User:KDeepArtist/sandbox

13 - ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇ ਅਸੀਂ ਐਲੀਨਾ ਨੂੰ ਖੋ ਦਿੱਤਾ
ਇੱਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਸਫ਼ਰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਚਾਹਤ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਸਤਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸੀ । ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਖਵਾਹਿਸ਼ ਸੀ ਮਗਰ ਅੱਜ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਤੇ ਸਾਂ । ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ । ਇਹ ਸੱਚਮੁਚ ਮੇਰੀ ਭਟਕਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਆਦਿਤ । ਮਗਰ ਹੁਣ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੀ ਲਤ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਚੁਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਗੈਰ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ । ਕਿੰਨਾ ਬੇਰਹਿਮ ਹੈ ਬੱਗੀ ਵਾਲਾ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਚਾਬੁਕ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੌੜ ਸਕਣ । ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਲੰਡਨ ਆ ਚੁਕਾ ਹੈ । ਲੰਡਨ ਆਉਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੇਤੇ ਆਈਆਂ ਜੋ ਕਿ ਅਜੇ ਨਵੀਆਂ ਹੀ ਪਈਆਂ ਸੀ । ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ । ਇਸ ਯੁੱਧ ਨੇ ਓਨੀ ਤਬਾਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਮਗਰ ਇਸਨੇ ਉਸਤੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜਿਆਦਾ ਤਬਾਹੀ ਕੀਤੀ । ਪੁਰਾਤਨ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਗਾਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ ਮਗਰ ਇਸ ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਜ਼ਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚੀਸ ਜਿਹੀ ਉੱਠਦੀ ਏ । ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਨ । ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਆਸਟਰੀਆ, ਸਰਬੀਆ, ਰੂਸ, ਜਰਮਨੀ, ਫਰਾਂਸ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਜਾਪਾਨ, ਇਟਲੀ, ਅਮੇਰਿਕਾ, ਤੁਰਕੀ, ਬਲਗੇਰੀਆ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ ।

ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਖੂਨੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮਗਰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ 1918 ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦੇ-ਆਉਂਦੇ ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ । ਅਕਤੂਬਰ-ਨਵੰਬਰ 1918 ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਿਲਸਨ ਦੇ ਯੁੱਧ-ਬੰਦੀ ਸੁਝਾਅ ਮੰਨ ਲਏ । ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜਰਮਨ ਸਮਰਾਟ ਵਿਲੀਅਮ ਦੂਜੇ ਨੇ ਰਾਜਦੱਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਲੈਂਡ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ । ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵੁਡਰੋ ਵਿਲਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਯੁੱਧ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ ।" ਮਗਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ । ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ । ਫਿਰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਕਿਸਦੇ ਲਈ ਲਾਹੇਵੰਦ ਨੇ ਤੇ ਕਿਸਦੇ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ । ਕਿਉਂਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਂ ਕੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ? ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅੱਧਮਰੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ? ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਾਰ ਦਾ ਛੋਟੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ । ਕਿਉਂਕਿ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਅਕਸਰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੈਰਬਰਟ ਹੂਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਬੁੱਢੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਲੜਨਾ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਣਾ ।"

ਉਹ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਏਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜੰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਇਹ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਐਨਾ ਖੂਨ ਵਹਾਇਆ ਕਿਉਂ ਗਿਆ ਹੈ । ਅਸਲੀਅਤ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਜੰਗ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਿਗਾਨੇ ਵੀ । ਜੰਗ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ ਸਿਰਫ ਖੂਨ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ ਵਿੱਚ । ਬੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਗੀ ਰੋਕ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਆ ਗਈ ।"

ਮੈਂ ਬੱਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੰਡਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਬੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੰਡਨ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੰਡਨ ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ ਮਗਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਲੋਕ ਇਸ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਸੀ । ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵੱਲ ਲਲਚਾਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੀਆਂ ਸੀ । ਬ੍ਰਿਟਨੀ ਮਰ ਚੁਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਥਰੀਨ ਵੀ ਹੁਣ ਲੰਡਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ । ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਜੇ ਵੀ ਝਲਕਦਾ ਸੀ । ਲੰਡਨ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸੇ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸੀ । ਲੰਡਨ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਹੁਣ ਦਾਗ ਜਿਹੇ ਪੈ ਗਏ ਸੀ । ਹੁਣ ਉਸ ਬਦਨਾਮ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਪਾਈ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ । ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋ ਕਿ ਜਰਮਨੀ ਜਾ ਸਰਬੀਆ ਤੋਂ ਸੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮਕਾਰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਪਰਤ ਚੁਕੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਲੰਡਨ ਕੋਈ ਡਰਾਵਣਾ ਸੁਪਨਾ ਬਣ ਚੁਕਾ ਸੀ । ਮਗਰ ਇੱਕ ਚੀਜ ਅੱਜ਼ ਵੀ ਓਵੇਂ ਸੀ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ । ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨੂੰ ਓਸੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਦੇ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਲੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਪਹੁੰਚ ਚੁਕਾ ਹੋਵਾਂ । ਬੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਫ਼ਰ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਜਗ੍ਹਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ । ਮਗਰ ਇਹ ਹੈ ਤਾਂ ਲੰਡਨ ਹੀ ਸੀ ਮਗਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੀ । ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਯਾਦਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ । ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੋਇਆ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਜੈਸਿਕਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲੀ । ਬ੍ਰਿਟਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ ਜੇਲ ਗਈ ਸੀ । ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੀਮਤ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਸਿੱਖੀ । ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੋਵੀਨ ਮਿਲੀ । ਇੱਥੇ ਹੀ ਏਰਿਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਆਖਿਰ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੀ । ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਤਾਂ ਚੁਕਾ ਸੀ ਮਗਰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ । ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤਰਾਂ ਦਿਖਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੂੰਹ ਤੇ ਲੰਬੀ-ਲੰਬੀ ਦਾੜੀ । ਸਾਡੀ ਭਟਕਣਾ ਸਾਨੂੰ ਜਿਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਸਮਝ ਆ ਚੁਕਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਈ ਕਿ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਘਰ । ਐਲੀਨਾ ਸਾਇਰਸ ਦਾ ਘਰ ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ । ਤਕਰੀਬਨ ਕਈ ਮੀਲ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਗਿਆ । ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੇਟ ਸੀ ਮਗਰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਾਲ ਲੱਗ ਚੁਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਿਹਾ ਜਿੰਦਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ । ਅੱਗੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਸੀ । ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਯਾਦਾਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ । ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਵੱਧਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਮੈਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੁੱਲਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਲਗਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੁੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਦਾਖਿਲ ਹੋ ਗਿਆ । ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਚਾਲੀ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ । ਮਗਰ ਫਰਕ ਏਨਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ । ਇਸਤੇ ਜ਼ਾਲੇ ਲੱਗ ਚੁਕੇ ਸੀ । ਦੀਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰੇੜਾਂ ਆ ਚੁਕੀਆਂ ਸੀ । ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਡਿੱਗ ਚੁਕਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਇਨਸਾਨ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ । ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਹੱਥ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ । ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪੈਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ । ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ । ਉੱਥੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਵਾਹ ਰਹੀ ਸੀ । ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਬੜ ਗਿਆ । ਉਹ ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ । ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ । ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਕਨ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਿਰਨ ਆਈ । ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈ । ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ । ਮੈਂ ਸਹਿਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡਰ ਸੀ । ਉਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਡੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਨੂੰ ਟਿਕਟਿਕੀ ਲਗਾਏ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਮੈਂ ਦੇਖ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਬਿਸਤਰ ਦੇ ਹੇਠੋਂ ਨਿੱਕਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ । ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ । ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਡੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਚੁਕਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ ਆਈ । ਇਹ ਇੱਕ ਧਮਾਕਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੱਚ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਤੋੜੀ ਗਈ ਹੋਵੇ । ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਰੂਰ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਨਸਾਨ ਅੰਦਰ ਆ ਚੁਕਾ ਹੈ । ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਇੱਥੇ । ਮੇਰਾ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਚ ਘਬਰਾਹਟ ਸੀ । ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਕਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਲੜ ਰਹੇ ਸੀ । ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਕੀ ਏਂ ? ਈਸ਼ਵਰ ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਜਿਸਮ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਹੈ ।"

ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਰੋਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ । ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ । ਤੂੰ ਨਾਲੀ ਦੇ ਕੀੜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ।"

"ਤੇਰੀ ਕੁੱਤੀ ਜੁਬਾਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ ।", ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ । "ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਏ ਕਿ ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵਾਂ । ਫਿਰ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਕਾਤਿਲ ਕੌਣ ਏ ਤੂੰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ।"

"ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਈ ਅੱਜਕੱਲ । ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਏ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ ।"

"ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਜੇ ਤੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇ ਲਈ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ ।"

"ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਹੀ ਏਂ ? ਰੋਜ਼ ਮੇਰਾ ਇਹ ਹੱਥ ਤੇਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਸਿਰਫ ਓਹੀ ਹੁੰਦਾ ਏ । ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਰਾਤ ਵੇਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਗੈਰ ਮਰਦ ਦੇ ਕੋਲ । ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ ਹੀ ਕੀ ? ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਦਨ ? ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ । ਤੂੰ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ । ਤੂੰ ਔਰਤ ਤਾਂ ਕਦੇ ਬਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਾਂਝ ਏਂ । ਤੂੰ ਕਦੇ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ । ਤੂੰ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ । ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਈਸ਼ਵਰ ਮੈਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਾਂਗਾ ਓਹੀ ਤੂੰ ਕਰੇਂਗੀ । ਤੂੰ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਏ ।"

"ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਨਾਮਰਦ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ । ਤੇਰੇ ਪਿਛਵਾੜੇ ਚ ਏਨਾ ਦਮ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇਂ ਤਾਂਹੀ ਤਾ ਤੂੰ ਹਰ ਰਾਤ ਹੋਰਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਵੇਚਦਾ ਏਂ ਨਾ ? ਜੇ ਮੈਂ ਔਰਤ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਏਹੀ ਸੋਚਦਾ ਏਂ ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ? ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੱਚਾ ਏ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ । ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਨਾਮਰਦ ਰੌਬਿਸ਼ ਸਾਇਰਸ ।"

ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਬਲ਼ਣ ਲੱਗ ਪਈ । ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗ ਪਈ । ਪਿੱਛੇ ਹੱਟਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ । ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਟਕ ਦਿੱਤਾ । ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਉਹ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਚਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿਮੀ ਪਈ ਸੀ । ਉਹ ਚੀਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮਗਰ ਆਵਾਜ ਗਲੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ਉਠਾਈ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰੀ । ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਲੇਟੀ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਸੀ । ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਉਹਲੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੀ ਲੁਕਿਆ ਖੜਾ ਸੀ । ਜੋ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੂਸਰੀ ਕੁਰਸੀ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਡੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ । ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੂਸਰੀ ਕੁਰਸੀ ਮਾਰਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਾਂ ਮਗਰ ਉਹ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ । ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਨਾ ਸਕੇ । ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ । ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ । ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਠੁੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਮੈਂ ਚੀਖਿਆ, ਚਿੱਲਾਇਆ, ਰੋਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ । ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਓਹਲੇ ਲੁਕੇ ਖੜੇ ਡੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ । ਉਸਦੀ ਸਿਰਫ ਜੁਬਾਨ ਚੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ ਮਗਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਕੇਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਬੇਵਸ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ ਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੀ ਮਰਦ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਨਣ ਲਈ ਹੋਈ ਏ । ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਈ । ਮੈਂ ਕਾਫੀ ਵਕਤ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁਨਣ ਲਈ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ ਮਗਰ ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ । ਮੈਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣੋ ਹਟ ਗਿਆ । ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੀ ਦੀ ਆਵਾਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ । ਮੈਂ ਦੌੜਕੇ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ । ਉੱਥੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਡਾਰਵਿਨ ਖੜੇ ਸੀ ਮੇਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਮਰਦ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਆ ਚੁਕੀ ਹਾਂ । ਇਸਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਅੰਦਰ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਇੱਥੋਂ ਨਿੱਕਲਣ ਦੇ ਲਈ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰ ਦੇਵੀਂ । ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਆਖਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹਾਂ ।"

ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ । ਫਿਰ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੇ ਲਈ ?"

ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ । ਮੈਂ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਝੱਗ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਸਤੋਂ ਕੁਝ ਕਦਮ ਦੂਰ ਖੜੀ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਭੱਜਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਸ ਛੋਟੇ ਡੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੌੜੀਆਂ ਉਤਰ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੈਂ ਘਬਰਾਹਟ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਹਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਲੰਘ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੱਗੀ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਸੀ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੱਗੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਬੱਗੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਆਈ । ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਗੀ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਤਾਂ ਡਾਰਵਿਨ ਸੀ । ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਉਸੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਰੇ ਰੌਬਿਸ਼ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਘੜੀਸਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਆਏ । ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਛੋਟਾ ਡੀ ਬੱਗੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੜੀਸਦੇ ਹੋਏ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਲ਼ਾਈ । ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਗਰਮ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਡੇਗ ਦਿੱਤਾ । ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਸੜਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ । ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮੰਜ਼ਰ ਸੀ ਮਗਰ ਫੇਰ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਂਬੜ ਉੱਠ ਰਹੇ ਸੀ ਤਾਂ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਭੱਠੀ ਦਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਤੇ ਇੱਕ ਜਿੰਦਾ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ । ਚਿਮਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਬੱਗੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਡਾਰਵਿਨ ਉਸਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ । ਫਿਰ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ । ਇੱਕ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸਾ ਬਿਖਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਘਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ । ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਰੂਹ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਗਿਆ । ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇੱਕ ਸੁੰਨਸਾਨ ਘਰ ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਵਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਖੜੇ-ਖੜੇ ਦਾ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਠਣਕਿਆ । ਮੈਂ ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਗਰਮ ਭੱਠੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ ਗਿਆ । ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਮੈਂ ਜਿੰਦੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਖੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਮਗਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਫਿਰ ਮੈਂ ਏਧਰ-ਉਧਰ ਕੁਝ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਭਿਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੁਹਾੜੀ ਮਿਲੀ । ਮੈਂ ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸੇ ਭੱਠੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਜਿੰਦੇ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ । ਕੁਝ ਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਜਿੰਦਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ।

ਕਿਤਾਬ - ਦ ਆਰਟਿਸਟ

ਲੇਖਕ - ਕੇ ਦੀਪ

ਪੰਨ੍ਹੇ - 140

ਕੀਮਤ - 150 ਰੁਪਏ

ਸੰਪਰਕ - +91 97807-37808

ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੇਜ - Facebook.Com/Iamyourd2