User:JAYAPAUL MICHAEL/sandbox

கதைக்களங்கள்

என்னுரை

கதைகள் வாழ்வின் முக்கியமான தருணங்களை பதிவு செய்யும் காலப்பெட்டகம். கதைகள் மனிதர் வழ்வில் நடந்த நிகழ்வுகளை கற்பனை நயத்துடன் வழங்கும் ஒரு மிகப்பெரிய ஊடகம். இக்கதைகளை மனித வாழ்வுக்குரிய மதிப்பீடுகளோடும், விழுமியங்களோடும் தருவது என்பது சிறப்பானதாகும். இப்படி கலை நயத்தோடும் கற்பனை வளத்தோடும் பகிரப்படுகின்ற கதைகள், மக்களின் மனதை தொடுவதாகவும், அவர்கள் மனதில் நிலைத்து நிற்பதாகவும் அமைந்துள்ளது.

கதைகளைப் போன்றே கதை சொல்லுவதும் ஒரு கலை. இந்த கலை பல்வேறு வடிவங்களில் மனித வரலாற்றில் பதிவாகி உள்ளது. ஆதிகாலத்தில் மனிதன் தனது சாகச கதைகளை குகைச்சுவற்றில் ஓவியமாக வரைந்து வைத்தான். அவனை பின் தொடர்ந்த சந்ததியினர் அதை அடையாளம் கண்டு தங்கள் வாழ்விற்கு உகந்தது என கண்டுணருகின்றாகள். கதை சொல்லலின் புது வடிமாக வந்தது இசை. மனிதன் இசைக் கருவிகளை உருவாக்கி, தாளத்தோடு முதலில் பாடியது, அவர்களின் அல்லது முன்னோர்களின் வரலாற்று கதைகளைத் தான். இதற்கான பல குறிப்புகளை கிறித்தவர்களின் புனித நூலாகிய திருவிவிலியத்தில் காணலாம்.

பாடல் வகையிலிருந்து அதனோடு இணையாக வந்தது ஆடல் கலை. தனது பாடல் கதைகளை மனிதன் ஆட்டத்தோடு வெளிப்படுத்தினான். இன்று நம் தென்னிந்தியாவில் பிரபலமாக இருக்கும் பரதநாட்டியம், கதகளி, போன்ற நடன வகைகள், பாடல் மற்றும் இசையோடு சேர்ந்து கதைகளை எடுத்து இயம்புவதாகவே அமைந்து இருப்பது சிறப்பு. எடுத்துகாட்டாக, பரதநாட்டியம் வழியாக கூறப்படும் கிருட்டினனின் விளையாட்டுகள்(கிருஷ்ண லீலை) என்னும் கதையை நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

அதன் தொடர்ச்சியாக உருவானது தான் நாடகங்கள். இந்த நாடகங்களானது, ஊர்வழக்கில் இருந்த கதைகளை பெரிய காவியமாக்கி, மேடை அமைத்து அரங்கேற்றம் செய்வது ஆகும். கதை மாந்தர்கள், கதையில் வரும் நபர்களை உருவகப்படுத்தி அவர்களை தங்கள் ஆடையலங்காரம், நடிப்பு மூலமாக வெளிப்படுத்தி, ஒரு கதையை நேரில் பார்ப்பது பொன்ற ஒரு அனுபவத்தை பார்வையாளர்களுக்கு வழங்கியது. இதன் தொடர்ச்சியாகவும், வளர்ச்சியாகவும் வந்ததுதான் திரைப்படங்கள். திரைப்படங்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் மிகப்பெரிய ஊடகமாக திகழ்வது ஏனென்றால், அதுவும் கதை சொல்லும் ஊடகம் என்கின்ற காரணத்தினால் தான்.

மேற்குறிப்பிட்ட கதை-ஊடங்களுக்கு உட்படாமல், மனித உறவையும், அன்பை வெளிப்படுத்துதலின் அடையாளாமாக இருப்பது தான் பாட்டி-தாத்தா கதைகள். பாட்டி-தாத்தா கதைகள் என்பது அந்த காலத்தில் இருந்தே பெரியோர்கள் தங்கள் சந்ததியினருக்கு வாழ்வியல் தத்துவங்கள், மதிப்பீடுகள், தகவல்கள், அறிவுரைகள், இவற்றை கதைகள் மூலமாக எடுத்துரைத்தார்கள். அதிலும் குறிப்பாக சிறு குழந்தைகளுக்கு கதைகள் மூலமாக நல்ல விசயங்களை சொல்லும் வழக்கம் நமது கலாச்சாரத்தில் இருந்த ஒன்று. இரவு நேரங்களில் தூங்குவதற்கு முன்பு, அல்லது ஓய்வு நேரங்களில், அல்லது விடுமுறை நாட்களில் பொழுது போக்கிற்காக என கதைகளை எடுத்துகூறும் வழக்கம் நடைமுறையில் இருந்தது.

இக்கதைகளை பெரியவர்கள் ஒருவித கலைநயத்துடன் வழங்குவார்கள், தேவையான ஏற்ற இறக்கத்துடன், கேட்பவர்களை மெய்மறந்து கேடக வைக்கும் ஆற்றலுடன் அவர்களுடைய கதைப்பொழிவு இருக்கும். கேட்பவர்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க ஆர்வத்தை தூண்டும் விதமாக கதைச்சொல்லுதல் அமைந்திருக்கும். காலம்சென்ற எங்கள் பாட்டி எங்கள் ஊர் பற்றி சொன்ன கதைகள், இளவயதில் இறந்து போன தாத்தாவின் சாகசங்கள் பற்றிய கதைகள் என எங்களுக்கு கதைகளுக்கு பஞ்சம் இருந்ததே இல்லை.

இப்படிப்பட்ட கதை என்னும் ஊடகம், நமது வீடுகளில் இருந்தும், நமது கிராமங்களில் இருந்தும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடைபெறுவதை நாம் கண்கூடாகக் காண்கிறோம். இந்த ஊடகம் மனிதனின் கூட்டு வாழ்வின் மிச்சங்களாக, மனித உறவுகளின் பாலமாக, அன்பை, அரவணைப்பை வெளிப்படுத்தும் கருவிகளாக இருத்து, நம் பாரம்பரியத்தின் மிக பெரிய அடையாளமுமாய் விளங்கி, இப்போது விலகும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இப்படி நம் கண்முன்னால் அழிந்து வரும் நமது மண்ணின் கலையை ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்பதன் முனைப்பே இந்த முயற்சி. இக்கதைகளை, கதைகளை நயம்பட உரக்கும் நம் பாட்டி-தாத்தாக்களை காணொலி மூலமாகவும், எழுத்து வடிவிலும் ஆவணப்படுத்தி எதிர்கால சந்ததியினருக்கு வழங்க வேண்டும் எங்கின்ற ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடு. இந்த முயற்சியின் முதற்கட்டமாக, நாங்கள் குழுவாக இரு கிராமங்களுக்கு சென்று சேகரித்த தகவல்களின் தொகுப்பே இந்த புத்தகம் ஆகும்.

ஜெயபால் மி