User:Io usurped/Ýmislegt/Stephan G. Stephansson/Á ferð og flugi

XVIII &#132;SVO FYRIRDÆMI ÉG ÞIG EKKI HELDUR&#147;

Og það var nú frá liðin tveggja ára tíð, af tilburðum sárlítið geymt, og Ragnheiðar ævi og endalok var nú öllum sem veðráttan gleymt. &#150; Í þorpinu sama og samfylgdarlaus eitt sumarkvöld staddur ég var. &#150; Ég glöggt mundi húsin og göturnar enn, en gleymt hafði mönnunum þar. Mér hugkvæmdist &#150; eflaust af óþreyju samt, þó að því ei stór væru brögð &#150; að ganga út í reitinn inn rólega þann, þar Ragnheiður síðast var lögð. &#150; Til framandi landa ég bróðurhug ber, þar brestur á viðkvæmnin ein, en ættjarðarböndum mig grípur hver grund, sem grær kringum Íslendings bein. Ég skil, hví vort heimaland hjartfólgnast er: öll höppin og ólánið það, sem ættkvísl þín beið, rifjar upp fyrir þér hver árhvammur, fjallströnd og vað. Og það er sem holtin sjálf hleypi í mann þrótt, þar hreystiraun einhver var drýgð, og svo er sem mold sú sé manni þó skyld, sem mæðrum og feðrum er vígð. &#150; En legstaðinn fann ég &#150; og varðaðan vel, þó var samt ei grafskriftin rétt, því &#132;Sally O'Hara&#147; úr letri ég las í línu, sem efst var þar sett, í næstu, hvern dag það í desember var, sem dó hún, og ártalið þá, þar neðan við &#132;Daisy&#147; &#150; svo fólk gæti fræðst, hvers &#132;forlag&#147; um kostnaðinn sá.