User:Jew one/sandbox

Molekularna samoorganizacja - jest to proces, w którym cząsteczki przyjmują zdefiniowaną konformację bez kierowania lub nadzoru czynników zewnętrznych. Istnieją dwa rodzaje samoorganizacji: wewnątrzcząsteczkowa samoorganizacja i międzycząsteczkowa samoorganizacja. Częściej pojęcie molekularnej samoorganizacji odnosi się do samoorganizacji międzycząsteczkowej, podczas gdy wewnętrzny odpowiednik samoorganizacji częściej nazywany jest składaniem. Systemy supramolekularne Molekularna samoorganizacja jest kluczową koncepcją w | chemii supramolekularnej, w której organizacja determinowana jest przez oddziaływania niekowalencyjne (np. wiązania wodorowe, kompleksowanie metali przez makrocząseczki, oddziaływania hydrofobowe, siły van der Waalsa, oddziaływania π-π, i/lub elektrostatyczne) oraz oddziaływaniami elektromagnetycznymi. Popularnymi przykładami są formacje [|miceli], pęcherzyków, fazy ciekłokrystaliczne, monowarstwy Langimuira w cząsteczkach surfaktantów. Dalsze przykłady układów supramolekularnych wykazują różnorodność kształtów i rozmiarów, które mogą zostać uzyskane drogą samoorganizacji. Molekularna samoorganizacja pozwoliła na konstrukcję przełomowych cząsteczkowych geometrii. Przykładem jest węzeł boromejski, gdzie usunięcie jednego pierścienia ze związanego układu powoduje uwolnienie pozostałych. Kwas deoksyrybonukleinowy został użyty do stworzenia molekularnego analogu węzła boromejskiego. Bardziej współcześnie, podobne struktury zostały stworzone z nie-biologicznych klocków budulcowych. Systemy biologiczne

Molekularna samoorganizacja jest kluczowa dla funkcjonowania komórek. Jest to ukazane w samoorganizacji lipidów w formowaniu membrany, formacji podwójnej helisy DNA poprzez oddziaływania hydrofobowe poszczególnych, indywidualnych nici, i organizacji protein w formowaniu się struktury czwartorzędowej. Cząsteczkowa samoorganizacja w nieprawidłowo złożonych białkach do nierozpuszczalnych włókien amyloidowych jest odpowiedzialna za infekcyjne choroby neurodegeneracyjne związane z prionami. Nanotechnologia Molekularna samoorganizacja jest ważnym aspektem dostępu "bottom-up" w nanotechnologii. Używanie molekularnej samoorganizacji celem uzyskania końcowej, pożądanej struktury jest zaprogramowane w kształcie i grupach funkcyjnych cząsteczek. Samoorganizacja jest określana jako technologia produkcji "bottom-up" w odróżnieniu od technologii "top-down" takiej jak fotolitografia gdzie pożądana struktura jest otrzymywana poprzez rzeźbienie z większego bloku materii. W spekulacyjnej wizji nanotechnologii molekularnej, mikrochipy przyszłości mogą być tworzone poprzez molekularną samoorganizację. Przewagą konstruowania nanostruktur używając molekularnej samoorganizacji dla materiałów biologicznych jest to, że będą się one degradować z powrotem do indywidualnych cząsteczek które mogą zostać wchłonięte przez organizm. Nanotechnologia DNA Nanotechnologia DNA jest obszarem aktualnych badań która używa dostępu "bottom-up", samoorganizujacego podejścia dla celów nanotechnologii. Nanotechnologia DNA korzysta z właściwości unikalnego rozpoznania molekularnego DNA i innych kwasów nukleinowych do stworzenia samoorganizujących się, rozgałęzionych kompleksów DNA z użytecznymi właściwościami. Tak więc, DNA jest wykorzystywane raczej jako materiał strukturalny niż w formie nośnika informacji biologicznej, dla stworzenia takich struktur jak dwuwymiarowe, periodyczne kratownice (obie jako płytowe podstawy równie dobre jak metoda "origami DNA") i trójwymiarowe struktury o kształcie wielościanu. Te struktury DNA były także stosowane do formowania organizacji innych czasteczek, takich jak cząsteczki nanozłota i białka streptoawidyny. Dwuwymiarowe monowarstwy Spontaniczna organizacja pojedyńczej warstwy molekuł (np. grubości monowarstwy) na powierzchni odnosi sie do dwuwymiarowej samoorganizacji. Wczesne bezpośrednie dowody pokazują, że czasteczki mogą organizować się w wyższego rzędu struktury na powierzchni ciał stałych przyszły wraz z rozwojem skaningowego mikroskopu tunelowego i krótko po. Ostatecznie 2 strategie stały się popularne w samoorganizacji dwuwymiarowych architektur, mianowicie samoorganizacja poprzez odłożenie w ultra-wysokiej próżni i wyżarzanie, i samoorganizacja na styku powierzni ciecz-ciało stałe. Projektowanie molekuł i otoczenia prowadzi do formowania wysoce krystalicznych struktur jest uważane dzisiaj za formę inżynierii kryształowej w skali nano.