User:Jenny botsi/subpage

Βαρύπετρα
Η βαρύπετρα, είναι ένα είδος σπάνιας πέτρας που συναντάται κυρίως στα νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη. Όπως προκύπτει και από το όνομά της ("βαρύς" + "πέτρα"), το βάρος της είναι πολλαπλάσιο μιας πέτρας αντίστοιχου μεγέθους. Συνήθως μια βαρύπετρα είναι 3 φορές πιο βαριά από μια κανονική πέτρα ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το πενταπλάσιο βάρος. Ακριβώς λόγω της σπανιότητας τους, χρησιμοποιούνται συχνά στην κατασκευή πολύτιμων κοσμημάτων, βάζων και ειδών κεραμικής. Επίσης, ζωγράφοι της Αναγέννησης, όπως ο Michelangelo και ο Raphael, κονιορτοποιούσαν τη βαρύπετρα και τη χρησιμοποιούσαν στην παρασκευή των χρωματικών τους μιγμάτων.

Ετυμολογία
Η ετυμολογία της εικάζεται ότι συνδέεται με το Βαρύπετρο, ένα παραδοσιακό χωριό του δήμου Χανίων με πετρόχτιστα σπίτια. Ο μύθος λέει ότι το παλαιό μετόχι της Αγίας Κυριακής, το οποίο ευλόγησε και εγκαινίασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος το 2002, είναι χτισμένο αποκλειστικά από βαρύπετρα και γι' αυτό δε θα γκρεμιστεί ποτέ. "Και μπόρες να 'ρθουνε και πυρκαγιές να ορίσουν, τσ' Αγιά Κυριακής το μετόχι δε θα το εγκρεμίσουν".

Μορφολογία
Εξωτερικά, οι βαρύπετρες δε διαφέρουν από τις κανονικές πέτρες, γι' αυτό είναι και πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Τη διαφορά την αντιλαμβάνεται κανείς μόνο αν σηκώσει στα χέρια του μια βαρύπετρα και μια κανονική πέτρα ίδιου μεγέθους και τις συγκρίνει. Επίσης, είναι πολύ ανθεκτικές, κάτι που συνδέεται με το βάρος τους, καθώς συμπυκνώνουν ιδιαίτερα μεγάλη πυκνότητα ύλης. Συνήθως είναι στρογγυλές και λείες και το χρώμα τους ποικίλλει από σκούρο καφέ-μαύρο (καπνιάς) έως ημιδιαφανές. 

Ιστορία
Η πρώτη εμφάνιση της βαρύπετρας γίνεται στην ελληνική μυθολογία, στο μύθο της Πασιφάης, γυναίκας του Μίνωα. Η Πασιφάη, έχοντας ικανοποιήσει τη φιλοδοξία της να παντρευτεί τον πιο ισχυρό άντρα του τότε γνωστού πολιτισμού, θέλησε να τονίσει τον εγωισμό της φορώντας κοσμήματα από ένα σπάνιο και μοναδικό υλικό. Ζήτησε από γνωστούς μινωίτες τεχνουργούς να εξελίξουν την χάραξη των μαλακών λίθων, αλλά και την πολύ δύσκολη τεχνικά μέθοδο της χάραξης σκληρών λίθων. Εντυπωσιάστηκε από τη δουλειά ενός νεαρού τεχνίτη, του οποίου το όνομα δε σώζεται, που της προσέφερε ένα σκαλιστό μενταγιόν με την εικόνα ενός άσπρου ταύρου. Το μενταγιόν ήταν φτιαγμένο αποκλειστικά από βαρύπετρα. Από τότε, η Πασιφάη προσέλαβε το νεαρό τεχνίτη ως αποκλειστικό της κοσμηματοποιό και όλα της τα κοσμήματα ήταν φτιαγμένα από βαρύπετρα.

Στη συνέχεια, όπως προείπαμε, η βαρύπετρα εμφανίζεται στα έργα ξακουστών ζωγράφων της Αναγέννησης αλλά και κοσμηματοποιών. Ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στις κυρίες της γαλλικής αυλής από τον 16ο ως τον 18ο αιώνα με τη Μαρία Αντουανέτα να προσπαθεί να μιμηθεί την Πασιφάη και να απαιτεί τα κοσμήματά της να είναι δημιουργίες από βαρύπετρα. Το 2011, σε μια δημοπρασία στον οίκο Christie's, ένα βραχιόλι της Μαρίας Αντουανέτας φτιαγμένο από βαρύπετρα πωλήθηκε για 267,000 ευρώ.

Δυστυχώς, η αλόγιστη χρήση και το "κυνήγι" της βαρύπετρας, την έχουν καταστήσει πλέον πολύ σπάνια. Απαντάται τυχαία σε κάποιες παραλίες της Ρόδου και της Κρήτης αλλά με πολύ μικρή συχνότητα. Οι "κυνηγοί" της βαρύπετρας συνήθως την εντοπίζουν σε παράκτιες σπηλιές, κατά κανόνα υποβρυχίως. Θεωρείται εξαιρετικά πολύτιμη.