User:Kkamon1

กมล กมลตระกูล

อดีต กรรมการนโยบาย องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย ( ThaiPBS)

อดีตผู้อำนวยการโครงการ สภาเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนาแห่งภูมิภาคเอเชีย (Asian Forum for Human Rights and Development-Forum-Asia)

การทำงานที่ผ่านมา

นักเขียนประจำในหนังสือพิมพ์ ประชาชาติ ธุรกิจ ( คอลัมน์ เดินคนละฟาก) อดีตคอลัมนิสต์ น.ส.พ. คม ชัด ลึก (ทุกวันพฤหัสฯ คอลัมน์ คิดทางขวาง) กรุงเทพธุรกิจ คอลัมน์ ภูมิคุ้มกันคอรัปชั่น อาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ( ABAC ) ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ประจำคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจ การพาณิชย์ และอุตสาหกรรม วุฒิสภา ( 2551) อนุกรรมาธิการพิจารณาและศึกษาการประกอบธุรกิจค้าปลีกค้าส่งในคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจ การพาณิชย์ และอุตสาหกรรม วุฒิสภา ( 2551) อนุกรรมการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน 1 อนุกรรมการคุ้มครองสิทธิในกระบวนการยุติธรรม อนุกรรมการชุดค้ามนุษย์ อนุกรรมการสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ อนุกรรมการปฏิบัติการด้านสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (2558)

กรรมการมูลนิธิศรีบูรพา กรรมการมูลนิธิเพ็ญศรี-รพีพร

เจ้าของและผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ ประชามติ ลอสแอนเจลิส ประธานมูลนิธิไทย-อเมริกัน บรรณาธิการมติชน ยูเอสเอดิชั่น ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์คณะกรรมาธิการ กรรมาธิการเศรษฐกิจ การพาณิชย์และอุตสาหกรรม วุฒิสภา ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์คณะกรรมาธิการการคลัง การธนาคารและ สถาบันการเงิน สภานิติ บัญญัติแห่งชาติ อนุกรรมาธิการ คณะอนุกรรมาธิการต่างประเทศ วุฒิสภา 2546 อนุกรรมการ ศึกษาและเสนอแนะมาตรการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดระบบการเงินของประเทศเพื่อเป็นการป้องกันการเกิดวิกฤติการณ์ทางเศรษฐกิจ (ศ.ป.ร. 3) สำนักนายกรัฐมนตรี 2546

กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย 2541-2543 1 ใน 48 ภูมิปัญญานักคิดไทย โครงการเฉลิมฉลอง 48 พรรษา สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 2546

อาจารย์ผู้บรรยายพิเศษที่ : สถาบันวิชาการทหารเรือชั้นสูง สถาบันพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA) มหาวิทยาลัย ABAC วิทยาลัยการปกครอง กรมการปกครอง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย คณะรัฐศาสตร์ (ภาคภาษาอังกฤษ) และ หลักสูตรปริญญาโท คณะเศรษฐศาสตร์ ภาควิชาเศรษฐศาสตร์การเมือง องค์กรพัฒนาเอกชน และ รับเชิญ ไปบรรยายและจัดการสัมมนาในต่างประเทศเป็นประจำ

ผลงานงานวิจัย โครงการวิจัย “หนังสือดี 100 เล่มในรอบศตวรรษที่คนไทยควรอ่าน” (2540) สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(ส.ก.ว.) โครงการวิจัยเรื่อง “วิกฤติเศรษฐกิจไทย : ผลกระทบจากการรับเงื่อนไข IMF และทางออกสำหรับประชาชน (2541) สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(ส.ก.ว.) และ ชุดโครงการวิจัย “สิทธิมนุษยชนไทยในสถานการณ์สากล” ศาสตราจารย์ เสน่ห์ จามริก เป็นประธานโครงการ (2544) งานวิจัย “การสร้างสันติภาพใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ในมุมมองของผู้ถูกผลกระทบ” คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ( 2550)

ผลงานด้านหนังสือ คู่มือโรบินฮูด ( พิมพ์ 8 ครั้ง 2523,2544), กึ๋น วอลล์สตรีท. ถนนชีวิต(รวมเรื่องสั้นนานาชาติ พิมพ์ 2 ครั้ง 2531,2538) IMF นักบุญ หรือ คนบาป(2541-2542, พิมพ์ 3 ครั้งในรอบ 3 เดือน), การครอบโลก พิมพ์ 2 ครั้ง ( 2542,2544 ) สงครามการเงิน : เมืองไทยเหลือแต่ชื่อ(2543) ทรราชย์การเงินโลก(2543) WTO ทรราชย์การค้าโลก (2543) ฉีกหน้าการองค์การค้าโลก    ( 2546) บริษัทฉ้อฉลกลโกงข้ามชาติ ( 2548) ส่องกล้องสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (2548, 2550) อย่าร้องให้ตามอาเจนตินา ( 2549) ไม่อยากเห็นเมืองไทยหายนะ (2550) สิทธิและทางรอดของลูกหนี้ : ลูกหนี้ไม่ใช่อาชญากร (2551) วิธีเก็งกำไร ระบบการเงินโลก (2552) สิทธิในชีวิต

บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ที่ไต้หวัน Expanded Concept of Human Rights and the Need for Human Rights Mechanism in Asia-Pacific, Building a New Vision for Asia-Pacific Democracy and Human Rights, Taipei 2003. บทความอีก 2000 ชิ้นทั้งภาษาไทย และภาษาอังกฤษ บางชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาสเปน เวียดนาม และเกาหลี ( ดูเพิ่มเติมใน Google )

ประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศ

1999	Guest speaker, Sixth ASEAN-ISIS COLLOQUIM ON HUMAN RIGHTS. Manila, Philippines.

1999  Lobbyist, 55th United Nations Commission on Human Rights. Geneva.

1999  Participant, Statistics, Development and Human Rights. Montreux, Switzerland. 2000	Guest speaker, Forum for Economics, Social and Cultural Rights Justiciability. Barcelona, Spain. Guest speaker, Asia-Pacific Seminar-workshop. Davao city, Philippines.

2002	Guest speaker, The 8th International Conference on Thai Studies. Nakhon Phanom, Thailand.

2002	Guest speaker, Regional Training on Economic, Social	 and Cultural Rights. Kuala Lumpur, Malaysia.

2002 Guest speaker, Building A New Vision for Asia-Pacific Democracy and Human Rights, Ministry of Foreign Affair. Taipei, Taiwan.

2002 Guest speaker, International Civil Society Forum. UNDP, Ulanbartar, Mongolia.

2002 Guest speaker, Towards a New Asia  Transnationalism & Northeast India. Centre for Northeast India, South and southeast Asia Studies( CENISEAS), Guwahati, Assam, India.

2004	Guest speaker, Impact of WTO to Agriculture, Human Rights and Development. Center of Agricultural Extension Volunteer(CAEV), FORUM-ASIA, Hanoi, Vietnam.

2004 	Participant, Asia-Pacific Conference on Trade: Contributing to Growth, Poverty Reduction and Human Development. UNDP, Third World Network and The North-South Institute. Penang, Malaysia.

2004  Participant,   2004 International NGO Strategic Partnership Forum. Minister of Foreign Affairs, Howard International House, Taipei

2005	Participant, Stakeholder Consultation: Promoting Rural Livelihood and Food Security. UNDP, Delhi, India.

2006	Participant, WTO at Cross-Roads? Experiences and Expectation around the Doha Agenda, Singapore 30-31 Octoberใ

2008 Participant, Pre-UNCTAD XII Civil Society Forum in Africa Hanoi, Vietnam, 6-7 March 2008

การศึกษา ประถมศึกษา โรงเรียนเซนต์หลุยส์ จังหวัดฉะเชิงเทรา มัธยมศึกษา โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก จังหวัด กรุงเทพฯ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์

•   University of California, San Diego (UCSD), Professional Certificate สาขา     Financial Management เทียบเท่าปริญญาโทของ Executive Program, Master of Science, Business Administration-M.S.B.A. สาขา Finance.

•   University of San Diego (USD),  Mini M.B.A.

•   San Diego State University, B.A., Economics.

•     Professional Broker, Training in the Series 7 Examination, General Securities Registered Representative and  Series 63-Blue Sky, required by NASD ( National Association of   Securities Dealer), Investment Training Institute Nash, Inc.

•    Diploma, National Human Rights Institutions at Work        CHRF,  Montreal, Canada.

•    Diploma, International Human Rights Training Programme        CHRF,  Montreal, Canada.

•    Certificate, United Nations Department, Foreign and Commonwealth Office., A Civilian/Military Planning Exercise in Complex Peace Support Operations.

สิทธิมนุษยชนคือสิทธิในปัจจัยดำรงชีพ กมล กมลตระกูล

สิทธิมนุษยชนคือ สิทธิในชีวิต สิทธิในชีวิต คือ  สิทธิในปัจจัยดำรงชีพ หรือสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมซึ่งเป็น  สิทธิมนุษยชนด้านที่สำคัญที่สุดในการดำรงอยู่ของมนุษย์  ดังนั้น สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม (ESCR) จึงเป็นสิทธิแม่หรือสิทธิหลักของสิทธิมนุษยชน ส่วนสิทธิอื่นๆเช่นสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองจึงเป็นสิทธิรองหรือสิทธิลูกแต่ถูกนำมาอ้างมากกว่า ทั้งนี้เพราะว่า หากขาดสิทธิในปัจจัยดำรงชีพ ชีวิตก็ดำรงอยู่ไม่ได้  เมื่อไม่มีชีวิต สิทธิพลเมืองและการเมืองก็ไม่ดำรงอยู่เช่นกัน สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ( Economic Social and Cultural Rights) เป็นกติการะหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชนที่องค์การสหประชาชาติให้การรับรองเป็นฉบับแรก ก่อน รับรองสิทธิทางพลเมืองและการเมือง ( Civil and Political Rights) ซึ่งเป็นการสะท้อนถึงความสำคัญของสิทธิเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง

สิทธิในชีวิต ในเบื้องต้นที่สุดหมายถึง การไม่ถูกทำร้ายร่างกาย จิตใจ  ความเชื่อ หรือ การประทุษร้ายทำลายชีวิต ซึ่งเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน และละเมิดกฎหมาย ของทุกสังคม   นี่คือ สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง แต่ สิ่งที่ทำให้ชีวิตดำรงอยู่ได้ คือ ปัจจัยในการดำรงชีวิต อันได้แก่ การมีอาชีพ หรือ มีงานทำโดยได้รับผลตอบแทนอย่างเป็นธรรม   สิทธิในปัจจัยการผลิตเช่น ที่ดิน น้ำสำหรับการชลประธาน ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง พื้นที่ประกอบอาชีพ  การมีที่อยู่อาศัย   การมีอาหารกินอย่างพอเพียง             การมี ยาและการได้รับรักษาพยาบาลเมื่อป่วย การมีภาวะในสภาพสิ่งแวดล้อมที่ดีมีสุขภาวะ     และมีโอกาสศึกษาเพื่อนำความรู้ไปประกอบวิชาชีพเพื่อหางานทำและได้เงินมาซื้อปัจจัยดำรงชีพ   คนที่ขาดหรือถูกจำกัด  ถูกละเมิด ถูกฉกฉวย หรือทำให้ทำให้ขาดปัจจัยดำรงชีพ จะกลายเป็นคนยากจน และสิทธิในชีวิตถูกละเมิดหรือขาดหายไป นี่คือ สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ความยากจน คือภาวะที่ขาดปัจจัยในการดำรงชีพ ซึ่งทำให้ชีวิตดำรงอยู่ไม่ได้ ความยากจนจึงเป็นภาวะที่สิทธิในชีวิตหรือ สิทธิมนุษยชนถูกคุกคาม ถูกฉกฉวย หรือถูก ละเมิด ทำให้หายไป ความยากจน เป็นทั้งต้นเหตุและผลลัพธ์ ของการถูกละเมิดสิทธิมนุษยชน หรือ สิทธิในชีวิต การถูกฉกฉวยปัจจัยการดำรงชีพ( งานหรือ ปัจจัยการผลิต ) ทำให้กลายเป็นคนจน เมื่อเป็นคนจน ก็เข้าไม่ถึงหรือไร้ปัจจัยการดำรงชีพ สิทธิมนุษยชน คือ สิทธิในชีวิต แต่ชีวิตจะดำรงอยู่ไม่ได้หากว่าขาดปัจจัยในกา รดำรงชีพ หากขาดสิ่งหนึ่ง อีกสิ่งหนึ่งจะสิ้นสุดไปด้วย ดังนั้น สิทธิมนุษยชนจึงมี 2 ด้าน เสมือนกับเหรียญ  ด้านที่หนึ่ง คือ สิทธิในชีวิต และอีกด้านหนึ่ง คือ สิทธิในปัจจัยดำรงชีพ  สองด้านนี้จะแยกออกจากกันไม่ได้ ขาดด้านหนึ่งอีกด้านหนึ่งก็ไม่อาจจะดำรงอยู่ได้  เมื่อใดที่มีการอ้างถึงสิทธิมนุษยชน จะต้องอ้างถึงทั้งสองด้านจึงจะสมบูรณ์  ”

ประเทศไทยให้สัตยบรรณกติการะหว่างประเทศด้านสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมเมื่อ 5 ธันวาคม 2542 (1999) ( International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. Adopted and opened for signature, ratification and accession by General Assembly resolution 2200A (XXI) of 16 December 1966 entry into force 3 January 1976, in accordance with article 27) เนื่องจากประเทศไทยให้สัตยบรรณกติการะหว่างประเทศฉบับนี้ รัฐบาลจึงมีพันธกรณีที่จะต้องเคารพสิทธิที่ระบุในกติกานี้ และดำเนินการเพื่อให้สิทธิเหล่านี้ได้รับเคารพ และไม่ถูกละเมิดในทุกหน่วยงานในสังคม สิทธิในปัจจัยการดำรงชีพ หรือสิทธิทางเศรษฐกิจ ได้รับการยืนยันและรับรองในกติการะหว่างประเทศฉบับนี้ว่าเป็นสิทธิมนุษยชน ดังนั้นความยากจน หรือ คนจน คือภาวะที่ปัจจัยดำรงชีพถูกสังคมละเมิดและฉกฉวยเอาไป ดังนั้น สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม (ESCR) จึงเป็นสิทธิแม่หรือสิทธิหลักของสิทธิมนุษยชน ส่วนสิทธิอื่นๆเช่นสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองจึงเป็นสิทธิรองหรือสิทธิลูก หรือสิทธิรอง แต่ถูกนำมาอ้างมากกว่า ทั้งนี้เพราะว่า หากขาดสิทธิปัจจัยดำรงชีพ ชีวิตก็ดำรงอยู่ไม่ได้  เมื่อไม่มีชีวิต สิทธิพลเมืองและการเมืองก็ไม่ดำรงอยู่เช่นกัน ความยากจน            คือภาวะขาดปัจจัยในการดำรงชีพ อันเนื่องมาจากการถูกละเมิดสิทธิทางเศรษฐกิจ  สิทธิมนุษยชน คือ สิทธิในการไม่ถูกทำให้เป็นคนจน โดยสรุป “ความหมายที่สั้นที่สุดของ สิทธิมนุษยชน คือ สิทธิในชีวิต สิทธิในชีวิตคือ สิทธิในปัจจัยการดำรงชีพ อันได้แก่ การมีอาชีพ หรือ มีงานทำที่ได้รับผลตอบแทนอย่างเป็นธรรม การมีที่อยู่อาศัย และสาธารณูปโภคที่เพียงพอมีราคาเหมาะสม   การมีอาหารกินอย่างพอเพียง   การมี ยาและการได้รับรักษาพยาบาลเมื่อป่วย    และมีโอกาสศึกษาเพื่อนำความรู้ไปประกอบวิชาชีพเพื่อหางานทำและได้เงินมาซื้อปัจจัยดำรงชีพ  ความยากจน คือภาวะที่ขาดปัจจัยในการดำรงชีพ ซึ่งทำให้ชีวิตดำรงอยู่ไม่ได้  ความยากจนจึงเป็นภาวะที่สิทธิในชีวิตหรือสิทธิมนุษยชนถูกคุกคาม หรือถูก ละเมิด เมื่อใดที่มีการอ้างถึงสิทธิมนุษยชน จะต้องอ้างถึงทั้งสองด้านจึงจะสมบูรณ์ เพราะว่า “ ความยากจนหรือการขาดปัจจัยดำรงชีวิต คือสาเหตุและผลลัพท์ของการถูกละเมิดสิทธิมนุษยชน”

ยุทธศาสตร์การปฏิรูปประเทศไทย เพื่อให้ประชาชนอยู่รอด กมล กมลตระกูล ในขณะที่รัฐบาลได้วาง Road map หรือแผนยุทธศาสตร์หลักในการปฏิรูปไว้แล้ว และแถลงว่ากำลังเดินไปได้ด้วยดี ในขณะเดียวกันภาคประชาชนจำนวนไม่น้อยกลับคิดต่าง และคาดหวังอยากจะให้มีการปฏิรูปที่ไม่ตรงกับ Road map ของรัฐบาล ประชาชนมองว่าแผนยุทธศาสตร์แห่งชาติในด้านเศรษฐกิจของรัฐอาจจะตอบสนองคนบางกลุ่ม แต่ไม่สนองตอบประชาชนทุกภาคส่วนที่เผชิญกับปัญหาค่าครองชีพในชีวิตประจำวันที่แพงทั้งแผ่นดิน ประชาชนอยากให้มีการปฏิรูประบบพลังงานทั้งหมดให้ความเป็นเจ้าของกลับมาเป็นของชาติ แต่มอบหมายหรือจัดจ้างให้มีการบริหารงานแบบภาคเอกชนที่มีความโปร่งใส มีประสิทธิภาพ ตรวจสอบได้ เพื่อนำรายได้เข้ารัฐ และมีนโยบายไม่ค้าเอากำไรสูงสุด เพื่อตอบแทนผู้ถือหุ้นอย่างในทุกวันนี้    ราคาพลังงานที่สูงเป็นต้นตอหลักของการทำให้ค่าครองชีพแพงทั้งแผ่นดิน ประชาชนต้องการเห็นการปฏิรูปการเมืองในกรอบใหม่ที่ไม่ย่ำเท้าอยู่กับที่ ไม่เป็นการพายเรือในอ่างอย่างที่เป็นมา 80 ปีแล้ว ระบบการเลือกตั้งฝ่ายบริหารทางตรงอาจจะไม่สมบูรณ์ ไม่ตอบโจทย์ทุกปัญหา ไม่สมบูรณ์ แต่อย่างน้อยก็ควรจะลองแล้วค่อยๆแก้ปัญหาที่เกิดตามมา เพราะว่า การเลือกตั้งในกรอบการเมืองเก่า การเลือกตั้ง ส.ส.มีการใช้เงินซื้อเสียงบวกกับระบบอิทธิพลในท้องถิ่นผสมกับระบบอุปถัมภ์ กลุ่มผลประโยชน์สามารถใช้เงินซื้อเสียงเพื่อก้าวสู่อำนาจมาตักตวงผลประโยชน์จากงบประมาณของรัฐ เมื่อกระบวนการในการได้รับการเลือกตั้งมาไม่บริสุทธิ์และใช้เงินเป็นหลัก มาบวกกับการที่รัฐธรรมนุญ(การเมืองเก่า) ที่กำหนดว่านายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีต้องมาจาก ส.ส. ดังนั้นการแย่งตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงที่มีงบประมาณมาก เพื่อถอนทุนจึงกลายเป็นโศกนาฎกรรมน้ำเน่าของการเมืองเก่าที่ฉายซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า การเลือกฝ่ายบริหารทั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่น ทางตรงจะช่วยลดการซื้อเสียงขายเสียง โดยนักการเมืองแบบเก่าที่มักมีประวัติที่ไม่สะอาด มีธุรกิจสีเทา ไม่สามารถเปิดเผยรายได้ว่าได้มาอย่างถูกกฎหมายและได้จ่ายภาษีครบถ้วนหรือไม่ แล้วนำเงินสีเทาเหล่านั้นมาซื้อคะแนนเสียง  แต่จะทำไม่ได้อีกต่อไป เพราะว่าต้องซื้อทั้งประเทศ จึงทำได้ยาก หากไม่มีการปฏิรูปใหญ่ทางการเมืองในวิธีการเลือกตั้งอย่าง 360 องศา เพื่อให้ได้รัฐบาลที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นผู้เลือกโดยไม่ต้องมีนายหน้าที่เป็นส.ส มาเป็นผู้จัดตั้งรัฐบาลแทน ก็จะไม่มีวันที่จะเกิดการปฏิรูปด้านอื่นๆอย่างมีสาระและแก่นสาร หลายๆประเทศหันมาใช้ระบอบประชาธิปไตยทางตรง (Direct democracy) เช่น แคนาดา และสวิสเซอร์แลนด์ รวมทั้งอเมริกาและยุโรป ประชาชนต้องการปฏิรูปการปราบปรามการคอรัปชั่นที่ไม่ซับซ้อนใช้เวลาเป็น 10 ปีกว่าจะจบคดีที่ศาลฎีกา ซึ่งข้าราชการหรือนักการเมืองที่คอรัปชั่นอาจจะเสียชีวิตไปก่อนคดีสิ้นสุด หรือมีเวลาถ่ายเท โยกย้ายทรัพย์สินออกไปยังต่างประเทศ จนรัฐตามเอาคืนไม่ได้ ระบบอเมริกันที่ให้อำนาจเต็มกับ IRS(Internal Revenue Service) ที่ทำงานเป็นอิสระและขึ้นต่อกระทรวงยุติธรรม โดยมีกฎกระทรวงว่า เงินหรือทรัพย์สินใดๆที่มีอยู่ หรือเพิ่มขึ้นต้องแจ้งในรายงานการเสียภาษีประจำปี หากไม่แจ้งแสดงว่าเป็นเงินทุจริต กรมสรรพากรมีอำนาจยึดหรือ ยัดทันทีจนกว่าจะพิสูจน์หรือมีหลักฐาน มีที่มาว่าถูกต้องและไดด้ชำระภาษีมาแล้ว หายยังก็ต้องชำระและจ่ายค่าปรับต่างหาก เป็นต้น Road map ของภาคประชาชนที่ต่างจากรัฐบาลมีดังต่อไปนี้ 1. ปฏิรูปกระบวนการเลือกตั้งผู้บริหารประเทศทางตรงทั้งระดับชาติและท้องถิ่น โดยการเลือกรัฐมนตรีรายกระทรวง ผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้กำกับการตำรวจท้องถิ่น และนายกรัฐมนตรีทางตรงโดยประชาชนทั้งประเทศ ห้ามพรรคการเมืองแต่ละพรรคส่งผู้สมัครเกิน 3 คน 2. ปฏิรูปการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นทั้งระบบ เช่น ระบบการจัดเก็บภาษีท้องถิ่น การใช้จ่ายงบประมาณ การจัดตั้งตำรวจท้องถิ่น การจัดการทรัพยากรธรรมชาติ ที่มีอยู่ในท้องถิ่น 3. ปฏิรูประบบภาษีรายได้ ภาษีที่ดิน และภาษีมรดก ให้เป็นระบบก้าวหน้าแบบกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น EU 4. ปฏิรูประบบการตรวจสอบทรัพย์สิน และยึดทรัพย์ที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องแบบระบบอเมริกันที่ให้อำนาจเต็มกับ IRS(Internal Revenue Service) ที่ทำงานเป็นอิสระและขึ้นต่อกระทรวงยุติธรรม 5. ปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมทั้งระบบ ปฏิรูปกฎหมายให้ชัดเจนกับระดับความร้ายแรงของความผิด เช่นคดี ยาเสพย์ คดีฆ่า ข่มขืน คดีครอบครองอาวุธร้ายแรง คดีคอรัปชั่น โดยกเลิกกฎหมายที่มีมานานและล้าหลังในการที่ผู้จำเลยสารภาพแล้วลดโทษกึ่งหนึ่ง และเรื่องการต้องโทษแล้วรอลงอาญา 6. ปฎิรูประบบพลังงาน ระบบคมนาคม การสาธารณูปโภค และสาธารณูปการกลับคืนมาเป็นของรัฐโดยให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการบริหาร การกำหนดราคาและการตรวจสอบ 7. ปฏิรูประบบการศึกษากลับคืนมาเป็นของรัฐ ยกเลิกหนี้เงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา และระบบการให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา แต่ใช้เงินรายได้จากด้านพลังงานมาอุดหนุนแทนแบบประเทศเวเนซูเอลลา 8. ปฏิรูปการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติกลับคืนมาเป็นของรัฐ 9. ปฏิรูปแนวนโยบายเศรษฐกิจที่ส่งเสริมและพึ่งการลงทุนจากบริษัทต่างชาติที่มาทำลายฐานทรัพยากร สร้างมลภาวะ รุกล้ำแย่งที่ดินจากภาคการเกษตร มาเป็นการพัฒนาแบบคู่ขนาน เน้นการพึ่งตนเอง การสร้างงาน อาชีพ ของชุมชนและท้องถิ่นให้อยู่ได้ตามสภาพความเป็นจริงของแต่ละท้องถิ่น ส่งเสริมการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พัฒนาควบคู่ไปกับการอนุรักษ์ แหล่งท่องเที่ยว ให้มีความเป็นสากล สะอาด  มีการดูแลความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวอย่างทั่วถึงและ มีประสิทธิภาพ 10. ปฏิรูปที่ดิน การถือครองที่ดิน การจัดโซนนิ่งแยกภาคเกษตรและอุตสาหกรรมออกจากกันอย่างชัดเจน จังหวัดเกษตรกรรมห้ามไม่ให้มีโรงงานอุตสาหกรรมที่สร้างมลภาวะ เมื่อเป็น Road map ของภาคประชาชน ประชาชนหรือพรรคการเมืองที่เห็นด้วยจึงมีหน้าที่ต้องหากลยุทธ์ในการผลักดันให้เกิดขึ้นให้ได้

พ.ร.บ. EEC ฆาตกรครัวของโลก/ สร้างสลัมของโลกแทนที่ กมล กมลตระกูล การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษทั่วประเทศอย่างไม่จัดไม่แยกระบบ Zoning ออกจากเขตลุ่มน้ำ เขตต้นน้ำ เขตเกษตรกรรรมที่เป็นเขตครัวของชาติและครัวของโลก โดยเน้นให้เป็นเขตอุตสาหกรรมและนิคมอุตสาหกรรมที่สร้างมลภาวะมาแทนที่ คือการสร้างความหายนะแก่ชาติในระยะยาว ตัวอย่างของการพัฒนาที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่และความเหมาะสมของคนไทยและประเทศไทย คือ เขต ภูมิภาค Provence-Alps ของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งมีเนื้อที่ 34,400 ตารางกิโลเมตร โดยอนุรักษ์และสงวนไว้ให้เป็นเขตเกษตรกรรม และการท่องเที่ยวเท่านั้น กลายเป็นครัวของฝรั่งเศสและของยุโรป ภูมิภาคนี้ สร้าง GDP สูงเป็นอันดับ 3 ของประเทศ หรือปีละ 6 แสนล้านบาท ( 18 Billions dollars)  รายได้ต่อหัวของประชากร ต่อหัว $ 37,121 หรือ 1.3 ล้านบาท รายได้และอาชีพส่วนใหญ่ของภูมิภาคนี้ คือ การท่องเที่ยวและการส่งออกสินค้าเกษตรกรรม เกษตรกรรมแปรรูป โดยเฉพาะไวน์ ที่มีชื่อเสียงและแพงที่สุดของโลกที่เรียกว่า 5 อรหันต์ ก็ผลิตจากภูมิภาคนี้ ประชากรร้อยละ 90.2 ประกอบอาชีพเป็น SME หรือเป็นผู้ประกอบการอิสระ เป็นเจ้าของไร่ เจ้าของโรงแรม ร้านค้า และร้านอาหาร ร้านขนม มีตลาดนัดมากมาย ทุกย่าน ทุกเขต ที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวและเป็นแหล่งกระจายสินค้าเกษตรและเกษตรแปรรูป ทุกประเภท เช่น ผัก ผลไม้ ใส้กรอก แฮม ขนม ของว่าง ของชำร่วย และเหล้า ไวน์ นับพันๆยี่ห้อ ภูมิภาคนี้ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากยุโรปและทั่วโลกมาเที่ยวมากเป็นอันดับ 2 รองจาก ปารีส ที่เป็นอันดับหนึ่ง คือปีละ 6 ล้านคน หรือ 25% ของนักท่องเที่ยวทั้งหมด นี่คือตัวอย่างของแผนพัฒนาไทยแลนด์ 4.0 ที่รัฐบาลควรนำมาเป็นแม่แบบไม่ใช่การพัฒนาแบบดึงนักลงทุนจากต่างชาติมาลงทุนด้านอุตสาหกรรม ที่สร้างมลภาวะ แย่งยึดที่ดินเกษตรกรทั้งทางตรงและทางอ้อมด้วยการใช้อำนาจรัฐ อำนาจกฎหมายและอำนาจเงิน ผลักดันแปรรูปเกษตรกรผู้มีอาชีพอิสระให้ล้มละลายกลายเป็นผู้อพยพ กลายเป็นลูกจ้างรายวันของนักลงทุนต่างชาติ ครอบครัวแตกสาแหรกขาด ภูมิภาคครัวของโลกมีกระจายอยู่ทั่วประเทศ เช่นภาคใต้ และภาคกลาง โดยเฉพาะย่านลุ่มน้ำบางปะกง ที่เป็นครัวของชาติอย่างแท้จริง คือเป็นแหล่งเลี้ยงและเพาะพันธุ์กุ้งส่งออกคิดเป็นร้อยละ 50 ของการส่งออกทั้งหมดของประเทศ เป็นแหล่งเลี้ยงปลากะพงขาวใหญ่ที่สุดของประเทศ มีป่าจากและป่าโกงกางและป่าชายเลนที่ใหญ่ที่สุดของประเทศที่ยังเหลืออยู่. ลุ่มน้ำบางปะกงนี้เป็นเขตน้ำกร่อยหรือ 2 น้ำ แบคทีเรียตาย วัชพืชตาย ผลผลิตส่วนใหญ่จึงปลอดสารพิษ ไม่ต้องใช้ยาฆ่าหญ้า สัตว์เลี้ยงน้ำ กุ้ง หอย ปูปลา ไม่ต้องใช้ยาปฏิชีวนะ ความเป็นครัวของชาติและครัวของโลกนี้กำลังถูก พ.ร.บ.เขตเศรษฐกิจพิเศษหรือ ที่เรียกกันสั้นๆว่า พ.ร.บ. อีอีซี้ คือ เกษตรกรและชาวบ้านในท้องถิ่นซี้แหงแก๋. พ.ร.บ.นี้ มีมาตราที่ให้อำนาจคณะกรรมการมีอำนาจมากกว่าศาลทุกศาล มีมาตราที่ขัดกับหลักการพื้นฐานของรัฐธรรมนูญหลายมาตรา ละเมิดสิทธิพื้นฐานของประชาชนในระบอบประชาธิปไตย การส่งเสริมให้มีเขตเศรษฐกิจพิเศษทั่วประเทศเพื่อดึงนักลงทุนจากต่างประเทศเข้ามาตั้งโรงงาน โดยมีการยกเว้นภาษีให้ 13 ปี บริษัทต่างชาติสามารถนำเข้าเครื่องจักรและวัตถุดิบเข้ามาโดยไม่ต้องจ่ายภาษี เมื่อผลิตสินค้าเสร็จก็เพื่อส่งออก เช่นรถยนต์หรือสินค้าอีเลกโทรนิกส์ ก็ไม่ต้องจ่ายภาษี แถมยังสามารถขอคืนภาษีมูลค่าเพิ่ม หรือ VAT กลับเข้ากระเป๋าอีก ประเทศไทยและประชาชนชนไทยจึงแต่เศษกระดูกที่เหลือจากแทะแล้ว เช่น เป็นลูกจ้างรายวันทำความสะอาดในโรงงานและสำนักงาน. และ กากพิษอุตสาหกรรม การจัดระบบ Zoning แยก ภูมิภาคอุตสาหกรรรมออกไปจาก ภูมิภาคเกษตรกรรมและการท่องเที่ยวเป็นเรื่องที่เร่งด่วนที่สุดที่ต้องดำเนินการก่อนความเป็นครัวของโลกของประเทศไทยจะถูกทำลายสิ้นสูญพันธ์ให้กลายเป็นประเทศสลัมของโลก

ผลกระทบจากการประกาศเขตที่ดินตาม พ.ร.บ. EEC

กมล กมลตระกูล หลักการของการวางแผนพัฒนาเศรษฐกิจและพัฒนาประเทศชาติต้องคำนึงถึง Stakeholders หรือผู้มีส่วนได้เสีย ทุกภาคส่วน อันได้แก่

1. ผลประโยชน์ ของชาติ ของ ส่วนรวมและสิ่งแวดล้อม

2. ประชาชนทุกภาคส่วน โดยเฉพาะ ประชาชนในแต่ละชุมชนและท้องที่

3. ชนชั้นกลางซึ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้น

4. ชนชั้นล่าง ลูกจ้าง พนักงาน เกษตรรายย่อย ผู้ประกอบการรายย่อย ( พ่อค้า แม่ค้า หาบเร่ แผงลอย รถเข็น ห้องแถว)

5. กลุ่มทุน เจ้าของที่ดินรายใหญ่ เจ้าของโรงงานอุตสาหกรรม

6. นักลงทุนต่างประเทศ

พ.ร.บ. EEC และการวางแผนพัฒนาประเทศ Roadmaps และ Thailand 4.0 ล้วนรองรับและคำนึงถึง 2 กลุ่มสุดท้าย คือ 5 และ 6

อีก 4 กลุ่มแรก เป็นผู้แบกรับภาระ และกลายเป็นเหยื่อของแผนการพัฒนาประเทศ

การใช้ตัวชี้วัด จีดีพี ที่เกิดจากการลงทุนและการส่งออกที่เม็ดเงินส่วนใหญ่ไหลออกนอกประเทศ และไม่ได้กลับเข้ามาเพิ่มกำลังซื้อของประชาชนในประเทศเพื่อช่วยผลักดันกงล้อเศรษฐกิจให้หมุนเวียนเพิ่มขึ้น 8 เท่าตามทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ จึงไม่เกิดขึ้น

โดยดูจากประชาชนส่วนใหญ่ขาดกำลังซื้อ สินค้าเกษตรทุกตัวราคาตกต่ำ พ่อค้าแม่ค้ามียอดขายตก และหนี้สินต่อครัวเรือนเพิ่มขึ้นทุกปีโดยมียอดรวม 12 ล้านๆบาท และเพิ่มขึ้นเป็นครัวเรือนละ  1.78 แสนบาท ในปี 2560

นี่คือผลลัพธ์ของการพัฒนาแบบหัวโตแต่ตัวลีบ แทนที่จะเป็นการพัฒนาแบบปิรามิดกลับหัว ที่คำนึงถึงผู้มีส่วนได้เสียทุกกลุ่ม แบบ Win- Win. คือ ชนชั้นกลางเติบโตขยายเพิ่ม ชนชั้นล่างและชนชั้นบนเล็กลงมากลายเป็นชนชั้นกลางด้วยระบบภาษีที่เก็บในอัตราก้าวหน้า และการวางแผนพัฒนาที่คำนึงถึงทุกภาคส่วน ไม่กระทบหรือรังแกภาคใดภาคหนึ่ง

ยุคฉันจึงมาหาความหมาย (รำลึกถึงเดือนตุลาคม 2516 และวาระครบหกรอบ 72 ปี ของวิทยากร เชียงกูล)

ผมเป็นคนพิมพ์หนังสือพ๊อกเก๊ตบุ๊ค เล่มนี้ “ฉันจึงมาหาความหมาย “ โดยสำนักพิมพ์ “หนังสือ” ในปี พ.ศ. 2515 ซึ่งผมร่วมกับเพื่อนรักอีกคนหนึ่งก่อตั้งขึ้นในขณะที่ผมยังเรียนอยู่ในปีที่ 2 คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เหตุผลที่ผมตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ ซึ่งกลายเป็นตำนานของยุคสมัยและมีบทบาททางความคิด และกระตุ้นมโนสำนึกของเยาวชนให้มองปัญหารอบตัวอย่าง Critical หรือแบบ กาลามสูตร มาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายทศวรรษต่อมา

เหตุผลที่ผมตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้เพราะได้ติดตามอ่านงานของ วิทยากร เชียงกูล ซึ่งผมเรียกว่าพี่ มาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย และประทับใจในข้อเขียนหลายๆชิ้นที่ช่วยให้มองโลกและสังคมรอบตัว รวมทั้งสังคมในรั้วของมหาวิทยาลัยอย่างตั้งคำถาม

พี่วิทยากรมีสไตล์การเขียนเชิงเสียดสี กระแนะกระแหนและท้ายทายให้คิดจึงน่าอ่าน

บทความและบทกวีรวมทั้งเรื่องแปลทั้งหมดพี่วิทยากรเป็นคนรวบรวมให้ ผมทำหน้าที่จัดรูปเล่ม และจัดจำหน่าย โดยมีเพื่อนสนิท ชื่อ ณรงค์ศักดิ์ พิพัฒน์ศิริศักดิ์ ซึ่งเรียนอยู่ที่ คณะสถาปัตยกรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นผู้ออกแบบปก และจัดรูปเล่ม โดยพิมพ์ที่โรงพิมพ์อักษรสัมพันธ์ หลังวัดบพิตรพิมุข ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักพิมพ์ “เคล็ดไทย” ของ อาจารย์ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ ปูชนียบุคคลที่ผมเคารพรักและนับถืออีกท่านหนึ่ง

หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกจำนวน 3000 เล่ม และขายดีมาก แต่ผมไม่มีโอกาสได้ตีพิมพ์ครั้งที่สอง เพราะลี้ภัยการเมืองไปอยู่ต่างประเทศ ต่อมาหนังสือเล่มนี้ได้มีการตีพิมพ์ซ้ำกว่า 20 ครั้ง

นอกจากตีพิมพ์หนังสือ ฉันจึงมาหาความหมายแล้ว สำนักพิมพ์หนังสือ ยังได้ตีพิมพ์ หนังสือ “ความเงียบ” ของ สุชาติ สวัสดิ์ศรี และ “ ศิลปะเพื่อชีวิต ศิลปะเพื่อประชาชน” ที่เขียนโดย จิตร ภูมิศักดิ์ หรือ ทีปกร และ หนังสือ “ภัยขาว” โดยใช้ชื่อสภาหน้าโดม เป็นผู้จัดพิมพ์   และตีพิมพ์ นิตยสาร  “ ววรรณกรรมเพื่อชีวิต” ออกเผยแพร่อีกด้วย

นอกจากพิมพ์หนังสือแล้ว พี่วิทยากร เชียงกูลยังได้ชักชวนผมเข้าเป็นกองบรรณาธิการของนิตยสาร “ชาวบ้าน” ของสมาคมเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งมี ดร. วารินทร์ วงศ์หาญเชาวน์ เป็น บรรณาธิการ  อาจารย์ ทวี หมื่นนิกร เป็นผู้ช่วย มีนักเขียนประจำ เช่น ดร. ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. ดร. ปราโมทย์ นาครทรรพ ดร. อภิชัย พันธเสน เป็นต้น และได้ตีพิมพ์จดหมาย จากนาย “เข้ม เย็นยิ่ง” ( ดร. ป๋วย อี๊งภากรณ์) ถึง ผู้ใหญ่บ้าน “ ทำนุ เกียรติก้อง” ( จอมพล ถนอม กิตติขจร) เรียกร้องให้คืนรัฐธรรมนูญให้กับประชาชนไทยและกลายเป็นชนวนนำไปสู่การเรียกร้องรัฐธรรมนูญ การจับกุมกลุ่มแจกใบปลิวเรียกร้องรัฐธรรมนูญในข้อหากบฏ และนำไปสู่เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

ยุคฉันจึงมาหาความหมาย คือ ยุค ที่ประวัติศาสตร์ต่างประเทศเรียกว่า Revolt Generation ซึ่งสถานีโทรทัศน์ DW ของประเทศเยอรมันนี และสถานีโทรทัศน์ NHK ของประเทศญี่ปุ่นได้ทำเป็นสารคดีที่น่าดูอย่างยิ่ง

ยุคนี้คือยุคที่เยาวชนคนหนุ่มสาวทั่วโลกทั้งในอเมริกา ยุโรป ญี่ปุ่น และประเทศอื่นๆลุกขึ้นมาต่อต้านองค์กรที่รักษาสถานภาพเดิม ( Establishments) อย่างเข้มข้น โดยการต่อต้านคัดค้านสงครามอธรรมในเวียดนามเป็นหัวข้อหลักหรือแก่นของการประท้วงและโยงไปถึงเรื่องความไม่เป็นธรรมในสังคมและระบอบการปกครองเก่าที่เป็นต้นตอ

ในวิกิพีเดียได้บันทึกถึงบทบาทของหนังสือเล่มนี้ ดังนี้

เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน หรือที่นิยมเรียกว่า ฉันจึงมาหาความหมาย เป็นกลอนที่มีชื่อเสียงชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็นข้อเขียนหนึ่งในหลายชิ้น ที่มีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของขบวนการนักศึกษา "หัวก้าวหน้า" ยุคก่อนและหลัง 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ซึ่งต่อมาได้พัฒนาไปสู่การเรียกร้องประชาธิปไตย ในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 และ 6 ตุลาคม 2519 เนื้อหาของกลอนสะท้อนความรู้สึกนึกคิดของนักศึกษาคนหนึ่ง ซึ่งตั้งคำถามเชิงเสียดสีเกี่ยวกับปรัชญาการศึกษาในมหาวิทยาลัย

วรรคทองที่ติดปากที่สุดของกลอนนี้[ใครกล่าว?] และเป็นที่มาของชื่อที่เป็นที่นิยม คือ วรรคที่ว่า:

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง ฉันจึง มาหา ความหมาย ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

เพลงเถื่อนแห่งสถาบันมีอิทธิพลต่อชีวิตผมอย่างมาก โดยเชื่อว่า การศึกษาในระบบ “สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว” ทำให้ผมต้องใช้เวลากว่า 20 ปี และมหาวิทยาลัย 6 แห่ง เพื่อให้ได้กระดาษแผ่นเดียวที่เรียกว่า “ใบปริญญาตรี”

Profile Kamol Kamoltrakul Email : kkamon1@gmail.com Career : Vice President, Rise of Rights Foundation. Member of the Board of Governors, Thai Public Broadcasting Services of Thailand. Lecturer, ABAC Visiting lecturer: Navy Academy Institution, NIDA, School of Governor, Academy of the Department of Interior, Assumption University, and Chulalongkorn University and guest speaker at International seminar in the U.S., EU, and Asia etc. Columnist : Prachachart Business Weekly Khom Chad Luke Daily Awards and Honours: Advisor to the Minister of Interior and Deputy of the Prime Minister, 1998-2001 Honorary Member of Journalist Council of Thailand Member of the Board of Sriburapa Foundation Member of the Board of Suwat Woradilok Foundation Chaiman of Selected Committee of Yearly Guest Speaker selection on October 14, Celebration. Member of the Sub-Commission of Human Rights Protection, The National Human Rights Commission of Thailand. Member of the Sub-Committee of Economic Committee of the parliament Member of the Sub-Committee of Foreign Affair, Senate. Member of the Sub-Committee of Economic Advisors on Economic Prevention,Ministry of Finance.

977-1980 Editor-in –Chief, Matichon daily newspaper-U.S. edition. 1981-1996 President (founder), Thai-American Foundation, U.S.A. Professional Experience : 1999 Speaker, Sixth ASEAN-ISIS COLLOQUIM ON HUMAN RIGHTS. Manila, Philippines. Lobbyist, 55th United Nations Commission on Human Rights. Geneva. Participant, Statistics, Development and Human Rights. Montreux, Switzerland. 2000 Speaker, Forum for Economics, Social and Cultural Rights Justiciability. Barcelona, Spain. Speaker, Asia-Pacific Seminar-workshop. Davao city, Philippines. 2002 Speaker, The 8th International Conference on Thai Studies. Nakhon Phanom, Thailand. 2002 Speaker, Regional Training on Economic, Social and Cultural Rights. Kuala Lumpur, Malaysia. Speaker, Building A New Vision for Asia-Pacific Democracy and Human Rights, Ministry of Foreign Affair. Taipei, Taiwan. Speaker, International Civil Society Forum. UNDP, Ulaanbaartar, Mongolia. Speaker, Towards a New Asia Transnationallism & Northeast India. Centre for Northeast India, South and southeast Asia Studies( CENISEAS), Guwahati, Assam, India. 2004 Speaker, Impact of WTO to Agriculture, Human Rights and Development. Center of Agricultureal Extension Volunteer(CAEV), FORUM-ASIA, Hanoi, Vietnam. 2004 Participant, Asia-Pacific Conference on Trade: Contributing to Growth, Poverty Reduction and Human Development. UNDP, Third World Network and The North-South Institute. Penang, Malaysia. 2004 Participant, 2004 International NGO Strategic Partnership Forum. Minister of Foreign Affairs, Howard International House, Taipei 2005 Participant, Stakeholder Consultation: Promoting Rural Livelihood and Food Security. UNDP, Delhi, India. 2010 Participant, Asia Media Summit. AIBD, Beijing Hotel, China

Publications and Research : Rights to life, 2015. National Human Rights Commission of Thailand. Next Thailand Crisis. 2007. Pro-Vission, Bangkok. Don’t Cry like Argentina. 2006. Matichon Publisher, Bangkok. Manual of Economic, Social and Cultural Rights. 2005.NHRC, Bangkok. Ethic of TNC. 2005. Bangkok: Ko Kid Duay Kon, Bangkok. Unmasking the WTO. 2003. Prapansan, Bangkok. WTO : The World Tyrant. 2000, 2nd ed.2002. Prapansan, Bangkok. Globalization of Finance. 2000. Prapansan, Bangkok. Globalization. 1997. Mingmit, Bangkok. Finance War.(1998). Mingmit, Bangkok. IMF : Saint or Satan. 1997. 4th Ed. 2000. Mingmit, Bangkok. Thanon Sheewit. 1995. 2nd.ed. Prapansarn, Bangkok. Over 2000 short articles published in various newspapers and magazines in Thailand and abroad. Research : Economic Crisis, the Conditionality of the IMF and the Alternatives.1998. Thai research Fund, Bangkok. The 100 Best Books of the Century. 1998. Thai research Fund, Bangkok. The Neo-Liberalism and Its Impact on Human Rights. (2000). Thai research Fund, Bangkok :. Underground Economy. (2003). Economic and Social Council of Thailand, Bangkok. EDUCATION : Post-Graduate Professional Certificate, Financial Management (Executive M.S.B.A. equivalence ). University of California, San Diego ( UCSD ), U.S.A. B. A. Economics San Diego State University ( SDSU ), U.S.A. Diploma, National Human Rights Institutions at Work CHRF, Montreal, Canada. Diploma, International Human Rights Training Programme,CHRF,Montreal, Canada.

Certificate, United Nations Department, Foreign and Commonwealth Office., A civilian/military planning exercise in complex Peace Support Cooperarive.

Rights-based Approach to Development : ESCR Protection to alleviate poverty through International Human Rights Treaties.

Kamol Kamoltrakul ​                                                                                                                                                ​  ​Globalization, free trade, investment and capital flow contribute to wealth to a few but poverty to the majority. Poverty is an unfortunate by product of human rights violation,  which are included : woman trafficking, child labor, migrant workers, internal displaced persons and violence against women etc. Poverty  prevents access to health, food, education, house and livelihood which the poor are entitle to these rights. ​ ​The most fundamental human rights according to the  International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, of 16 December 1966 and entry into force on 3 January 1976, in accordance with article 27, United Nations, is right to life. But people can’t survived without right to livelihood, right to foods,  right to health,  right to housing, and right to education, and right to an adequate standard of living. Right to livelihood and right to life are two sides of a coin. One is not exist without the others. Poverty deprives all those  rights, hence, is a  consequence of  human rights violation. ​Currently many organizations have shifted their focus to the macro economic policies, the role of non-state actors and TNCs that contribute to severe poverty among the vulnerable communities not wealth which was claimed. Poverty alleviation and fulfillment of basic needs must be integrated into a human rights approach to development. Poverty alleviation serves human rights, because poor people are normally excluded from their rights. Based on the framework of the report of the High Commissioner for Human Rights in response to resolution 2001/32 stated that: While there have been previous eras that have experienced globalization, the present era has certain distinctive features, including, although not limited to; advances in technology, in particular information and communications technology, cheaper and quicker transport, trade liberalization, the increase in financial flows and the growth in the size and power of corporations”(para.5) Therefore, the norms and standards of international human rights law have an important role in providing principles for globalization ( para. 8) ) to comply with International Human rights Treaties in general and to the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights in particular. It is important to have relevant tools,  strategies, indicators which could be used to monitor all actors in this era of globalization, particularly with regards to the conduct of TNCs, IFIs, WTO, World Bank, ADB, JICA, the International Monetary Fund (IMF) and the Transnational corporations in order to ensure that they comply with international human rights treaties. Though many indicators have been developed in the past 20 years, most of them focus solely on assessing the enjoyment of rights and the obligations of the state to respect, protect and fulfill these rights. In this era of globalization, trade, and investment liberalization, the role of the state in this process is not only that of negotiators of trade law and setters of trade policy, but also as primary duty bearers for the implementation of human rights, and the constant examination of the impact of trade, investment and capital flow liberalization. An increasingly large and powerful private sector is continuing to threaten the role of the government as the primary duty bearer of human rights by subverting regulatory systems through political pressure or the co-opting of regulators. A human rights based approach sets as entitlements the basic needs necessary to lead a life of dignity, and ensures the protection of rights in the process of economic liberalization. Hence, all actors, not only States, hold a primary responsibility, have obligations, and are accountable for respecting, protecting and fulfilling human rights under International Human Rights Treaties. A rights based approach to development seeks to provide solid ground for the implementation of these concurrent obligations coherently. Moreover, a human rights approach provides a balance to the liberalization of trade, investment, and capital flow. While the WTO agreements provide a legal framework for the economic aspects of the liberalization of trade, the norms and standards of human rights balance this by offering a legal framework for the social dimensions of trade, investment and capital flow liberalization. Currently there are several interesting reports that set the legal basis for adopting human rights approaches to development that worth to explore together. Among others are : ​The report of the Commission on Human Rights defines the role of States to have a duty to regulate four particular areas (E/CN.4/sub.2/2003/9) : 1. The need to regulate some forms of trade, investment and capital flow. Trade and investment agreements should retain greater flexibility for States to regulate and control some forms of investment-particularly short-term and volatile investment and capital flow -that can have negative effects on economic performance and reduce the available resources needed to promote human rights; 2. The flexibility to use some performance requirements and other measures. Bans on performance requirements and the application of national treatment provisions should not: reduce States’ capacity to use local content requirements in the interests of promoting cultural rights, or reduce States’ capacity to introduce special measures such as positive action schemes to promote the human rights of particular individuals or group; 3. The flexibility to withdraw commitment to liberalize trade, investment and capital flow in light of experience. Getting the right balance between investors’ rights and States ’ rights that promote the human rights of all take time and the right balance may vary over time. Liberalization is not a one-track process. States should maintain the flexibility to withdraw commitments to liberalization where experience demonstrates that liberalization has had a negative effect on the enjoyment of human rights; 4. The flexibility to introduce new regulations to promote and protect human rights. There is mounting concern that tribunals adjusting investor-to-states disputes are increasingly interpreting expropriation provisions broadly in ways that could threaten States’ ability and willingness to introduce new regulations to protect the environment and human rights. It will be important to safeguard the ability to introduce new measures to promote and protect human rights within interpretations of expropriation provisions. ​The report of the Commission on Human Rights at the Fifty-fourth session on 25 June 2002 also (E/CN.4/Sub.2/2002/9) stated that: The legal basis for adopting human rights approaches to trade liberalization is clear. All WTO members have undertaken obligations under human rights law. All 144 members of the WTO have ratified at least one human rights instrument, 112 have ratified the International Covenant on Economic, Social, and Cultural Rights(ICESCR) and all but one have ratified the Convention on the rights of the Child. Further, those areas of human rights law recognized as customary international law take on universal application, which means that trade rules should be interpreted as consistent with those norms and standards whatever the treaty commitments of the State in trade matters. In other words, whatever the human rights treaty obligations undertaken by particular States, WTO members have concurrent human rights obligations under international law and should therefore promote and protect human rights during negotiations, and must ensure the implementation of international rules in trade and investment liberalization. ​The report also notes that “non-discrimination provisions under international trade law risk creating equal rules among very unequal players, with no distinction made between poor farmers and large agribusiness or industrial firms. Treating un-equals as equals is problematic for the promotion and protection of human rights and could result in the institutionalization of discrimination against the poor and marginalized. Under human rights law, the principle of non-discrimination does not envisage according equal treatment systematically. Affirmative action is necessary in some cases to protect vulnerable people and groups. ​The Declaration on the Rights to Development declares that “States have the rights and the duty to formulate appropriate national development policies that aim at the constant improvement of the well-being of the entire population and of all individuals, on the basis of their active, free and meaningful participation in development and in the fair distribution of the benefits resulting there from” (Article 2) ​The Overseas Development Institute (ODI) in London states precisely what a human rights approach to development means: “A rights-based approach to development which sets the achievement of human rights as an objective of development” ​ Therefore, a human rights approach to development has other dimensions which it must fulfill in order to meet its objective of development. These other dimensions include: non-discrimination, participation, and good governance. Non-discrimination pays special attention to disadvantaged groups and individuals in a society especially the poor, women and children. Participation is a right, and not an instrument to increase the acceptance of programs and projects which are brought to the people. The essential difference is that participation includes control of planning, process, outcome and evaluation. Participation in this sense is empowerment and therefore implies that the people have the right to determine their path of development. For this they need other human rights, specifically the rights to education and information. Only knowing their rights will enable them to participate in a comprehensive way. An appropriate standard of living with adequate food, housing, health, etc. is another pre-condition for participation as well as outcome. This basic understanding of participation strongly affects development policy, for it changes the direction from top down, to one that integrates from the bottom up. Participation of the people concerned requires the decentralization of programming from the headquarters to the local level, a state of events which is now unusual. Poverty reduction and basic needs must be integrated into a human rights approach to development. Poverty alleviation serves human rights, because people living in poverty are normally excluded from their rights, and from social and political life ​In this regard, and based on the framework of the report of the Commission on Human Rights and many others, it seems that there is a need to understand, discuss and debate in the multiple perspective of rights based approach to development to cover trade (FTA) investment and capital flow and apply or develop framework, guideline and indicators to monitor and to hold responsibility of the States, private sectors and other non state actors namely IFIs’, IMF, World Bank, WTO and Transnational corporations to comply with the International human rights laws, norms and standards to respect, protect and fulfill human rights for the South- South. ​In fact, the policy of Chinese’s government since the revolution in 1950 have provided all the basic rights of the people according to the  International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ESCR) and set the benchmark for other nations.

China and South-South Cooperation in Promoting economics, social and cultural rights Development in the world Presented for the South-South Human Rights Forum, Beijing, P.R.C. 7-8 December 2017 Kamol Kamoltrakul Vice President Rise to rights Foundation, Bangkok. The most fundamental human rights according to the   International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights ( ICESCR), of 16 December 1966 which entry into force on  3 January 1976, in accordance with article 27, United Nations,  are  right to  an adequate standard of living,   right  to livelihood, right to foods,  right  to health,  right to housing , and right  to education, right to social security and  right to social insurance ( Article 9). Right to participation in cultural life (Article 15). Many of these rights include specific actions which must be undertaken to realise them. Right to livelihood  and right to life are two sides of a coin. One is not exist without the others. Poverty deprives  all those  rights, hence, is a  consequence  of  human rights violation.

Amartya Sen,, winner of the Nobel Prize in Economics, asserted that poverty is a cause and a consequence of human rights violations because it deprives the poor of the opportunity to enjoy economic, social and cultural rights, to increase their standard of living, and to have human security. Poverty is a consequence of the absence of the right to development in a meaningful sense, resulting in the loss of human rights to food, health, work, education and an adequate standard of living; these rights are deprived by development policies based on growth but not equity.

Article 2 of the Covenant imposes a duty on all parties to take steps... to the maximum of its available resources, with a view to achieving progressively the full realization of the rights recognized in the present Covenant by all appropriate means, including particularly the adoption of legislative measures.[20]

The International Covenant on Economic, Social, and Cultural Rights imposes on states the obligation to recognise the right to be free from hunger, the right to adequate food, and the right to gain and sustain an adequate standard of living (Art.11). States are also under a generic obligation to maximise available resources with which to fulfil the rights recognised in the present Covenant (Art. 2.1). But, many states have failed to comply with this obligation.

The successful of the  road  to development of China since the revolution in 1950, 	 the policy of Chinese’s government have provided all the basic rights  for the people according to the    International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ESCR) and set the benchmark for other nations. . This figure is remarkable,  from 1978 to 2016, about 730 million Chinese people have been lifted out of poverty. China lifted an average of 13.9 million people out of poverty each year from 2012 to 2016, and the annual per capita income in impoverished rural areas has grown 10.7 percent every year, according to a report from the State Council on August 29. 2017. Though the figure of the World Bank was difference but not changing the overall picture, according to the World Bank, more than 500 million people were lifted out of extreme poverty as China’s poverty rate fell from 88 percent in 1981 to 6.5 percent in 2012, as measured by the percentage of people living on the equivalent of US$1.90 or less per day in 2011 purchasing price parity terms.[4]

The Independent studies by Gallup indicate the poverty rate in China fell from 26% in 2007 to 7% by 2012. Since the poverty is a cause and a consequence of human rights violations because it deprives the poor of the opportunity to enjoy economic, social and cultural rights, to increase their standard of living, and to have human security. Poverty is a consequence of the absence of the right to development in a meaningful sense, resulting in the loss of human rights to food, health, work, education and an adequate standard of living.

China can use her rich and fruitful experiences and economic power  to promote international cooperation on economics, social, cultural  rights (ESCR) development in according to  the   International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (ICESCR) by helping  the poverty alleviations programs in other South-South countries.

The people to people links is a key to develop this cooperation because poverty is rooted in the urban and rural community which was overlooked by the central policy of the central government.

China has rich know how,  sustainable development programs  and technology  to alleviate her people’s poverty  to share with community based organizations in other  South –South countries.

China can create programs for community capacity building for community leaders of community based organisations or farmers to achieve to social change and leads to infrastructure development and to realising their development goals while enhancing the abilities that will allow them to achieve measurable and sustainable  poverty alleviation results.

China can invite community leaders of community based organizations or farmers to visit and learn the experience in China rural cooperatives etc.

There are many other area to explore the South-South ‘s people cooperation which I hope to see them come out from this Forum.