User:Jade Izelle/sandbox

ALAMAT NG LINGIG

Sa malawak na karagatan ng Mindanao dalawang magpinsan ang inabot ng masamang panahon sa kanilang pamamalakaya, sina Beth An at Ling Ig.

“Paano insan isa lang itong katig natin napakalakas ng alon.” Ani Ling na nandidilat sa naglalakihang alon.

“Lakasan mo ang loob mo Ling,” giit ni Beth. “Basta pagbutihin natin ang pagsagwan. Huwag ka agad mawawalan ng pag-asa.”

“Hindi…. hindi kasi ako masyadong marunong lumangoy,” giit ni Ling, “kaya kinakabahan ako, isa pa napakadilim sa sobrang lakas ng ulan.”

Napadilat ang magpinsan sa malalaking alon na papalapit ng papalapit sa kanila.

“Pinsan nakikita mo ba ang nakikita ko?” usisa ni Ling.

“Oo.” ani Beth.

“Napakalaking alon,” ani Ling na putlang-putla, “palagay ko’y katapusan na natin,”

“Manalangin ka sa Maykapal,” ani Beth na namumutla na rin, “magdasal ka na, tayo’y maliligtas.”

Binilisan nga ng magpinsan ang pagsagwan hindi nila alintana ang bigat ng ulan sa kanilang katawan. Naisipang itapon nila ang kanilang isda sa dagat. Ang mga tubig na pumapasok sa kanilang bangka ay pinipilit na alisin ni Beth.

Hindi nila inaasahan ang pagbagsak ng napakalaking alon sa kanilang bangka, sumambulat silang magpinsan. Hindi nila nakita ang bangka sa lakas ng paghampas ng alon.

“Nasaan na ang bangka Ling?” ani Beth.

“Ewan ko,” ani Ling na kakampay-kampay sa paglangoy, “hindi ko alam, inanod na iyon.”

“Halika, kumapit ka sa akin,” ani Leo na inabot ang kamay, “hawak kang mabuti sa akin.”

Hindi naman nagtagal nawala na ang sama ng panahon, lumiwanag ang kalangitan at tanaw na nila Ling at Beth ang kanilang dalampasigan, nakita nila ang kanilang bangka na nakataob at napadpad na roon.

Kanila itong itinihaya dahil ito’y nakataob. Nagulat ang magpinsan nang makita nila ang napakalaking basket na may lamang bata sa loob. Ang lampin ng bata ay may nakasulat na letra na ‘RA’ na tila ibinurda. Tuwang-tuwa sina Ling nang makita ang bata, subalit binalaan siya ni Beth na itapon iyon dahil iyon ay demonyo.

“Akin ang batang ito,” giit ni Ling, “anghel ang batang ito at hindi demonyo.”

Biglang nakarinig ng tinig sa silahis ng araw na tila nagbukas. “Iyan ang aking anak, siya ang tagapagligtas ninyo.”

Nawala ang tinig sa itaas at muling nagtalo ang magpinsan. Pinilit ngang kunin ni Beth ang bata kay Ling, ngunit maagap si Ling at hindi inaasahang natapilok si Beth at bumundol ang ulo niya sa bato.

Dahil sa pagkawala ng malay ni Beth, nakita na lamang niya si Ling na nakasakay na sa bangka at kasama pa ang sanggol.

Sa pagkakataong iyon ay biglang sumama ang panahon, nakita ni Beth na kinain ang kanyang pinsan ng napakalaking alon at hindi na ito nakita ng kanyang paningin.

“Ling Ig.” ani Beth na walang kalakas lakas at parang ibinulong lang sa kanyang pinsan. Magmula noong lumutang ang pulo sa lugar na kinalubugan ni Ling, tinawag na itong Ling Ig, dahil ipinangalan ni Beth sa kanyang pinsan ang pulo. Hanggang sa ito’y naging Lingig.