User:Imesh68776/sandbox

වියානා සම්මේලනය

1815 වසරේ දී නැපෝලියන් බොනපාට් පරාජය කිරීමෙන් පසු යුරෝපයේ බලවත් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින්ගේ මූලිකත්වයෙන් ඕස්ට්‍රියාවේ වියානා නගරයට ඒකරාශි වී කළ සාකච්ඡා හා පැමිණි සම්මුතීන් වියානා සම්මේලනය ලෙස හැඳින්වේ. වියානා සම්මේලනය සඳහා සහභාගී වූ පිරිස 700 ක් පමණ වුවත් එහි මූලිකත්වය ගෙන කටයුතු කළ ප්‍රමුඛයින් කිහිප දෙනෙකු විය.

1.	ඔස්ට්‍රියාවේ චාන්ස්ලර් මෙටර්නික්

2.	මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ විදේශ අමාත්‍ය කාසල් රී

3.	රුසියාවේ සාර්වරයා වන පළමු වන ඇලෙක්සැන්ඩර් සාර් රජු

4.	ප්‍රශියාවේ තුන්වන ෆෙඩ්රික් විලියම් රජු

5.	ප්‍රංශ විදේශ අමාත්‍ය චාල්ස් ටැලිරාන්ඩ්

යන පිරිස මේ අතුරින් වැදගත් වේ. වියානා සම්මේලනය සඳහා සහභාගී‍ වූ මෙම පිරිස වෙත ඉටු කිරීමට පැවරී තිබූ ප්‍රධාන කාර්යයන් කිහිපයකි. ඒ අතර,

1.	යුරෝපයේ සාමය කඩ කරමින් හැසිරුණු ප්‍රංශය වෙත ලබාදෙන දඬුවම් මොනවාද? යන්න තීරණය කිරීම.

2.	විප්ලවීය අදහස් පැතිරී යාම වැළැක්වීම හා ඊට සුදුසු ස්ථාවර ආණ්ඩු ක්‍රමයක් යුරෝපය වෙත හඳුන්වා දීම.

3.	යුරෝපයේ විවිධ ප්‍රදේශ බලවත් යුරෝපා ජාතීන් අතර බෙදා ගැනීම පිළිබඳ ගැටළු විසඳා ගැනීම.

4.	ප්‍රංශය දුර්වල කිරීම සඳහා අන්තර් බාධක රාජ්‍ය ගොඩනැංවීම.

යන කරුණු මින් ප්‍රධාන වේ.

යුරෝපයේ සාමය කඩ කරමින් වසර 20 කට වඩා වැඩි කාලයක් හැසිරුණු ප්‍රංශය මේ සඳහා වගකිව යුත්තා බව බලවත් ජාතීන් සියලු දෙනාගේම පාහේ අදහස විය. නැපෝලියන් පළමු වර පරාජයට පත් වූ 1814 දී පැවති පැරිස් සම්මේලනයේ දී ප්‍රංශය වෙනුවෙන් එම සම්මේලනයට සහභාගි වූ ටැලිරාන්ඩ් අමාත්‍යවරයාට ප්‍රංශය වෙත එල්ල වූ චෝදනා වලින් ප්‍රංශය ගලවා ගැනීමට හැකි විය. එහි දී ඔහු ප්‍රකාශ කර සිටියේ ප්‍රංශය යුද්ධයට ඇද දැමුයේ ප්‍රංශ ජනතාව නොව නැපෝලියන් බොනපාට් බවත්, එබැවින් ප්‍රංශය වෙත දඬුවම් දීමට වඩා නැපෝලියන් බොනපාට් හට දඩුවම් දීම සාධාරණ බවත් ය. එබැවින් මෙතෙක් පැවති නැපෝලියන් පාලනය වෙනුවට පැරණි රාජාණ්ඩු ක්‍රමය ම නැවත ප්‍රංශයට ගැලපෙන බව වියානා සම්මේලන කරුවන් විසින් තීරණය කරනු ලැබීය. මෙම ක්‍රමය නීත්‍යානුකූලභාවය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. නීත්‍යානුකූලභාවය වඩාත් සාධාරණ ක්‍රමවේදයක් බව මෙටර්නික් විසින් ද අනුමත කරනු ලැබුවේ ය. පැරිස් සම්මේලනයට සහභාගී වූ අනෙක් යුරෝපා බලවතුන්ගේ ද එකඟතාවයෙන් ප්‍රංශයට ගෙවීමට නියම වූ විශාල යුධ වන්දියෙන් ප්‍රංශය ගලවා ගැනීමටත් ප්‍රංශ ප්‍රදේශ බෙදා වෙන් කිරීමේ වැඩපිළිවෙලෙන් ප්‍රංශය මුදවා ගැනීමටත් මෙම ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන් ටැලිරාන්ඩ් අමාත්‍යවරයාට හැකි වූයේ ය. පැරිස් සම්මේලනයේ දී ටැලිරාන්ඩ් අමාත්‍යවරයා ඉදිරිපත් කළ තර්කය 1815 දී වියානා සම්මේලනය සදහා ඉදිරිපත් කිරීමට නොහැකි වූයේය. පළමු පරාජයෙන් පසු එල්බා දිවයිනට පිටුවල් කළ නැපෝලියන් ආපසු ප්‍රංශයට පැමිණි අවස්ථාවේ ප්‍රංශ ජනතාව ඔහුව සාදරයෙන් පිළිගෙන මාස තුනක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ එංගලන්තය හා යුධ වැදීමට තරම් අවැසි හමුදා සහායක් නිර්මාණය කර ගැනීමට නැපෝලියන්ට හැකි වූයේ නැපෝලියන් කෙරෙහි ප්‍රංශ ජනතාව අතර පැවති දැඩි කැමැත්ත හේතුවෙනි. පළමු වර ටැලිරාන්ඩ්ට ප්‍රංශ ජනයාගේ නිරවද්‍යතාව ඔප්පු කිරිමටත් නැපෝලියන් වෙත වරද පටවා ප්‍රංශය ගලවා ගැනීමටත් හැකි විය. නමුත් නැපෝලියන් ප්‍රංශයට පැමිණි වහාම ඔහු වටා විශාල ප්‍රංශ ජනකායක් එක්රොක් වූ බැවින් ටැලිරාන්ඩ්ගේ තර්කය වියානා සම්මේලනයේ දී නොගැලපුණි. එබැවින් බලවත් යුරෝපා ජනයා විසින් ප්‍රංශයට ෆ්‍රෑන්ක් දස ලක්‍ෂ 500ක යුධ වන්දියක් නියම කළ අතර වසර 5 ක කාලයක් ගත වන තෙක් ජයග්‍රාහී ජාතීන්ගේ හමුදාවන් ප්‍රංශයට තුළ රඳවා තැබීමටත්, ප්‍රංශය විසින් පැහැර ගත් විවිධ රටවල කලා කෘතීන් නැවත එම රටවලට ලබා දිය යුතු බවටත්, 1792ට පෙර පැවති පැරණි දේශ සීමාවන් වෙත ප්‍රංශය නැවත ගමන් කළ යුතු බවටත් මෙහි දී තීරණය විය. නැපෝලියන් යුධමය වශයෙන් පරාජයට පත් කළ ද ඔහු විසින් යුරෝපය තුළ ඇති කළ විප්ලවීය මූලධර්ම තවදුරටත් යුරෝපයේ ක්‍රියාත්මක බව සම්මේලනකරුවන්ට අවබෝධ විය. එබැවින් එලෙස යුරෝපයේ පැතිරි ගොස් තිබූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හා ලිබරල්වාදී අදහස් මර්දනය කිරීම සඳහා යුරෝපයට ගැලපෙන ආණ්ඩු ක්‍රමය ලෙස සම්මේලනකරුවන් හඳුන්වා දුන්නේ පැරණි රාජාණ්ඩු ක්‍රමයයි. මෙම ක්‍රියාමාර්ගය පිළිබඳ වඩාත් වැදගත් කාර්ය කොටසක් ඉටු කරනු ලැබුයේ ඔස්ට්‍රියාවේ මෙටර්නික් චාන්සලර්වරයායි. මෙම යුගය වන විට ප්‍රංශ විප්ලවයේ විප්ලවීය අදහස් හා ජාතිකත්වය පිළිබඳ අදහස් සමස්ථ යුරෝපය පුරාම විසිරී පැවතියේ ය. නැපෝලියන් විසින් ඉතාලි, ජර්මන් ප්‍රදේශයන් වල සිදු කළ දේශපාලනික වෙනස්කම් එම ප්‍රදේශයන්හි ජාතිකත්ව හැඟීම් හා විප්ලවාදී අදහස් වේගයෙන් ප්‍රචලිත වීම කෙරෙහි බලපානු ලැබුවේ ය. ඕලන්දය, ස්විට්සර්ලන්තය වැනි රාජ්‍යයන්හි පවා නැපෝලියන්ගේ අණසකින් යුතු ආණ්ඩු ක්‍රම ක්‍රියාත්මක වූ බැවින් එම රටවල්හි ද පැවතියේ ජාතිකත්වයට හා ලිබරල්වාදී අදහස් වලට ගරු කළ ආණ්ඩු ක්‍රමයි. වෝර්සෝ ආදිපාද වසම වැනි හැගෙනහිර යුරෝපයේ පෝලන්ත ප්‍රදේශයන් තුළ ද නැපෝලියන්ගේ අදහස් හා ආකල්ප විසිරී ගොස් පැවතුණේ ය. නමුත් මෙම ආකල්ප පිළිබඳව නිසි තැකීමක් නොකළ වියානා සම්මේලනකරුවන් ප්‍රතිගාමී බලවේග ඉස්මතුවෙමින් තිබූ පැරණි රාජාණ්ඩු ක්‍රමය බිඳ වැටෙමින් පැවති යුගයක යල්පැන ගිය පැරණි ක්‍රමයක් මත පිහිටා තම ප්‍රතිපත්ති සකස් කළ බැවින් 1815 සිට 1848 දක්වා කාල පරිච්ඡේදයේ යුරෝපය තුළ විප්ලවකාරී වාතාවරණයක් ඉස්මතු විය.

මෙටර්නික්ගේ ක්‍රියාමාර්ගයන්ට අනුව බල සමතුලිතතාවය නැමැති මූලධර්මය යටතේ යුරෝපයේ විවිධ ප්‍රදේශ වියානා සම්මේලනකරුවන් අතර බෙදා ගැනීමට කටයුතු කරනු ලැබිය. ප්‍රශියාවට අයත් පෝලන්ත ප්‍රදේශයක් වූ වෝර්සෝ ආදිපාද වසම මේ වන විට නැපෝලියන් විසින් සැක්සනියේ රජුට පවරා දී තිබුණේය. වොර්සෝ ආදිපාද වසම තම රාජ්‍යයට ඈදා ගැනීමට රුසියාව කැමැත්තෙන් සිටියේ ය. ජර්මන් ප්‍රදේශයක් වූ සැක්සනිය පවරා ගැනීමට ප්‍රශියාව දැඩි කැමැත්තක් දැක්වූයේ ය. මෙමගින් රුසියාව හා ප්‍රශියාව බලවත් වේ යැයි සිතු ඕස්ට්‍රියාව හා මහා බ්‍රිතාන්‍යය ඊට විරුද්ධ වූයේ ය. නමුත් ප්‍රංශයේ ටැලිරාන්ඩ්ගේ යෝජනාවක් පරිදි •	වෝර්සෝ ආදිපාද වසමෙන් වැඩි කොටසක් රුසියාවටත් •	කුඩා කොටසක් ප්‍රශියාවටත් •	සැක්සනියෙන් විශාල කොටක් ප්‍රශියාවටත් •	කුඩා කොටසක් රුසියාවටත්                                     පවරා දීමෙන් ගැටළුව විසඳනු ලැබීය.

බෙල්ජියම් ප්‍රදේශය නෙදර්ලන්තයට පවරා දී නව නෙදර්ලන්තය නිර්මාණය කළ අතර උතුරු ඉතාලි ප්‍රදේශ වූ වැනීසිය, ලොම්බාර්ඩ් යන ප්‍රදේශ ඕස්ට්‍රියාවට ද පර්මා, මොඩිනා, ටැස්කනි යන ප්‍රදේශ හැප්ස්බර්ග් රාජවංශික පාලකයන් හට ද පවරා දෙනු ලැබීය. ඩෙන්මාර්කයට යටත්ව පැවති නෝර්වේ රාජ්‍ය ස්වීඩනයට පවරා දීමට කටයුතු කළ අතර පහළ රයින් ගඟ අසබඩ ප්‍රදේශ රුසියාවට හිමි විය. ප්‍රදේශයන් කිසිවක් යුරෝපා මහද්වීපයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයට නොලැබුණ ද ප්‍රංශයට අයත් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දිවයින් වලින් කොටසක් ද මධ්‍යධර්ණී මුහුදේ පිහිටි මෝල්ටා දිවයින ද දකුණු ඇමෙරිකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය ගයනා ප්‍රදේශ ද බ්‍රිතාන්‍යයට හිමි විය. මෙලෙස ඉදිරියේ දී ප්‍රංශයෙන් එල්ල විය හැකි තර්ජනයන් වෙත මුහුණ දීම සඳහා අන්තර් බාධක රාජ්‍ය හෙවත් ප්‍රංශ විරෝධී රාජ්‍ය ගණනාවක් ම ප්‍රංශය වටා නිර්මාණය කරලීමට වියානා සම්මේලනකරුවන් සමත් විය. මෙලෙස ගොඩනංවනු ලැබූ ප්‍රධානතම අන්තර් බාධක රාජ්‍යය වූයේ ප්‍රශියාවයි. ව්‍යවස්ථානුකූල ආණ්ඩුක්‍රම පිහිටුවීම ප්‍රතික්ෂේප කළ මෙර්නික් තම රාජ්‍යය වූ ඔස්ට්‍රියාවේ ද ශක්තිමත් රාජාණ්ඩුවක් ගොඩනැංවීමට කටයුතු කළේ ය. රහස් පොලීසියක් ද පිහිටුවාලනු ලැබීය. ලිබරල්වාදීන් හා රාජාණ්ඩු විරෝධීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම, හා සිරගත කිරිම සහ රටින් පිටුවහල් කිරීම ද කරනු ලැබුවේ ය.

බල සමතුලිතතාව ඔස්සේ වියානා සම්මේලනකරුවන් අතර බෙදී ගිය යුරෝපයේ කොටස් •	බෙල්ජියම - නෙදර්ලන්තයට •	උතුරු ඉතාලි ප්‍රදේශ (වැනීසිය, ලොම්බාර්ඩ්) - ඔස්ට්‍රියාවට •	පර්මා, මොඩිනා, ටැස්කනි ප්‍රදේශ - හැප්ස්බර්ග් රාජ වංශිකයන්ට •	නෝර්වේ - ස්වීඩනයට •	පහළ රයින් ගඟ අසබඩ ප්‍රදේශ - රුසියාවට •	බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දිවයින් වලින් කොටසක් - බ්‍රිතාන්‍යයට •	මධ්‍යධර්ණී මුහුදේ පිහිටි මෝල්ටා දිවයින - බ්‍රිතාන්‍යයට •	දකුණු ඇමෙරිකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය ගයනා ප්‍රදේශ - බ්‍රිතාන්‍යයට

යුරෝපා සම්මේලනාවලිය

වියානා සම්මේලනයෙන් ඇති කරගත් සම්මුතීන් ආරක්‍ෂා කරගැනීමටත් යුරෝපයේ සාමයට බලපෑ අහිතකර තත්ත්වයන් පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමටක් ඔස්ට්‍රියාව, බ්‍රිතාන්‍යය, ප්‍රශියාව හා රුසියාව ඒක්ව ඒ පිළිබදව සාකච්ඡා කොට සාමූහික ආරක්‍ෂක සංවිධාන ක්‍රමය යටතේ ගැටළු හා ආරක්‍ෂාව පිළිබඳ තර්ජන විසඳා ගැනීමට සම්මේලනාවලියක් පැවැත්වීමට කටයුතු කළේ ය. මෙවැනි ගැවළු ඇති වූ අවස්ථාවන්වල දී ඉහත දක්වන ලද සිව් බලවතුන් පමණක් එක් වූ බැවින් යුරෝපා සම්මේලනාවලියේ පැවතියේ යම් ආඥාදායක බවකි. විවිධ ගැටළු වලට ලබාදුන් විසඳුම් පිළිබඳ තම අසතුට පළ කළ මහා බ්‍රිතාන්‍යය පසුව මෙම සම්මේලනාවලියෙන් ඉවත් වූයේ ය.

මෙලෙස රැස් වූ සම්මේලනාවලියේ පළමු සම්මේලනය පැවැත් වූයේ 1818 අයිලාචැපල්හි ය. එය                 අයි-ලා-චැපෙල් සම්මේලනය ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සම්මේලනය කැඳවීමේ මූලික අරමුණ වුයේ ප්‍රංශයේ නවතා සිටි විදේශ හමුදාවට ප්‍රංශ ජනයාගෙන් එල්ල වූ දැඩි විරෝධය පිළිබඳව සාකච්ඡා කොට තීරණවලට එළැඹීමයි. මෙහි දී රාජ්‍ය හතරේම නියෝජිතයින් එ්කමතිකව ප්‍රංශයෙන් තම රාජ්‍ය වලට අයත් හමුදා ඉවත් කර ගැනීමට කටයුතු කළ අතර ප්‍රංශය සම්මේලනාවලියට ද එකතු කර ගැනීමට කටයුතු කළේ ය. මේ හේතුවෙන් ප්‍රංශය අනෙක් යුරෝපා රටවල්හි දීර්ඝ කාලින සතුරෙකු වීම වළක්වනු ලැබීය. පසුව පැවැත්වූ සකච්ඡා වල දී රුසියාවේ හා ප්‍රශියාවේ අදහස වුයේ සම්මේලනකරුවන් හැම විටම රාජාණ්ඩු ආරක්‍ෂා කිරීමටත් රාජාණ්ඩු වලට එරෙහිව ක්‍රියා කරන්නත් මැඩලීමටත් සියලු ප්‍රයත්න හා උපකාර ලබාදිය යුතු බවයි. එපමණක් නොව වෙලින්ටන් සාමිවරයාගේ මූලිකත්වයෙන් ජාත්‍යන්තර හමුදාවක් බ්‍රසල්ස්හි නවතා තැබිය යුතු බව ද ප්‍රකාශ කර සිටියේ ය. නමුත් මේ පිළිබඳව එංගලන්තයේ කාසල් රි අමාත්‍යවරයා දැඩි ලෙස සිය විරෝධය පළ කළ බැවින් සම්මේලනකරුවන් ඒ පිළිබඳව එකඟත්වයකින් තොරව විසිරි ගියේ ය.

1812 දී ස්පාඤ්ඤයේ පිහිටවූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යළිත් ස්ථාපනය කර රාජාණ්ඩු ක්‍රමය අහෝසි කර දමන ලෙස ස්පාඤ්ඤ වැසියා කැරැලි කෝලහාල ඇති කරන්නට වුයේ ය. එලෙස කැරැලි කෝලහාල පිළිබඳව හා ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිතයන්හි ඇති වූ කැරැලි පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරිමක් 1820 දී සම්මේලනකරුවන් ට්‍රොපොච් සම්මේලනය කැඳවිය. මෙම සම්මේලයේ දී ඔස්ට්‍රියාවේ මෙටර්නික්ගේ හා රුසියාවේ ඇලෙක්සැන්ඩර් සාර්ගේ ප්‍රධාන අරමුණ වූයේ ස්පාඤ්ඤයෙන් හා පෘතුගාලයෙන් මිදී යන යටත් විජිත යළිත් වරක් එම රටවල් වෙත පවරා දීමයි. මෙම අරමුණු පිළිබඳව හොඳින් දැන සිටි එංගලන්තයේ කාසල් රී අමාත්‍යවරයා මෙම සම්මේලනය වර්ජනය කළේ ය. කාසල් රී ගේ අදහස වූයේ යම් රටක අභ්‍යන්තර ප්‍රශ්න සඳහා සම්මේලනකරුවන් මැදිහත් නොවිය යුතු බවයි. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ 1821 දී කැඳවූ ලයිබැක් සම්මේලනයට ද එංගන්තය සහභාගී නොවීමයි.

මේ වන විට තුර්කිවරුන්ට යටත්ව සිටි ග්‍රීක ජාතිකයින් තුර්කි බලයෙන් මිදීම සඳහා රුසියාවෙන් ආධාර පැතීය. ග්‍රීකයින් හා රුසියානුවන් ඔතෝඩොක්ස් හෙවත් සධාර්මික ක්‍රිස්තු භක්තිකයින් වූ නිසා ග්‍රීසියේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට රුසියාවට නොහැකි විය. නමුත් මෙය වියානා සම්මේලනය හා සම්මේලනාවලියේ නීතිරීතීන්ට පටහැනි වූවක් වූ බැවින් මහා බ්‍රිතාන්‍යය හා ඕස්ට්‍රියාව ඊට දැඩි ලෙස එරෙහි වූයේ ය. මහා බ්‍රිතාන්‍යය බිය වුයේ ග්‍රීසියට උපකාර කිරීමේ මුවාවෙන් රුසියාවට බෝල්කන් ප්‍රදේශ වෙත ප්‍රවේශවනු ඇති බවයි. මෙම ගැටළු මෙලෙස පවතිද්දී ස්පාඤ්ඤයේ නැවත වාරයක් කැරැලිකාරී තත්ත්වයක් උද්ගත වෙමින් පැවතිනි. යුරෝපය තුළ ඇති වෙමින් පැවති තත්වය පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම සඳහා 1822 දී වෙරෝනා සම්මේලනය කැඳවනු ලැබුවේ ය. මෙහි දී බ්‍රිතාන්‍යයේ ඒ වන විට විදේශ අමාත්‍ය ධූරයට පත් ව සිටි කැනිං සාමිවරයා සම්මේලනකරුවන්ට දැඩි ලෙස කියා සිටියේ සාමය ආරක්‍ෂා කිරීමේ මුවාවෙන් විවිධ රටවල්හි අභ්‍යන්තර ප්‍රශ්න සඳහා මැදිහත් වීම් වහාම නවතාලිය යුතු බවයි. මෙම අවස්ථාව දී ස්පාඤ්ඤය් ඇති වූ කැරැලි මැඩලීමට කැනිං සාමිවරයාගේ දැඩි විරෝධය මධ්‍යයේ ප්‍රංශ හමුදාවක් යෙදවීමට සම්මේලනකරුවන් පියවර ගත් අතර ස්පාඤ්ඤයෙන් නිදහස් වී තිබු ලතින් ඇමරිකානු ප්‍රදේශ යළිත් වරක් ස්පාඤ්ඤයට ලබාදීමට ද එම ක්‍රමයම භාවිත කිරීමට ඔවුන් කථිකා කර ගත්තේ ය. එම අවස්ථාවේ දී එංගලන්ත විදේශ ඇමති කැනිං සාමිවරයා කියා සිටියේ යම් හෙයකින් ස්පාඤ්ඤ යටත් විජිත නැවත පවරා ගැනීමකට ප්‍රංශ හමුදාවක් යෙදවීමට උත්සාහ දැරුවහොත් තමන් ප්‍රංශයට පහර දෙන බවයි. මේ වන විට ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපතිව සිටි තෝමස් මොන්රෝ ද ඇමෙරිකානු මහාද්වීපයට යුරෝපා ජාතීන් මැදිහත් වීම පිළිබඳ දැඩි ලෙස විරෝධය පල කර සිටි බැවින් ඇති වීමට ගිය අර්බුදය සම්තයකට පත් වූයේ ය.

මෙලෙස මතු වූ ගැටළු හේතුවෙන් සම්මේලනකරුවන් පිල් දෙකකට බෙදීමේ තර්ජනයකට මුහුණ පා සිටියේය. එංගලන්තයේ මැදිහත් වීමෙන් අත්සන් තබන ලද ලන්ඩන් ගිවිසුම මගින් ග්‍රීසිය නිදහස් රාජ්‍යයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඊට ප්‍රතිචාර දැක් වූ ප්‍රශියාව හා ඔස්ට්‍රියාව එංගලන්තයට එරෙහිව යුධ ප්‍රකාශ කළ අතර එංගලන්තය, ප්‍රංශය හා රුසියාව නවාරිනෝ හි දී ප්‍රශියානු ඕස්ට්‍රියානු හමුදා පරාජය කළේ ය. 1829 දී ආද්‍රියානෝපල් ගිවිසුමෙන් ග්‍රීසියේ නිදහස තහවුරු කළේ ය. ඒ අනුව 1830 වන විට ප්‍රංශය, රුසියාව හා එංගලන්තය එක් පිලකටත් ප්‍රශියාව සහ ඔස්ට්‍රියාව අනෙක් පිලටත් එකතු වීමෙන් සම්මේලනාවලිය දෙදරා ගියේ ය.