User:Karadaku Xheme/sandbox

Xhemë Karadaku

JAM i MADH

Vjersha për fëmijë

2014

__________________

ATDHEU...

A duhet atdheun ta dua

Sa pika ujë ka një krua,

Sa gjethe ka nëpër pyje

A sa qiellin me plot yje?

A të duhet ai aq shumë

Sa ka peshq në një lumë

Sa ka kallinj në ara gruri

A sa burrëria e një burri?

A të duhet atdheu vallë

Sa ka plot gurëz në zallë

Sa ka n’botë fije të barit

A sa trimëria e luftëtarit?

Atdheu, sa fort të duhet,

Sa legjenda që s’thuhet,

Sa drita e diellit e hënës

Apo sa dashuria e nënës?

Këto pyetje kanë përgjigje

Veç me zemër-jo me ligje:

-Oh, atdheun - jetë e mot

Më fort se dje - duaje sot!

LAJMET ...

(Nga facebook-u)

Në facebook nga Prevalla

Një Gjarpër na bëri të fala

Nëpër shkrepa e në gurë,

Sapo ndërrova një lëkurë!

Lëkura e re tash m’trashet

E, pastaj m’hiqen telashet

Unë të gjatë e kam bishtin

E di kujt ia drejtoj gishtin...

Në facebook lart nga Boga

Një Ujk shëtit nëpër roga:

-Le ta dijë fort mirë Kosova

Qime zezën sa e ndërrova!

Ndërrova qimet-jo zanatin

Qengjat le ta rrisin shtatin

Oh, sa mjegull nëpër natë,

I kam dhëmbët sikur shpatë!

E në facebook nga Shala

Një Arush tregon përralla:

-Nuk po rrihet më n’shpellë

Më mirë të hyj në zgafelle!

Aty bashkë me arinj polar,

Gërmojmë argjend edhe ar

Lajmi-top sekret për bletë

Se s’na lënë vend në jetë...

Eh, një ditë kur ra rrufeja,

S’pati më këso lajme t’reja

U prish rrjeti në internet,

Facebook-u mbeti shkret!

GJYSHI...

-U lodha, u mbusha frymë,

N’mjekër m’ ka rënë brymë,

Flokët bardh si mal me borë

Dhe shkopi m’u ngjit n’dorë.

-Fjala n’gjuhë po m’ lidhet,

Njëra këmbë po m’dridhet,

N’rrugë hapin sa herë e qes

Po kam frikë, diku po mbes.

Njëqind ëndrra natën i shoh

Ditën njerëzit nuk po i njoh,

Dhe gazetën e lexoj vështirë

Shkurt e shqip-nuk jam mirë

-Këto fjalë gjyshi kur i foli,

Zemra vendit sa s’më doli,

Desh më vluan edhe trutë,

Si ndryshoi për një minutë?

Kur m’pa gjyshi ashtu keq

Drejt vetes pak më tërheq,

N’drejtim t’gjyshes - me sy

-Janë për të - s’janë për ty.

E gjyshja sikur diplomate:

-Deri parëz asgjë nuk pate,

Ishe mirë e ishe shëndosh,

Sherr t’madh ke mjekrosh.

-Oh, qe sa vite m’ke burrë,

Nuk besove njëherë kurrë,

Për ty isha dhe jam bandill,

Beso së paku për Një Prill...

MATEMATIKË +...

-M’thuaj gjyshe për besë

Dy plus dy, si bëjnë pesë?

Matematika ka pak sherr

Një nga xhepi po na merr!

-E, ndonjëherë dua të di

Dy plus dy, pse bëjnë tri.?

Matematika - një në xhep,

Ndryshe logjika nuk e jep.

Më trego të lutem gjyshe:

E njëjta gjë - pse ndryshe?

Eh, si të them kësaj here:

-Matematikë + dallavere!

DIALOG...

Beni: -Urra, urra. Më fal o gjysh: u pshurra!

Gjyshi: -Atje në qershi edhe kjo t’bëri vaki?

Beni: -Provova kot, isha lart, nuk zbrita dot!

Gjyshi: -Hë, ore, tash, qershitë si do t’i hash?

Beni: Me kujdes i mbledh, e n’pjatë i hedh...

Gjyshi: Dhe sa çel e mbyll sytë, ato i kullufit?

Beni: Jo, jo, mirë i laj dhe me gjyshin i ndaj!

Gjyshi: -E moti një trutharë-i hëngri palarë!

Beni: -Histori e vjetër-ai kishte gjysh tjetër!

Gjyshi: -Përgjigje diplomatike-dënimit i ike!

Beni: -E di, e di. Sa ha dajak-më mirë qershi!

BORA...

Një ditë borë kur ia nisi,

Polemika brenda krisi...

Bërtiti Beni menjëherë:

-Bora është sikur sheqer

Hidhet gjyshja n’bisedë:

-Bravo Beni, je legjendë.

Kërcen Arta -Ç’flet o tip?

Bora është bash si krip...

Edhe gjyshi hyn n’debat:

-Gjeni si Arta s’ka n’fshat.

Rehat Beni nuk u bë hiç:

-Bora e kripa janë armiq!

-E me sheqerin, tha Arta,

Bora ka raporte t’zjarrta?

Atyre gati u shteroi zëri,

E bora bardh krejt e bëri.

Kur polemika u bë e fortë

U dha mami nga një tortë

Shpejt njëzëri u vendos:

-Bora është sikur KOKOS.

JAM I MADH...

Një ditë dola në livadh,

Dhe bërtita: JAM I MADH!

Një buburrec kapa n’kokë,

Dhe e hodha mirë përtokë...

Hipa mbi grumbull dheu:

-Trim si unë s’ka Atdheu!

Ditën tjetër në mal dola:

-JAM I MADH, me zë fola!

Një hardhucë - befasisht,

Desh e lashë fare pa bisht.

I theva do degë të thata:

-Jam Tarzani-fort piskata!

Tjetrën ditë shpatit zbrita

-I MADH JAM, atje bërtita!

Kur ndala pak te përroska,

I shastisa nja tri bretkosa.

Klitha fort në maje guri:

-Nuk bën nëna kësi burri!

JAM I MADH-kjo po shihet

Pse ky titull s’po më njihet?

GURËT...

Para se të ikte një baba i sëmurë,

U la dy djemve një grumbull gurë!

Pastaj dy djemtë, gjatë u përlanë,

Ç’të bënin më ta, dakord s’ranë...

Një ditë dikush, zgjidhjen ua gjeti:

Secili gjysmën le ta marrë për veti.

Djali i parë, thonë, me gurët e vet

Bëri një mur t’lartë, krejt hukubet.

Mur në formë rrethi, pa ide fare,

Vetëm një derë, pa asnjë dritare.

I vetmuar djali, jetonte aty brenda

Hahej me përralla, hahej me rrena.

E djali i dytë nuk u mendua shumë,

Me gurë ndreqi një urë mbi lumë.

-Andej e këndej, tha, ne jemi tanët,

Përjetë mes vete i bashkoi dy anët.

E uruan njerëzia: Sa vepër e rrallë!

Me urën e tij u bë legjendë e gjallë.

LIGJËRATA...

U deh njëri pas mesnate

Iu bë fytyra si surrat pate

Në tel gruaja: Eja n’shtëpi!

Ku e ka shtëpinë s’po e di...

Përpara i dalin rrugë plot

Nga të nisej s’e dinte dot.

Një hap para-dy hapa pas,

Hop, policët erdhën befas!

-Dukesh pak si i molisur,

Në këtë orë, ku je nisur?

Përgjigjet njeriu i ngratë:

-Oh, jam nisur n’ligjëratë!

-Mos po bën me ne shaka

Ligjëratë kaq vonë ku ka?

-Disa i thonë-shkollë nate

Ndodh shpesh në pallate

Në shtëpi hapin sa e qes,

Ligjërata-deri në mëngjes

Oratorin të gjithë e dinë,

Po tash si ta gjej shtëpinë?

LAPSI...

Një ditë Beni, në një shitore

Bleu një laps dhe një fletore

Me fletoren e lapsin kuqezi

U kthye Beni, vrap në shtëpi

Në tavolinë, nisi pa bërë zë

T’i bëjë detyrat një nga një.

-Më prit, tha, o Shkolla ime!

Atje mësuesi, i gjeti gabime.

Nervoz Beni: laps e kënaqe

Dhjetë gabime, në një faqe!

Me lot në sy, ai del nga ora

Dhe niset shpejt te shitorja.

I thotë shitësit: -Pse o dreq,

Ma ke dhënë lapsin e keq...

Ku ke parë laps n’këtë jetë

Dhjetë gabime në një fletë

Qeshet shitësi e bën hoka:

-S’ka faj lapsi - ka faj koka!

URIMI...

Kur lind fëmija

Qeshin muret,

Ngjallet shtëpia

Gëzohen gurët

E, si ta urojmë,

Cilit t’i ngjajë?

Babit o mamit,

Apo njërit dajë!

Si kush të bëhet,

Si ta urojmë pra?

T’i ngjajë ndoshta

Ndonjërit xhaxha

A t’i themi vallë

U bëfsh si Boletini

A u bëfsh i rrallë,

Sikur poet Naimi...

Sikur Azem Bejta

A si trime Shota,

O si mbret Agroni

Që ta njohë bota...

Hë, si ta urojmë,

Oh një vocërrak?

Përgjigjen e dha:

I mençur një plak.

Çdo voci në jetë,

Uroja një dëshirë:

-Le t’i ngjajë kohës!

Nuk ka më mirë...

DIMRI...

Erdhi shkurti pa fare borë

S’mbahet mend tha gjyshi

Për zotin jemi bërë horë,

O dikujt i ka rënë mësyshi

Ishin doherë dofarë plaka

Fërfëllizë e bënin natyrën

Tash u tretën - i mori flaka

Apo fshehur e kanë fytyrën

Gjyshja shikoi me mërrola,

-Ti plak m’i marrsh pleshtat,

Sall një fjalë tash po e fola,

O, krejt bardh i bëj kreshtat

Qeshi gjyshi me zë t’lartë

-Ti mua m’i marrsh t’ligat,

Shikoje qiellin krejt i thatë,

Na i ka ndalur edhe rigat...

-Boll ju burrat hodhët vrer,

Kot i lypni tash tri ditë hua,

E ka bërë zoti dimrin verë,

Rrofshin plakat me to s’ka...

Po këndon gjyshi prej inatit,

E lëmon mjekrën e bardhë:

-Me lot Plakat i qajnë fatit,

Nuk e lanë dimrin me ardhë!

MOLLA...

U nis Beni sot për n’shkollë

Fap me sy ia bëri një mollë!

U ngjit lart, atje në një degë

Te molla e kuqe sikur shegë.

E preku mollën pak me dorë

Iu dridh zemra në kraharor...

-Hej, t’papjekur, mos e nduk,

Dikush i foli e prapë u zhduk

Nga erdhi zëri s’e mori vesh,

Diçka në zemër i doli ndesh...

Dhe nga pema zbriti në tokë,

Prapë n’shkollë iku me shokë

Molla e kuqe atje në rremb

Benit në shpirt po i dhemb...

Kohë e keqe - fort po tutet,

Krimbi në zemër mos i futet.

LAJMET RAFAL...

Gjyshi po kënaqet,

Me nipin te shkolla,

Ia puth të dy faqet,

Kuq ia bën si molla...

Përdore e mban,

Ia ledhaton flokët

E pyet për mësuesin

E pyet për shokët.

-Dikush sot mësysh

T’paska rënë o sherr,

Rri strukur si këlysh,

Një zë nuk e nxjerr!

E, Beni i heshtur,

S’ishte kurrë si sot,

Asnjë lajm gjyshit,

Për be nuk ia thotë!

Gjyshi si përherë,

E di mirë ku prekë:

-E ëmbël si sheqer,

Çupëza me bistekë

I çilet goja trimit,

Del Shkup e Shkodër,

Gjyshi prej gëzimit

Po kërcen si lodër...

-Lum gjyshi për ty,

Zemra m’u bë mal

Oh sa bukur lajmet,

Tash m’i the rafal...

ZËNKA...

Po ecnin dy burra

Rrugës nëpër pyje

E shikonin qiellin,

Mbushur plot yje...

Nisën një bisedë

Me gaz dhe qeshje

Dikur sikur trimat,

Bënë marrëveshje!

Uh, marrëveshja

Habiti edhe pyjet:

Njëri mori qiellin,

E tjetri i mori yjet!

Pastaj nën një lis,

Burrat u shtrinë,

Të dy plot ëndje

Shihnin “pasurinë”

Pronari i yjeve:

-Sa gëzim i madh,

Oh, delet e mia,

Kullotni në livadh!

Pronarin e qiellit

E nxiu hidhërimi:

-Hiqi delet shpejt

Livadhi është imi!

Fjala nxori fjalën

E s’u morën vesh

U kapën për fyti,

U bënë përshesh...

Një sorrë, thonë,

Nga një degë lisi,

Mendermethanë

Me glasa i qëndisi!

ZGJIDHJA...

Në ankand:

Dy drejtorë,

Disa mësues,

E profesorë...

Oh, sa shumë

Ankandi zgjati

Asnjë ofertë,

Për ta nuk pati

Absurd i madh

Thanë të tjerë

Pse askush sot

Nuk do “vlerë”

Dikush qeshi

Me zë të vogël

Askush s’blen

Dushk për gogël

Doli papritur

Njëri n’katund,

Një propozim

E dha në fund...

Ideja, thonë,

Ishte e paparë:

-Vrik të kthehen,

N’klasë të parë.

HEROI

Kur e shikon

Mamin Heroi

Seç gurgullon

Sikur ujë kroi

Sytë i ndrisin

Sikur dy diej:

-Dëgjo, mami,

Shiko këndej.

I thashë gjyshit

Qe, unë u rrita

Tash me mua,

Të kalon dita!

Gjyshi me të

Fort po kënaqet

Mezi po pret

T’ia puth faqet.

Oh, me Heroin

Vjen edhe liria,

Gëzohet gjyshi,

Shndrit shtëpia.

TUTA, TUTA...

Beni po mburret: E bëj tmerrin!

N’oborr turret, s’e ndal sherrin.

Herë me shpatë, herë me shtiza

Luftë të gjatë, ka nisur me miza.

Pulës me lara, përballë kur i del,

Krahët përpara, i hap si një gjel

Si atlet pastaj, ia dha një vrapi,

E zu maçokun, për veshë e kapi

Fjalët e gjyshit: A je or n’mend?

Te koka e Benit, nuk zunë vend.

Oh, dhe këlyshin, mirë e lodhi,

Si duket bishtin, fort ia drodhi...

Tepër qenushi, klithi nga sikleti,

E me kthetra, pak e përshëndeti

Ben trimi, mori frikë nga këlyshi

Me lot n’faqe vjen vrap te gjyshi

E ngucë gjyshi, i lëshon batuta:

-Ah, tuta, tuta, ha dardha t’buta!

DIKUSHI...

Nëse do të jesh dikushi,

Bëje mendjen-vile rrushi

Mëso fort - lëri dokrrat,

Për çdo ditë rriti kokrrat!

Kur kokrrat mirë t’piqen

Ato prej viles vetë hiqen.

Në zjarr zemre bëhen verë

Përjetë ato do t’kenë vlerë

Se për verën që moti dihet

Nuk vjetrohet-po përt’rihet.

Pastaj mbushi mijëra gota

Verën tënde ta shijojë bota.

Nëse deh me këtë v(l)erë

Je dikushi-dimër dhe verë.

E nëse s’do të jesh dikushi,

Bëhu, pra, njëfarë babushi...

-Cili, në jetë, është babush?

-Ai që s’i ka tri kokrra rrush!

TEMA...

Hapi Beni një shitore,

Jo për t’shitur akullore!

Nuk shet djathë e as ve

Po shet Beni vetëm ide...

Mbi tavolinë-plot letra

Me ide t’reja e të vjetra

Një ide gjyshi i pari bleu

Po fleta bardh-s’i pëlqeu

-Këtë ide s’e marr vesh

E paske bërë përshesh...

Fleta bardh-ide e thatë,

Kot fare i dhashë paratë

Lodhe gjysh pakëz kokën

Ose pyete më mirë loken

Syzet gjyshja sapo i vuri

Iu skuq fytyra si purpuri.

-Merre letrën e rri rehat,

Kjo gjë fare s’do debat...

Ide gjeniale ore burrë:

Temë për doktoraturë...

FESTA...

Mijëra njerëz në protestë,

Dikush qeshi: qenka festë...

Ushtoi njerëzia: duam punë!

Krejt sheshi u mbush furtunë.

Bërtet bujku: e duam farën!

Plot grurë ta mbushim arën.

Aty minatorët me helmeta:

-Pa punë fare na shkoi jeta...

Edhe pleqtë shkopat i tundin

-Deri kur po na hani mundin?

U bënë tok fusha e kreshta,

-U tha rrushi nëpër vreshta!

Mllef të madh nxori rinia,

-Nuk na duhet kështu liria?

Çlirimtarët lëshojnë jehonë:

-Vallë ku mbeti lufta jonë...?

Aty dikur dhe hajnat dolën

Por krejt ndryshe ata folën...

Fytyrëfshehur si n’karneval

Protestuesve u thanë: ndal!

-Kush ju ka faj, që s’keni fat,

Ne po kemi punë-ditë e natë.

-Urra, sheshit, ushtoi njerëzia

Sa shpejt u zgjidh papunësia...

I madh e i vogël gjetën punë

Ua thyen maskat me bastunë!

Në fund, thonë, kjo protestë

Vërtet u kthye në një festë...

DEBATI...

Ndodhi një herë në një vend,

Një seancë fëmijësh n’kuvend.

Kryesuesi nisi me fjalë t’mira

Rendi i ditës: njëqind dëshira.

Pa leje fjalën e mori njëri krah

Me lapsa në dorë u nisën dikah.

Pa marrë leje edhe krahu tjetër

Bardh si bora dorëzuan një letër

Në mes të sallës, u ngrit njëri,

Krejt si krrokamë, seç i doli zëri

Me vrull dikush u turr në debat,

Një kollë e keqe nuk e la rehat.

Në fund u ngrit, njëri sa grima,

Bëri debat, sall me fishkëllima.

E një kaçurrele tha hiç pa frikë:

-Boll u bë debati-duam muzikë!

Kryesuesi në rend e vuri violinën

Oh, zëri i saj e ngriti adrenalinën...

I harruan shpejt brenga dhe halle

E lanë debatin nisën këngë e valle

Lajmi gjithkah u dha përmes telit:

-Seanca e fëmijëve - sipas modelit.

FRIKACAKËT

Ditën jam urtak

E natën jam trim

S’më frikon terri

Më ndrit ylli im...

Me shtratin-anije

Detit i bie përmes

(Dihet në ëndrra)

Deri në mëngjes...

Njësoj dhe motra

Krejt m’ka ngjarë,

Në dhomën tjetër

Si trime e paparë...

Gjithfarë ëndrra

Kokën ia bluajnë,

Dert s’e ka aspak

Syrin s’ia luajnë...

Gjyshi me gjyshen

Secili ka një shtrat

Nuk rrinë fort larg

Por jo dhe aq ngat...

Kohëve të fundit

Ata u bënë trima

S’po i frikon nata

Shiu as vetëtima...

Veç babi e mami

Ata fort po tuten

Tok në një shtrat

Natën po struken...

DASHURIA

Kur t’i terron sytë

Në jetë dashuria,

Rrathë dhe katrorë

Të duken sikur vija

Ah thonë dashuria

Është fort e zonja

Shpesh t’i përzien

Numra e shkronja

Ndodh ndonjëherë

Kur përpara t’fshin,

Çdo kodër me lule

Të duket rrafshinë

Në jetë ka ngjarë

Jo vetëm një herë

Del pelin e hidhur

Kur ti e do sheqer.

Moti një vërejtje

Jeta e bën me dije

Dashuri e urrejtje,

I ndan veç një fije

Sigurisht këto fjalë

S’do t’i marr t’kota,

Po pa dashuri, vallë

Çka na duhet bota?

Andaj me padurim

Po pres të rritem,

Në magjinë e saj,

Thellë do t’zhytem.

DHURATA...

Një qytetar, i cili jetonte në Saraj,

T’i shiste n’treg, nxori tre papagaj.

Ia behu një njeri, zotëri me kollare,

Kur i pa papagajt, ah u mahnit fare

Nga dëshira, iu rrëqethen qimet,

Shkurt pronarit: sa i kanë çmimet?

-I pari, i tha, njëqind lekë për besë

Se e di Iliadën me pikë e me presë...

Të dytin për dyqind, shkurt e blen

Se përveç Iliadës, e di dhe Odisenë!

Treqind lekë fiks, çmimin e ka i treti

Papagall më të zoti, s’ka krejt qyteti...

-Çarë di ky, pyeti njeriu me kollare?

-Është shefi i tyre-nuk di asgjë fare.

-Merri lekët, tha, këtë të tretin dua,

Shefit tim dhuratë-s’është për mua!

BISHTI...

Fjalë e urtë e ditur

Dardha-bishtin prapa

-Ore, a ka të ngjitur,

Apo larg me hapa...?

-Atë bishtin e parë

Moti ia kanë prerë

Atëherë kur ra borë

Fërfëllizë dhe erë...

Borë tjetër kur reshi

Erdhi prapë e trisht,

Dikush kap për veshi:

-Ku bën ti pa bisht...?

Tjetër bisht sërish,

Shpejt asaj i ngjiti!

Oh, dardhë e brishtë

Këtë kurrë s’e priti.

Mori frikë në jetë

Dardha po dridhet,

Fati i saj i shkretë,

Për bishti po lidhet.

Molla plot mërzi

Foli një paradite:

-Çka vjen n’kojshi

Në shtëpi-prite...!

TRENI...

Xha Ibishi, tre djemtë i ka në kurbet

Me ta në telefon bukur shpesh flet...

Sivjet u gëzua, zemra iu bë sa një det

Në shtëpi me djemtë Festën po e pret

Të parin e pyeti: bir me çka do t’vish?

-Do të vij me veturë, një tip micubish!

Për këso veture, xha Ibishi s’ka haber

Po me rëndësi djali të vinte këtë herë.

Me të dytin kur foli, herët një mëngjes,

I tha se do t’vinte me makinë mercedes

I qeshi fytyra plakut, si fytyrë fëmije:

-Ah, tha, mercedesi, është sikur anije!

Të tretin e pyeti: Ti bir, me çka po vjen?

-Kësaj radhe babë, unë do t’vij me tren!

U mendua pastaj plaku, me vete po flet

-Punë na paska nxjerrë, ky tren adalet...

Nuk e lodhi kokën, xha Ibishi i shkretë

I lumtur në telefon i tha djalit të tretë:

-Vërtet oborrin, bir, nuk e kemi t’madh,

Po, e parkojmë trenin poshtë në livadh.

NCUK E NCUK...

Ishte zgjuar babi që me natë

N’kopsht punonte me lopatë

Vapë e madhe, muaji gusht,

I piknin djersët sa një grusht

Unë dy gurë nuk i lija n’vend

Desh e lashë babin pa mend!

U nis drejt meje si një skifter

Unë i thashë: kjo s’është fer!

-Pse s’është fer more picimul

Unë këtu mbill - ti atje shkul!

-Lehtë e ke punën me një çun

Tregohu trim tash tjetërkund!

Po vinte mami, me një kafe,

Nisi babi, krejt, do tjera llafe!

Babi me mamin ncuk e ncuk...

Unë punën time-shkel e nduk!

MARTESA…

-Babi, a m’tregon diçka drejt

A është martesa e shtrenjtë?

-Nëse e ke fjalën veç për para,

Kjo varet xhepin kush sa e ka.

Nëse ndryshe mund të thuhet

Për martesën gjithnjë paguhet.

-Oh, edhe ti babi e bëre namin

Pse, ende paguan për mamin?

-Martesa, bir, është si shkolla

Ajo nuk kërkon vetëm të holla!

Obligime të tjera dalin shpesh

Kur të martohesh e merr vesh.

-Kaq e vështirë qenka martesa

Kurrë s’do t’martohem qebesa!

-Ngadalë, mos u ngut more bir,

Se martesa është edhe e mirë…

ROBOTI...

Diku në qytet, vendosën një robot,

Ti i bën pyetje-ai përgjigjen ta thotë!

Pyet njeriu i parë: Ku e kam gruan?

-Këtu afër teje - me vajzën po luan...

Vërtet në mes sheshi, nënë e bijë,

Me balonë po luanin, krejt afër tij...

Njeriu i dytë i tha: Ku e kam djalin?

-Ka dalë në livadh po e shalon kalin...

Edhe ky në telefon me djalin kur foli

Përgjigja e robotit e saktë sërish doli...

-Ku e kam babanë?- e pyet një i tretë

-Baba yt moti, paska ndërruar jetë!

I ra grusht robotit: A je mirë ç’po thua

Baba i vdekur? Ai qe ku është me mua.

-Dituria jote o robot, qenka krejt pus,

Ta paska bluar ‘trurin’ keq një virus...

Pa pikë fytyre roboti, ia flet një fjalë:

-Pyete pak nënën, mos u ngut o djalë!

LAKMIA...

Sa herë s’e zgjidh një detyrë mirë

T’i shpëtoj gazepit e kam vështirë

Lëre që fytyra më shkon te shokët

Po dhe mësuesi m’i “ndreq” flokët.

Copë e grimë kur e thyej një gotë

Të shpëtoj lehtë-kjo është e kotë,

I madh e i vogël e marrin mundin

Flokëve pluhurin seç ma shkundin

Një çupe n’klasë kur ia bëj me sy

Ajo vrapon tek unë, pa një pa dy

Për muri të klasës më zë ngushtë

Me flokët e mia mbush një grusht

Shpesh me top kur lozim n’fushë

Ndodh një tjetër e kap për gushë

Natyrisht dhe ai tregon kulturën

Bukur mirë ma dredhon frizurën!

Kur e marr ngrykë motrën e vogël

Dhe ajo bën lojë me flokët e mia,

Sytë më dalin jashtë sa një gogël,

Nga piskama ime dridhet shtëpia

...Një ditë fort e pata mëri veten

E shikoj gjyshin-ai lexon gazetën,

Një fije floku nuk ia pashë n’kokë

Sa shumë e pata lakmi, o, shokë...

VIRUSËT…

-O, bobo plakushi

Rri veç n’internet

Botës i ra mësyshi

Fundi po na prêt…

Fjalët sikur furtunë

Gjyshit n’krye i ranë

-Oh, ç’na doli punë

Gjyshe bëre belanë…

Po gjyshi fort i qetë

Nuk e prishi surratin

E lëshoi një raketë...

E dridhi dhe shtratin

I hapëm tri dritare

E hapëm dhe derën

-O, njeri, dalsh fare,

E prishe atmosferën

U nervikos gjyshja,

Ashpër nisi debatin

E gjyshi në internet

Nuk e ndali “chat”-in

-Uh, tha,atmosferën

Dert e ka ndokush?

Ç’t’i bëj kompjuterit

Me virus u mbush...

FLOKËT...

E pyet nipi gjyshin në vesh:

-A quhen edhe flokët lesh?

Qesh gjyshi me gjithë zemër

I quan ato me tjetër emër...

-Flokët, nip, janë bari i kokës

Janë sikur livadhi sipër tokës

Nipi, pyetje tjetër, bën sërish:

-Pse dikush flokët i ka si plish?

-Flokët janë sikur degët e lisit

Varet ku rriten-prej mjedisit...

Nuk e zë nipin vendi-vend:

-Flokët, gjysh, a kanë mend?

Përgjigjet gjyshi si vërdallë:

-Flokë t’mençura-pak si rrallë!

Se t’mençurat s’rrinë n’kokë

Sikur gjethet bien në tokë...

E kuptova gjysh këtë gallatë:

-S’rritet floku n’kokë të thatë!

Kënaqet nipi kur bën hoka,

E gjyshit fort i vizëllon koka!

AS PULA, AS VEJA...

Sa e vjetër është ideja:

-E para pula, apo veja?

Plot fjalë dhe teorema

Po nuk u zgjidh dilema

Një natë diku në fshat

Në një kotec u bë debat

Po krenohej pulë Lara:

-Dihet: pula ish e para!

Zogu i vogël ciu me gojë:

-A bën unë t’hyj në lojë?

-Pse bre nënë ashtu fole

M’thuaj, pra,ti nga dole?

Befas pula u zu ngusht

Për pak i ra zogut grusht...

Filloi Lara sërish debatin

-Ka-ka-ka, e lodhi fshatin

Dikur flatrat i rrahu gjeli

Pulës në fyt fjala i ngeli!

-Pse e lodhni kokën kot,

Kjo gjë dihet jetë e mot!

Punë e kryer, o t’shkretë

I pari gjeli -në këtë jetë!.

DEBAT PLEQSH...

Në një stol në mes sheshi

Debat pleqsh të zë veshi:

-Dikur thuhej: avash-avash

Qengji rritet bëhet dash

-Te ne ndodhi tjetër mesele

Qengjat tanë u bënë dele...

-Delet që ndahen nga tufa

I përlan ujku, tha xha Cufa

-Ndryshe tash, tha Marashi

Delen tona i hëngri dashi...

-Çka po flet ore, a je mirë,

U bë ujku dash me brirë...?

-Jo, ore, është ujku i vjetër

Vetëm gëzofin e ka tjetër!

-Po ku mbetën gjuetarët,

A kujtohen pak për t’parët?

-Për të parët? S’u ha palla!

Në gjah dalin me pushkalla.

E vërteta dhe më e hidhur:

Me pushkalla e duarlidhur...

-Të gjithë e dinë t’vërtetën

A s’e lidhën këta vetveten?.

-Ai që veten njëherë e lidh...

Askush në botë nuk e zgjidh!

Epilog pleqsh në mes sheshi:

-Me nder nesh: U përzi leshi!

PORTRETI...

Lapsin, ngjyrat edhe fletën

Në një sprovë e vura veten

S’më tha kush, desha vet

T’i bëja babës një portret

Mbahu, thashë, lum ti djali

M’u duk vetja njësoj si Dali...

Ai në oborr rrinte nën hije

Unë nisa tinëz vijë pas vije

Sytë e kaltër sikur uji i Drinit

Mustaqet krejt si t’Çaplinit

Faqet trash sikur tuli i bukës

Kësulën bardh si maja e Sukës...

Hundën kërryl sikur kërrabë

Kreshpëruar si një shkabë...

E mbusha portretin karakter

Vrap te mami - menjëherë...

E shikoi mami me bisht syri!

-Fol, i thashë, ta hajë i biri...

-Hiqmu qafe, tha, ore dreq

Ku është baba kaq i keq...?

FAJTORI...

Babi në kokë pak me gisht:

-Më ke marrë inat, seriozisht!

Unë them: ditë, ti thua: natë

Unë rri i qetë, ti bën shamatë

Unë ec poshtë-ti ec përpjetë

Si ta plakim bashkë një jetë?

Unë t’jap dritë, ti kërkon terr

Pse mes nesh gjithë ky sherr.

Po s’e hoqe zanatin e vjetër

Më mirë gjeje një babi tjetër!

Oh, sa u bëra si qengj i butë

Papritmas babit i vluan trutë...

Më bërtiti fort me sëkëlldi:

-Pse më ke marrë kaq mëri?

Befas si trim përballë i dola,

Më në fund një fjalë ia fola:

-Pse t’kam mëri, ti e di vet,

Përditë babin po ma “vret”!

Këtë mësim të rrallë kur e mori

E kuptoi babi kush është fajtori

Pastaj në kokë e vuri gishtin:

-Edhe unë,tha, ia nxora bishtin!

Me lot në faqe m’i puthi sytë

Dhe u përqafuam fort të dytë...

PINOKU...

Jo rrallë mami bërtet:

-Ti veç përralla po flet!

Edhe babi para një jave:

-Oh, me përralla m’thave!

Daja m’tha para një dite:

-Me përralla më mërzite!

Shpesh thotë edhe halla:

-Na ngopi ky me përralla!

Sot m’tha një shoqe klase:

-Me përralla seç më plase!

Rrugës dëgjova një fjalë:

-Përralla të rras ky djalë!

Kjo punë-shkurt e shqip:

-Na lodhe rrena more tip!

I them gjyshit: dëgjo Pinok,

Unë të paskam edhe shok...

DARDHË ME BISHT...

Një natë i dhashë liri vetit:

Shëtita valëve të internetit

Zateta një mike nga Australia

Veshur si zebër krejt vija-vija

Në Facebook i bëra kërkesë

Mik më pranoi - pa vonesë

Më tha mami: bir a je n’veti?

Ku po shkon atje-përtej deti

Ç’po thua mami, po flet seri

Jam këtu afër te kompjuteri...

Me miken n’fillim si zakonisht

Bëmë bisedë krejt miqësisht...

Por ngadalë ndërroi politika

Nisën disa zemra me tri pika...

Puthje të zjarrta merr e jep

E vumë Facebookun n’gazep

Një ditë shoqja nga Australia

Nisi tek unë mesazhe t’këqia!

U habita fort, them seriozisht

M’doli mikja dardhë me bisht

I thashë mamit prej sikletit...

Kjo është e “mira” e internetit

Shoqja e dashur më del shok;

Dhe vrap i bëra pastaj “block”.

GOSTI E PAPARË...

Në tavolinë vezë me gjizë,

Rreth e rrotull vjen një mizë.

Nervoz Beni, sa s’i del flaka,

Desh e mbyti me shuplaka.

Kjo strategji, krejt e gabuar,

A zihet miza, vallë, me duar?

E merr pastaj edhe një gazetë

E ndjek mizën poshtë-përpjetë.

Fshihet miza diku në një skaj

Sapo nis Beni, kthehet pastaj.

Ndalet djaloshi, veten mbledh

Sprej për miza në dhomë hedh!

Bëhet dhoma mjegull fare;

Ikën miza n’mënyrë tinëzare!

E pyesin shoqet për gostinë

Gënjen miza krejt Mizërinë...

-Nuk mbaj mend këso pritje,

Në fillim shumë duartrokitje!

Sa fort mandej më gostitën,

Oh, me pahitëse më pahitën...

Kur më thanë: Udha e mbarë!

Krejt n’parfum më kanë larë...

NDIQE ËNDRRËN...

Kur je fëmijë fare i vogël

Ti në gjumë përpëlitesh

E sheh veten si një gogël

Ëndërron se do t’rritesh...

E do t’bëhesh si Tarzani

Me muskuj t’fortë-çelik

Kudo që vete bëhet nami

Tmerr i zi për çdo armik...

Kur të rritesh më i madh

Ëndërron krejt ndryshe

Trëndafila sheh n’livadh;

Qiellit plot dallëndyshe!

Tek shihesh në pasqyrë

I thua vetes -Don Zhuan

Gjaku të gufon në fytyrë

Ëndrra befas të pushton

Jeta ecën vrap me hapa

Edhe ëndrrat -me jetën,

Kur ato të ndjekin prapa

Ti ndiqe atë të vërtetën!

Ëndrrën me yll në ballë

Po e gjete, mos u tund!

Sikur Princi në përrallë,

Ndiqe fort deri në fund...

EPITETET...

Beni i vogël arrakat

E çon peshë një pallat...

Nga agu deri në terr

Epitete përditë merr...

-Banjën kush e fëlliqi?

-Si zakonisht - Ben Viçi!

-Shporetin kush e ndali?

-Dihet mirë - Ben Kali.!

-Tavolinën e përmbyti?

-Kush tjetër- Ben Shyti!

-E derën kush e hapi?

-Sigurisht - Ben Cjapi!

-Lulen kush e nduku?

-Mos pyet- Ben Minuku!

-Çorapët kush i nxori?

-Mjeshtri - Ben Maçorri!

Nuk i lënë vend kurrkah

Vetëm gjyshi i del krah...

-U ngop Beni me epitete

Më mirë mbani për vete!

VITI I RI DHE VITI I VJETËR

Njëherë në fund të vitit, në mesnatë,

Viti i Ri e Viti i Vjetër bënë shamatë.

Histori e keqe, thonë, është kjo punë,

Për orën në mesnatë mes vete u zunë.

I Vjetri: urra u bë ora dymbëdhjetë...!

I Riu: është ora zero-zero ore i shkretë!

Uh, në kupë të qiellit ngritën poteren,

Për pak nuk e prishën krejt atmosferën.

U zunë pastaj mes vete flokë për flokë,

Deri sa u plandosën fort, të dy përtokë.

Babadimri plak, i kapi shpejt për veshi,

Në mes të qytetit - dajak mirë i ngjeshi.

Pastaj i zbutën fjalët, thonë, prej tutës,

E u morën vesh në bazë të Kushtetutës!

Në mënyrë “solemne” u bart pushteti!

Dhe me fishekzjarrë u ndrit krejt qyteti...

FSHATARI e GOMARI…

Një fshatar pati një gomar

Me të shkonte në pazar…

Kur pëlliste gomarshkreti

N’siklet ishte krejt qyteti!

Oh, sa krenohej fshatari

Askush s’ka kësi gomari!

E shpotiste një tregtar:

-Bëja patkonjtë – qelibar.

Një ditë krejt befasisht

Gomari zbardhi dhëmbët

Kur e pa fshatari - u ligsht

Gati e lëshuan këmbët…

Për gomarin fort u mërzit

Sytë s’iu terën për disa ditë.

Për ngushëllime rend vijnë

Dhe ia heqin pak mërzinë...

Eh, një ditë pa gojë mbeti

Kur në fshat kishin mësyrë

Nja tre tregtarë nga qyteti

Për t’i “hequr” pak mynxyrë!

Përnjëherë e hapën gojën

Dhe me tallje nisën lojën:

-Mos u mërzit, është e kotë

Shpejt e gjen në atë botë…

Ua kthen i qetë fshatari:

-Më s’do të mërzitëm hiq

Se krenar më bën gomari

Që ka pasur të tillë miq!

JETË, O JETË

Gjyshi shtrirë në shtrat

Veç mendimet i ka ngat

E ka harruar krejt veten

Kur e kthen prapa jetën...

I del përballë si arushë

Zihet gushë për gushë

Lufta e Tretë Botërore

Bëhet lart në bregore...

Pastaj si ujk ndesh i del

Fshehur thellë në zabel

Me ujkëziun kacafytet

Derisa fort të djersitet...

I del jeta sikur një skile

Leshbutë e përplot hile

-Po ti bishtin e ke t’gjatë!

Ofshan gjyshi i ngratë...

Herë ofshan, herë flet

Kur i del jeta si një det

E hedh fort cep më cep,

Shumë i merr e pak i jep

Ah jetë e poshtër jetë

Ti je shtrigë e vërtetë

Bëhu pak më e butë

Se m’i dogje edhe trutë

I thelluar gjyshi i vjetër

Befas krejt bëhet tjetër

Kur e puth nipi në faqe:

-Oh jetë, ti më kënaqe!

PËRGJIGJET GJYSHI...

Një lopë larë kur kullot bar

Dhe i tremb mizat me bisht

Çka mendon për një lopar

Që e rrah shpesh mizorisht?

Kau i kuq me brirë të gjatë

Qafën varrë si mos më keq

Çka mendon për një truthatë

I cili zgjedhën kurrë s’ia heq

Një gomar krejt kurrizvrarë

Nga samari përmbi shpinë

Ç’mendim ka për një pronar

I cili jetën shpesh ia nxinë...

Një kalë, gojën krejt shkumë

Nga pesha e rëndë e sikleti;

Kur s’mund të bëjë as gjumë

A thua ç’mendon vetmeveti?

Rrugës tek trupon një qen

Gurët në shpinë e godasin,

Ai këlthet fort si me refren.

Ç’mendim ka për dorasin?

Përgjigjet gjyshi si zakonisht

Fjalët e tij godasin në ballë

Kafshët mendojnë sigurisht:

-Disa njerëz janë gja e gjallë.

DIELLIT I AVITESH...

Kur e fillon një vjershë

Si të ngjitesh në bjeshkë

Te një krua pak ndalesh

Me një zog n’degë falesh...

Tutje sheh një drenushë

Ah sa dëshiron të jesh dre;

Si një qengj manar n’fushë

Lodron vargjeve plot hare...

I përqafon lisat në male

Rrënjëthellë e degëshumë

Fjalë e vargje hedhin valle

Sikur valët në një lumë...

Bjeshka ka edhe leqe

Një e vërtetë që dihet

Ty s’të gjen gjë e keqe

Muza pas teje fshihet...

N’deje vargjet të rrjedhin

Me to pushton dhe qiellin

Kalon brigje me një hap

Nuk të ndal asnjë satrap...

Oh, kur mbaron një vjershë

Bjeshkës i ngjitesh n’kreshtë

Deri te retë ngre një pallat

Diellit i avitesh më ngat...

KËTA E DRIDHIN TOKËN

Ah, ç’e bëra një shkrim

Për një politikan pa kokë

Thashë ta bëj hi e pluhur

E ta hedh fort përtokë...

Befas dhjetëra të tjerë

Lart i ngritën brirët

Ç’m’i kujtuan bajlozët

Ç’m’i kujtuan vampirët...

Një shkrim tjetër bëra

Për një hajn të përkryer

Thashë ta bëj copë e grimë

Ta lë këmbë e duar thyer...

Papritur një llavë e tërë

Dhëmbët i zgërdhinë

Ç’m’i kujtuan hienat

Ç’ma kujtuan ujqërinë...

Bëra një shkrim tjetër

Për një “trim” heshtak

Desha t’ia prish gjumin

Thashë ta ngjalli pak...

Tinëzisht para sysh

M’dolën dhjetëra skile:

-Heshtja e tyre ishte

Fund e krye me hile...

Vërtet fort u mërzita,

Ta thyej penën desha...

Befas thellë nga zemra

Me zë të lartë qesha...

Vargje për fëmijët

Më vërshuan kokën:

-Këta janë ardhmëria

Këta e dridhin tokën!

© xh.k.