User:Lusapsak

--Lusapsak (talk) 10:14, 28 December 2011 (UTC)Հարավային Կովկասում իրավիճակի կայունացմանը սպառնում է ազգային փոքրամասնությունների քաղաքական և տնտեսական ճնշումը: Այդ մասին, ըստ «Արմինֆո» գործակալության տեղեկացմամբ, ասվում է տարածշրջանի երկրներում վերջերս հետազոտություններ կատարած ազգային փոքրամասնությունների հարցերով Միջազգային խմբի զեկույցում: Ինչպես նշվում է զեկույցում, էթնիկ փոքրամասնությունների ներկայացուցիչներն այստեղ զրկված են ցանկացած մասնագիտությանը տիրապետելու հնարավորությունից և երկրի քաղաքական կյանքին մասնակցելուց: Իրավիճակը լարված է դառնում հատկապես Ադրբեջանում և Վրաստանում:

Հայաստան: Հայստանում Ազգային փոքրամասնություն են կազմում ռուսները, եզդիները, քրդերը, ասորիները, հույները, ուկրաինացիները, հրեաները, և այլ: Սակայն վերջին 10 տարիների ընթացքում մեզ մոտ հաստատվել են նաեւ այլ օտարազգիներ, որոնց թիվը հասնում է առավելագույնը մի քանի հարյուրի: Հայաստանի ազգային փոքրամասնությունները ոչ մի քաղաքական խնդիր չունեն, բոլոր հարցերը կապված են կրթական, մշակութային ոլորտների հետ: ՀՀ կառավարության աշխատակազմի ազգային փոքրամասնությունների կրոնի հարցերի վարչության պետ Վարդան Ասցատրյանի խոսքով՝ Հայաստանը, միանալով մի շարք կոնվենցիաների, պարտավորվել է հնարավորություններ ստեղծել ազգային փոքրամասնությունների համար, որպեսզի նրանք հնարավորություն ունենան զարգացնել և ամրապնդել իրենց կրթական և մշակութային համակարգը: Ասցատրյանը նշել է, որ իրենք հանդիպել են ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների հետ, և վերջիններն առաջարկել են, որպեսզի պետությունն իրենց աջակցի հեռուստառադիոեթերից օգտվելու, հաղորդումներ պատրաստելու և նման այլ հարցերում: «Թե որքան ներուժ ունեն Հայաստանի ազգային փոքրամասնությունները և որքանով կկարողանան որակյալ հաղորդումներ պատրաստել, պարզ կլինի գործնականում: Այնուամենայնիվ, նրանց տրվում է սեփական, ավելի ընդգրկուն ծրագրերով հանդես գալու հնարավորություն»,- նշել է Ասցատրյանը: Իհարկե սկզբնական շրջանում դժվար կլինի, սակայն դա լուծելի հարց է, և ազգային փոքրամասնությունները կօգտվեն սեփական հաղորդումներով հանդես գալու հնարավորությունից: Պարզապես դժվար կլինի պետականություն չունեցող փոքրամասնությունների, մասնավորապես՝ ասորիների, քրդերի, եզդիների համար: Չենք կարող ռուսների պոտենցիալն ու հնարավորությունները համեմատել մյուս փոքրամասնությունների հետ: Նրանք իրենց կրթական, մշակութային հարցերը լուծում են՝ օգտվելով այլ աղբյուրներից, օրինակ՝ միջազգային պայմանագրեր, Հայաստանում Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանատուն, Ռուս-հայկական համալսարան և այլն: Ասցատրյանը նկատել է, որ առայժմ դժվար կլինի այդ խնդիրներն օրենքով կարգավորել: Կառավարությունը հաշվի է առնում բոլոր առաջարկությունները և հետագայում նկատի կունենա պետականություն չունեցող ազգային փոքրամասնությունների խնդիրները և կփորձի աջակցել: «Ազգային փոքրամասնությունների հետ կապված ցանկացած հարցի լուծում նրբանկատ մոտեցում է պահանջում»,- հավելել է Վ. Ասցատրյանը։ Վերջին տարիներին պարսիկների հոսքն է շատացել Հայաստան: Պաշտոնապես մեզ մոտ բնակվում է 326 պարսիկ: Հանրապետությունում բնակություն հաստատած պարսիկների մեծ մասը ներգրավված է առևտրատնտեսական, մի մասն էլ` գիտակրթական ոլորտներում: Մեր տեղեկություններով, անկախացումից և Իրան-Հայաստան պետական սահմանների գործելուց հետո պարսիկ տղամարդկանց և հայ կանանց խառն ամուսնությունների հետևանքով ծնվել է ավելի քան 170 երեխա: Խառնամուսնությունների հետևանքով ծնված երեխաների մեծ մասն ապրում է Հայաստանում, իսկ փոքր մասը` Իրանում: Նշենք նաև, որ վերջին տարիներին Երևանում վերանորոգվել ու վերաբացվել է 1760թ. կառուցված պարսկական մզկիթը, որը հայտնի է «Գյոյ» կամ «Կապույտ մզկիթ» անվամբ: Ականատեսների վկայությամբ, մզկիթ հաճախում են նաև պարսիկների հետ ամուսնացած հայուհիներ` հետևելով մահմեդական ողջ ծիսակարգին: Այսքանը Հարավային Կովկասի երկրներում ապրող ազգային փոքրամասնությունների խնդիրների մասին: