User:JosebaAbaitua/sandbox/References/HDum2021/URTZELAI ETXANIZ, Libe

AHOZKO HISTORIA

Ahozko Historia gertakari historikoetan parte hartu zuten subjektuen testigantzak elkarrizketaren bitartez berreskuratzeko teknika bat da, diziplina anitzek erabiltzen dutena haien ikerketa prozesuetan, eta historiaren zerbitzura jarrita oso baliagarria dena gertakari garaikideen ulermenerako. Ahozko iturriak erabiltzen dituzten historialari hauen eta historialari orokorren arteko ezberdintasun nagusia bigarrenek amaitutzat jotzen diren prozesuei, eta zein(aren)en eragileak hil egin diren, buruzko idatzizko iturriak bilatzen dituztela, ahozko iturriak erabiltzen dituzten historialariek ikertzen dituzten prozesu historiko garaikideen eragileen testigantzaz baliatzen diren bitartean

Argi dago memoriaren erresumak testigantzari paper berezia eskaintzen diola bere eraketan. Argi dagoen beste gauza bat historia eta memoriak kezka berdin batetik jaiotzen direla eta objektu berbera partekatzen dutela: iraganaren birelaborazioa

Memoria Kolektiboaren kontzeptua Maurice Halbwachs erabiltzen hasi zuen XX. mende hasieran, memoriaren izaera kolektiboa aitortu zuenean, ordurarte soilik memoriaren izaera indibidualaz hitz egiten zen. Halbwachsentzat memoriak zeregin sozial bat betetzen du, iragana orainaldiko errepresentazioak zuritzeko erabiltzen dena. Horrela, memoria kolektiboa egitate historikoen belaunaldi arteko helarazpena litzateke, askotan ahoz eta modu informalez burutua. Gainera memoria talde bateko kideen memoria bezala ulertzen da, eta kide horien interesetatik eta orainaldiko erreferentzia- markotik abiatuta iragana berreraikitzen dute

Erreferentziak