User:Laalirajagopal/sandbox

இந்திய தேசிய காங்கிரசின் வளர்ச்சி இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் எழுந்து நின்ற "ஆங்கிலேயர்" எதிர்ப்பை ஒருங்கிணைக்க "இந்திய தேசிய காங்கிரஸ்" 1885-ல் உருவாக்கப்பட்டது. இந்திய விடுதலைக்கான அமைப்பாக 1947 வரையிலும் செயல்பட்ட இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் 1947-க்குப் பின்பு இந்திய ஒன்றியத்தின் முக்கியமான - ஒரே ஆளும் கட்சியாக உருவெடுத்தது. காங்கிரசு கட்சியின் உள் முரண்டுபாடுகளே இந்தியாவின் இன்றைய பல கட்சிகள் உருவாகக் காரணமாயிருந்தன. காங்கிரசு கட்சி துவங்கிய 1885லிருந்து 1920 வரை "தலைவர்" என்கிற பதவி அகில இந்திய அளவில் முறைப்படுத்தப்படவில்லை. அதேபோல் மாகாண காங்கிரசு (மாநில அமைப்புகள்) அமைப்புகள் தொடக்ககாலத்தில் உருவாக்கப்படவில்லை. 1920-ல் நாக்பூரில் நடந்த காங்கிரசின் இந்திய அளவிலான மாநாட்டில் மொழி வழி மாநிலங்கள் அடிப்படையிலான அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன. இதையடுத்து 1921 முதல் மொழிவாரி மாநிலக் குழுக்களின் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாக இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மாற்றமடைந்தது. அப்போதைய சென்னை மாகாண காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவராக ராசாசி, பெரியார் ஈ.வெ.ரா. பொறுப்பேற்றிருந்தனர். தமிழ்நாட்டில் பிராமணரல்லாதோருக்கான இயக்கம் 1916-ல் உருவான பிறகு காங்கிரசின் செல்வாக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தடைபடத் தொடங்கியது. இதையடுத்து தமிழ்நாட்டு காங்கிரசுக்குள் பிராமணரல்லாதோரைக் கொண்டு "சென்னை மாகாண சங்கம்" உருவானது. நீதிக்கட்சி அல்லது ஜஸ்டிஸ் கட்சி என அழைக்கப்பட்ட அக்கட்சி 1921 முதல் 1926-வரை சென்னை மாகாண ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தது. 1920 முதல் 1935 வரை தமிழ்நாடு காங்கிரசு அமைப்பில் பெரியார், திரு.வி.க., ராசாசி, வ.வே.சு. அய்யர், சோமசுந்த பாரதியார், சர்க்கரைச் செட்டியார், சிங்காரவேலர், வரதராசுலு நாயுடு, ஜீவா போன்றோர் தீவிர ஈடுபாட்டில் இருந்தனர். 1925 நவம்பரில் காஞ்சிபுரத்தில் கூடிய 31-வது மாகாண காங்கிரஸ் மாநாட்டின் பிராமணரல்லாதோருக்கான "வகுப்புவாரி" உரிமைக்கான தீர்மானத்தை பெரியார் ஈ.வெ.ரா. கொணர்ந்தார். 1919-ல் நடைபெற்ற 25-வது மாகாண காங்கிரசு மாநாட்டிலிருந்து தொடர்ந்து இத்தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற பெரியார் முயன்றார். 1925-லும் இம்முயற்சி தோற்றுப் போகவே காங்கிரசிலிருந்து தந்தை பெரியார் வெளியேறினார். 'பெரியார்' வெளியேறியது தமிழ்நாட்டில் காங்கிரசு வளர்ச்சியை கடுமையாக பாதித்தது. பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கமும், நீதிக்கட்சியும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த காரணத்தாலும், காங்கிரசின் குழு மோதல்களும் காங்கிரசை தமிழ்நாட்டின் பேரியக்கமாக உருவெடுக்க இயலாமல் செய்தது. 1935-ல் இந்திய அரசியல் சட்டம் உருவாக்கப்பட்ட பிறகு 1937-ல் நடைபெற்ற தேர்தலில் காங்கிரசு தமிழ்நாட்டில் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றது. ராசாசி தலைமையில் செயல்படத் தொடங்கிய அந்த அமைச்சரவை 21.4.1338-ல் "இந்தி கட்டாயமாக்கப்படும்" என்று அறிவித்து தமிழர்களின் பெரும் அதிருப்திக்குள்ளானது. ஆங்கிலேய அரசுடனான முரண்பாடுகள் கூர்மையடைந்ததையடுத்து காங்கிரசு பதவி விலகியது. 1940ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21-ல் தமிழ்நாடு காங்கிரசின் தலைவராக கு.காமராசர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1942-ல் பாகிஸ்தான் பிரிவினையை ஆதரித்து ராசாசி, அக்கட்சியிலிருந்து வெளியேறினார். இரண்டாம் உலகப் போர் நடைபெற்ற இக்காலத்தில் 1944-ல் காங்கிரசு கட்சி இந்தியா முழுவதும் தடை செய்யப்பட்டது. பல நூறு காங்கிரசார் சிறைப்படுத்தப்பட்டனர். காங்கிரசின் முக்கிய தலைவராக விளங்கிய முத்துரங்க முதலியார், "காங்கிரஸ்காரர்கள் சங்கத்தை" உருவாக்கி நடத்தினார். (1944 அக் 31). இரண்டாவது உலகப் போர் முடிவடைந்த போது "இந்தியாவில் சட்டப்பூர்வமானத் தேர்வு செய்யப்பட்ட அரசுகளை மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்த்துவது" என ஆங்கிலேய அரசு முடிவு செய்தது. இதையடுத்து 1946 ஏப்ரல் 30-ல் பிரகாசம் தலைமையிலான அமைச்சரவை தமிழ்நாட்டு ஆட்சி பொறுப்பேற்றது. (1945-ல் ராசாசி மீண்டும் காங்கிரசில் இணைந்தார்)