User:Konrad Rozycki/sandbox

Dzisiaj udzieliłem swojego pierwszego ślubu. Jak to się stało? Może najpierw kilka słów o tym, jak wyglądają śluby w Japonii. Zawarcie związku małżeńskiego w świetle prawa następuje tu poprzez złożenie w Urzędzie Miejskim dokumentu zatytułowanego „Rejestracja małżeństwa”. Wypełniamy specjalny druk, wpisując do niego dane osobowe obu małżonków i trochę innych informacji (np. od kiedy mieszkają razem), dajemy do podpisu dwóm dorosłym świadkom, dajemy pani w okieniu i... tyle. Bach pieczątka i jesteśmy małżeństwem. Niezbyt ciekawe, prawda? Dlatego wielu Japończyków chce do tego jakiejś ceremonii. Czasem jeszcze przed, czasem kilka miesięcy lub nawet lat po faktycznym zawarciu małżeństwa. W tej materii jest spory wybór, można wziąć ślub w prawdziwej świątyni którejś z religii, ale dla zdecydowanej większości Japończyków ślub nie jest ceremonią religijną. Jednocześnie wielu z nich jest zafascynowana kulturą zachodnią i z tego powodu najpopularniejszą formą ślubów w Japonii jest „styl kaplicowy”. Japonki chcą białej sukni do ziemi, ojca we fraku, witraży, organów i tych spraw. Te ślubne kaplice nie są bynajmniej miejscami kultu, są tylko stylizowane na amerykańskie lub europejskie kościoły protestanckie. Jak ma być „po zachodniemu”, to musi być też oczywiście blond-włosy, niebiesko-oki pastor, pytający łamaną japońszczyzną o przysięgi małżeńskie. Mimo że ceremonia jest stylizowana na chrześcijańską, z cytatami z Biblii i modlitwami (ale bez mszy), chodzi tylko o kształt i nie ma to nic wspólnego z prawdziwą religią. Ani młoda para, ani goście nie mają za bardzo pojęcia, o czym jest mowa podczas większości ceremonii, bo japońskie słownictwo biblijne jest specyficzne i nieużywane w innych kontekstach, a prawdziwych chrześcijan w Japonii jest 2% i nie biorą ślubów w takich kaplicach. Ma być po prostu „po zachodniemu”. Zatem pastor też nie musi być prawdziwy, byle był biały. Firmy zajmujące się oprawą muzyczną ślubów często zatrudniają też i wysyłają takich weekendowych pastorów, którzy w większości w tygodniu są nauczycielami języka angielskiego z krajów anglosaskich. I tym sposobem ja, praktykujący poganin, ojciec nieochrzczonego dziecka, wykorzystuję swoją europejsko-chrześcijańską przeszłość i w weekendy "udzielam" ślubów pod krzyżem. Mogę się ludziom czymś przysłużyć, a przy okazji zobaczyć, jak wygląda praca w sektorze usługowym, co jest dla mnie ciekawym, nowym doświadczeniem po 15 latach spędzonych w firmie produkcyjnej.