User:LayloIgamberdiyeva

O’tgan kechasi men tushimda yana Manderleyga boldim.Men oldida turgan temir darvoza yoining boshlanishi edi.Men ilk marotaba köraganimda bu darvozalar meni kutib olish uchun katta ochilgan edi.Endi,tushimda, ular berk edi. Ular ortidan Manderleyga yòl davom etgan edi.

Tushimda yopiq darvozadan otishga muaffaq bolgan edim. Men uzun egri bugri yolda sayr qillar edim.Daraxtlar va gullar yolda yaqin osgan va deyarli yolni yopib qoygan edi.Oxiri yòl burilishga kelganida men eski hayajonni his qildim.Men yana Manderleyga yaqinlashgan edim. Nihoyat, men Manderlayni körishim mumkin edi. Eski uy doimgiday chiroyli edi.

Tushumda nurli oy bor edi.Xira nur eski uyning derazalarida va kulrang toshli devorlarida yarqirab körinardi.Va men tushimda dengizni kördim.U tinch va shishaday bir tekis edi.Bir lahza uy nurga tolgandek boldi. Men u yerda xavfsiz va baxtli yashaymiz deb bylagan edim.

Oy nuri tiniq edi.Hozir men Manderley bosh qobiq bolganini kòrdim.Faqat kulrang devorlar öz shaklida turibdi.Qachondir men yana bu yerda yashashni topardim.Biz bu yerda hech qachon baxtli yashamaganmiz Maksim va men.Biz bu yerda hech qachon Rebekkadan holi yashmaganmiz,otmish oylaridan hali.

Men uyğondim.Maderni juda uzoq edi.Quyoshning qattiq va yorqin nurlari bosh mehmonxonada charaqlar edi.Uzoq va ma'nosiz kun bizdan oldida yotadi.Hech narsa kop sodir bòlmaydi.Avval hech narsa qilmagan.Lekin bizda.Maksim va men avval hech qachon bilmagan tinch joy bor.

Biz Manderley haqida gapirlashmagan edik.Men Maksimga oz orzularim haqida aytmagan bòladir.Marderley endi bizniki emas edi.U uzoq vaqtlardan beri yovuzlik va nafratdan vayron bòlgan.

Biz hech qachon Angliyaga qaytmaymiz.Hatto yigirma yildan kiyin ham,otmish bizga juda yaqin.Biz qorqib va dahshatlarni unitishga harakat qilamiz lekin ba'zida eslaymiz.

Biz bu zerikarli kichkina mehmonxonada kopincha zerikamiz.Ammo zerikkan odamlar,qorqmaydi.Inglizcha gazetalar bqiymiz lekin hech qachon inglizlar bilan uchrashmaganmiz Xudoga shukur.

Bu issiq Orta yer dengizi oroli hozir bizning uyimiz. Biz hech qachon quyoshning yumshoq illiq nurlarini sezmaymiz.

Biz hech qachon Baxti Visits a turmaymiz va gullarning hiddi hidlamaymiz.Bu yerda quyoshning ogir nurlari oq devorda porlaydi.Daraxtlarni changbosgan.Dengiz tiniq kök rangda.Biz köp narsani yoqotdik ammo men nihoyat ulgaydim.Men Manderliga birinchi marta borgan uyatchang qizlardan farq qilaman.Qorquv va dahshat meni ayolga aylantirib qoydi. Balki zerikarli ayolga.Lekin men turmush ortoging bilan birgaman va u menga hamma vaqt kerak.

Ba'zida Maksimning közlarida galati,adashgan nigohni köraman. Uning hayollari uzoqda ekanligini bilaman.U jim ötiradi va hamon oz joyida.Biroz vaqtdan keyin suhbatlashishni boshladik.Otmishni unutish uchun har narsa haqida gaplashdik.Ikkalamiz ham qorquvni bilamiz.Ogriq ham ,yolgizmn ham bizga ma'lum.Endi hammasi tugadi.Manderley vayron bólgan. Lekin biz hallyam tirikmiz va ozizmiz.

Men Maksim de Vinter bilan uchrashmagan bòlar edik.Agar men Van Hoper xonim bilan Monta Karloga bormaganimda,bugun shunday bòlarmidi? Men boshqa hayotni kechirgan bolardim.Men boshqa Insonga aylanishni xohlardim.

Van Xopper xonim yoqimli ayol emas edi.U boy va mashhur odamlar bilan uchrashishni yoqtirardi.Har yoz Van Xopper xonim Monto Karlodagi eng qimmat va eng katta Cote d'Azur mehmonxonasida qolardi.Bu yerda Van Xopper xonim eng mashhur odamlarni topardi.U bar doim ular bilan gaplashish uchun bahona topardi.Kiyin òzini korsatib,ularni yaxshi bilish uchun qurbonlariga qopol savollar beradi baland Amerikancha ovozda.

Men yosh va uyatchang edim.Men Van Xopper xonim bilan bölgan hayotimni yomon körardim,lekin u menga hamroh bòlishim uchun ozgina pul tolardi.Men aniq xizmatkor ham emas va albatta dòst ham emas edim.

O’sha kuni mehmonxona restoraniga kirganimizda biz galati juftlikday koringan bölsak kerak.Xopper xonim oldida baland pochnali tuflida turdi.Uning semiz, ogir tanasi tepada chayqalib ketdi.Menning közlarim sekin yerga qaratdim.Noqulay soch va yomon kiyimda maktab oquvchisiga oxshab qolgan edim.

Van Xopper xonim odatdagi stoliga ötirdi va restorandagi hamma unga tikilib qoldi.

Bu yerda taniqli odam yoq va baland ovozda dedi. "Men gaplashmoqchi bolgan odam yòq".Van Xopper xonim juda ochköz edi.U òzi uchun katta tushlikka buyurtma berdi.Va tez orada u katta likopchadagi spagetini yedi.Biz jimgina yedik.

Sous Van Xopper xonimning iyagiga tushdi.Men chetta qarab turdim.Kiyin kordimki kiyingi stolda yangi mehmon otiribdi. Van Xopper xonim ham uni kòrdi.Van Xopper xonim sanchiqini qòydida,unga qattiq tikilib qoldi.Men uning kichkina közlarida hayajonlangan nigohni kòrdi Bu Maks de Vinter -dedi u menga Manderleyning egasi bòlgan odam.Siz bu haqida eshitgan bolsangiz kerak Angliyaning garbiy qismidagi eski uy.U nasal kòrinadi, shunday emasmi?Òtgan yili tosatdan rafiqasi vafot etdi.Aytishlaricha uning yuragi dars ketibdi.

Mehmonxona zali uzun òrindiq past stol bor edi uning oldida.Orindiq restoran va mehmonxonaning asosiy eshiga brtasida edi.Restorandan chiqqan hamma bu òrindiq boylab otib ketishi kerak edi.Van Xopper xonim ofinsyantga mening qahvamni dam olish xonasiga oling dedi.Men òrindiqda öz qahvamni oldim. Van Xopper xanim ofinsyantga togridan-togrigapirdi

U menga qaradi, közlari chaqnab ketti. Yuqoriga chiqib menga jiyanim Billining maktubini topib menga olib keling zalga.Billi Maks de Vinter bilan Londonda uchrashganda tuwgan suratlar.Tez bolingl-dedi. Men esa imkon qadar sekin xonimning xonasiga bordim.Men qaytishimdan oldin de Vinter ketadi deb umid qilgandim.

Men xat bilan qaytib kelganimda Van Xopper xonim allaqachon zaldagi

o’rindiqda edi.U de Vinterning yonida òtirardi.U qora sochli ,kelishgan odam

edi.Uning yuzlari oqarib ketdi va uning közlari gamginlik yoqolgan korinishda edi.

De Vinter ohista òrnidanturdi va men Van Xopper xonimga xatni berdim.De Vinter biz bilan qahva ichayotgan edi.Borib ofinsyantdan boshqa finjon sorang dedi Van Xopper xonim,

“Yoq siz mening mehmonimsiz”-dedi de Vinter .U afisyantni chaqirdi.

Bir zumda de Vinter kichkina brindiqqa otirdi men esa Van Xopper xonim bilan uzun òrindiqqa ótirdim.

Men sizni darhol tanidim -dedi Van Xopper xonim. Men siz bilan Londonda jiyanimning ziyofatida uchrashgandim.Lekin siz eslolmadingiz menga oxshagan kampirnilVan Xopper xonim de Vinterga tabassum hadya etdi.

Siz xato qilyapsz,men sizni hech qachon unitolmiman,-dedi de Vinter sovuq,qattiq ovoz bilan. Billi hozir tatilda ,-deb davom etdi Van Xopper xonim. U sayohatni sevadi.Agar uning Manderley kabi uyi bolganida uni hech qachon uni qoldirmasdi.Aytishlaricha Manderley Angliyadagi eng gózal uylardan biri.Qiziq Monta Karloda nima qilyapsiz?

Bir necha daqiqa sukunat hukm surdi.Kiyin de Vinter sòzi boshladi.Men qaytganimda Maderli juda chiroyli kòrinar edi.Boshqa sukunat ham bor edi.De Vinter Van Xopper xonimning savoliga javob bermadi.Albatta u uzoq jim turmadi. U de Vinterga Monta Karloning barna giybatlarini gapira boshladi.

Bu qoplolikdan kiyin u uni muloyimlik bilan tingladi.Men yerga qarab Van Xopper xonimning baland ovozini eshitmaslikga harakat qildim. Nihoyat u toxtadi.Ofinsayt keldi va xabarberdi.Van Xopper xonimni yuqori qavatda tikuvchi kutyotganini aytdi

Van Xopper xonim de Vinterga "Siz men bilan ichishingiz kerak - dedi."Nimaga bugun kechda emas"Mening bir nechta dòstlarim bor...Kechirasiz -dedi de Vinter.

Men ertaga kun boyi yoq bolaman uzr.U ogirilib zaldan chiqib ketdi.Biz liftdaligimizda Van Xopper xonim de Vinter juda galati odam,-dedi. U tosatdan chiqib ketti lekin u juda xushbichim odam.

Aytgancha azizim siz juda qoplollik qildingiz unga.Gapiryotganda odamga qarashingiz kerak.Bilasizmi Siz yosh bola emassiz.Van Xopper xonim tezda tikuvchi bilan band boldi.Derazada otirib tashqarigadi yorqin nunca qaradim Men tashqariga chiqa olmadim.Van Xopper xanimning bazi dostlari choyga kelishlari kerak edi.Ular unga axshagan semiz,qòpol ayollar edilar.Mening vazifam ular bilan yorqin gaplashish,sugared chemist va ular ketgandan kiyin xonani tartibga keltirishim kerak .Eshik taqilladi Bir ofisyant qoli bilan kirdi.Xonim yotoq xonada dedim.Qolida bir nechta nomalum xat bor edi.

"Meni kechir men tushilikdan kiyin juda qöpol edim".Eslatma yoq edi lekin men uni de Vinterdanligini bilardim

"Javob bormi "dedi ofisyant Men boshimni kötarib "Javob yoq" deb ayting dedim.

Ofisyant ketgandan keyin.Men xatni chontagimga soldim.Van Xopper xonim yotoqxonadan meni chaqiryotgandi Men Janob Vinter va Manderley haqida bynab sekin yurib borardim.

Birga chiqish kuni

Ertasi kuni Van Xopper xonim tomoq og'rig'i va yuqori harorat bilan uyg'ondi. Men uning shifokoriga qo'ng'iroq qildim, u birdaniga keldi

Sizda gripp bor, xonim, - dedi shifokor. To'shakda jimgina qolmaguningizcha yaxshilanmaysiz. Yuragingiz kuchli emas. Sizga qarash uchun hamshira kerak bo'ladi. Bir-ikki hafta yotoqda yotishingiz kerak, - dedi

"Ishonchim komilki, men Van Xopper xonimga g'amxo'rlik qila olaman", dedim men. Ammo shifokor yo'q dedi. Ajablanarlisi shundaki, Van Xopper xonim u bilan rozi bo'ldi. Monte-Karlo uni zeriktira boshlagan edi. U yotoqda yotishdan zavqlanardi. U menga ham, hamshiraga ham buyruq berishdan zavqlanardi.

Tez orada hamshira keldi va men endi qidirilmadim. Men o'zim restoranga tushdim. Men yolg'iz qolganimdan xursand bo'ldim. Odatdagi tushlik vaqtimizga yarim soat qolgan edi. Restoran deyarli bo'sh edi. Men odatdagi stolimizga bordim. Keyin men de Vinterning stolida allaqachon o'tirganini ko'rdim. Orqaga qaytishim juda kech edi. Men o'tirdimnoqulaylik bilan unga qaramaslikka harakat qildi. Menyuni olib, stol ustidagi gullarni taqillatib yubordim. Suv butun matoga o'tib, etagimga tushdi. Ofitsiant restoranning narigi tomonida edi va hech narsani ko'rmadi. Bir lahzada de Vinter mening kursim yonida turardi.

- Endi bu yerda o'tira olmaysiz, - dedi u. U ofitsiantni chaqirdi birdaniga chiqdi. "Mening stolimga boshqa joy qo'ying", dedi de Vinter.

Bu xonim men bilan tushlik qilyapti.

-Yo'q, -dedim men. "Men qila olmadim..."

“Nega?" dedi u. "Men bilan tushlik qilishingni xohlayman. Men baribir sizdan so'ramoqchi edim. Kel va o'tir. Agar xohlamasangiz, gaplashishingiz shart emas.Biz ovqatga buyurtma berdik va bir muddat yoqimli, oson sukunatda o'tirdik.

“Do'stingizga nima bo'ldi?” - deb so'radi de Vinter. Men unga Van Xopper xonimning kasalligi haqida gapirib berdim.

“Kechirasiz”, - dedi u muloyimlik bilan. - Siz mening xatimni oldingiz, shekilli, qo'polligimdan keyin men bilan tushlik qilish juda mehribondir.

- “Siz qo'pol bo'lmagansiz”, - dedim men. Hech bo'lmaganda, u sizni shunday deb o'ylamagan. U har doim biron bir muhim narsaga qiziqadi > Muhimmi? Nega u meni muhim deb hisoblaydi? -deb so'radi de Vinter.

“Menimcha, bu Manderli tufayli”, - dedim men. U javob bermadi.Men uning uyi haqida gapirishni istamasligini his qildim. Do'stingiz sizdan juda farq qiladi, - dedi u nihoyat. - Va u ham sizdan ancha katta. U qarindoshmi?"

"Van Xopper xonim mening do'stim emas", dedim. Men uning uchun ishlayman. Kerak, menga pul kerak. Mening oilam yo'q va boshqa hech narsa qila olmayman.

De Vinter menga o'zim haqgimda ko'proq savollar berdi. Men uyatchanligimni unutdim. Men unga rassom bo'lgan otam haqida gapirib berdim. Men onam va uning otamga bo'lgan buyuk mehri haqida gapirdim. Otam to'satdan vafot etganida, onam undan keyin bir necha hafta yashagan edi.

Men birdan tushundimki, biz bir soatdan ko'proq vaqt davomida stolda o'tirgan edik. Men kechirim so'rashni boshladim.

"Ammo bu soat menga juda yoqdi", dedi de Vinter. "Biz qaysidir jihatdan o'xshashmiz. Ikkimiz ham dunyoda yolg'izmiz. Mening singlim bor, lekin hammasi shu."

-“Siz unutdingiz”- dedim unga, sening uying bor, menda ham bor yo'q.' "Bo'sh uy, hatto juda chiroyli uy ham yolg'iz bo'lishi mumkin", dedi de Vinter .Bir zum u menga Manderi haqida gapirib beradi, deb o'yladim. Buning o'rniga u shunday dedi: "Xo'sh, bugun tushdan keyin sizda bayram bor. Nima qilmoqchisiz?"Men unga eskiz chizaman deb aytdim. Men xohlardim yagin shahardagi eski uylarning bir qismini chizish. Avtobus jo'nab ketdi ikki yarim. "Men seni o'z mashinamda u erga olib boraman", dedi de Vinter. - Yuqoriga chiqing va paltongizni oling

Men narsalarimni juda jimgina oldim. Men Van Xopper xonimning meni eshitishini xohlamadim. Bir qo'limda qo'lqopimni ushlab zinadan yugurdim, Men o'zimni hayajonlangan va ulg'ayganimni his qildim. Men de Winterdan uyalmadim. U mening kompaniyamdan zavqlandi. U mendan mashinasida u bilan birga chiqishimni iltimos qilgan edi.

Tez orada men eskiz qilmoqchi bo'lgan joyga yetib keldik. Ammo shamol juda kuchli edi- qog'ozni uchirib ketdi. Biz yana mashinaga o'tirdik va tik tog' yo'li bo'ylab davom etdik. Keyin birdan yo'l tugadi. De Vinter mashinani eng chetida) to'xtatdi. Bizdan ancha pastda dengiz yotardi. Men sovuqni his qildim va biroz qo'rqib ketdim.

“Bu yerni bilasizmi?" dedim. "Bu yerda avval ham bo'lganmisiz?

De Vinter menga xuddi begona odamdek qaradi. U o'tmishda yo'qolgan edi. Uning kuzida g'alati, uzoq nigoh bor edi. U uyqusida yurgan odamga o'xshardi.

"Kech bo'ldi, uyga ketaylikmi?" dedim. Keyin u menga qarab jilmayib qo'ydi. - Kechirasiz, - dedi u. Seni bu yerga olib kelmasligim kerak edi. Ha, men ko'p yillar oldin bu erda bo'lganman. O'sha yillar oramizda cho'zilib ketgandek edi. Birinchi marta kelmaganimni hohlardim.

De Vinter mashinani ehtiyotkorlik bilan aylantirdi va biz yana burilishli yo'ldan pastga tushdik. Hozir quyosh botayotgan edi, havo sovuq va tiniq edi. Keyin, nihoyat, u Manderli haqida gapira boshladi. U yerdagi hayoti haqida emas, uyning o'zi haqida gapirdi. U menga bog'lar va o'rmondagi gullar haqida gapirib berdi. U menga dengiz haqida gapirib berdi. U shunchalik yaqin ediki,uning suvining ovozi doimo uydan eshitilib turardi. U menga dengizga yaqin yashirin vodiy haqida gapirib berdi. Dunyodan uzoqda yashiringan bu kichi vodiy gullarning hidiga to'la edi.

Keyin biz Monte-Karloga qaytdik. Biz sekin yoritilgan ko'chalar bo'ylab mehmonxona tomon yurdik. Mashinaning tokchasidan qo'lqopimni oldim. U yerda kitob bor edi. Sarlavhani o'qishga urinib, unga qaradim.

-Xohlasangiz, kitobni olib, uni o’qishingiz  mumkin, de Vinter dedi. Men xursand bo'ldim va kitobni qo'limga mahkam tutdim. Men xohlardim bizning kunimiz tugaganidan keyin uning biror narsasiga ega bo'lish. - Chiqib ket, - dedi u,- men mashinani qo'yishim kerak. Men/seni ko'rmayman bugun kechqurun. Men chiqaman. Lekin bugun uchun rahmat.

Sekin-asta mehmonxona zinapoyasiga chiqdim. O'zimni ziyofatdan keyin uyga ketayotgan boladek his qildim. Men uxlashgacha bo'lgan uzoq soatlar haqida o'yladim. Men Van Xopper xonim bilan uchrashib, cheksiz savollarga javob bera olmadim. Men zalga kirib choy buyurdim.