. 09. 28 E dashura Teze Lis! Më 26 të këtij muaji po nisem prej Shkupit. S’po mund mos me ju shkrue dy tri rreshta për juve.Lamtumirë, e deshiroj që Zoti t'ju nap gjithshka që ju deshron zemna. Dua t'ju fal gjanat ma të përzemërta, Gonxhja”. Ky ishte momenti kur ajo u nda përfundimisht me familjen dhe vetëm pas 30 vitesh, do të takohej me të vëllanë, Lazrin. Kurse nëna Drania dhe motra Age, shkuan në atdhe, në Shqipëri,qysh para Luftës së Dytë Botërore. Nënë Tereza u vendos në Kalkuta (Indi) ku fillimisht u bë mësuese dhe shumë shpejt drejtore e shkollës së vajzave. "Nënë Tereza e Kalkutës" u quajt kur themeloi urdhërin "Misionaret e Dashurisë" (1951) për t'u shërbyer më të varfërve dhe më të pashpresëve të Kalkutës, Indisë dhe gjithë botës. Në vitin1979, kur mori çmimin Nobel për Paqe, e gjithë bota mësoi se Nënë Tereza ishte shqiptare. Haste vështirësi për të folur rrjedhshëm Shqip pas një largimi prej 70 vjetësh dhe qëndrimi në ambiente joshqiptare, por ajo kurre nuk e ka mohuar origjinen e saj shqiptare. Shkrimet e saj ne Shqip janë letrat e rinisë dhe më pas me familjen në shqip, përshëndetje në Shqip popullit shqiptar pas fitimit të çmimit Nobel me 1979 dhe lutja në Shqip transmetuar nga Zëri i Amerikës me 17 Qershor 1978. Në çastin e marrjes së Çmimit Nobel më 1979, një nga klerikët që merrte pjesë në sallë e pyeti Nënë Terezen se nga ishte. Ajo deklaroi: “Kam lindur në Shkup, jam shkolluar në Londër, jetoj në Kalkutë dhe punoj për të gjithë njerëzit e varfër në Botë. Atdheu im është një vend i vogël me emrin Shqipëri”. Por Shqipëria heshtte. Republika Popullore Socialiste e Shqipërisë nuk i kishte dhënë vizë nobelistes së ardhshme as sa për të parë nënën e saj që jetonte në Tiranë, as për te marrë pjesë në varrimin e saj më 1974, as për të parë varrin. Madje këtë vizë nuk ia dhane as kur fama e saj kishte marrë dhenë në të katër anët e botës deri ne fillim të viteve '90. Shqiptarja trupvogël ishte kthyer në një legjendë të gjallë. Ajo ishte nënë kujdestare e 7,500 fëmijëve në 60 shkolla, ishte nënë që mjekonte 960,000 të sëmurë në 213 dispanseri, ishte e vetmja në botë qe trajtonte 47,000 viktima të lebrozes në 54 klinika, kujdesej për 3,400 pleq të braktisur e të lënë rrugëve, në 20 shtëpi pleqsh, kishte birësuar 160 fëmijë ilegjitim e bonjakë. Këto janë shifrat e mesit të viteve '80. Deri sa Nënë Tereza ishte gjallë dhe sot e kësaj dite shifrat kanë ndryshuar shumë. Nënë Tereza nuk qe ndonjë perëndeshë dhe me të mund të fliste çdonjëri. Madje ajo kishte edhe adresë të saktë: një godinë ngjyrë hiri në Bose Road, të ndërtuar në një lagje të zhurmëshme dhe çjerrëse, të stërmbushur me njerëz, e cila vlonte nga çajbërësit, shitësit dhe tregtarë të tjerë të pjesëve më të ndryshme këmbyese si dhe lëngështrydhësit. Këtu, mu në qendër të Kalkutës shtrihej shtabi i përgjithshëm i Rregullit, "Shtëpia e Nënës", pranë portës të së cilës qe vendosur një tabelë druri ku shkruante: "Mother Teresa. IN/OUT". Shtëpinë e Nënë Terezës e kanë vizituar personalitete si mbretëresha e Britanisë, ish presidentët e Shteteve të Bashkuara George Bush e Jimmy Carter, Yasser Arafati, princesha Diana e shumë të tjerë. Nënë Tereza ka qenë mjaft bujare, humane e zemërgjerë dhe këto janë karakteristikat që do ta bëjnë të jetojë përgjithmonë në zemrat e gjithë njerëzve, sidomos në zemrat e shqiptarëve. Kur ishte e re jo vetem ka folur, por ka shkruar edhe poezi ne gjuhen Shqipe. Per shembull poezine e meposhtme e ka shkruar kur ishte 22 vjeçe gjate udhes per ne Indi. Sot kemi një dëshmi të Nënë Terezës që flet shqip më 1988, në një intervistë dhënë Zërit të Amerikës në gjuhën shqipe.[7] Nënë Terezës, për të ardhur në Shqipëri iu desh të dërgonte tre letra. Ajo i kishte dërguar më parë letër Komitetit Shqiptar për Marrëdhëniet me Jashtë, por nuk mori kurrë përgjigje. Ja se si e shpjegon Lolja letren e te madhes Nena Tereze derguar Presidentit te Republikes ne vitin 1989, te cilit i theksonte se: “per 60 vjet kam vizituar shume e shume vende jashte atdheut tim”, qe eshte edhe nje fakt se ajo e konsideronte Shqipërine atdheun e saj. Me ne fund, e para pasaporte (per kete rast ishte diplomatike) e dhene per nenshtetas te huaj me origjine shqiptare iu dha pikerisht Nënë Terezes, e cila vizitoi Shqipërine me 1989. Nënë Tereza kishte gjithashtu pasaporte nga India, Vatikani, Britania e Madhe dhe Italia. Kur i thane per pasaporten Shqiptare ajo u pergjigj: “E pranoj me kenaqesi, sepse eshte pasaporta e vendit tim; atje kam Nënën dhe motren, atje kam miq e te njohur, atje shume shpejt do te hapim misionin tone e une do te jem vete aty”. Kur mori çmimin Nobel ne vitin 1979, amerikanet i ofruan nenshtetesine amerikane dhe pasaporten, por ajo nuk pranoi. Trashëgimia Nënë Tereza u bë një nga urat ndërlidhëse të njohjes së shqiptarëve në botë. Bill Clinton është shprehur në qershor 2002: “Nënë Tereza, ishte e para Ajo qe më bëri ta dua kombin shqiptar. Dhe tani ndihem shume krenar që plotesova nje detyre morale ndaj saj dhe ndaj vlerave te lirise”. Por origjina shqiptare nuk duhet absolutizuar. Duke qene shqiptare Nënë Tereza nuk i perket vetem Shqipërise, guacka etnike do ta kufizonte. Gonxhja u be qytetarja e botes, e popujve, feve dhe e qyteterimeve. Ne vitin 1950, ajo themeloi urdhrin e saj te murgeshave te quajtur Misionaret e Bamiresise qe i sherbejne teresisht te varferve. Shqiptarja trupvogel ishte kthyer ne nje legjende te gjalle. Vetem sipas te dhenave te vitit 1980, ajo ishte kujdestare e 7 500 femijeve ne 60 shkolla, mjekonte 960 000 te semure ne 213 spitale, ishte e vetmja ne bote qe trajtonte 47 000 viktima te lebrozes ne 54 klinika, kujdesej per 3 400 pleq te braktisur e te lene rrugeve ne 20 shtepi pleqsh dhe kishte biresuar 160 femije jetime. Nder titujt qe i jane dhene Nënë Terezes permenden: Pamada Shir; Gjoni XXIII per Paqe, te cilen ja dorezoi personalisht Papa Pali VI; Samaritani i Mire, ne Boston; Shperblimi Nderkombetar John Kennedy, ne Uashington; Nena e te Gjitha Nenave, Balzan; Çmimi Nobel per Paqen; Medalja e Lirise, shperblimi me i larte amerikan; Medalja e Paqes, shperblimi me i larte i Rusise; etj. Me 5 shtator 1997 : bota mesoi se Nënë Tereza ( Angel of Mersy) vdiq ne moshen 87 vjeçare duke lene pas dashuri. Nderkohe ne Maqedoni eshte botuar nje monografi se Nënë Tereza eshte maqedonase!!! Nje gje te tille degjova nje dite edhe Alsat per origjinen/dyshimet dhe spekulimet qe i bejne te tjeret lidhur me origjinen e saj. Sipas gazetes Washington Post, 16 Tetor 2003, deklarohet qarte se Nënë Tereza ka lindur ne Shkup ne kohen kur nuk kishte FYROM dhe Shkupi eshte qytet i perandorise Otomane. Me tej rithuhet fjala e Nënë Terezes qe sipas gjakut ajo eshte Shqiptare. Gjithashtu, gazeta shkruan se veren qe kaloi nje skulptor sllavo-maqedonas krijoi nje shtatore te Nënë Terezes, me mbishkrimin thjeshte si nje bije e Maqedonise, per ta derguar ne Rome me rastin e saj te shenjterimit . Por, zeri i bashkuar i Shqiptareve ne lidhje me origjinen kombetare te Nënë Terezes beri qe ai skulptor ta harronte endrren qe pati. Para meje kam librin e Kathryn Spink i perkthyer ne gjermanisht dhe biografia eshte e autorizuar nga Nënë Tereza. Origjinali eshte ne anglisht. Aty thuhet se babai i Nënë Terezes ishte nje nacionalist shqiptar i cili angazhohej per bashkimin e Kosoves me Shqipërine dhe krijimin e Shqipërise se Madhe, per kete ai kishte shkuar ne Beograd tok me konsullin italian. Kishte shkuar atje me nje shendet shume te mire dhe u kthye prapa i shtrire per vdekje. Ai i kishte 45 vjet kur vdiq. Mjeku dhe anetaret e familjes ishin te bindur se Nikola ishte helmuar ne Beograd. Jane shkruar e shkruhen edhe sot e kesaj dite me qindra vepra per te madhen Nena Tereze, por te gjitha flasin ne te verteten se ajo ishte shqiptare, siç e ka deklaruar edhe vete. Nena Tereze vdiq me 12 shtator te vitit 1997, tani ne vitin e 100 te lindjes se saj krenohemi per jeten dhe vepren e saj.

Sot eshte dita e lumturimit te Nene Terezes, dhe me kete rast po postoj nje teme per kete shqiptare me trup te vogel por me zemer te madhe. Kete shqiptare qe e vuri jeten e vet ne sherbim te njerezimit, per kete shqiptare per te cilen krenohemi ne te gjithe.

Nje biografi e shkurter per Nene Terezen:

"Me gjak jam shqiptare; me nënshtetësi, indiane. Përsa i përket besimit, jam murgeshë katolike. Sipas thirrjes, i përkas botës. Por zemra ime i përket plotësisht Zemrës së Krishtit". Nënë Terezës, me shtat imcak, por me besim shkëmbor, të patundur, iu besua misioni të kumtonte dashurinë e etur të Jezusit për njerëzimin, veçanërisht për më të varfërit ndër të varfër. "Hyji vijon ta dojë botën dhe na dërgon ty e mua për t'u shprehur të varfërve dashurinë dhe mëshirën e Tij". Në shpirtin e saj, përplot me dritën e Krishtit e me dashuri të zjarrtë për Të, kishte një dëshirë të vetme : "Të shuante etjen e dashurisë së Tij për shpirtrat njerëzore".

Kjo lajmëtare e ndritur e dashurisë së Zotit, lindi më 26 gusht 1910 në Shkup, qytet i vendosur në udhëkryq të historisë së Ballkanit. Më e vogla e pesë fëmijëve të Nikollë dhe Drane Bojaxhiut, u pagëzua me emrin Gonxhe Anjeze, mori Kungimin e parë në moshën pesë vjeç e gjysëm e u krezmua në nëntor të vitit 1916. Që ditën e Kungimit të parë, ndjeu në zemër një dashuri të thellë për shpirtrat njerëzore. Me vdekjen e papritur të babait, në sa Anjezja nuk i kishte mbushur endè 8 vjetët, për familjen filluan vështirësitë ekonomike. Dranja, grua burrneshë, i rriti fëmijët plot dashuri, duke ndikuar shumë në karakterin dhe rrugën e jetës që do të zgjidhte e bija. Më pas formimi fetar i Gonxhes u thellua në famullinë Zemrës së Krishtit, nën drejtimin e jezuitëve, në sa merrte pjesë gjallërisht ndër të gjitha veprimtaritë.

Në moshën 18 vjeçare, e shtyrë nga dëshira për t'u bërë misionare, në shtator të vitit 1928, Gonxhja i tha lamtumirë shtëpisë atërore, për të hyrë në Institutin e së Lumes Zojë, që njihej ndryshe me emrin "Motrat e Loretos", në Irlandë.

Atje mori emrin motër Mari Tereza, për nder të Shën Terezës së Krishtit Fëmijë. Në dhjetor u nis për në Indi. Në Kalkutë arriti më 6 Janar të vitit 1929. Pasi bëri kushtet e përkohshme, në maj të vitit 1931, Motër Tereza u dërgua në bashkësinë e Loretos, në Entali, ku dha mësim në shkollën St.Mary për vajza. Më 24 maj të 1937-ës, motër Tereza paraqiti kushtet e përjetshme duke u bërë, siç tha ajo vetë: "Vashë e Jezusit" për "amshim". Që nga ajo ditë e tutje u quajt Nënë Tereza. Vazhdoi të jepte mësim në St. Mary dhe më 1944 u emërua drejtoreshë e shkollës. Grua që ia kishte kushtuar jetën lutjes, që i donte fort motrat dhe nxënëset e saj, Nënë Tereza jetoi e lumtur në Loreto për njëzet vjet me radhë. E njohur për zemërgjerësi, bujari, guxim, aftësi të posaçme në kryerjen e punëve më të rënda dhe për talent të natyrshëm organizativ, ajo e jetoi përkushtimin e saj ndaj Jezusit, ndërmjet motrave, me besnikëri dhe gëzim.

Më 10 dhjetor të 1946-ës, gjatë udhëtimit me tren nga Kalkuta në Darjeeling, për ushtrimet shpirtërore vjetore, Nënë Tereza ndjeu "frymëzimin" e ri, "thirrjen brenda thirrjes". Atë ditë, si e qysh ajo nuk e tregoi kurrë, etja e Krishtit për dashuri e për shpirtra njerëzore e pushtoi zemrën e saj dhe dëshira e flaktë për ta shuar etjen e Zotit u bë qëllimi kryesor i jetës. Në javët dhe muajt e mëpasëm, ajo nisi të dëgjonte një zë që i fliste shpirtit të saj e të shihte vegime. Krishti i zbulonte kështu dëshirën e zemrës së Tij ndaj "njerëzve, që duke u flijuar për dashurinë", "do të rrezatonin dashurinë e tij ndër shpirtra". "Eja, të jesh drita ime"- iu lut - "nuk mund të shkoj vetëm". E i tregoi sa vuante duke parë mospërfilljen ndaj të varfërve, sa i dhimbte, kur mendonte se ata nuk e njihnin e sa dashuri të zjarrtë kishte për ta. Jezusi i kërkoi Nënë Terezës të themelonte një bashkësi rregulltare, Misionaret e Bamirësisë, që do t'i kushtoheshin shërbimit ndaj më të varfërve ndërmjet të varfërve. Kaluan rreth dy vjet arsyetimesh e verifikimesh, para se Nënë Tereza të merrte lejen për fillimin e misionit të saj të ri. Më 17 gusht të 1948-ës, veshi për herë të parë sarin e bardhë me anët blu dhe la pas shpine kangjellat e kuvendit të Loretos, të cilin e donte aq shumë, për të hyrë në botën e të varfërve.

Pas një kursi të shkurtër pranë Motrave Mjeke Misionare në Patna, Nënë Tereza u kthye rishtas në Kalkutë ku gjeti një strehë të përkohshme pranë Motrave të Vogla të të Varfërve. Më 21 dhjetor shkeli për herë të parë në lagjet e të varfërve: vizitoi familje, u lau plagët disa fëmijëve, u kujdesua për një plak që dergjej në rrugë të madhe dhe për një grua që po vdiste nga uria e nga tuberkulozi. E niste ditën me Jezusin në Eukaristi; pastaj, me rruzaren në duar, dilte për t'i gjetur dhe për t'u shërbyer atyre që janë: "të braktisur, të padashur, të papërkujdesur". Disa muaj më vonë, me të u bashkuan, njëra pas tjetrës, disa nga ish-nxënëset e saj.

Më 7 tetor të vitit 1950, Kryedioqeza e Kalkutës njihte zyrtarisht Kongregatën e re të Misionareve të Bamirësisë. Në muajt e parë të vitit 1960, Nënë Tereza filloi t'i dërgonte motrat e saj në të katër anët e Indisë. E Drejta Papnore, lëshuar Kongregatës nga Papa Pali VI në shkurt të 1965-ës, i dha zemër të hapte një shtëpi misionare në Venezuelë. Menjëherë pas saj u themeluan shtëpi të tjera në Romë e në Tanzani dhe, pak më vonë, në të gjitha kontinentet. Duke filluar nga viti 1980, deri më 1990, Nënë Tereza hapi shtëpi misioni pothuajse në të gjitha vendet komuniste, duke përfshirë ish-Bashkimin Sovjetik, Shqipërinë dhe Kubën.

Për t'iu përgjigjur sa më mirë si nevojave fizike, ashtu dhe atyre shpirtërore të të varfërve, Nënë Tereza më 1963 themeloi Vëllezërit Misionarë të Bamirësisë; më 1976, degën kundruese të motrave; më 1979, Vëllezërit kundrues dhe më 1984, Etërit Misionarë të Bamirësisë. Gjithsesi frymëzimi i saj nuk u kufizua vetëm në njerëzit e thirrur për jetë rregulltare. Organizoi Bashkëpunëtorët e Nënë Terezës dhe Bashkëpunëtorët e Sëmurë dhe të Munduar, njerëz të feve e të kombësive të ndryshme, me të cilët u bë një në lutje, thjeshtësi, flijim dhe në apostullimin e saj që shprehej me vepra të përvuajtura bamirësie. Kjo frymë e shtyu të themelonte më pas Misionarët Shekullarë të Bamirësisë. Duke iu përgjigjur kërkesës së shumë meshtarëve, më 1991 Nënë Tereza themeloi edhe Lëvizjen e Korpit të Krishtit për Meshtarë, si "rrugë e vogël që i çon në shenjtërim" ata, të cilët ishin një mendje me karizmën dhe me shpirtin e saj.

Gjatë këtyre viteve, në sa misioni i saj përhapej me të shpejtë, bota filloi t'ia ngulte sytë Nënë Terezës dhe veprës që ajo kishte nisur. Meritoi shumë çmime për veprën e saj, duke filluar nga Çmimi indian Padmashri, në vitin 1962, për të vijuar me Çmimin e rëndësishëm Nobel për Paqen, më 1979, ndërsa mjetet e komunikimit filluan t'i ndiqnin veprimtaritë e saj me interes gjithnjë e më të madh. Si çmimet, ashtu edhe gjithçka që e vinte në qëndër të vëmendjes, i pranoi "për lavdinë e Zotit e në emër të të varfërve".

Gjithë jeta dhe vepra e Nënë Terezës është dëshmi e gëzimit që buron nga dashuria, e madhështisë dhe e dinjitetit të çdo njeriu, e vlerës së gjërave të vogla të bëra me besnikëri e me dashuri, e sidomos, e vlerës së pakrahasueshme të miqësisë me Zotin. Por duhet theksuar edhe një virtyt tjetër heroik i kësaj gruaje të madhe, i cili u bë i njohur vetëm pas vdekjes së saj. E fshehur nga sytë e të gjithëve, e fshehur deri nga ata që i qëndruan më pranë, jeta e saj e brendshme u vu në provë: pati përshtypjen e dhimbshme e të vazhdueshme se ishte ndarë nga Zoti, madje se ai e kishte braktisur, ndërsa në shpirt i rritej gjithnjë e më tepër dëshira për ta pasur pranë. Atë që po provonte e quajti "errësirë". "Nata e dhimbshme" e shpirtit të saj, e cila nisi në kohën kur sapo kishte filluar apostullimin mes të varfërve e që vijoi gjatë gjithë jetës, e çoi Nënë Terezën në një bashkim edhe më të thellë me Zotin. Përmes errësirës, mori pjesë mistikisht në etjen e Krishtit, në dëshirën e tij të dhimbshme e të zjarrtë për dashuri, duke u njësuar me mjerimin e të varfërve.

Gjatë viteve të fundit të jetës, pa marrë parasysh problemet e shumta e serioze shëndetësore, Nënë Tereza vijoi t'i printe Kongregatës së saj dhe t'u përgjigjej nevojave të të varfërve e të Kishës. Në vitin 1997 Nënë Tereza kishte 4000 motra, të pranishme në 610 shtëpi misionare, të përhapura në 123 vende të botës. Në mars të vitit 1997 bekoi Eproren e re të Përgjithshme, të sapo zgjedhur, të Misionareve të Bamirësisë e bëri edhe një udhëtim jashtë shteti. Si pati takuar Papën Gjon Pali II për të mbramen herë, u rikthye në Kalkutë ku kaloi javët e fundit të jetës duke pritur vizitorë e duke u dhënë këshilla simotrave. Më 5 shtator 1997 jeta tokësore e Nënë Terezës arriti cakun e fundit. Qeveria indiane e nderoi me funeralin e Shtetit, në përfundim të të cilit trupi i saj u varros në Shtëpinë-Nënë të Misionareve të Bamirësisë. Shumë shpejt varri i saj u bë cak shtegtimi e lutjeje për njerëz të besojmave të ndryshme, për të varfër e për të pasur, pa kurrfarë dallimi. Nënë Tereza na lë testamentin e fesë së patundur, të shpresës së pamposhtur e të bamirësisë së jashtzakonshme. Duke iu përgjigjur thirrjes së Jezusit "Eja, të jesh drita ime!", u bë Misionare e bamirësisë, "Nënë e të varfërve", simbol i mëshirës për mbarë botën e dëshmitare e gjallë e dashurisë së etshme të Zotit. Më pak se dy vjet pas vdekjes, për shkak të përhapjes së famës së shenjtërisë dhe hireve të nxjerra me ndërmjetësinë e saj, Papa Gjon Pali II lejoi të hapej çështja e kanonizimit. Më 20 dhjetor 2002 miratoi dekretin mbi virtytet heroike dhe mrekullitë e bëra me ndërmjetësinë e saj.

Kane thene per Nene Terezen:

Papa Gjon Pali II Nëna Tereza është gruaja që i dha formë shekullit XX.

Imzot Rrok Mirdita Nëna Tereze ishte princesha e dashurisë.

Bill Klinton Vigan i shekullit tonë.

Sali Berisha Bija më e shquar e kombit tonë.

Zhak Chirac Më pak dashuri në botë mbas vdekjes së Nënës Tereze.

Toni Bler Shpirti i saj do të rrojë si inspirim për të gjithë ne.

Martin Camaj Legjendë e gjallë. Luftëtare kundër mjerimit njerëzor.

Mark Krasniqi Simboli i traditës sonë.

Bekim Fehmiu Pas Skanderbeut u largua edhe Nëna Tereze.

Sabri Koçi Vdekja e Nënës Tereze është vdekja më e rëndë e kombit tonë.

Ismail Kadare Bota dhe populli ynë mbetën jetim pa të.

Visar Zhiti Ajo zgjodhi gërmallat e mishit të gjallë për misionin e shenjtë të ringjalljes.

Kardinali Paskal Nuk mund të jetë popull i vogël ai që ka dhënën një nënë kaq të madhe.

H.Peres De Kuelar Nënë Tereza është OKB-ja. Ajo është paqja në botë.

Naumatra Rey, induist Nëna e Indisë dhe e mbarë botës; mrekullia e dashurisë së krishterë për mbarë rruzullin tokësor.

Prof. Grosh, induist Simbol i përjetshëm i Universit.

Kofi Anan Shembull brilant bamirësie, gatishmërie e force shpirtrërore.

Oskar Luigji Skalfaro Mbretëresha e mëshirës dhe e përkushtimit njerëzor në botë.

Helmut Kohl Shembull i mirësisë së humanizmit njerëzor.

Tomas Klestil Bota humbi një simbol dashurije për të tjerët.

Nelson Mandela Do të na mungojë shumë për të arritur paqen në botë.

Ronald Regan Kishte fjalët në përputhje të plotë me jetën, diçka vertetë e rallë në botën e sotme.

Indira Gandi Të takohesh me të do të thotë të ndjesh pushtetin e butësisë, forcën e dashurisë.

Elizabeta e II Shembull frymëzimi për të gjithë botën. Fjala, të cilën dëshiroj ta flas, E Vërteta, të cilën dëshiroj ta tregoj, Rruga, në të cilën dëshiroj të eci, Drita, të cilën dëshiroj ta ndez, Jeta, të cilën dëshiroj ta jetoj, Dashuria, të cilën dëshiroj ta përhap, Lumturia, të cilën dëshiroj ta dhuroj, Paqja, të cilën dëshiroj ta sjell.

Jezusi është Fjala e mishëruar. Jezusi është Buka e Jetës. Jezusi është Flija e gozhduar në Kryq për mëkatet tona. Jezusi është Flija e flijuar në Meshën Shenjtë për mëkatet e botës dhe të miat. Jezusi është Fjala për t’u thënë. Jezusi është e vërteta për t’u treguar. Jezusi është Rruga ku duhet ecur. Jezusi është Drita për t’u ndezur. Jezusi është Jeta për t’u jetuar. Jezusi është Dashuria për t’u dashur. Jezusi është gëzimi për t’u ndarë me të tjerët. Jezusi është Flija për t’u ofruar. Jezusi është Paqja për t’u dhënë. Jezusi është Buka e Jetës për t’u ngrënë. Jezusi është I Urituri për t’u ushqyer. Jezusi është i Eturi për t’u ngopur me ujë. Jezusi është i Paveshuri për t’u veshur. Jezusi është i Pastrehu për t’u marrë në shtëpi. Jezusi është i Sëmuri për t’u mjekuar. Jezusi është i Braktisuri për t’u dashur.

Fryti i qetёsisё ёshtё lutja. Fryti i lutjes ёshtё besimi. Fryti i besimit ёshtё dashuria. Fryti i dashurisё ёshtё shёrbimi. Fryti i shёrbimit ёshtё paqja! Nene Tereza

Disa lutje te ndryshme te Nene Terezes:

HAPNA SYTË TANË

Hapna sytë tanë, o Zot, që të mund të shohim ty te vëllezërit dhe motrat tona. Hapna veshët tanë, o Zot, që të mund të dëgjojmë thirrjet e atij që ka uri, të ftohtë, frikë, dhe të atij që është i shtypur. Hapna zemrën tonë, o Zot, që të mësojmë për t'u dashuruar njëri me tjetrin ashtu si na do ti. Falna përsëri, Shpirtin tënd, o Zot, që të bëhemi një zemër e një shpirt i vetëm, me emrin tënd Ashtu qoftë.

Jezus, eja në zemrën time

Jezus, eja në zemrën time, lutu me mua, lutu në mua derisa të mësoj nga Ti si të lutem. Bëj që tingulli i zërit tënd të kumbojë gjithnjë ndër veshët e mi, o Jezus i mirë, që të kuptoj si me të dashtë me mendje e me zemër. Bëj që të të pranoj ndër skutat më të fshehta të zemrës, ty që për mua je e vetmja e mirë, je gëzimi im më i ëmbël, miku im i vërtetë!

Më mëso dashurinë, o Zot

O Zot, më mëso të mos flas porsi bronzi kumbues, apo cimbali tingëllues, por me dashuri. Më jep aftësinë e të kuptuarit dhe më jep fenë që i lëkund bjeshkët, por me dashuri. Më mëso atë dashuri që është përherë duruese, përherë e butë, askurrë ziliqare, as krenare, as vetjake, as keqmbajtëse; një dashuri që e rys gëzimin në të vërtetën, e gatshme kurdorë për të falur, për të besuar, për të shpresuar, për të duruar. Më në fund, kur të gjitha sendet e tejkalueshme të shkapërderdhën, E tëra do të jetë e qartë se mund të kem qenë e dobët, e pamjaftueshme Por gjithnjë shkëndijë e dashurisë Sate të përkryer. Amen!

DISA POEZI TE NENE TEREZES

JETA

Jeta është mundësi, përfito nga ajo. Jeta është e bukur,adhuroje. Jeta është ëndërr, jetoje. Jeta është sfide, perballu me te. Jeta është loje, luaje. Jeta është detyre, plotesoje. Jeta është e shtrenjte, vleresoje. Jeta është pasuri, ruaje. Jeta është dashuri, shijoje. Jeta është mister, zbuloje. Jeta është dhimbje, sfidoje. Jeta është kenge, kendoje. Jeta është tragjedi, shmangiu. Jeta është fat, perfito. Jeta është aventure, kujdes. Jeta është shume e çmuar, duaje. Jeta është lufte, mesohu dhe me te. Jeta është jetë, lufto për të..."

GJEJ KOHE

Gjej kohë për të menduar- është burim i fuqisë. Gjej kohë për t´u lutur-është në botë më e madhja fuqi. Gjej kohë për të qeshur- është muzika e shpirtit.

Gjej kohë për lojë- është fshehtësia e rinisë. Gjej kohë për të dashur- është dhurata e Hyjnisë. Gjej kohë për t´u dhuruar- është ngadhnjimi i dashurisë.

Gjej kohë për të lexuar – është burimi i urtisë. Gjej kohë për t´u shoqëruar- është rruga e lumturisë. Gjej kohë për të punuar- është çmimi i ardhmërisë.

Gjej kohë për të bërë mirë- është çelësi që të shpie në Qiell.

S'KA RENDESI

Njeriu është i paarsyshëm, i palogjikshëm, egocentrik S´ka rëndësi, duaje! Nëse bën mirë, do të thonë e bën për qëllime egoistike S´ka rëndësi, bëj mirë! Nëse zbaton qëllimet e tua, do të gjesh miq të rrejshëm dhe armiq të vërtetë S´ka rëndësi, zbato! Të mirën që e bën, nesër do të harrohet S´ka rëndësi, bëj mirë! Nderi dhe çiltërsia do të bëjnë të lëndueshëm, S´ka rëndësi. Ji i çiltër dhe i ndershëm! Atë që ke ndërtuar vite me radhë, mund të rrënohet fill S´ka rëndësi. Ndërto! Nëse i ndihmon njerzit, do të hidhërohen S´ka rëndësi, ndihmoi! Jepja botës pjesën më të mirë të vetvetës, do të shqelmojnë! Ska rëndësu, jepe pjesën më të mire të vetvetës!

24 Pyetje dhe 24 përgjigje të Nënë Terezes

Dita me e bukur? Dita e sotme Pengesa me e madhe? Frika Gjeja me e lehte? Te gabosh Gabimi me i madh? Te heqesh dore Rrenja e gjithe te keqijave? Egoismi Argetimi me i mire? Puna Disfata me e keqe? Shkurajimi Profesionistet me te mire? Femijet Nevoja e pare? Te komunikuarit Lumturia me e madhe? Te jesh i dobishem per te tjeret Misteri me i madh? Vdekja E meta me e keqe? Humori i keq, pakenaqesia Personi me i rrezikshem? Ai qe genjen Ndjenja me e keqe? Meria Dhurata me e bukur? Falja Me e domosdoshmja? Familja Kursi me i drejte? Rruga e drejte Ndijimi me i kendshem? Paqja e mbrendeshme Mikpritja me e mire? Buzeqeshja Ilaçi me i mire? Optimizmi Kenaqesia me e madhe? Detyra e kryer Forca me e madhe? Besimi Njerezit me te nevojshem? Njerezit e fese Gjeja me e bukur ne bote? Dashuria

Ndersa kete poezine me poshte, Nene Tereza e ka shkruar në moshën 22 vjeçare në rrugë për në Indi:

Lamtumirë

Po lë shtëpinë zemërfanar Vendlindje e farefis Po vete n´Bengalin dergje.vtarë Atje, në të largtin vis.

Lë të njohurit në mejtime Të afërmit e vatrën shqim, Më tërheq zemra ime T´i shërbej Krishtit tim.

Nënë e dashur, lamtumirë Ju lë shënde´n miq të mi Më djeg,o, një fuqi e dlirë Drejt të përflakurës Indi.

Dhe anija lehtë lehtë lundron Pret valët e detit të trazuar, Pë herë të fundit syri vrojton Brigjet e Evropës së hakërruar.

Qëndron në anije e galdëruar Fytyrën e përvuajtur gjithë hare E Krishtit flijetarja e vluar Nuse e njomë e botës së re.

Një kryq hekuri n´dorë shtrëngon Shpëtimi lëvarshëm kumbon në të, E shpirti i gatshëm pranon Blatën e rëndë fli për të.

Pranoje, këtë flijim, o Zot, Dëshmi e përbetimit që të dashuroj, Ndihmoi gjallesës Tënde sot Që emrin do ta madhëroj!

Si shpërblim, Të lus o Hirt´, O Ati ynë plot mirësi Të më japësh vetëm atë shpirt Atë shpirt që-veqëse Ti e di.

Dhe t´imtë, të pastër si n´ag vere vesojnë Të valët lot rrjedhin qetë, me mall, Që betimin për Ty prore e madhërojnë Për të madhin blatim që tani u shpall.

Çmimi Damian Dutton 1962 – çmimi Ramon Magsaysay 1973 – çmimi Templeton 1978 – çmimi Balzan 1979 – çmimi Nobel për Paqe 1980 – çmimi Bharat Ratna 1985 – çmimi Medal of Freedom 1996 – qytetare nderi e Shteteve të Bashkuara të Amerikës 1996 – Dekorata Qytetar Nderi i Kosovës 2003 – shpallet e lumturuar Aeroporti i Tiranës mban emrin e saj që nga viti 2003. Sheshi kryesor i Prishtinës mbanë emrin e Saj. Shumë sheshe, rrugë, shkolla e institucione janë pagëzuar me emrin e neneTerezes. Pagëzime Medalja humanitare Nëna Tereze, Kosovë Urdhri "Nënë Tereza", Shqipëri