User:Komal shing

Of the Himalayan languages it may be notedth at Limbu(spoken by a tribe of Gurkhas), shows a markedly stronger affinity with Chinthan with Burmese.

APPENDIXB.Index of Castes,Tribes,and Races found in Burma—Census,1891.

Gurkha


 * 1) Burmacensus1891

In the Shan States it increased by 94.8 per cent from 16,733 to 32,604 persons, some 41 per cent of who were Gurkhas.There was an increase of 78 per cent in the Gurkha population in Burma between 1921 and 1931 the numbers having risen from 22,252 to 39,532.One-third were found in Shan states; one-third in Myitkyina and Katha; the reminder were widely scattered the only other district containing a large number being Mandalay where there were 3,377 Gurkhas.

There has been considerable increase in the number of Gurkhas in the Shan States and the works of the Burma Coporation have also provied increased employment for indians.

The increase in the number of indians in the Salween division is presumably connected with the mining activities in Bawake State in Salween district there has been a decrease in the indian population.

It is in Shan States that the greatest rate of increase are shown, the indian population of the Northern Shan States having been more than doubled.Many of Indian who come to the Shan States are Gurkhas; in the Northern Shan States 8,203 Gurkhas where enumerated, representing 39 per cent of the total Indian population, the number in Southern Shan States being 5,053 or 44 per cent of the Indian population.There has also been a much lager number of Indians employed at the works of the Burma Corporation than in

1921.

Large numbers of Gurkhas have settled down in Myitkyina district and there is also a considerable number of Indians. among the military police stationed there ; these appear to be the main reasons for the high percentage of Indians in that district. If the whole of Myitkyina district had been enumerated the percentage would have been much smaller.


 * 1) Burmacensus1921


 * 1) Burmacensus1931

The British-owned Mawchi Mines, ranked as the largest individual tungsten-producing mine in the world, supplied roughly half of Burma's tin and tungsten production. The other half came from the Tenasserim mines. The labor force was mostly Indian and Gurkha.

During the war and occupation interesting changes had taken placein the complexion of the labor force in industry. The Chinese had considerable influence on Burmese economic life, but relatively few of them were laborers and industrial workers, though a good many were engaged in mining work Indians and Gurkhas constituted a some what permanent work force in the mines and mills in general. Burmese workers were mostly recruited in Upper Burma. Burman workers generally showed more interest in skilled and semi-skilled jobs In 1939,Burmans comprised about 31 percent of Burma's labor force in industry and mining The share of the Indians and Chinese was gradually declining.

WEDNESDAY,NOVEMBER 22,1950

The Ramparts We Watch

When the history of the armed forces in Burma comes to be written,its is possibe that one of its brighest chapters will relate to the exploits of the 4th Burma Regiment which in June and July fought no less than five battles against a large force of K.M.T troops which had entered Burma illegally.Our gallant band of Gurkhas fought these engagements against a well trained and well equipped enemy,suffered and inflicted heavy losses,in order that Burma's political

integrity might be preserved.


 * 1) ￼2#myanmar gorkha sukbahadur

￼အာရွတစ္ခြင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည့္ ျမန္မာ့ဂႏၲဝင္တိုက္စစ္မွဴး ဗဟာဒူး၏ဘဝ ဇာတ္သိမ္းပိုင္း

(ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပမည္ဆိုပါက pageနာမည္ထည့္ေရးေပးပါရန္)

ဗဟာဒူး၏ ေဘာလံုးသမားဘဝေအာင္ျမင္မႈအထဲတြင္

စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိျခင္း၊ မိခင္ဖခင္တို႔အား

ေက်းဇူးတရားသိတတ္ျခင္း၊ ဇြဲရွိရွိႏွင့္လံု႔လထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ျခင္းစသည္တို႔ေၾကာင့္လည္း ပါရမီရွင္ေဘာလံုးအားကစားသမားအျဖစ္မ်ိဳး ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ ဂုဏ္ေရာင္ကို ပိုမို၍ ထြန္းေျပာင္ေစခဲ့သည္ဟု ဆိုရေခ်မည္ျဖစ္သည္။

"ပါရမီရွိရမယ္၊ ဥပမာ သီခ်င္းအဆိုေတာ္ျဖစ္ဖို႔က လူတိုင္းလုပ္လို႔မရဘူး၊ ဗီဇ၊ ပါရမီနဲ႔မွ မာမာေအး၊ တင္တင္ျမတို႔လို ျဖစ္လာမွာပဲ၊ ေဘာလံုးမွာလည္းဒီလိုပါပဲ၊

ပါရမီပါေတာ့ေကာင္းတယ္၊ ပိုထူးထူးခြ်န္ခြ်န္ေတာ္တာေပါ့။ က်ေနာ္ အရင္တုန္းက စစ္တိုက္ရတာကိုပဲ ေပ်ာ္တယ္။ ေဘာလံုးမွာစိတ္သိပ္မပါခဲ့ဘူး။ ကန္ခိုင္းလည္း ဘဲကန္ကန္သလို ယက္ကန္ယက္ကန္ ကန္ပစ္တာပဲ။

က်ေနာ့္ကိုကန္ခိုင္းတဲ့ တပ္ေရးရဲေဘာ္ႀကီးက ကြင္းျပင္ကေန စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ပဲ ခဲနဲ႔ေပါက္တယ္။ တကယ့္ကိုခ်တာ၊ ထိရင္ေတာ့ အကြဲအၿပဲပဲ"

"က်ေနာ္က ဟိုေရွာင္ဒီေရွာင္လုပ္ၿပီး ခပ္ေပေပပဲ ဆက္ကစားေနခဲ့တယ္၊ေဘာလံုးေလ့က်င့္ဖို႔ဆင္းခိုင္းလည္း ႏြားေမာင္းသလို ႀကိမ္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး က်ေနာ့္ေနာက္ကေန ႀကိမ္းေမာင္းလိုက္ၾကရတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း စိတ္မပါေသးေတာ့ကပ္တပ္တပ္ပဲလုပ္ေနတုန္းပဲေလ။ ဒါကလည္း တပ္ခဏနားေနတုန္း ကစားရတယ္ဆိုေတာ့ တပ္ျပန္ထြက္ရင္ က်ေနာ္ကလည္း လိုက္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ကရွိေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ေဘာလံုးမွာ စိတ္သိပ္မပါဘူး"

"ေနာက္ေတာ့အဲ့ဒီဆရာေတြက က်ေနာ့္ကို စိတ္ပ်က္လက္ေလွ်ာ့သြားခဲ့ၾကတယ္။ အလကားေကာင္ပါကြာ။ တို႔က သူ႔ကိုသက္သက္အထင္ႀကီးေနခဲ့တာပဲ။ သူ႔ပံုကို

ၾကည့္ပါလား။ ထိုင္းထိုင္းေလးေလးႀကီးနဲ႔ အသံုးကိုတစ္စက္မွက်မယ့္ေကာင္မဟုတ္ပါဘူး။ အလကားအခ်ိန္ကုန္လူပန္းတယ္။ ပစ္သာထားလိုက္ေတာ့ဆိုၿပီး ေျပာလာၾကတယ္။ အဲ့ဒီရႈတ္ခ်တဲ့စကားေတြကို က်ေနာ္ၾကားရေတာ့ အသည္းတဆတ္ဆတ္နာတယ္။ ေဒါသျဖစ္တယ္။ ခံလည္းခံျပင္းတယ္။ မခံခ်င္စိတ္လည္းသိပ္ထြက္မိတယ္။ ငါ့ကိုဒီေလာက္ေတာင္ အထင္ေသးတဲ့လူေတြ တစ္ေန႔သိေစရမယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ္ေဘာလံုးကို စိတ္ပါလက္ပါ ျပန္လုပ္ေတာ့တာပဲ။

"လူကေတာ့ အ႐ိုင္းေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ေဘာလံုးနဲ႔က်ေတာ့ သိပ္အ႐ိုင္းႀကီးမဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ငယ္ငယ္ကကစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က အေျပးမွာလည္းသန္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို

ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရွိတယ္။ ဘယ္အားကစားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္ရမယ္ဗ်ာ။ ကြ်မ္းဘားမွာလည္း ျမန္မွ၊ ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မွ ေကာင္းတာမဟုတ္လားဗ်ာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီျမန္တာကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ။ ေဘာလံုးမွာလည္း ျမန္ေအာင္လုပ္ကစားတယ္။ 'တပ္' 'တပ္' နဲ႔ တက္ပင္(ေျခဖ်ားျဖင့္တို႔၍ဆြဲျခင္း) လုပ္ယူတယ္။ ျမန္သည္ထက္ ျမန္ျမန္ယူေျပးႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္တယ္။ သူမ်ားထက္ ေစာေစာထ၊ ႀကိဳးေတြဘာေတြခုန္တယ္။ ဒီမတိုင္ခင္က က်ေနာ္အိပ္ရာက မထေသးလို႔ မ်က္ႏွာကိုေရေလာင္းၿပီးႏိုးခဲ့ရတာေနာ္။ ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းၿပီဆိုရင္လည္း က်ေနာ္ႀကိဳးကို တစ္ခါထပ္ခုန္ေသးတယ္။ ဒူးက

ရင္ၫႊန္႔ေအာက္ကို ေျမႇာက္ေျမႇာက္ၿပီး ျမန္ျမန္ႀကီးခုန္တာ"

"ျပည္နယ္/တိုင္းပြဲ ၁၉၅၂ခုႏွစ္(ပထမဆံုးအႀကိမ္) ပြဲမစခင္အခ်ိန္မွာဘဲ ေမၿမိဳ႕မွာ ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲသြားကစားခဲ့

တယ္။ က်ေနာ္ကစားတာကို လူႀကီးေတြက ေတြ႕ၿပီးႀကိဳက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ရန္ကုန္ေခၚဖို႔စီစဥ္ၾကတယ္လို႔ၾကားခဲ့တယ္။ ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာ ရွမ္းျပည္နယ္လက္ေရြးစင္အျဖစ္ပါသြားၿပီး ဗိုလ္စြဲေတာ့လက်ေနာ့္ကိုရန္ကုန္မွာပဲ တခါတည္းေခၚထားခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ့္နဂိုစိတ္ကိုက တပ္မွာပဲေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္က်ေနာ့္ကို တပ္ျပန္ခြင့္ျပဳဖို႔တင္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။ အထက္အမိန္႔နဲ႔ဆိုေတာ့ဒီမွာပဲေနခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဆက္တိုက္တစ္ခါတည္းပဲ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ျဖစ္လာေတာ့ ငါ့ဘဝမွာ ေဘာလံုးတစ္ခုတည္းကိုပဲ ေဇာက္ခ်လုပ္ရေတာ့မွာပဲဆိုတာသိလာတယ္။ ပိုႀကိဳးစားခဲ့တယ္ဗ်ာ"

၁၉၆၅ခုႏွစ္ မာေဒးကားတြင္ ျမန္မာအသင္း တတိယ ရစဥ္က ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး အသင္းေဖာ္ ခင္ေမာင္ထြန္းႏွင့္အတူ အာရွလက္ေရြးစင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။ အဂၤလန္တြင္ ရွက္ဖီး၀င္းစေဒး၊ ဖူလ္ဟမ္တို႕ႏွင့္ ေျခစမ္းရာတြင္ ပါ၀င္ကစားခဲ့ဖူးသည္။ ၁၁ ႀကိမ္ေျမာက္ မာေဒးကားတြင္ ခ်န္ပီယံဆုရၿပီး အာရွလက္ေရြးစင္ အၿဖစ္ (ဂိုး)တင္ေအာင္၊ ေမာင္ေမာင္တို႕ႏွင့္အတူ ေရြးခ်ယ္ခံရပါသည္။ အဂၤလန္မွ လက္စတာ၊ ေဆာက္သမ္တန္ တို႕ႏွင့္ကစားရာ အေရးနိမ့္ေသာ္ လည္း ေျခစြမ္းျပ ႏိုင္ခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ အာရွအိုလံပစ္ ေရႊတံဆိပ္ရ ျမန္မာအသင္းမွ လူငယ္မ်ား ဥေရာပေျခစမ္းခရီးတြင္ ပါ၀င္သြားၾကသျဖင့္ ဗဟာဒူးမွာ လက္ေရြးစင္အသင္းႀကီးအတြက္ ကစားေပးခဲ့ရပါသည္။

ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ၿမန္မာ့လက္ေရြးစင္အၿဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး အာရွအားကစားေဘာလုံးၿပိဳင္ပဲြတြင္ ၁၉၆၆ တြင္ ခ်န္ပီယံ ႏွင့္ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္တြင္ ကိုရီးယားအသင္းႏွင့္ ပူးတဲြ ခ်န္ပီယံ ၿဖစ္ခဲ့သည္။ အေရွ ႔ေတာင္အာရွ အားကစားၿပိဳင္ ဆီးဂိမ္းေဘာလုံးၿပိဳင္ပဲြတြင္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ထုိင္း ႏွင့္ ပူးတဲြခ်န္ပီယံ၊ ၁၉၆၇ ႏွင့္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေတြမွာ ပထမေရႊတံဆိပ္ ရေအာင္လည္း စြမ္းေဆာင္ေပးခဲ့ၿပန္ပါသည္။ မေလးရွား လြတ္လပ္ေရးဖလား (မာေဒးကား ဖလား) ၿပိဳင္ပဲြမွာေတာ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္ ႏွင့္ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္မွာ ကိုရီးယားအသင္းၿဖင့္ ႏွစ္ၾကိမ္ေၿမာက္အၿဖစ္ ပူးတဲြဗုိလ္စဲြခဲ့ပါသည္။

"သူမ်ားထက္ပိုႀကိဳးစားေတာ့မွသူမ်ားထက္ပိုေကာင္းမွာပဲဆိုတဲ့စိတ္က က်ေနာ့္မွာရွိတယ္ဗ်ာ။ ေစာေစာက ေျပာသလို ေလ့က်င့္ခန္းမဆင္းခင္အခ်ိန္မွာပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ႀကိဳးခုန္တာတို႔ဘာတို႔လုပ္တယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းၿပီးၿပီဆိုလည္း ကိုယ့္အတြက္က တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးလုပ္ခဲ့ေသးတာပဲ။ ေဘာလံုးနဲ႔ပဲ တာတိုကေလးကိုေျပးတာတို႔၊ ဆတ္ခနဲေကြ႕ပတ္လွည့္တာတို႔၊ ဝမ္းဗိုက္ႂကြက္သားနဲ႔ ခါးေကာင္းေအာင္လို႔ လွဲအိပ္ၿပီးကိုယ္ကိုမတ္တင္တဲ့ အိပ္ထမတင္ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေတာ့မွမညႇာဘူး။

တကယ္အပင္ပန္းခံလုပ္ခဲ့တယ္"

"ဒီလိုအပင္ပန္းခံေလ့က်င့္ၿပီးတိုင္းမွာ က်ေနာ့္ကိုယ္အေလးခ်ိန္ဟာ အနည္းဆံုး တစ္ေပါင္ တစ္ေပါင္ခြဲေတာ့ က်သြားတာခ်ည္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ေရမိုးခ်ိဳး စားေသာက္ၿပီးခနနား၊ ခနေလးအိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဒီက်သြားတဲ့ ေပါင္ဟာ ခ်က္ခ်င္းျပန္ျပည့္အားရွိလာခဲ့တယ္။ အၾကာႀကီးအိပ္တိုင္း အားျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။

အၾကာႀကီး တစ္ေနကုန္မ်ိဳး လွဲေလ်ာင္းေနရင္ ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းတာ။ ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္ဟာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၿမဲတမ္းဆရာဝန္လုပ္ေနရမယ္။ ဆရာဝန္လုပ္တတ္ရမယ္။ ငါဗိုက္နာတတ္သလား။ ငါေခါင္းကိုက္တတ္သလား။ ငါေလးေလးထိုင္းထိုင္းႀကီးရွိတတ္သလား။ ကိုယ္မွာျဖစ္တတ္တဲ့ ေဝဒနာအေသးအမႊားေတြကအစ ဂ႐ုတစိုက္စစ္ေဆးၾကည့္တတ္ရမယ္၊

အၿမဲတမ္း Fit(ၾကံ့ခိုင္)ျဖစ္ေနေအာင္လို႔ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကစားေနခ်ိန္က ေဆးလိပ္၊ အရက္ လံုးလံုးမေသာက္ဘူး။ အိပ္ေရးပ်က္လည္းလံုးဝမခံဘူး"

"ကစ္ ကန္အား ျပင္းေအာင္ကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့က်င့္ထားတယ္။ ေျခခ်ထိုင္ၿပီး ေျခေထာက္ဖ်ားမွာ

အေလးဆြဲထားတယ္။ ဒူးကို ေကြးခ်ည္ ဆန္႔ခ်ည္နဲ႔

ေပါင္အရင္းပိုင္း၊ ေအာက္ဘက္ႂကြက္သား မာဆယ္ေတြေကာင္းေအာင္ စနစ္တက်က်င့္တယ္။ ဆရာေတြ ဘာေတြနဲ႔ စနစ္တက်လုပ္ရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။

ခါးေကာင္းေအာင္၊ ေဘာလံုးကိုလွည့္ပတ္ႏိုင္ေအာင္ကေတာ့ ခါးေလ့က်င့္ခန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဗယ္လီ(ဗိုက္ႂကြက္သား) ေလ့က်င့္တာမ်ိဳးကို အထူးဂ႐ုတစိုက္မျပတ္ကစားခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး ေလ့က်င့္တာေတြဟာ အသင္းရဲ႕ကြင္းတြင္း ေလ့က်င့္ခန္းမဆင္းခင္နဲ႔

ဆင္းၿပီးအခ်ိန္ေတြမွာပါ ဆက္တိုက္ပဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္"

"ေနဦးဗ်.. ဟိုျမန္တယ္ျမန္ရမယ္ဆိုတဲ့ ပက္သက္လို႔ က်န္ရစ္တာေလးရွိေသးတယ္ဗ်၊ ျမန္ေတာ့ျမန္ပါၿပီတဲ့ဗ်ာ။ သူ႔မွာ သက္လံုမေကာင္းရင္အလကားပဲေပါ့ဗ်ာ။

မဟုတ္လား၊ လက္ေဝွ႕မွာ ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္၊ ကရာေတးဆရာဆိုလည္း ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ သူက ေလးငါးေျခာက္ခ်က္ေလာက္ခ်ၿပီး ေမာေနရင္ ေနာက္ပိုင္း သူပဲခံရဖို႔ရွိေတာ့တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ျမန္ရမယ္၊ ျမန္တာရဲ႕ေနာက္ပိုင္းမွာ သက္လံုေကာင္းတာ၊ အေမာခံႏိုင္ရည္ရွိတာတို႔ေတာ့ အၿမဲရွိေနရမွာပါ။ ပိုက္ဆံဒဂၤါး႐ဲ့ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလိုပါပဲ။ တြဲကပ္ပါေနရမယ္။

က်ေနာ္ကျမန္ေအာင္လုပ္တယ္။ ဒီျမန္တာကို အၾကာႀကီးသံုးႏိုင္ေအာင္ သက္လံုေကာင္းဖို႔၊ ကိုယ္ခံအတြင္းအားေတြက ၾကံ့ခိုင္သန္စြမ္းေနဖို႔ ေစာေစာကေျပာသလို

ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အပင္ပန္းခံေလ့က်င့္ထားခဲ့တယ္"

"လူေတာ့မခ်တတ္ဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္ကိုခ်႐င္သိပ္ေတာ့မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ေဘာလံုးပြဲဆိုေတာ့ စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားခဲ့ရတာပါ။ ဘာလုပ္ဖို႔လူခ်ကစားမလဲဗ်ာ၊ ကိုယ္ကခ်လိုက္မိရင္ သူတို႔ကငါ့ကို လစ္ရင္ခ်ေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး စိတ္ပါပါနဲ႔ကစားရမွာမဟုတ္ဘူး။ သတၱိရွိရင္ေတာ့

ကြင္းျပင္မွာပဲ ရွင္းၾကတာမ်ိဳးႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လူခ်ကစားတတ္တဲ့စိတ္ က်ေနာ့္မွာလံုးဝမရွိခဲ့ဘူး။ လံုးဝကိုမကစားတတ္ပါဘူး"

"ကပၸတိန္တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔က သူမ်ားထက္ ပိုေတာ္ပိုေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားကစားရမွာပါ။ ဒါမွ ကိုယ့္အသင္းသားေတြအားလံုး ကိုယ့္ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကမွာကိုး။ ကိုယ့္အသင္းက လူေတြရဲ႕အထာအက်င့္ေလးေတြကိုသိထားရင္ပိုေကာင္းပါတယ္။ လူတိုင္းဟာအျပစ္ေျပာတာကိုမႀကိဳက္ေတာ့ ကိုယ္က သူလက္ခံေအာင္ အလိမၼာသံုးေျပာရေတာ့မွာကိုး"

"အဓိကကေတာ့ဗ်ာ၊ ကိုယ့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အသင္းသားေတြစိတ္ဓာတ္မက်ဖို႔အေရးႀကီးတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္လူေတြကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ အၿမဲအားေပး

ခြင့္လႊတ္သည္းခံၿပီး ကိုယ့္အသင္းညီၫႊတ္ေသြးစည္းမႈပိုေကာင္းေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ခဲ့တာပါပဲ"

၁၉၅၂-၅၃ခုႏွစ္က ဇနီးသည္ ေဒၚခင္သန္းျမင့္(၁၉၇ဝျပည့္ႏွစ္တြင္ကြယ္လြန္သြားသူ)ႏွင့္အတူ လက္ထပ္စဥ္က

႐ိုက္ထားေသာ ၂ေယာက္စံုတြဲဓာတ္ပံုႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး

သူ႔ဇနီးသည္၏အထူးဂ႐ုတစိုက္ျပဳစုကူညီအားေပးခဲ့မႈေၾကာင့္ သူ႔ေဘာလံုးသက္တမ္းရွည္ၾကာခဲ့ရသည္ဟု

ဗဟာဒူးက သတိတရရွိလွစြာႏွင့္ေျပာပါသည္။

ဇနီးေဒၚခင္သန္းျမင့္ႏွင့္အတူ သားသမီး ၃ ဦးထြန္းကားခဲ့ၿပီး သမီး စုစုျမင့္၊ သားေမာ္စကို၊ သမီးေထြး ကစ္တီျမင့္တို႔ျဖစ္ပါသည္။

ဗဟာဒူးႏွင့္ သူ႔ဇနီး ေဒၚခင္သန္းျမင့္ေတြ႕ဆံုၾကသည္မွာဤသို႔ျဖစ္ပါသည္။

ေႏြရက္ျဖစ္၍ ေနအပူရွိန္သည္ ပ်ံ႕လြင့္လ်က္ရွိသည္။ ေလကလည္းအိုက္စပ္သည္ေကာင္းကင္ျပင္ တြင္တိမ္ကင္းစင္ၿပီးထင္လင္းေတာက္ပေနသည္။ ေအာင္ဆန္းကစားၿပိဳင္၀င္းအတြင္းရွိ ေခ်ာ္မႈန္႔ဆမ္းထား သာ ေျပးလမ္းသည္ပူျပင္းခက္ထန္သည့္ေနေရာင္္ေအာက္တြင္ တံလွ်ပ္ တဖိတ္ဖိတ္ၾကြေနသည္။ သဲေသာင္ျပင္လို အပူေငြ႕မ်ားဟပ္လ်က္ရွိသည္။ အထူးတန္းဘက္မွ လူတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ အညိဳေရာင္အားကစား၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး လက္၀ယ္တာထြက္ခံုတစ္ခုကိုကိုင္ဆဲြကာ မီတာ ၁၀၀ တာလႊတ္ေနရာသို႔ ဦးတည္လွမ္းခဲ့သည္။ ေရာက္ေတာ့ တာထြက္ခံုကိုေျပးလမ္းေပၚခ်ထား လိုက္သည္။ေရာက္ေတာ့ တာထြက္ခံုကို ေျပးလမ္း ေပၚခ်ထားလိုက္သည္။အေၾကာအျခင္ေလွ်ာ့ၿပီး ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းမ်ားျပဳလုပ္သည္။ ၿပီးေတာ့ တာထြက္ခံုကို ေနသားတက်ျပင္ဆင္လိုက္ၿပီး သံုးေလးၾကိမ္မွ် စမ္းသပ္တာထြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေျပးလမ္းေပၚမွ အေျပးသမားတစ္ေယာက္၏ လႈပ္ရွားမႈကို အထူးတန္းပဲြၾကည့္စင္ေပၚမွမိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္ က မ်က္ေျခမပ်က္စူးစုိက္ၾကည့္ေနသည္။ မိန္းမပ်ိဳသည္ အရပ္အေမာင္းေကာင္းၿပီး ကိုယ္ဟန္ေျပျပစ္ ေက်ာ့ရွင္းသည္။အေျပးသမားသည္ တာထြက္ခံုကို ကန္အားျပဳၿပီးအထြက္တြင္ ပစ္စင္မွ တြန္းထြက္လာေသာ ဒံုးပ်ံကဲ့သို႔အဟုန္ျပင္းလွသည္ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားမွာ လည္း ကြင္းလဟာျပင္၀ယ္ ေျခကုန္ေျပးေနေသာ ငွက္ကုလားအုပ္ကဲ့သို႔ သြက္ျမန္လွသည္။ တာလႊတ္ရာမွေျပးလမ္းအဆံုးအ ထိ သံုးေလးၾကိမ္ေျပးၿပီးရပ္လိုက္ေတာ့သည္။ တာထြက္ခံုကို ျပန္ႏုတ္ယူၿပီး လာလမ္းအတိုင္း အထူးတန္းသို႔ ျပန္၀င္သြားေတာ့သည္။ အထူးတန္းေပၚမွၾကည့္ေနေသာ မိန္းမပ်ိဳလည္း ေလွခါးထစ္မ်ားကို တလွမ္းခ်င္းလွမ္းကာ ေအာက္သို႔ျပန္ဆင္းသြား ေတာ့သည္။ အေျပးသမားကား အာရွလက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမား ျမန္မာ့ေဘာလံုးအေက်ာ္အေမာ္ ဗဟာဒူးျဖစ္ၿပီး မိန္းမပ်ိဳမွာ ၾကင္ဖက္ျဖစ္ေသာခင္သန္းျမင့္ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က သူတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ခ်စ္စ ၾကင္စပ်ားရည္ဆမ္းေပ်ာ္ျမဴးခ်ိန္ကာလျဖစ္သည္။ထိုသို႕ေသာၾကင္စဦးကာလတြင္ ပ်ံ႕လြင္လ်က္ရွိေသာအပူရိွန္၀ယ္ တံလွ်က္တဖိတ္ဖိတ္ၾကြေနသည့္ေျပးလမ္းေပၚတြင္အေျပးက်င့္ ေနသူ ခင္ပြန္းသည္အား ဇနီးျဖစ္သူက မ်က္စိေအာက္အေပ်ာက္မခံဘဲ ၾကည့္ရုွေနျခင္းျဖစ္သည္။ ”အခုလို အပူရိွန္ျပင္းလြန္းလွတဲ့ ေနမြန္းတည့္ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ ဘာေၾကာင့္ အေျပးက်င့္ရတာတဲ့လဲ“ လူခ်င္းခင္မင္ရင္းႏွီးလာခဲ့ၾကေသာ တေန႕တြင္ က်ေနာ္က ဗဟာဒူးကိုေမးစမ္းၾကည့္မိသည္။ သူ႕ဇနီး ခင္သန္းျမင့္လည္း အနီးတြင္ရိွရာဗဟာဒူးသည္ ဇနီးျဖစ္သူကို တလွည့္၊က်ေနာ္ကို တခါၾကည့္ျပီး မေတာက္မပျပဳံးလိုက္သည္။ခင္သန္းျမင့္ကမူ အမွတ္ထင္ထင္သတိရမုွကို အံ့ၾသေနသည္။ ”သေဘာကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ေျပးပဲြေတြကို အခုလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွ ျပဳလုပ္တတ္တာမဟုတ္လား။ဒါေၾကာင့္ အပူရိွန္ ေလတိုက္ႏႈန္းနဲ႕ကိုက္ညီျပီး က်င့္သားရေအာင္ ဒီအခ်န္မ်ိဳးမွာ က်င့္ခဲ့တာပါဘဲ” က်ေနာ္မွာသူ႕အေျဖကို စိတ္အထာ မက်လွေသာ္လည္း ခိုင္းႏိွုင္းခ်က္ကအေျခအေနႏွင့္ကိုက္ညီ ေန၍အတြန္႕မတက္ဘဲ ေနလိုက္သည္။သူ၏ က်င့္စဥ္ဘဲမွန္၍လား။ေျခစြမ္းပင္ ထက္၍လားမသိ။ ဗဟာဒူးသည္ ျမန္မာ့အေျပးလမ္းေၾကာင္းတြင္ အျမန္ဆုံး အေျပးသမားအျဖစ္ စာရင္း၀င္ေနျပီး မီတာ ၁၀၀ ကို ၁၁ စကၠန္႕ရေအာင္ ေျပးႏုိင္စြမ္းရိွေနသည္။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ဂိုးသမား ဘားဗဟာဒူးတို႔ဟာ တပ္စိတ္တစ္ခုတည္းပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က အသက္ကလည္းငယ္ေသးေတာ့ ေသရမွာလည္း မေၾကာက္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတင့္ရဲလြန္းလို႔ ဗိုလ္ႀကီးက ဆူတာကို မၾကာခဏခံေနရတယ္” ဟု ဗဟာဒူးက သူ႔စစ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳကို အားပါးတရေျပာရာ ဇနီးျဖစ္သူ ခင္သန္းျမင့္က ထိတ္လန္႔အံ့ၾသစြာ နားေထာင္ေနရွာသည္။ဗဟာဒူးသည္ သူ႕ခ်စ္ဇနီးအား အဂၤလိပ္သတင္းစာတစ္ေစာင္မွ အားကစားသတင္းမ်ား အားဖတ္ျပကာ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပေန သည္။“ဗဟာဒူးကမဆိုးပါလား အဂၤလိပ္သတင္းစာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းဖတ္ႏိုင္သားပဲ” ဗဟိုသိမ္းေဆာင္၏ အာရွေဘာလံုးႏွင့္ျမန္မာ့ၾကယ္ပြင့္မ်ားစာအုပ္မွ ရာစုေခတ္တြင္တစ္ေယာက္ ေဆာင္းပါးပါ စာသားအခ်ိဳ႕ကိုေကာက္ႏႈတ္ပါသည္။

”ေနာင္တစ္ခုက သူက သူအေျပးက်င့္တာကို လူျမင္မွာ သိပ္ေၾကာက္တာဘဲ။ပရိသတ္အၾကားမွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလာတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ေဘာလုံးသမား တေယာက္ျဖစ္ေပမဲ့ ရွက္စိတ္ကအၾကီးသား။ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာေတာင္ဘယ္ေတာ့မွ ရုပ္ရွင္မျပခင္ ရုံထဲ၀င္မထုိင္ဘူး။ရုပ္ရွင္ျပလို႕ အေတာ္ၾကာကာမွ ရုံထဲ၀င္ေလ့ရိွတယ္” ခင္သန္းျမင့္က ခင္ပြန္းသည္၏ အမူအက်င့္ကေလးမ်ားကို ေဖာ္လွစ္လာသည္။ဗဟာဒူးသည္ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္မ်က္ႏွာ ရဲကနဲျဖစ္သြားျပီးဇနီးျဖစ္သူ ခင္သန္းျမင့္ကို မ်က္စိသုန္စြာ ၾကည့္လိုက္သည္။ ခင္သန္းျမင့္ကေတာ့ ၿပံဳးရယ္လ်က္သာရိွသည္။

”က်ေနာ္က နာမည္ေက်ာ္ေဘာလုံးသမား ျဖစ္ေပမဲ့ ရုပ္ရွင္က်ေတာ့သိပ္၀ါသနာပါတာဘဲ။ကားသစ္လဲတိုင္း ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္းၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ ။ဒီတုန္းက က်ေနာ္က တပၾ္ကပ္ၾကီးအဆင့္မွာဘဲ ရိွေသးတယ္။က်ေနာ္လခနဲ႕ အထူးတန္းမွာခ်ည္း အျမဲဘယ္ၾကည့္ႏုိင္ပါမလဲ။ဒီေတာ့တစ္က်ပ္ခြဲတန္း ကဘဲၾကည့္ရတယ္ေလ။ က်ေနာ္ရုံထဲ ၀င္သြားရင္ လူေတြက က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းျပီးၾကည့္ၾကတယ္။ နာမည္ေက်ာ္လက္ေရြးစင္ေဘာလုံးသမားၾကီးျဖစ္ရက္နဲ႕ ဒီအတန္မွာ လာၾကည့္ရသလား ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ေပါ႕။ဒါေၾကာင့္ လူအျမင္မခံရေအာင္ ေမွာင္ခ်ျပီး ရုပ္ရွင္ျပေနခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ အေမွာင္ရိပ္ခိုလို႕ ရုံထဲ၀င္ခဲ့တာခ်ည္းဘဲ” ဗဟာဒူး ၏ စကားဆုံးအတြင္ က်ေနာ္ေရာ ခင္သန္းျမင့္ပါ မျပဳံးဘဲ ၀ါးလုံးကြဲ ရယ္ပစ္္လိုက္ၾကေတာ့သည္။

အမွန္မွာ ထိုေခတ္က ေဘာလုံးသမားမ်ားကို စက္ရုပ္သဘြယ္ ေစခိုင္းျခင္းမွလြဲ ျပီး လူေနမုွဘ၀ အေထာက္အကူႏွင့္ အာမခံခ်က္ေပးစြမ္းၾကျခင္းမရိွ။ေဘာလုံးသမားမ်ားကလည္းအသိတရားမရိွၾကဘဲ ၀တ္ေၾကတန္းေၾကသာ ကစားၾကမည္မဟုတ္လား။ တေန႕တြင္က်ေနာ္သည္ ေဘာလုံးအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ရုံးခန္းအတြင္း၀င္ေရာက္သြားသည္။ ခင္သန္းျမင့္၏ လက္ႏွိပ္စက္သံသည္ အဆက္မျပတ္ထြက္ေပၚေနသည္။ ဗဟာဒူးအား ခင္သန္းျမင့္၏အနီးတြင္ အဂၤလိပ္သတင္းစာတေစာင္ကို ထိုင္ဖတ္ေနသည္။ဗဟာဒူးသည္ သူ႕ခ်စ္ဇနီးအား အဂၤလိပ္သတင္းစာတြင္ပါရိွေသာ အားကစားသတင္းမ်ားကို ဖတ္ျပျပီး ေကာက္ခ်က္ခ်ေနသည္။ ”ဗဟာဒူးက မဆိုးပါဘဲလား။ အဂၤလိပ္ သတင္းစာေတာင္ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏုိင္သားဘဲ” ၾကိဳးစားေလ့လာမုွျပုရင္းက တဆင့္ထက္တဆင့္ တိုးတက္လာခဲ့ရတာပါ။သူက တန္းကုန္ေအာင္မသင္ခဲ့ရေပမဲ့ မျဖစ္မေနျပင္းျပတဲ့ဆႏၵေၾကာင့္လဲ တေၾကာင္း၊ က်မရဲ့အေထာက္အကူေလးေတြေၾကာင့္လဲ တေၾကာင္းလို႕ ဆိုပါေတာ့ေလ” ဗဟာဒူးက ခင္သန္းျမင့္၏ စကားအဆုံးတြင္ မလုွပ္တလုွပ္ရယ္ေမာလိုက္သည္။အစက အထင္ေသးျပီး မ်က္လုံး၀ိုင္းျပဴးခဲ့ရမုွတို႕သည္အေၾကာင္းအက်ိဳးမွန္ကို သိရျပီးခ်ိန္၀ယ္ ပ်က္ျပယ္ကင္းစင္သြားခဲ့ရေတာ့သည္။ သူ၏ၾကိဳးစားမႈကို ဖြင့္ထုတ္မခ်ီးက်ဴးလိုက္မိေသာ္လည္းစိတ္ထဲကေတာ့က်ိတ္၍ ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။

ဗဟာဒူးသည္ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္က ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံသို႔

တင္ထြန္း(စတိုင္လ္)ႏွင့္အတူ ေဘာလံုးပညာသြားသင္ၿပီး ေဘာလံုးပညာဒီပလိုမာရရွိခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာ့ဂႏၲဝင္တိုက္စစ္မွဴးဗဟာဒူး၏ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္(ေသဆံုးခ်ိန္) ရက္စြဲကား ၁၉.၈.၂၀၀၁ ခုႏွစ္

ျဖစ္ၿပီး ယခု ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ဆိုလွ်င္ ၁၇ ႏွစ္တိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။ ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ပါေစ🙏🙏🙏

ၿပီးပါၿပီ.....

အပိုင္း (၁) လင့္

https://www.facebook.com/389161828205363/posts/482261262228752/

အပိုင္း(၂)လင့္

https://www.facebook.com/389161828205363/posts/484856108635934/


 * 1) MyanmarSportHistory #MyanmarFootballLegends


 * 1) SukBahadur


 * 1) ျမန္မာေဘာလံုးသမားမ်ား၏အထုပၸတၱိ


 * 1) PhotosCredit

ေနာက္ထပ္ မၾကာမီတြင္လည္း

ုျမန္မာဂႏၲဝင္ေဘာလံုးသမား

တစ္ဦးကိုလည္း ေရးသားေဖာ္ျပသြားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေပးၾကပါဦးခင္ဗ်ာ။


 * 1) ￼3#

￼သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္ကမၻာ့သတၱိအေကာင္းဆံုး

No-4

ရရွိတဲ ့ေဂၚရခါးေလး လက္ခ်မန္း ဂႈရႊန္း

(Lachman Gurung VC 1945 )

ေမလ 1945 ခုနွစ္က ျဖစ္ပါသည္

မဟာမိတ္တပ္မ်ားသည္ ဖက္စစ္ဂ်ပန္မ်ားကိုတိုက္ထုပ္ရန္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဝီလ်ီယံ စလင္း ရဲ႕ တပ္မဟာ ၁၄ သည္ ဧရာဝတီျမစ္ေျကာင္းတစ္ေလ်ွာက္ စစ္စင္ေရးစဥ္နြယ္ေနသည္။

မိုးမိတ္နဲ႕ မိုးကုတ္ ျကား  ေတာင္ေတာ္ ရြာအေရာက္မွာ

ဖက္စစ္ဂ်ပန္မ်ားနဲ႕ ပက္ပင္းတိုး ျပီး တိုက္ပြဲ အျကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ႕ပါတယ္။

အမွတ္ 4 ေဂၚရခါးတပ္မွ တပ္ခြဲ  B နဲ႕ C ကဖက္စစ္ဂ်ပန္မ်ားနဲ႕ ကိုက္၁၀၀ သာအကြာအေဝမွာ ေနရာယူထားပါတယ္။

တိုက္ပြဲက ေမ ၁၁ ရက္ေန ့မွ

ေမ ၁၂ ရက္ေန ့ထိ နာရီ သံုးဆယ္ ျဖစ္ခဲ႕ျပီး ျပင္းထမ္လြန္းခဲ႕ပါတယ္။

ရန္သူနဲ႕ အနီးဆံုးမွာေနရာယူထားသူကေတာ့  ေဂၚရခါး ရုိင္ဖယ္သမား လက္ခ်ီမာန္ ဂူရြန္း ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ခ်ီမန္ ဂူရြန္း ဟာ သာမာန္တပ္သားသာျဖစ္ေပမဲ႕

သတၱိရွိ ့သူ ဇြဲရွိ ့သူ

အေမ်ာ္အျမင္ရွိ ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ခ်္မန္း ဂႈရႊန္း ဘက္ကို ဂ်ပန္ တပ္သား

ကာ လက္ပစ္ဗံုးျပစ္လိုက္ပါတယ္။

လက္ပစ္ဗံုး မကြဲခင္ ေကာက္ကိုင္ျပီး

ဂ်ပန္ဘက္ကိုျပန္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

မျကာဘူး ဂ်ပန္ဘက္ကေနာက္လက္ပစ္ဗံုးတစ္လံုးပစ္လိုက္တယ္။ လက္ခ်္မန္း က ေျပးေကာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ဂ်ပန္ဘက္ကို ပစ္လိုက္ပါတယ္။

ေဟာ  ေနာက္လက္ပစ္ဗံုး တစ္လံုး ေဘးနားကို ေရာက္လာပါတယ္

ကမန္းကတန္းေကာက္ကိုင္ပီး ဂ်ပန္ဘက္ကိုျပန္ပစ္လိုက္ဖို ့လုပ္တံုး  လက္ထဲဘဲ

ထကြဲသြားပါတယ္။

သံုးျကိမ္ေျမာက္ လက္ပစ္ဗံုးေျကာင့္ လက္ခ်္မန္း

လက္ေခ်င္းေတြ ပ်က္ထြက္သြားတယ္။

လက္ခ်မန္းက အေလ်ွာ့မေပးဘူး

ကိုယ့္ဘက္ကို မဲျပီးလာေနတဲ႕ ဂ်ပန္ေတြကိုေတြ႔ေတာ့

ေသနတ္ျပန္ကိုင္ျပီး

ျပတ္ေနတဲ႕လက္နဲ႕ေထာက္

ေကာင္းတဲ႕လက္နဲ႕ ေမာင္းတင္ျပီး ဆက္တိုက္ပစ္ေနတာ

အနည္းဆံုး ဂ်ပန္သံုးဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ရဲ႕

အေလာင္းပံုသြားတယ္။

ဂ်ပန္ေတြလဲေျကာက္ျပီးတပ္စုတ္သြားတယ္။

ေတာင္ေတာ္ရြာကို မဟာမိတ္တပ္ကသိမ္းလိုက္တယ္။

အဲ႕တိုက္ပြဲဟာ ေမ့မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ျပင္းထမ္တဲ႕

တိုက္ပြဲျဖစ္ေျကာင္း ျဗီတိသ်ွသမိုင္းမွာ မွတ္တန္းဝင္သြားတယ္။

ထိုတိုက္ပြဲမွာစြမ္းေဆာင္ခဲ႕လို ့ လက္ခ်္မန္း

ဂႈရႊန္းကို Victoria Cross ဘြဲ႕တံဆိတ္ေပးအပ္ခဲ႕တယ္။

လက္ခ်္မန္း ဂႈရႊန္း ဟာ သမိုင္းတစ္ေလ်ွာက္ သတၱိအေျပာင္ေျမာက္ဆံုး ဆယ္ဦးထဲမယ္

no 4စ ာရင္းဝင္သူျဖစ္ပါတယ္။

source  The Gurkha Musium