User:Martaencheres/sandbox

Grégoire Michonze (wł. Michonznic) (ur. 22 marca 1902 w Kiszyniowie – zm. 29 grudnia 1982 w Paryżu) - rosyjsko-francuski malarz, przedstawiciel tzw. szkoły paryskiej (École de Paris).

Życiorys
Gregoire Michonze urodził się 22 marca 1902 r. w Kiszyniowie w Besarabii, wówczas części Imperium Rosyjskiego (obecnie Mołdawia), w skromnej rodzinie żydowskiej. Michonze był najstarszym z pięciorga dzieci. Jego ojciec prowadził firmę sukienniczą a matka pochodziła z rodziny rabinów z Sadagova w Bukowinie. Młody Michonze uczył się w lokalnej szkole plastycznej w swoim rodzinnym mieście, a gdy po I wojnie światowej Besarabia stała się rumuńska kontynuował studia w Bukareszcie. Ponieważ nie widział artystycznej przyszłości gdzie indziej niż w Paryżu, 15 sierpnia 1922 r. wyruszył z Konstancji do Marsylii, przez Stambuł i Grecję, której skaliste krajobrazy wywarły trwały wpływ na jego malarstwo.

Wkrótce potem wyjechał do Paryża i osiedlił się na Montparnasse, gdzie w kawiarniach spotykali się artyści i intelektualiści tamtych czasów. Tam też zresztą miał malować przez kolejne sześćdziesiąt lat swojego życia. Początkowo utrzymywał się z różnych dorywczych prac. W ten sposób nawiązał znajomość z Maxem Ernstem w warsztacie, gdzie wspólnie ozdabiali bransoletki z galalitu, papierośnice i tym podobne bibeloty. Wkrótce, za sprawą Maxa Ernsta, do grona jego znajomych zaliczali się surrealiści André Breton, Paul Éluard, Yves Tanguy, Louis Aragon i André Masson. Michonze brał udział w spotkaniach grupy, ale stopniowo oddalał się od nich, aby podążać własną drogą. W 1928 r. w Dôme poznał Henry'ego Millera. Był to początek przyjaźni na całe życie. Znacznie później, w 1978 roku, Miller napisał o nim: "Twoja twórczość (...) jest Twoim usprawiedliwieniem życia. Jest większa, niż mogłem sobie wymarzyć. Jest chwalebnie szalona, pijana, obłąkana, lubieżna, karykaturalna i tak "anegdotyczna". Ale jakże wspaniałe, jakże poruszające! Miałeś rację, nie przyłączając się do ruchu surrealistycznego... "

W latach 1931-1937 Michonze regularnie brał udział w Salon des Surindépendants oraz w różnych wystawach zbiorowych, m.in. w galeriach Renaissance, Jacques Bonjean i Clausen.

Pierwszą wystawę indywidualną zorganizował w 1932 r. w Antibes w swojej pracowni. W 1937 r. Michonze wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie poznał młodą szkocką artystkę Unę Maclean, która została jego żoną i urodziła mu dwoje dzieci.

W 1939 r. Michonze wstąpił do francuskiej artylerii. W 1940 r. został uwięziony w Bremie i przez dwa lata przebywał w rosyjskim obozie jenieckim, skąd przywiózł poruszające rysunki. Po zakończeniu wojny otrzymał obywatelstwo francuskie. W dowód uznania Michonze otrzymał w 1961 r. nagrodę Williama i Nomy Copley Prize (Chicago) oraz pierwszą nagrodę na Biennale w Trouville (1964).

Michonze uczestniczył w Salon des Surindépendants również w 1946, 1947 i 1948 roku, gdzie pokazał swój przełomowy obraz "Marzyciele", duże płótno, na którym wśród anonimowych mieszkańców wsi można rozpoznać André Bretona na białym koniu, Maxa Ernsta, Picassa, Baudelaire'a, Nietzschego i innych, a także kolekcjonera, który zamówił obraz.

W 1949 roku państwo francuskie nabyło jego płótno "Żniwa" za 40 000 franków, co w tamtych czasach było niebagatelną sumą. Obraz znajduje się obecnie w zbiorach "Fonds National d'Art Contemporain".

W 1950 r. ponownie bierze udział w Salon des Surindépendants, a także w Salon de Mai w 1951 r. z bardzo dużym płótnem malowanym temperą jajową "Personnages devant la mer". Wielkoformatowe obrazy były stosunkowo rzadkie wśród jego dzieł (rzadko przekraczały 50 x 60 cm) i często powstawały specjalnie na te wielkie wystawy.

W 1967 roku artysta zbudował dużą pracownię w młynie niedaleko Troyes i opuszczał ją tylko po to, by odwiedzić Rzym, Wenecję, Genewę, Londyn czy Tel Awiw. Michonze zmarł na atak serca 29 grudnia w swojej paryskiej pracowni w wieku 80 lat.

Całe życie poświęcił swojej jedynej pasji: sztuce. W liście z 1959 roku do brytyjskiego krytyka sztuki Petera Stone'a Michonze napisał o swojej twórczości: "Moje tematy nie mają tematu. Istnieją tylko dla poetyckiego celu. Jeśli jest w nich poezja, płótno jest kompletne. Żadnych historii. Tylko czysta poezja, najlepiej bez tytułu". Pisarka i znawczyni sztuki Michèle Kieffer nazwała Grégoire'a Michonze "zapomnianym artystą". I choć wielu artystów może nosić to miano, życie Grégoire'a Michonze daje obraz tego, o czym i dlaczego pamięta się w świecie sztuki.

Wybrane wystawy

 * 1934: Salon des Surindépendants, Paryż


 * 1946: Arcade Gallery, Londyn
 * 1947: Mayor Gallery, Londyn
 * 1974: Givon Gallery, Tel-Aviv
 * 1985: Musée d'art moderne, Troyes
 * 1997: Galerie Francis Barlier, Paryż