User:Mayuraagoldsmith/sandbox

Mrkkandu Devarajah(L,L,B)Mayuragoldsmith hand made jewellery manufecturer in Switzerland,

உலோக வளமும், கலைவளர்ச்சியும்

தோற்றம்: உலக நிலப்பரப்பில், ஆங்காங்கே பல்வேறுபட்ட மக்களினங்கள் வாழ்கின்றன. அவ்வவற்றின் தோற்றம், தொன்மை, நாகரிக வளர்ச்சி ஆகியவற்றைப் பற்றியறியும் ஆராய்ச்சி, இவ்விருபதாம் நூற்றாண்டில் பெருகியுள்ளது. அதற்கமைந்த முயற்சிகளுள், அகழ்வாராய்ச்சி வழியே கிடைத்துள்ள பொருள்களே பண்டைய மனிதனின் காலவளர்ச்சி நிலைகளை அறுதியிட்டு அறிவதற்கமைந்த சான்றாக இருக்கின்றன. அகழ்வாராய்ச்சியின் பயனாக ஆதி மனிதன் கையாண்ட பொருள்களுள், வலிய கற்களாலான கருவிகளும், உலோகங்களாலான கருவிகளும் பொருள்களும் கிடைத்துள்ளன. அவற்றைக் கொண்டே அக்கால மனித இனத்தின் வளர்ச்சிக் காலங்களை, கற்காலம், உலோககாலம் என முறையே அறிஞர் பாகுபடுத்திக் கூறுவாராயினர். இவ்வாராய்ச்சிக்கு இலக்கான புதைபொருள்களுள் முதுமக்கள் தாழிகள் முதலிடம் பெற்றிருப்பதை ஆய்வுரைகளால் அறிய முடிகின்றது.

கல்லும் பொன்னும்: கற்கால மனிதன் காட்டுத் தீயினின்றும் தீயினைக் கொண்டு தான் கொன்ற விலங்கின் இறைச்சியை வாட்டித் தின்னும் செயலைக் கற்றிருந்தான். அக்காலத்தில் காட்டுத்தீ பரவிய உருக்குப்பாறைகள் கனிந்து உருகி நின்றதைக் கண்டு வியந்து, அவற்றைப் பெயர்த்து ஆய்ந்தபோது, அவை கற்களைவிட வலிமையும் தேவைகட்கேற்ற வடிவமும் பெற்றிருந்ததினால், அவற்றை ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளான். பொன்னின் பொதுமை:

உருக்குப் பாறைகள் கடிய காட்டுத் தீயினால் உருகி வழிந்து தீப்பிழம்பாக நின்றபோது, காட்சிக்குப் பொலிவுடனும் மஞ்சள் நிறத்துடனும் தோற்றமளிப்பது இயல்பு. இத்திறத்தானே அது பண்டை மனிதனால் 'பொன்' எனும் சொல்லால் குறிக்கப்பெறுவதாயிற்று. உலோக உருக்குக் கனியினை உருகி நின்ற பொறுக்குப் பாறைகளினின்றும் பொல்லலாகப் பெயர்த்தெடுத்து காரியத்தால் 'பொல்' என்ற சொல்லால் சுட்டப்பட்டு, கால வழக்கில் மொழி வளர்ச்சியில் 'பொன்' என்றாகியுள்ளது என்றும் கூற முடிகின்றது. இதனை வடவர்,'லோகம்' என்பர். தமிழாக்கம் 'உலோகம்' என நடைபெற்றது. இதனால் தமிழன் செம்பு, இரும்பு, வெள்ளி, ஈயம் ஆகிய உலோகங்களுக்கு இட்ட பொதுப் பெயர் 'பொன்' என்பதாகுமென்பது புலனாகும்.

பொன்னும் - வகையும்: ஒரு காலத்தில் தீப்பிழம்பாக நின்று குளிர்ந்தது நிலவுலகமாதலின், இதன் பாறைப்படிவங்கள் பல்வேறுபட்ட தாதுப் பொருள் செறிவுகளாகவே தனித்தும், படர்ந்தும், செறிந்தும் இயற்கையாகவே உறைந்து நிற்பதாயிற்று. இவற்றையே 'கனி வளம்' என்பர். கடுந்தீயில் உருகிய அக்கனிவளங்களுள் குளிர்ந்தபின் செவப்பேறி நின்ற உருக்கினைக் கண்டு அன்றைய தமிழன் 'செம்பொன்' (செம்பு) என்றான். கருமையாக உறைந்து நின்ற பொன்னைக் கண்டு 'கரும் பொன்' என்றான். இவற்றினும் மஞ்சள் நிறத்தில் திண்மை குன்றாத தன்மையும் பளபளத்த ஒளிர்ப்பும் உடையதாக நயப்புடன் காணப்பட்ட கனியினைப் 'பொன்' என்னும் தனிச் சொல்லாலேயே சிறப்பாகச் சுட்டிக் கூறி, மற்றைய உலோகத்திலும் மேலானதாகக் கொண்டான். வெளிர் நிறமும் ஒளியும் குன்றாது வழிந்து நின்ற கனியினை 'வெண்பொன்' என்றே கூறியிருக்க வேண்டும். அது 'வெள்ளி' எனும் பெயரால் வழக்கில் நிலைத்து வந்துள்ளது. இதுபோன்றே கரும்பொன் செறிவும் வலிவும் மிக்கதாக இருந்ததால் 'இரும்பொன்' என்றான். கால வழக்கில் இரும்பு என்றாகியுள்ளது.

தொன்னெறி வழக்கில் - பொன்: கொல்லனால் ஏற்ற வடிவில் எஃகினால் உருவாக்கப்பட்ட போர்க்கருவிகளுள் சிறந்தது 'வாள்' என்ற பெயரினைப் பெற்றுள்ளது. தொல்காப்பியர் வாள் என்பது ஒளிக்குரியதாகுமென்பதனை, "வாள் ஒளியாகும்" என்று உயிரியலில் உரைப்பாராயினர். அவ்வழக்கானே ஒளியும், தரமும், அணுச்செறிவும், நயமும் பெற்ற கனிப்பொருள் பொலிவுடன் தோற்றங் கொண்டுள்ளதால் 'பொலம்' என்பதன் அடிப்படையில், 'பொன்' என்ற தனிச் சிறப்புடன் சுட்டப்பெற்று வழக்கிலும் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது என்பர்.

நிலைப்பும் கணிப்பும்: உலகில் உலோகக் கனியினைக் கண்டறிந்து பயன்படுத்திய தொன்மையான வளாகங்களுள் கடல்கொண்ட குமரிநாடும், எஞ்சிய தமிழ்நாடும் ஒன்றாகும். முன்தோன்றி மூத்த குடியாக விளங்கும் தமிழன் இன்றைய தமிழகத்தில் கண்டதும் கொண்டதுமாகிய உலோகக் கலைவளத்தினைத் தொன்றுதொட்டு நன்கு அறியப் பண்டைய இலக்கியங்களும், குமரித்துறையைச் சார்ந்துள்ள தாமிரபரணியாற்றங்கரையில் இருந்து, காலத்தால் புதையுண்ட ஆதிச்சநல்லூர் கொற்கை முதலான இடங்களில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட உலோகப் பொருள்களும் சான்றாக இருக்கின்றன. தாமிரமாகிய செம்புக் கனிவளம் பரவிய பரற்கற் பரம்பு நிலமேடுகளின் தாக்கிடையே வழிக்கொள்ளும் பொதியமலையாறு நிலத்தின் இயற்கை வளப்பெயரான் 'தாமிர பரணியாறு' என்று பெயர் பெற்றிருப்பது, உலோககால மக்களின் வாழ்வு ஒரு காலத்தில் இங்கு இடம் பெற்றிருந்தது என்பதற்கு இலக்காகி நிற்கின்றது. தமிழகத்தின் நிலவியற்கையில் செம்பாறைப் படர்நிலமும், உருக்குப் பொறுக்குக் குவியல் செறிந்த நிலமும் ஆங்காங்கே தொடர்ந்து படர்ந்து உள்ளதனை இன்றும் காணலாகும். அப்பாறைகளில் செம்பு, இரும்பு ஆகிய உலோகக் கனிவளங்கள் மிகுந்துள்ளதனை உருக்குத் தொழிலாளர் உற்றறிவர். அகழ்வாராய்ச்சியினால் கிடைக்கும் பொருள்களுள் இரும்பு, செம்பு, வெண்கலம் ஆகிய உலோகங்களினாலான போர்க்கருவிகளம் பொருள்களும் கிடைத்துள்ளன. இவை பண்டைத் தமிழரின் நாகரிக வாழ்வியலைக் கணிக்கும் சான்றுகளாகுமென்பதனை வரலாற்றறிஞர் வகுத்தறிவர். எனவே, குமரிநாட்டு நாகரிகத்தின் எஞ்சிய சின்னமாக அமைந்த தாமிரபரணிக் கரை நாகரிகமே, தமிழர்தம் வாழ்வியல் வரலாற்றுக் கணிப்பின் தொடக்கமாக அமைவதால் தமிழக வரலாறும், இந்திய வரலாறும், 'தாமிரபரணிக்கரை நாகரிகம்' என்னும் தொடக்கமாகவோ, அன்றி 'குமரித்துறை நாகரிகம்' என்னும் தலைப்பிலான தொடக்கமாகவோ எழுதப்பெறுதல் வேண்டுமென்பது, தமிழக வரலாற்றினை உள்ளவாறு உரைப்பதற்கமைந்த கருத்தாகும்.

இரும்பும் எஃகும்: துருக்கொள்ளும் மாற்றமும், வளையும் தன்மையும், முழுங்கும் இயல்பும் கொண்டது இரும்பு என்னும் உலோகமாகும். இரும்பின் கனிப்பொருளின் உயர்தரமே எஃகு என்னும் உலோகமாகும். இவ்வுலோகம் வளையாத கடுமையும், துருப்பெறாத தன்மையும், கூர்மை மழுங்காத இயல்பும் பெற்ற, ஒளியோடு கூடிய வல்லிரும்பாதலின் எஃகு என்று பெயர் பெற்றுள்ளது. சங்க கால இலக்கியங்களில் இரும்பும் எஃகும் தனித்தனியே கூறப்பட்டுள்ளன. இரும்பு நயமும் வளையும் தன்மையும் உடைய உலோகம் என்பதனை, "இரும்பு திரித்தன்ன", "இரும்பு செய்தொடி", "இரும்பு இயன்றன்ன கருங்கோட்டு எருமை" என்னும் அகநானூற்றுச் சான்றுகளால் அறிய முடிகின்றது. எஃகு தாக்கத்தினால் வளையாது உடையும் தன்மையும், மிக்க வலிமையும், கூர்மை குன்றாத தன்மையும் பெற்ற வல்லிரும்பாதலின், அதனாலாக்கப்பட்ட 'வேல்' என்னும் சிறந்த படைக்கலத்தினை 'எஃகு' என்றே பண்டைத் தமிழர் குறித்துள்ளனர். 'எஃகு விளங்கு தடக்கை', 'வடிவேல் எஃகு', 'ஒளிறு இலைய எஃகு' என்பனவற்றால் எஃகின் பெயர்ச் சிறப்பினை அறிய முடிகின்றது. எஃகின் வலிமையினையும் உறுதியினையும் வீரர்களிடம் கண்ட புலவர்கள், 'எஃகுடை எழில் நலம்' என்று கூறியுள்ளனர். இதனால் எஃகு என்னும் உறுதிக்கமைந்த பண்புச் சொல்லே அதனாலாகிய வேல் என்ற போர்க்கருவிக்குரிய பெயராகவும், உடல் வலிமையும் உள்ளத்திண்மையும் பெற்ற வீரர்கட்கமைந்த சான்றாகவும் வழக்கில் நிலைத்துள்ளமை புலனாம். இதைப் போன்றதே பொன்னும் வாளும் என்பது மேலே புலப்படுத்தப்பெற்றது.

பசும்பொன் - வகை: பொன் என்ற பொதுப்பெயர், பொலம் என்ற சொல்லாட்சியின் வழியே நடைபெற்றது என்பதனைத் தொல்காப்பியம் தருதலான், ஒளியும், மாசு பெறாத தன்மையும், திண்மையும், நயமும், திறமும், தரமும் பெற்ற உலோகம், பொன் என்ற பெயரையே சிறப்பாகப் பெற்று விளங்கலாயிற்று. இதனைப் 'பசும்பொன்' என்றும் பண்புடன் பகர்ந்துள்ளனர். தமிழகம் மேலை நாடுகளோடு கொண்டிருந்த வணிகத்தின் பயனாகவே பொன்னாலான பொருளாதாரத்தினை நன்கு பெருக்கியுள்ளது. ஒளிநிலை, தரம் ஆகியவற்றால் வகை செய்து வணிக வழக்கில் நிலவிய பொன், சாதரூபம், கிளிச்சிறை, ஆடகம், சாம்பூநதம் என்ற நான்கு வகையில் புகார்த்துறையிலும், மதுரையிலும் விற்பனை செய்யப்பட்டிருந்ததைச் சிலப்பதிகாரம் குறிக்கின்றது.

செம்பொன் - செம்பு: தூய உலோகங்களுள் பொன்னுக்கு அடுத்த மதிப்பில் இருந்தது செம்பொன் என்னும் செம்பாகும். இதன் கனிப்பொருள்கள் தமிழகம் முழுவதும் ஆங்காங்கே செம்பாறைப் படிவங்களாகக் கிடைக்கின்றன. உருக்குப் பாறைகளாகவே காணப்படுதலினால் 'செம்பு உருக்காம் பாறை' என்று பெயரிட்டுள்ளனர். இப்பெயர் கால வழக்கில் தேய்ந்து திரிந்து 'செம்பூரான் பாறை' என்றாகியுள்ளது. தமிழகத்தின் உலோக கால மக்கள் இரும்பைப் பயன்படுத்தியுள்ளாராயினும், தொடர்ந்து செம்பினையும் அதன் கலப்பு நிலை உலோகமாகிய வெண்கலத்தினையும் பயன்படுத்தியுள்ளனரென்பதையும், ஆதிச்சநல்லூர் அகழ்வாராய்ச்சியினால் அறிய முடிகின்றது. கி.மு. 5000 அளவில் இரும்பின் பயனைத் தமிழ் மக்கள் கண்டுள்ளனர். கி.மு. 1000 அளவிலிருந்தே செம்பு என்னும் உலோகம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. செம்பினை அரண்கட்குப் பயன்படுத்தியுள்ள செயலே முதற்கண் நிகழ்ந்துள்ளது. இதனைச் "செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேண்நெடும் புரிசை" என்ற புறப்பாட்டடிகள் புலப்படுத்தும்.

செம்பு செய்குநர்: இயற்கையாகத் தமிழகத்தில் கிடைத்த செம்பின் கனிப்பாறைகளைச் சிதைத்துக் குவையிலிட்டு உலையில் உருக்கிப் பிரித்தெடுக்கும் கடிய செயலுடைய உருக்குத் தொழிலாளர் 'செம்பு செய்குநர்' என்று குறிக்கப்பட்டனர். செம்பு செய்குநர் புகார் நகரின் மருவூர்ப்பாக்கத்தில் இருந்தார்கள் என்பதனையும், மதுரை அங்காடி வீதியில் செம்பிற் செய்நவும் விற்பனைக்கு உரியதாக இருந்தன என்பதனையும், சிலம்பு பகுத்துக் கூறுகின்றது. (செம்பு செய்குநர் என்பதற்குச் செம்பினால் பொருள்களைச் செய்பவர் என்று பொருள்கொள்ளுதலினும், செம்புக் கனிப்பொருளை உலையிலிட்டு உருக்கித் தூய செம்பினைச் செய்யும் உருக்குத் தொழிலாளர் என்று கொள்ளுதலே பொருத்தமாகும்).

கரும்பொன்: கருமை நிறமுடன் உருக்குக்கற்களாகக் கிடைக்கும் இவ்வுலோக மூலத்தினை உலையிலிட்டு உருக்கித் தனித்துப் பிரித்தெடுப்பினும் கருமை நிறமுடன் காணப்படுதலின் இதனைக் கரும்பொன் என்றனர். இவ்வுலோகத்தின் அணுச்செறிவு, கனப்பாங்கு ஆகியவற்றால் இரும்பொன் என்ற பெயரால் சுட்டப்பெற்றதாகி, அப்பெயர் கால வழக்கில் 'இரும்பு' என்றாகியுள்ளது. சங்க காலத்திலேயே இரும்பு என்ற பெயர் பொன் வகையிலொன்றாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இரும்புத் தொழில் செய்தவர் கொல்லர் என்று குறிக்கப்பட்டனர். "இரும்பு செய் கொல்லென" (அகம் - 72:6), "வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லர்க்குக் கடனே" (புறம் - 312:3), "கருங்கைக் கொல்லர்" (சிலம்பு - 5:29).

வெண்பொன் - வெள்ளி: வெள்ளிய ஒளியும் நிறமும் பொருந்திய பொன்னாதலின் வெள்ளி எனப் பெயர் பெற்றது. இது தூய உலோகங்களிலொன்றாகும். இப்பொன் (உலோகம்) பாபிலோன், மெசபடோமியா ஆகிய நாடுகளில் கனிப்பொருளாகக் கிடைத்தலினால், வணிகவழி தமிழகத்தில் புழக்கத்திற்கு வந்த உலோகமெனலாம். வெள்ளியின் குறைந்த விளைவான கனிப்பொருளிலிருந்து ஆக்கப்படுவது வெள்ளி ஈயம். அதன் கழிவுப்பொருளை மேலும் உருக்கினால் கருமை நிறத்துடன் உண்டாவது கரிய ஈயம். இதுவே கார்ஈயம் என்றாகி, 'காரீயம்' என்று வழக்கில் நிலைத்துள்ளது. ஈயம் தனிநிலை உலோகமாகும். தூய வெண்மை நிறம் பெற்றதால் வெள்ளி என்று குறிக்கப்பெற்ற மொழிநிலையைக் கருத்திற்கொண்டு சிந்திக்கின், தூய மஞ்சள் நிறத்தினைப் பண்டைத் தமிழர் பொன்நிறம் என்று குறித்துள்ளனர் என்று கொள்ள முடிகின்றது - (பொன்நிறம்-தூய மஞ்சள் நிறம்).

வெண்கலம்: வெண்மை நிறமுள்ள பாத்திரம் என்ற பொருள் தரும் பெயருடைய உலோகம். இது உயர் கலப்பு உலோகமாகும். உலோகத் தொழிலாளர்கள் கலப்பு உலோகங்களை உருவாக்கியதில் களிம்பு கொள்ளாத வகையில் ஆக்கிய கலப்பு உலோகம். செம்போடு வெள்ளீயம் உருகிய நிலையில் சிறிதளவு நாகத்தினையும் சேர்த்து உருக்குக் கலவையாக்கி உண்டாக்கும் உலோகம். இக் கலப்பு உலோகத்தாலான பொருளை மற்றொரு உலோகக் கம்பியால் தட்டினால் இனிய நல்லோசை எழும். அவ்வோசை 'கிண்' என்ற சொல்லோசையாக அலைநிலை பெற்று நிற்பதால், அத்தகைய நல்லோசை எழுதற்கமைந்த வெண்கலத்தாலான குழிந்த பாத்திரம் 'கிண்ணி' என்று பெயர் பெறுவதாயிற்று. மற்றும் வெண்கல உலோகத்தில் கிண்ணெனும் நல்லோசை பிறத்தலான் 'கிண்ணி' என்ற சிறப்புப் பெயரும், முறியும் தன்மை உடைமையால் 'முறி' என்ற காரணப் பெயரும் இவ்வுலோகம் பெற்றதெனலாம். வெண்பொன் என்ற பெயர் தூய உலோகமாகிய வெள்ளிக்குச் சிறப்பாக அமைந்ததால், கலப்பு உலோகமாக இதனைக் கண்டறியும் குறிப்பாக, இதனாலாக்கப்பட்ட கலத்தின் பெயராலேயே 'வெண்கலம்' என்று சுட்டப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பித்தளை: பித்தளை கலப்பு உலோகமாகும். செம்பு, (ஈயம்) நாகம் ஆகிய கூட்டினால் உருக்கி உண்டாகும் உலோகம். இதன் நிறம் பசுமை இணங்கிய வெளிர்பொன் நிறமாகும் (பொன்நிறம் - மஞ்சள் நிறம்). பித்தளை பொன்னைப் போன்ற நிறம் பெற்றதால் 'பித்தளை ஆடகம்' என்றும் பெயர் பெறும். போலிப் பொருளால் வஞ்சனை செய்யும் செயலை, 'பித்தலாட்டம்' (பித்தளை மாறாட்டம்) என்று கூறுதலும், இவ்வுலோகம் தரத்தால் குறைந்ததாயினும் நிறத்தால் பொன்னை ஒத்திருக்கும் மாறாட்டம் கருதியேயாகும்.

தரா: இவ்வுலோகம், மிகக் கலப்பு உலோகமாகும். இது தன்மையும் தரமும் நிறமும் தராத மட்டக் கூட்டு உலோகமாதலின், மதிப்புத் தராத மட்ட உலோகம் என்ற விரிபொருளைத்தரும் குறிப்பில் 'தரா' என்னும் பெயரால் தொழிலாளர்கள் குறித்துள்ளனர். இவ்வுலோகம், பித்தளைத் துகள்கள், செம்புத்துகள்கள், வெண்கலச் சிதைவுகள், நாகம், காரீயம் ஆகியவைகள் வீண்போகாமல் இயன்ற அளவில் தூய்மை செய்து கலந்து, மண்குவையிலிட்டு உருக்கி வார்த்தெடுக்கும் மிகுகலப்பு உலோகம். தரா இருவகைப்படும். கலப்பின் தன்மையால் வெளிர்நிறம் மிகுந்திருப்பின், 'வெட்டைத் தரா' என்றும், பித்தளை நிறமுள்ளதாக அமைந்திருப்பின் 'நயத்தரா' என்றும் தொழிலாளர் பெயரிட்டுப் பிரிப்பர். உலோகத்தால் பாத்திரங்களையும் பிற பொருள்களையும் உருவாக்கும் கன்னார் எனும் கம்மாளர்கள், வெண்கலத்திற்குப் போலியாக உருவாக்கிய மட்டக் கலப்பு உலோகமே தராவாகும். வெண்கலத்தாலும் பித்தளையாலும் விளக்கு வகைகள் வார்ப்புருவாக்கப் பெறினும், தொழில் முறையில் தரா கையாளப் பெற்றுவருவதனை இன்றும் காண முடிகின்றது.

சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில் தராவினால் செய்யப்பட்ட கோயில் விளக்குகளும், பாத்திரவகைகளும், திருமேனிகளும் குறிக்கப்பெற்றுள்ளன. "செம்புத் தராவால் எழுந்தருளிவித்த திருமேனி பொன்னார் மேனியார்" (தெ.கல்.தொ.5.கல்.644)

"தரா விளக்கென்று நிறை ஐம்பத்தி முப்பலம்", தரா "கெண்டி ஒன்று நிறை ஐம்பத்தெண் பலம்", "வெண்தரா சங்குக்கால்" (தெ.கல்.தொ.5.கல்.521). தரா பற்றிய விளக்கம் தமிழ் லெக்சிகனில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

ஐம்பொன்: வெள்ளி, செம்பு, ஈயம், நாகம் - பசும்பொன் ஆகிய ஐந்து வகையான உலோகங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து உருக்கி உருவாக்குவது ஐம்பொன் ஆகும். உலோக வார்ப்பாகச் செய்யப்பெறும் தெய்வச் சிலைகள் பெரும்பான்மையும் இவ்வாறான கலப்பு உலோகத்தினாலேயே செய்யப்பெறுதல் வழக்காகும். 'ஐம்பொன்' என்ற வழக்கு இன்றும் இருப்பதினால் உலோகத்தினைப் பொன் என்ற பெயரால் வழங்கிய பண்டைய மொழிநிலை இன்றும் வழக்கில் உள்ளதனை அறியலாகும்.

கலைவளம்: தமிழக உலோகத்தொழில் வளர்ச்சியினை அறிதற்குச் சங்கால இலக்கியங்கள் சான்றாக இருப்பினும், தொடர்ந்து நாட்டு வழக்கில் உலோகக் கலைத் தொழிலின் உருவாக்கம் எவ்வெவ்வாறு நிகழ்ந்துள்ளன என்பதைக் கல்வெட்டுகள் தரும் செய்திகளால் நன்கு அறிய முடிகின்றது. கல்வெட்டுகள் பெரும்பான்மையும் திருக்கோயில்களிலேயே பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. அவைகள், சமயத்துறையில் கோயில்களில் எழுந்தருளியுள்ள இறைவனுக்கமைந்த திருவுருவங்களை உலோகங்களினால் உருவாக்கி வைத்த செய்திகளையும், அவற்றிற்குரிய வழிபாட்டிற்கமைந்த உலோகப் பொருள்களையும், பொன்னாலும் மணிகளாலும் உருவாக்கி வைத்த அணி கலன்களையும் மிக விளக்கமாகத் தரும் சான்றுகளாக உள்ளன.

செப்புச் சிலைகள்: தெய்வச் சிலைகளின் உலோக உருவ அமைப்பினைப் பல்லவர்காலம் முதலாகக் காணமுடிகின்றது. சோழர்காலச் சிலைகளில் ஒப்பனைக் கலை வளர்ச்சி உயர்வு பெற்றுள்ளது. தெய்வமூர்த்தங்களாகிய சிலைகளை, ஆகமம், சிற்பநூல், புராணம் ஆகியவை தரும் நெறிமுறைகட்குரிய வடிவமாகவே, சிற்பி மனத்தில் உருவாக்கியதை உலோகத்திலும் வடித்துத் தந்துள்ளானென்பதனை, அவற்றைக் காணும்போது உணர முடிகின்றது. பொன் வெள்ளி ஆகிய உயர் உலோகங்களினால் சிலைகள் வார்க்கப் பெற்றிருப்பினும், செம்பினால் செய்தமைக்கப்பெறும் வழக்கே மிகுந்துள்ளது. தெய்வங்கட்குச் செம்பினால் உருவாக்கி அமைத்த சிலைகள் 'திருமேனிகள்' என்றும், அரசர், அடியார்கள் ஆகியோர்கட்கு உலோகத்தால் செய்யப்பட்ட உருவங்கள் 'பிரதிமங்கள்' என்றும் கல்வெட்டுகள் நன்கு புலப்படுத்துகின்றன. ஒரு பொருளின் உருவ அமைப்பினைப் போன்றோ சாயலுடனோ செய்யப்படுவது 'படிமம்' என்று பெயர்பெறும். இத்தமிழ்ச் சொல்லினைக் கையாண்ட ஆரியம் திரித்து 'பிரதிமம்' என்று கூறியுள்ளது. தொல்காப்பியத்தில் படிமம் என்ற சொல் பயின்று வருதலின், அதற்கு முன்னரே தமிழ் வழக்கில் இச்சொல் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பது போதரும் - (தொல் - அகத்திணை - நூற்பா-28)

கனம், பொல்லல்: திருமேனிகள் கனமாகச் செய்யப்பட்டிருந்தன என்பதனால், உலோக வார்ப்புத் தொழில் முறையில் உள்கூடு இல்லாமல் கெட்டியாக வார்க்கப்பட்டன என்பதும், கனப் பொல்லாக வார்க்கப்பட்டது என்பதனால், உள்கூடு உள்ள முறையில் உலோக வார்ப்புத் தொழில் கலைநுட்பமுடன் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது என்பதும் புலனாகின்றது. இதனை,

1. "கீழ்க்கிடந்த முசலகனோடுங்கூட பாதாதிகேசாந்தம் முக்காலே அரைக்கால் முழ உசரமும், ஸ்ரீ ஹஸ்தம் நாலும் - ஜடைமேல் கங்கா பட்டாரகியும் ஜடை ஒன்பதும் பூமாலை எழும் உடையகனமாக எழுந்தருளிவித்த ஆடவல்லார் திருமேனி ஒன்று".

2. "குளம்பில் நின்றுங் கொம்பளவுஞ் செல்ல ஒரு முழமே அறுவிரலே ஐஞ்சு தோரை உசரம் உடைய கனபொல்லலாகச் செய்த ரிஷபம் ஒன்று" - (தெ.கல்.தொ.2.பகுதி2. கல்.42, 46). என்னும் முதல் இராசராசன் கல்வெட்டுப் பகுதிகள் உணர்த்தும்.

சோழநாட்டுக் கலைஞர்: தமிழக உலோகக் கலைஞர்களில், சோழர் காலத்தில் வாழ்ந்திருந்த 'கம்மாளர்' என்னும் கலைஞரே சிறந்த வடிவமைப்பும், உயிர்ப்பும், எழிலும், நொசிப்பும் பொருந்திய உலோகச் சிலைகளை வார்த்துத் தந்துள்ளனர். இன்றும், சோழர்காலச் சாயல் குன்றாத சிலைகளை உருவாக்கும் கம்மாள மரபினர், 'பத்தர்' என்ற பட்டப் பெயருடன், சோழநாட்டில் குடந்தை, தாராசுரம், நாச்சியார்கோயில் ஆகிய ஊர்களில் பரம்பரையினராக வாழ்ந்து வருவதுடன், உலோக உருக்கு வார்ப்புத் தொழிலாளராகவே இருந்து வருவதும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பொற்கலை வளம்: சிலம்பில், மாதவி ஆடரங்கு ஏறுதற்குத் தன்னை ஒப்பனை செய்து கொள்ளும் சிறப்பினை அறிமுகப்படுத்தும் இளங்கோவடிகள் - விரல் நல்லணி, மோதிரம், பரியகம், கண்டிகை, தோள்வளை, சித்திரசூடகம், செம்பொற் கைவளை, வால்வளை, பவழப் பல்வளை, பூண்ஞாண், கழுத்தாரம், தூமணிக்கோவை, கடிப்பிணை, தொய்யகம், புல்லகம், தலைக்கணி, நூபுரம், பாடகம், சதங்கை, மரகதத் தாள்செறி, குரங்குசெறி ஆகிய அணிகலன்களை முறையாக அணிந்தாளென்று கூறுகின்றார். பொன்னாலும் மணிகளாலும் கலைத்திறன் வாய்ந்த அணிகலன்களை அக்காலப் பொற்கொல்லர் திறம்பெறச் செய்தளித்துள்ள உயர் உலோகக் கலைத்திறன் இதனாற் புலப்பாடுறும். மற்றும், "கண்ணுள் வினைஞர் கைவினை முற்றிய நுண்வினைக் கொல்லர்" என்னும் அடிகள், தமிழகப் பொற்கொல்லரின் கலை வளத்தினையும் புலப்படுத்தும்.

கம்மக்கலை: கம்மத்தொழிலால் கலைவளம் பொருந்தியதாக உருவாக்கப் பெறுவதே அணிகலன்களாகும். பொன்னணிகள் பல்லவர், சோழர், பாண்டியர் அரசியலில் தமிழகத்தில் எத்தகைய பாங்குடன் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது என்பதைக் கல்வெட்டுச் செய்திகள் நன்கு புலப்படுத்துகின்றன. முதல் இராசராசன் காலத்தில் செப்புத் திருமேனிகட்குச் செய்தளிக்கப் பட்ட அணிகலன்கள் பல்வகைத் திறங்களுடன் காணப்படுகின்றன. சோழவரசர்க்குரிய அணிகலன்களைச் செய்தளிக்கும் பொற்கலைஞன் 'தட்டான்' என்ற பொதுப் பெயராலும், 'செம்பியன் மாதேவிப் பெருந்தட்டான்','ஒலோக மாதேவிப் பெருந்தட்டான்' என்ற சிறப்புப் பெயர்களாலும் குறிக்கப்பட்டதுடன், 'தட்டாரக்காணி' என்ற பெயரால் இறையிலி நிலமும் பெற்றுள்ளனர். "நவரத்ன மோதிரம் ஒன்றில் கட்டின வைரம் ஒன்றும், நீலம் ஒன்றும், முத்து ஒன்றும், புஷ்பராகம் ஒன்றும், கோமேதகம் ஒன்றும், பவழம் ஒன்றும், மரகதம் ஒன்றும், வைடூரியம் ஒன்றும், மாணிக்கம் ஒன்றும் உட்பட நிறை கழஞ்சறை யேய் முக்காலே இரண்டு மஞ்சாடியுங் குன்றி" - (தஞ்சைப் பெரியகோயில் கல்வெட்டு, தொகுதி - 2).

நாணயக்கலை: பண்டைத் தமிழத்தில் வாணிபம், பண்டமாற்று மதிப்பீட்டிலேயே பெரும்பான்மையும் நிகழ்ந்துள்ளது. வாணிப வளர்ச்சிக் காலமாகிய சங்ககாலத்தில், பொருள் மதிப்பீட்டுச் சின்னமாகவும், நம்பிக்கைக்குரிய பொருளீடாகவும் நாணயங்கள் பொன்னால் செய்யப்பட்டுள்ளன. அவை, கா, காசு, காணம் ஆகிய பெயர்களில் சமுதாய வாழ்வியல் வழக்கில் இருந்துள்ளதனைப் பதிற்றுப்பத்து, சிலம்பு, மேகலை முதலான இலக்கியங்கள் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. வரலாற்றில் பல்லவர்காலம் முதலாக நாணயங்களைப் பற்றி அறிய முடிகின்றது. பல்லவர், பாண்டியர், சோழர் ஆகிய அரசர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்கள் பொன், வெள்ளி, செம்பு, பித்தனை ஆகிய உலோகங்களில் அச்சுப்பொறிப்புடன் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. பெரும்பான்மையும் வட்டவடிவில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்நாணயங்களில், சுவத்திகம், இடபம், சிவலிங்கம், திருவிளக்கு, சங்கு சக்கரம், வில் மீன் புலி, கொற்றக்குடை, கவரிகள், குதிரை, சிங்கம், மனித உருவம் ஆகிய உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதுடன், எழுத்துக்களால் அரசர்களின் பெயர்களும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

சோழர்காலக் காசுகளில் உத்தம சோழன் காசுகள் காலத்தாற் முற்பட்டதாகும். முதல் இராசராசன் வெளியிட்ட பொற்காசு 'இராசராசன் மாடை' என்று பெயர் பெற்றுள்ளது.

பாண்டிய மன்னர்களில், கி.பி. 9 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆட்சிபுரிந்த ஸ்ரீமாற ஸ்ரீவல்லப பாண்டியன் காசுகளே காலத்தாற் முற்பட்டனவாகக் கிடைத்துள்ளன. அக்காசுகளில் ஒருபுறம், இரண்டு மீன்களும், மறுபுறம் 'அவனீப சேகர கோளகை" என்ற பெயரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இதைப் போன்றே, ஸ்ரீ வரகுண, சோணாடு கொண்டான், கச்சி வழங்கும் பெருமான், எல்லாம் தலையானான் என்ற பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டதாகப் பாண்டியர் நாணயங்கள் அமைந்துள்ளன.

இவ்வாறமைந்த நாணயங்களின் அமைப்பினைக் கொண்டு தமிழக உலோகக் கலைஞர் நாணயப் பொறிப்புக் கலையில் எந்த அளவு வளர்ச்சி பெற்றிருந்தனர் என்பதனை அறிய முடிகின்றது. நாணயங்கள் உருவாக்கப்பெற்ற தொழிற்கூடம் 'அக்கசாலை' என்ற பெயரால் குறிக்கப்பட்டிருந்ததனைக் கல்வெட்டுகள் புலப்படுத்துகின்றன. இச் சாலையில் உலோகக்கலை நயம் மிகுந்த பொற்கொல்லரும், கம்மாளரும் இருந்து நாணயங்களை அச்சிடும் பொறிப்புக் கலையினை வளர்த்துள்ளனர்.

பணம், பழங்காசு, புதுக்காசு, அன்றாடு நற்காசு, ஈழக்காசு, பொன்காணம், ஆணை அச்சு, பஞ்ச சலாகை அச்சு, கழஞ்சுபொன், வாளால் வழிதிறந்தான் பணம், நெடுங்கொடி காசு, அழகிய திருவையாறன், திறைகுறையாப் பழங்காசு என்ற பெயர்களில் கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டு முதலாக நாணயங்கள் வழக்கிலிருந்ததைக் கல்வெட்டுகள் உணர்த்துவதால், தமிழக வரலாற்றில் நாணயப் பொறிப்புக் கலை வளர்ச்சி பெற்றிருந்ததனை அறிய முடிகின்றது. செம்பின்மேல் பொன் கடுக்கும் கலை:

செம்பால் செய்த பொருள்களின்மீது பொற்றகட்டினைக் கடுக்கும் இணைப்புத் தொழிலும் சோழர் காலத்தில் சிறந்திருந்தது. கடுக்குதலாவது, செம்பினால் செய்யப்பட்ட குடம் போன்ற பொருள்களின்மீது, பொற்றகட்டினை நகாசு செய்து போர்த்திப் பதிய வைத்தல் என்னும் தொழில் நிலையாகும். இத்னைச் சுருக்குதல் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. இக்காலத்தில் 'Gold Covering Work'என்று கூறுவர். இத்தகைய உலோகக் கலையினால் தஞ்சை இராச ராசேச்சரத்தின் விமான உச்சியிலுள்ள கலசம் செய்யப்பட்டுள்ளது. கலசம் 3085 பலம் நிறையுடைய செம்பால் செய்யப்பட்டு, அதன்மேல் 2926 1/2 கழஞ்சு எடையுடைய பொற்றகட்டினைப் பொருத்திச் சுருக்கப்பட்டுள்ளதனைக் கல்வெட்டொன்று புலப்படுத்துகின்றது. "சண்டேசுவரர் கோயிலில் வைத்த செம்பின் மேல் பொன்கடுக்கின குடம் ஆடவல்லான் என்னும் கல்லால் நிலை எடுத்துக் கல்லில் வெட்டின" என்பது தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கல்வெட்டு.

முலாம் பூசும் கலை: இக் கலை உலோக நகாசுக் கலையின் ஒரு பகுதியாகிய மெருகுத் தொழிலின் திறனாகும். இக்கலை தமிழகத்தில் கி.பி.10 ஆம் நூற்றாண்டில் நன்கு வளர்ச்சி பெற்றிருந்ததனைக் கல்வெட்டுச் செய்திகள் அறிவிக்கின்றன. தரத்தில் குறைந்த உலோகத்தின்மீது பொன்னைக் கரைசல் நிலையில் பூசுதலாகிய தொழிலே முலாம் பூசம் தொழிலாகும். இதனை 'Gold Gilting work' என்று கூறுவர். செம்பினாலாய பொருள்களின் மீது பொன் பூசுதல் தொழிலாக இன்றும் நடைபெற்று வருகிறது. சோழர் காலத்திலேயே பொன் முலாம் பூசும் கலை நன்கு நாட்டில் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது என்பதனைத் திருமழபாடிக் கல்வெட்டால் அறிய முடிகின்றது. செம்பின் மேல் பொன் பூசின மகுடம்" என்பது கல்வெட்டுத் தொடராகும்.

செம்பின்மேல் பித்தளை முலாம்: செம்பின் மேல் பொன் பூசுதல் இயல்பு நிலையாகும். ஆனால் செம்பின் மேல் பித்தளை பூசுதல் அரிய தொழில் நுட்பமாகும். இதனை முதல் இராசராசன் காலத்துப் பொற்கலைஞர் நன்கு செய்துள்ளார். இராசராசனின் விருப்பப்படி அர்த்த நாரீசுவரர் திருமேனியினைச் செம்பில் உருவாக்கிய வார்ப்புக் கலைஞர், உமா பாகம் தனித்துப் புலப்படுமாறு உடலிற் பாதியுருவைப் பித்தளை முலாம் பூசிக் காட்டியுள்ள கலைத்திறன் சிந்தனைக்கு விருந்தாகச் சிறந்துள்ளது. முலாம் பூசும் கலையில், இம்முறை கைத்திறனும் கலைத்திறனும் தொழில் நுட்பமும் பொருந்தியதாகும். இத்தகைய முலாம் கலை வளர்ச்சியினைச் சோழர்கால உலோகக் கலைஞர்கள் கையாண்டுள்ளமையினை, உமாபாகம் செம்பின்மேல் பித்தளை கொண்டு கனமாக எழுந்தருளுவித்த அர்த்தநாரீஸ்வரர் திருமேனி ஒன்று" (தெ. கல். தொ. 2 பகுதி பகுதி - 2 கல். 39) என்னும் கல்வெட்டுப் பகுதி நன்கு உணர்த்துகின்றது.

கலைநலம்: செம்பு, இரும்பு, வெள்ளி, ஈயம், நாகம், பொன் ஆகிய தனிநிலை உலோகங்களும் வெண்கலம், தரா, செப்புத்தரா ஆகிய கலப்பு உலோகங்களும் உருக்குமுறையால் தமிழகக் கன்னார்கள் உண்டாக்கிக் கொண்டதுடன், அவற்றால் பொருள்களையும் அணிகலன்களையும் இரத்தினங்கள் வைத்திழைக்கப்பட்ட நுண்கலைத்திறனமைந்த பொன்னணிகளையும் படைத்துத் தந்ததுடன், பொன்பூசுதல், கடுக்குதல் ஆகிய தொழில் திறனாலும் உலோகக் கலை வளர்ச்சியினைத் தமிழகத்தில் பெருக்கியுள்ளனர் என்பதனை அறிய முடிகின்றது. இவ்வாறாகத் தமிழகத்தின் பண்டைய மனிதன் நிலத்தில் செம்பு இரும்பு ஆகிய உலோகக் கனிகளைக் கண்டறிந்து, 'பொன்' என்னும் பெயரால் சுட்டியதோடு, அவற்றால் படைக்கலங்களும் பொருள்களும் செய்யும் தொழிலையும் கற்றறிந்து, கால வளர்ச்சியின் பொன் வெள்ளி ஆகிய உயர் உலோகத்தினை உணர்ந்து, அவற்றால் அணிகலன்களையும் ஆக்கிக் கொண்டுள்ளான் என்பதும், சங்க காலத் தமிழகம் இத்துறையில் முன்னேற்றம் பெற்றிருந்ததனை இலக்கியங்கள் தரும் செய்திகளால் அறிய முடிகின்றது என்பதும், அதன் வளர்ச்சியாகவே. வரலாற்றுக் காலத்தில், கொல்லர், பொற்கொல்லர், கன்னார் என்னும் பெயர்களோடு உலோகத் தொழிலைத் திறம்பெற வளர்த்த கலைஞர்கள், வார்ப்புக்கலை, கடுக்கும் தொழில், முலாம் பூசும் தொழில் ஆகிய துறைகளில் சோழர் காலத்தில் மிகவும் சிறந்திருந்தார்கள் என்பதும், அவர்களால் தமிழக உலோகக் கலை வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது என்பதும் நன்கு புலனாகும்..

Markkandu Devarajah(L,L,B)Mayuraagoldsmith hand made jewellery manufecturer in switzerland

பண்டைத் தமிழரின் திருமணங்கள்!

உலகிலுள்ள உயிரினங்கள் அத்தனையும் அன்பு, பரிவு, பாசம் காட்டுவதால் ஆண், பெண் பாலாரிடம் காதல் எழுந்து, அவர்கள் ஒன்றறக் கலந்து, தம் இன விருத்தியை நிலைநாட்டிப் பூமித்தாய்க்குப் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. மனித இனத்தைத் தவிர்ந்த, மற்றைய உயிரினங்கள் யாவும் திருமணம் என்று வெளிப்படையாக நடாத்தா விட்டாலும், அவையும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு மணம் புரிகின்றன. திருமணங்கள் நாட்டுக்கு நாடு – காலத்திற்குக் காலம் வேறுபட்டிருக்கின்றன. திருமணங்கள் அனைத்திலும் சிறந்தது காதல் திருமணமேயாகும். காதல் திருமணத்தில்தான் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்வதற்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கின்றன.உலகிலுள்ள உயிரினங்கள் அத்தனையும் அன்பு, பரிவு, பாசம் காட்டுவதால் ஆண், பெண் பாலாரிடம் காதல் எழுந்து, அவர்கள் ஒன்றறக் கலந்து, தம் இன விருத்தியை நிலைநாட்டிப் பூமித்தாய்க்குப் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. மனித இனத்தைத் தவிர்ந்த, மற்றைய உயிரினங்கள் யாவும் திருமணம் என்று வெளிப்படையாக நடாத்தா விட்டாலும், அவையும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு மணம் புரிகின்றன. திருமணங்கள் நாட்டுக்கு நாடு – காலத்திற்குக் காலம் வேறுபட்டிருக்கின்றன. திருமணங்கள் அனைத்திலும் சிறந்தது காதல் திருமணமேயாகும். காதல் திருமணத்தில்தான் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்வதற்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கின்றன. எண்வகை மணங்கள் காதல் திருமணங்கள் தொல்காப்பியர் காலத்துக்கு முன்பே இருந்து வந்துள்ளன. வயது வந்த ஆணும், பெண்ணும் தம்முள் நட்புக் கொண்டு ஒழுகிய காதலை ‘களவு’ என்று அழைத்தனர். களவொழுக்கம் பற்றித் தொல்காப்பியர் சூத்திரம் அமைத்துள்ளார். அதில், மறையோரால் வரையறை செய்யப்பட்ட எண் வகை மணங்கள் பற்றிக்  கூறியுள்ளார். “இன்பமும் பொருளும் அறனும் என்றாங்கு அன்பொடு புணர்ந்த ஐந்திணை மருங்கின் காமக் கூட்டங் காணுங் காலை மறையோர் தேஎத்து மன்றல் எட்டனுள் துறையமை நல்யாழத் துணைமையோர் இயல்பே.”-- (பொருள். 89). மணம் எட்டாவன:- (1) அசுரம், (2) இராக்கதம், (3) பைசாசம், (4) காந்திருவம், (5) பிரமம், (6) பிரசாபத்தியம், (7) ஆரிடம், (8) தெய்வம் ஆகியனவாம். இவற்றுள் முதல் மூன்றான அசுரம், இராக்கதம், பைசாசம் ஆகியவை கைக்கிளையைச் சாரும் என்று தொல்காப்பியர் சூத்திரம் அமைத்துள்ளார். “முன்னைய மூன்றும் கைக்கிளைக் குறிப்பே.” – (பொருள். 102) இன்னும், இவற்றுள் கடைசி நான்கான பிரமம், பிரசாபத்தியம், ஆரிடம், தெய்வம் ஆகியவை பெருந்திணையைச் சாரும் என்றும் கூறுகின்றது தொல்காப்பியம். “பின்னர் நான்கும் பெரும்திணை பெறுமே.” --(பொருள். 103) எண்வகை மணத்துள் எஞ்சிய ‘காந்திருவம்’ - குறிஞ்சி, முல்லை,, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐந்திணையும் முதலாகக் கொண்டு அவற்றோடு பொருந்தி வரும் யாழோர் கூட்டம், சிறப்புடன் பொருந்திய ஐவகை நிலத்தையும் பெறுதலின், அவை யாழோர் கூட்டம் ஐந்தெனப்படும். முதல் என்பது நிலமும் காலமும் ஆகும். ஐவகைக் கூட்டமாவது (1) களவு, (2) கற்பு, (3) உடன் போக்கு, (4) இற்கிழத்தி, (5) கமக் கிழத்தி ஃ காதற்பரத்தை என்பனவாம். இதற்குரிய சூத்திரத்தைத் தொல்காப்பியனார்  அமைத்த பாங்கினையும் காண்க. “முதலாகு புணர்ந்த யாழோர் மேன தவலருஞ் சிறப்பின் ஐந்நிலம் பெறுமே.” -- (பொருள். 104) இனி, தொல்காப்பியர் காலத்துக்குமுன் எழுந்த எண்வகை மணத்தையும் ஏழு திணைகளுக்கும் வகுக்கப்பட்ட சிறப்பினையும் ஒரு நிரல் படுத்திக் காண்போம். எண்வகை மணங்கள்: (தொல். பொருள். 89) 1. அசுரம் …………. }……காளையை அடக்கித் திருமணம் புரிதல். 2. இராக்கதம்     }   கைக்கிளையைச் சாரும். (தொல். பொருள் 102) 3. பைசாசம்      } 4. காந்தருவம் ………. சடங்கு முறை ஏதுமின்றி இருவரும் ஒத்து மணம் புரிதல். ஐந்திணைக்குரியது. (தொல் பொருள். 89) 5. பிரமம்         } 6. பிரசாபத்தியம்;  }  பெருந்திணையைச் சாரும். (தொல். பொருள். 103) 7. ஆரிடம் ……… }…  முனிவர்கள் தொடர்பானது., ஆகமம். 8. தெய்வம்      } மேற்காட்டிய என்வகை மணங்களையும் மகாபாரதத்திலும், மனுநீதி நூலிலும் பேசப்பட்டுள்ளதையும் இங்கு நோக்கற்பாலது. கரணம் ஆணும் பெண்ணும் கூடி வாழ்வாங்கு வாழ்வதற்கு, முதல் நிலையாய் இருந்த நிகழ்ச்சியைத் தமிழர் திருமணம் என்று அழைத்தனர். கரணம் என்பது சடங்கொடு கூடிய மணநிகழ்வாகும். இதைத் தொல்காப்பியனார்:- “பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னா,; ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப.” - (பொருள். 143) என்று சூத்திரம் அமைத்தனர். தலைவன் தலைவியரிடையே பொய்யும,; வழுவும் தோன்றிய பின்னர் ஆன்றோரும், சான்றோரும் சடங்கு முறைகளை வகுத்து, வரையறைகளை அமைத்தனர். ‘பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர்’ என வரும் கூற்றால், பொய்யும் வழுவும் தோன்றாக் காலமொன்று இருந்தமை புலனாகின்றது. அக்காலம் தொல்காப்பியர் காலத்துக்கு முற்பட்டதென்பதும் தெளிவாகின்றது. இற்றைவரை இக் கரணம் நம் மத்தியில் நிலவி வருவது ஒரு சிறப்பாகும். தலைவி பெற்றோரை விட்டுத் தலைவனுடன் ஒன்று சேர்ந்து தனிவழி போகுமிடத்தும், கொடுப்பதற்குத் தலைவியின் தமர் (பெற்றோரும், உற்றோரும்) இல்லாதவிடத்தும், சடங்குமுறையோடு கூடிய மணம் நடைபெறுதலும் உண்டாம். “கொடுப்போர் இன்றியும் கரணம் உண்டே புணர்ந்துடன் போகிய காலை யான.’ - (பொருள். 141) என்பது தொல்காப்பியச் சூத்திரம். வதுவை மணம் கடைச் சங்ககாலத்தில்  எழுந்த  எட்டுத்தொகை  நூல்களில் ஒன்றான அகநானூற்றில்; 86ஆம் பாடலில் தமிழரின் பண்டைய திருமணமரபு பற்றிய செய்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன. பெண் வீட்டார் பந்தலிட்டு, தரையில் வெண்மணல் பரப்பி, மனை விளக்கேற்றி, எங்கும் பூமாலை தொடுத்து,  சுபவேளை வந்ததும்,  மகனைப் பெற்ற, தேமல் படர்ந்த  வயிற்றினையுடைய,  புத்தாடையணிந்த மகளிர் நால்வர் கூடி நின்று ‘கற்பில் வழுவாது, நல்லவை உதவி, உன்னை மனைவியாகப் பெற்ற கணவனைக் காக்கும் துணைவியாவாயாக!’ எனக் கூறி வாழ்த்தி, பூக்களையும், நெல்லையும் நீருடன் கலந்து அவள் தலையில் தூவி, அவள் கரிய கூந்தலில் அவை தங்கி நிற்ப, அவளை மங்கல நீராட்டி வதுவை மணமும்  நிகழ்ந்து முடிந்தது. அதன் பின்னர், தலைவியின் தமர் விரைந்து வந்து ‘பெரிய இல்லக் கிழத்தி ஆவாய்’ என்று கூறித் தலைவியைத் தலைவனிடம் கொடுத்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து ஒரு தனி அறையில் முதல் இரவும் வந்தது. இது கடைச் சங்ககால முறை. புதல்வற் பயந்த திதலை! அவ் வயிற்று வால்இழை மகளிர் நால்வர் கூடிக், ‘கற்பினின் வழாஅ, நற்பல உதவிப் பெற்றோற் பெட்கும் பிணையை ஆக’ – என நீரொடு சொரிந்த ஈர்இதழ் அலரி பல்இருங் கதுப்பின் நெல்லொடு தயங்க வதுவை நன்மணம் கழிந்த பின்றைக், கல்லென் சும்மையர், ஞெரேரெனப் புகுதந்து, ‘பேர்இற் கிழத்தி ஆக’ எனத் தமர்தர: ஓர்இற் கூடிய உடன்புணர் கங்குல் … - (அகம் 86) மேலும் அகநானூற்றில் 136ஆம் பாடலிலும் பண்டைத் தமிழரின் திருமண முறைகள் பற்றிப் பேசப்பட்டுள்ள காட்சிகளையும் காண்போம். நெய்யில் ஊறிய இறைச்சியோடு கலந்த வெண் சோற்றை மணவினை காணவந்தோர்க்குக் கொடுத்து, உரோகிணி கூடியதனால் எல்லாக் குற்றமும் நீங்கிய சுபநேரத்தில் மணவீட்டினை அலங்கரித்து, கடவுளை வணங்கி, மணப்பறையுடன் பெரிய முரசம் ஒலிக்க, மங்கல மகளிர் தலைவியை நீராட்டியபின், வாகையிலையையும் அறுகின் முகையையும் ஒன்றுசேர்த்துக் கட்டிய வெண்ணூலைச் சூட்டி, தூய ஆடை உடுத்தி, மணப்பந்தலில் ஒன்றுகூடி, மழைச் சத்தம் போன்ற மணவொலி கூடிய பந்தரிலே, ஆபரணங்கள் அணிவித்த சிறப்பினால் ஏற்பட்ட வியர்வையைத் துடைத்து, பெற்றோர் (தமர்) ‘நமக்கு இற்கிழத்தியாகத் தந்த தலைநாள் இரவின் கண்…’  என்று வதுவை மணம் நடந்தேறி முடிகின்றது. “மைப்புஅறப் புழுக்கின் நெய்க்கனி வெண்சோறு வரையா வண்மையொடு புரையோர்ப் பேணிப் …. சகடம் மண்டிய துகள்தீர் கூட்டத்துக் கடிநகர் புனைந்து, கடவுட் பேணிப் படுமண முழவொடு பரூஉப்பணை இமிழ, வதுவை மண்ணிய மகளிர் விதுப்புற்றுப், பூக்கணும் இமையார் நோக்குபு மறைய. மென்பூ வாகைப் புன்புறக் கவட்டிலை

பழங்கன்று கறித்த பயம்பமல் அறுகைத் .… தண்நறு முகையொடு வெந்நூல் சூட்டித், தூஉடைப் பொலிந்து மேவரத் துவன்றி,

மழைபட் டன்ன மணன்மலி பந்தர் இழைஅணி சிறப்பின் பெயர்வியர்ப்பு ஆற்றித் தமர்நமக்கு ஈத்த தலைநாள் இரவின்…….” --  (அகம். 136)

இராக்கதம் (i) மகாபாரதம். காசி நாட்டு வேந்தன் தன் கன்னியர் அம்பை, அம்பிகை, அம்பாலிகை ஆகிய மூவருக்கும் சுயம்வரம் செய்வதை அறிவித்தான். சுயம்வர மண்டபத்தில் காசி நாட்டு வேந்தனும், அவனது மூன்று இளவரசிகளும், பல நாட்டு மன்னர்களும் கூடியிருந்தனர். இதை அறிந்த பீஷ்மர் அங்கு சென்றிருந்தார். அங்கு பீஷ்மரை அறிமுகம் செய்யும் பொழுது, அவரின் முதிர் வயதையும், பிரமச்சாரி விரதத்தையும் அறிந்த கன்னியர் விலகிச் சென்றனர். மேலும் கூடியிருந்த மன்னர்களும் பரிகாசம் செய்து அவரை அவமதித்தனர். இதனால் பீஷ்மர் கடுஞ்சினம் கொண்டு ‘சுயம்வரம்’ என்ற முறையிலிருந்து தாவிச்சென்று ‘இராக்கதம்’ என்ற முறையில் நின்று: “அரசர்களே! மணங்களில் எட்டு வகை உண்டு. அந்த எட்டு வகையில் பெண்ணைப் பலாத்காரமாகக் கவர்ந்து சென்று திருமணம் செய்யும் ‘இராக்கதம்’ என்பதே சிறந்தது எனத் தர்ம சாத்திரம் கூறுகின்றது. அந்த இரண்டாவது வகையைப் பின்பற்றி இம் மூன்று மகளிரையும் பலவந்தமாக நான் அழைத்துச் செல்லப்போகிறேன். அரசர்களே! உங்களுக்கு ஆற்றல் இருக்குமானால் இதனைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள், பார்க்கலாம்.” என்று அதிகாரத் தொனியில் கூறிவிட்டு, தன்னை எதிர்த்த அரசர்களை வென்று, அம் மகளிர் மூவரையும் அழைத்துச் சென்றார். இது வீரச் செயல் திருமணமாகும். பீஷ்மர் வயது முதிர்ந்தவர். அவர் ஒரு பிரமச்சாரியுமாவார். இக் கன்னியர் மூவரையும் தான் திருமயம் புரியக் கொண்டு செல்லவில்லை. தனது சகோதரனான விசித்திரவீரியனுக்கு இம் மூவரையும் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பியே இவர்களைக் கவர்ந்து சென்றார். இவர்களில் அம்பை என்பவள் சௌபல நாட்டு மன்னன் சால்வனை விரும்பியிருந்த காரணத்தால் அவளை அங்கு சென்று அவனைத் திருமணம் செய்ய அனுப்பி விட்டார். மற்ற இருவரான அம்பிகை, அம்பாலிகை என்பவர்களை விசித்திரவீரியனுக்குத் திருமணம் செய்வித்து வைத்தார். (ii) கலிங்கத்துப் பரணி கலிங்கத்துப் பரணியைக் கவிச் சக்கரவர்த்தி சயங்கொண்டார் பாடியுள்ளார். இதில் பாட்டுடைத் தலைவன் முதற்குலோத்துங்க சோழமன்னன் (கி.பி.1070 – 1120) ஆவான். இவனின் படைத் தலைவன் கருணாகரத் தொண்டைமான் எய்திய கலிங்க வெற்றியே சயங்கொண்டார் கலிங்கத்துப் பரணியைப் பாடுவதற்குக் காரணமாம். பரணியில் குலோத்துங்க மன்னன் போர்க்களம் இறங்கினான். பகையரசர் படைகள் அஞ்சிப் பின்வாங்கி ஓடின. இப்படித் தோற்றோடிய பகையரசர்களின் வெற்றி மகளைக் குலோத்துங்க மன்னன் கடிமணம் (கண்டதும் காதல்) புரிந்து கொண்டான். இதைக் கண்ணுற்ற தோற்றோடிய அரசர்கள் தங்களுடைய குதிரைகள், ஆண் யானைகள், பொருட்குவியல்கள் ஆகியவற்றைக் குலோத்துங்க மன்னனுக்குச் சீதனப் பொருட்களாகக் கொடுத்தனர். இது எண்வகை மணங்களில் ஒன்றான ‘இராக்கதம்’ என்பதைச் சார்ந்தது.

“சரி களம்தொறும் தங்கள் சயமகள் தன்னை மன் அயன் கைப் பிடித்தலும் பரிகளும் களிறும் தன ராசியும் பாரிபோகம் கொடுத்தனர், பார்த்திபா.” -- (256) (பாரிபோகம் -- சீதனப் பொருள்) சிலப்பதிகாரம். இனி, இரண்டாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த சிலப்பதிகாரத்தில் திருமணம் பற்றி எவ்வாறு பேசப்படுகின்றது என்பதையும் காண்போம். யானைமீது மகளிரை அமரச் செய்து புகார் நகரெங்கும் திருமணச் செய்தியை அறிவித்து, திருமண மண்டபத்தில் முரசு முழங்கி, மத்தளம் கொட்டி, சங்குகள் மங்கல ஓசை எழுப்பி, நல்ல வேளையில், வானத்து அருந்ததி போன்ற கற்புடைய கண்ணகியை மாமுது பார்ப்பான் மறைவழி காட்டிட, கோவலன் மணம் புரிந்து, இருவரும் தீவலம் வந்த காட்சியை இளங்கோவடிகள் மூலம் காண்கின்றோம். இங்குதான் பார்ப்பான் திருமண வைபவத்தில் முதன்முதலாகப் புகுந்த முறை கண்டீர்.

“இருபெரும் குரவரும், ஒருபெரு நாளால், மணஅணி காண, மகிழ்ந்தனர்; மகிழ்ந்துழி, யானை எருத்தத்து, அணியிழையார், மேல் இரீஇ, மாநகர்க்கு ஈந்தார் மணம். …….. (1 : 41–44)            நீலவிதானத்து, நித்திலப்பூம் பந்தர்க் கீழ், வானூர் மதியம் சகடு அணைய, வானத்துச் சாலி ஒருமீன் தகையாளைக் கோவலன், மாமுது பார்ப்பான் மறைவழி காட்டிடத் தீவலம் செய்வது காண்பார் கண் நோன்பு என்னை!” – (1 : 49-53) சிலம்புகழி நோன்பு தமிழர்கள் மணமாகாத தம் பெண்களுக்குக் காலில் சிலம்பை அணிவித்து, ‘அவர்கள் மணம் ஆகாதவர்கள்; அவர்கள் திருமணத்தை எதிர்பார்த்த வண்ணம் உள்ளனர்’ என்பதை  அறிவித்து, அவர்கள் மணம் புரிந்து கொள்ளும் பொழுது அச் சிலம்பினைக் கழற்றி ஒரு சடங்கு முறையும் செய்து விடுவர். ‘சிலம்பு காலில் இல்லாதவிடத்து, அவர்கள் மணம் புரிந்த மகளிராயினர், இனி வேறு ஆடவர் அவர்களை மண விருப்புடன் பார்க்கலாகாது’ என்ற மன நோக்குடன் வாழ்ந்து வந்தனர். மணநாளுக்கு முன்னாள் நிகழும் இச் சடங்கு முறையை ‘சிலம்புகழி நோன்பு’ என்று கூறுவர். ஐங்குநுறூறு சங்ககால எட்டுத்தொகை நூல்களில் ஒன்றான ‘ஐங்குறுநூறு’ என்ற நூலில் சிலம்புகழி நோன்பு பற்றிப் பேசப்படுகிறது. இது ஒரு பண்டைய மரபு. மணமகளின் காலில் அவள் பெற்றோர்கள் அணிவித்திருந்த சிலம்பை, மணம் புரிவதற்கு முன்னர் நீக்குவதற்குச் செய்யும் ஒரு சடங்காகும். தலைவன் தலைவியைத் தன் இல்லத்துக்குக் கொண்டு போனான். அப்போது அவன் தாய் அவளுக்குச் சிலம்பை விலக்கி உரிய சடங்கைச் செய்தாள் என்பதை நற்றாய் கேட்டு அங்கிருந்து வந்தவர்க்கு எடுத்து உரைத்தது.

“நும்மனைச் சிலம்பு கழீஇய அயரினும் எம்மனை வதுவை நன்மணங் கழிகெனச் சொல்லின் எவனோ மற்றே – வென்வேல் மையற விளங்கிய கழலடிப், பொய்வல் காளையை ஈன்றதாய்க்கே?” – (399) பண்டைக் காலத்தில் திருமணம் இரு பகுதி கொண்டது. முதற்பகுதி சிலம்பு கழித்தல் என்னும் சடங்காகும். இரண்டாம் பகுதி திருமணம் நிகழ்தலாகும். சிலம்பு கழிக்கும் செயல் மகளைப் பெற்ற நற்றாய் தன் மனையில் நடைபெற வேண்டுமென்று விரும்புவள். உடன் போக்கில் தலைவன் வீட்டில் சிலம்புகழிப்பது நிகழ்ந்தது. அதனால் நற்றாய் வருந்தினள். சிலம்பு கழிநிகழ்வு மணமகன் வீட்டில் நிகழ்ந்ததால் தன் இல்லத்தில் வதுவைமணமாவது நிகழ வேண்டுமென்று நற்றாய் விரும்பினாள். அதனால் ‘நும் மனையில் சிலம்பு கழித் திருமணம் ஆற்றுவையாயினும், எம் மனையில் நண் மணத்தைச் செய்வாயாக!’ என்றாள் மகளைப் பெற்ற தாய். மகளிர்க்கு மணமாகாமுன் பெற்றோர் அணிவித்த சிலம்பை ‘கன்னிமைச் சிலம்பு’ என்றும், திருமணம் நிகழும்போது கணவன் அணியும் சிலம்பை ‘கற்புச் சிலம்பு’ என்றும், கணவன் தரும் சிலம்பை அணியும் திருமணம் ‘சிலம்பு கழீ இய மணம்’ என்றும் கூறப்படும். நற்றிணை சிலம்புகழி நோன்பு பற்றி எட்டுத் தொகையில் ஒன்றான நற்றிணையிலும் பேசப்படுகின்றது. கொடும் பாலை வழியில் தலைவனோடு தலைவி உடன்போக்கிற் சென்று விட்டனள். அவள் செயல் அறனொடு பட்டதென்று கருதினாலும், அவளைத் திடுமெனப் பிரிந்ததனால் தாயின் மனம் பெரிதும் வேதனைப் பட்டது. தலைவனை அவள் மணக்கும் காலத்தில் கழிக்க வேண்டிய சிலம்புகழி விழாவின் சிறப்பினை யானும் கண்டு மகிழாது, பிறர் கண்டு மகிழுமாறு அவன் பின்னால் போயினாள் அவள்!. அழகிய கலனணிந்த என் மகளின் அடிகள் அப்பாலை நிலத்திடையே சென்று இதுவரை எவ்வாறு வருந்துகின்றனவோ! என்று பெருந்துயர் கொண்டாள். “…… சிலம்பு கழீஇய செல்வம் பிறருணக் கழிந்தஎன் ஆயிழை அடியே!” – (279) ஆற்றல் புரிந்து மணம் அருச்சுனன் வில்லை எடுத்து, வளைத்து, நாண் ஏற்றி, அம்பு தொடுத்துச் சுழலும் மீன் வடிவ இலக்கை வீழ்த்தி, திரௌபதையை மணந்து கொண்டான். இதே வண்ணம், இராமரும் சிவதனு வில்லை எடுத்து, வளைத்து, நாண் ஏற்றி, அம்பு தொடுத்துச் சீதையை மணம் புரிந்து கொண்டான். திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் அன்பை எதிர்பார்த்தனர். அதையடுத்து ஆண், பெண்ணிடம் அழகு வேண்டும் என்று விரும்பினான். பெண், ஆணிடம் ஆற்றல் வேண்டுமென்று விரும்பினாள். ஆற்றல் காலத்துக்குக் காலம் மாறி வருகின்றது. அன்று உடல் வலிமையை குறித்தது. வில் முறித்தும், ஏறு தழுவியும் திருமணம் செய்தனர். பின், ஆற்றல் அறிவைக் குறித்தது. சோழன் மகள் அமராபதி, புலவர் கம்பனின் மகனாகிய அம்பிகாபதியை விரும்பி வாழ்வை முடித்ததும் இதற்குச் சான்றாகும். பனை ஓலைத் தாலி பழங்காலத்தில் திருமண நாளில் ஊரின் பெரியவர் முன்னிலையில், அவர் ஒரு பனை ஓலையில் மணமக்கள் இருவரின் பெயரையும் எழுதி வாழ்த்தி, அந்தப் பனை ஓலையைக் கயிற்றில் முடிந்து அதுவே திருமணம் ஆனதற்கு ஆதாரமாகவும், எழுத்தாணியால் எழுதப்பட்ட அந்த வாழ்த்தோலையே, அம்மணமக்களின் திருமணத்துக்குச் சாட்சியாகவும் விளங்க திருமணங்கள் நடைபெற்று வந்தன. பனை ஓலைக்குத் ‘தாலபத்திரம்’ என்று பெயர். எனவேதான் மங்கல நாணுக்குத் ‘தாலி’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. நாட்கள் செல்லச் செல்ல பனை ஓலைக்குப் பதிலாக மஞ்சள் அல்லது பொன்னால் செய்த அணியும் வழக்கில் ஏற்பட்டது. புலிப் பல் தாலி பண்டைத் தமிழகத்தில் குறிஞ்சி நிலத்து இளைஞர்கள் சீறிப் பாயும் புலியுடன் பொருதி அதனைக் கொன்று, தமது வீரச் செயலை நிரூபித்துத்; தாம் விரும்பிக் காதலித்த பெண்ணை மணந்து கொண்டனர். புலியைக் கொன்ற இளைஞர், தமது வீரத்திற்கு அடையாளமாகத் தாம் கொன்ற புலியின் பற்களை மங்கல நாணிற் கோர்த்து மணமகளின் கழுத்தில் அணிவர். இவ்வழக்கமே நாளடைவில் தாலி அணியும் வழக்கமாக வளர்ந்து ‘தாலி பெண்ணுக்கு வேலி’ என்ற தாரக மந்திரமாக அமைந்தது போலும். இதுகாறும் சங்ககாலத்தில் அமைந்த எண்வகைத் திருமணங்களையும், சடங்கு முறைகளையும் பல கோணங்களில் நின்று பார்த்துப் படித்து மகிழ்ந்தோம்.

இற்றைய திருமண முறைகள் உலகிலுள்ள உயிரினங்கள் அத்தனையும் அன்பு, பரிவு, பாசம் காட்டுவதால் ஆண், பெண் பாலாரிடம் காதல் எழுந்து, அவர்கள் ஒன்றறக் கலந்து, தம் இன விருத்தியை நிலைநாட்டிப் பூமித்தாய்க்குப் பெரும் பங்காற்றி வருகின்றன. மனித இனத்தைத் தவிர்ந்த, மற்றைய உயிரினங்கள் யாவும் திருமணம் என்று வெளிப்படையாக நடாத்தா விட்டாலும், அவையும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு மணம் புரிகின்றன. திருமணங்கள் நாட்டுக்கு நாடு – காலத்திற்குக் காலம் வேறுபட்டிருக்கின்றன. திருமணங்கள் அனைத்திலும் சிறந்தது காதல் திருமணமேயாகும். காதல் திருமணத்தில்தான் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்வதற்குச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கின்றன. இனி, இற்றைய நிலையில் நம் மத்தியில் நிலவும் ஒரு சில திருமண முறைகளை நிரல் படுத்திக் காண்போம்.

1. காதல் வயப்பட்டு அன்பினாற் கூடிய திருமணம். 2. சடங்கொடு கூடிய திருமணம். 3. மங்கள நீராட்டிய வதுவை மணம். 4. கண்டதும் காதல் கொண்ட கடிமணம். 5. சடங்கு முறையற்ற இரு மனம் ஒத்த திருமணம். 6. பன்மனை மணம.; (ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவியர்) 7. பல கணவருடைமை (ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கணவன்மார்) 8. சம்மதத்துடன் பெண்ணைக் கடத்தி மணம் புரிதல். 9. வன்முறை மணம். 10.ஓரினப்பால். திருமணம். 11.பதிவுத் திருமணம். 12.வலுக் கட்டாயத் திருமணம். 13.பேசிப் பொருத்தும் திருமணம். 14.பணத்தைக் காட்டி மயக்கிய திருமணம். 15.கன்னி காளையுடன் ஓடிச் சென்ற திருமணம். 16.குழந்தைப்பருவதிருமணம்

திருமணம் ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் மிக வேண்டப்படுவது. அதனால் ஏற்படும் நன்மைகள் பலப்பல. திருமணக் கோட்பாடுகளுக்கமைய ஆணும் பெண்ணும் வாழ்க்கையை நடத்தினால் குடும்பச் சிறப்பு மேல்நிலையெய்தி இன்ப வாழ்வமையும் என்பது திடம். இன்று திருமணத்தின்பின் ஒற்றுமையின்மை, சச்சரவுகள், சண்டைகள், தனி வழி நடத்தல், பிரிவுகள், மணமுறிவு, பிள்ளைகள் தவிப்பு, குடும்பச் சீர்கேடு, பொருளாதாரக் குறைவு ஆகியன நம் கண்கூடு. இவை எதனால் என்பது ஒரு கேள்வி? ‘ஒருத்திக்கு ஒருவன்: ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ என்பது தமிழர் மத்தியில் ஒரு தாரக மந்திரம். திருமணத்தின் பின் ஒருத்தியுடனும், ஒருவனுடனும் வாழ்க்கையை நடாத்துவதுதான் மிகச் சிறந்த அறமாகவும், நல்நெறியாகவும் உலக ஆன்றோர் கணித்துள்ளனர். இதுதான் சமுதாயத்திற்கும், தனி மனித நேயத்துக்கும் உகந்ததுமாகும். இதை மீறியபடியால் நம் மத்தியில் புரையோடி நிற்கும் எத்தனையோ இன்னல்களை நாம் இன்று கண்டும், காணாமலும் தவித்த வண்ணம் உள்ளோம். பண்டைத் தமிழர் வாழ்க்கையை எடுத்துப் பாருங்கள். அவர்கள் கணவனுக்காகவும், மனைவிக்காகவும், பிள்ளைகளுக்காகவும், பெற்றோருக்காகவும், உற்றார் உறவினருக்காகவும், சமூகத்துக்காகவும், நாட்டுக்காகவும், அரசுக்காகவும் பிரச்சினைகளை உருவாக்காது விட்டுக் கொடுத்து செம்மையான வாழ்வை மேற்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மத்தியில் ஒரு மணமுறிவு தானும் எழுந்ததாகச் சங்க நூல்களில் செய்தி இல்லை. பண்டைத் தமிழர் மேற்காட்டிய பல திருமணங்களையும், பல சடங்கு முறைகளையும் ஏற்படுத்தி அவற்றோடிணைந்த வாழ்க்கையை அமைத்;துச் சீரும், சிறப்புடன் வாழ்ந்து காட்டி, அவர்தம் எச்சங்களை நம்மவர்க்கும் விட்டுச் சென்றுள்ளனர். அவர்கள் எச்சங்கள்; எம்மவரை ஆற்றுப்படுத்தி அமையட்டுமென்று வாழ்த்துவோமாக!.

Markkandu Devarajah(L.L.B)Mayuragoldsmith handmade jewellery manu fecturer in Switzerlad.

சடங்கு

சடங்கு (ritual) என்பது, சமயம் அல்லது மரபு வழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட குறிப்பிட்ட சில செயல்முறைகளின் தொகுப்பு ஆகும். பொதுவாகக் குறியீட்டுத் தன்மைகளைக் கொண்டதான இச் செயல்பாடுகள், மனிதரின் அல்லது சமூகத்தின் பயன் கருதிச் செய்யப்படுகின்றன. சடங்குகள், ஒழுங்கான கால இடைவெளிகளிலோ, குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பங்களிலோ அல்லது அவரவர் விருப்பப்படியோ நடைபெறலாம். சடங்குகள் தனி மனிதர்களால், குழுக்களால் அல்லது முழுச் சமுதாயத்தாலுமே நிகழ்த்தப்படலாம். இதற்கெனக் குறித்து ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் மட்டுமன்றி எந்த இடத்திலும் நடத்தப்படக்கூடிய சடங்குகளும் உண்டு. சில சடங்குகள் பொதுவாக நடத்தப்படுகின்றன. வேறுசில தனிப்பட்ட சடங்குகளாகும். இன்னும் சில குறிப்பிட்ட ஒரு குழுவினர் மட்டும் பங்குபற்றும் சடங்குகளாக உள்ளன. சடங்குகளில் நோக்கங்கள் பல்வேறுபட்டவையாக உள்ளன. சில சடங்குகள் சமயக் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக நிகழ்த்தப்படுகின்றன. சில, சடங்கு செய்பவரின் ஆன்மீக மற்றும் உணர்வுபூர்வமான திருப்திக்காகச் செய்யப்படுவன. சமூகப் பிணைப்புக்களை வலுப்படுத்தல், மரியாதையை வெளிப்படுத்தல் அல்லது அடிபணிதல், பொதுவான அல்லது குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளுக்கான சமூக அங்கீகாரம் பெறுதல், அல்லது வெறுமனே சடங்குகள் செய்வதில் உள்ள இன்பத்துக்காகக் கூடச் சடங்குகள் இடம்பெறுவது உண்டு. தமிழ்நாட்டில் ஒரு குழந்தைக்கு மொட்டையடிக்கப்பட்டு தாய்மாமன் மடியில் வைத்து காது குத்தப்படுகிறது உலகின் பல்வேறு சமூகத்தவரிடையே பல்வேறு விதமான சடங்குகள் நடைபெற்று வருவதைக் காணலாம். சமயங்களினால் வழிபாட்டுத் தேவைகளுக்காக விதிக்கப்படுகின்ற சடங்குகள் ஒருபுறம் இருக்க ஏராளமான சமயம் சார்ந்தனவும் சாராதனவுமான சடங்குகள் உள்ளன. மனிதரின் வாழ்வோடு சம்பந்தமான பல சடங்குகள் உள்ளன. பிறப்பு, பெயர் சூட்டுதல், காது குத்துதல், பூப்படைதல், திருமணம், வளைகாப்பு, அறுபதாம் கல்யாணம், இறப்பு ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய சடங்குகள் தமிழ் மக்களுடைய வாழ்வியலோடு தொடர்புள்ளவை. இவற்றைவிட வீடு கட்டுதல், வண்டிகள் வாங்குதல், தொழில் தொடங்குதல் என்பவை தொடர்பிலும் பல சடங்குகள் நடை பெறுகின்றன. மேற்காட்டிய பழைய மரபு சார்ந்த சடங்குகள் தவிரப் பல்வேறு தற்கால நடவடிக்கைகளோடு ஒட்டிய நிகழ்வுகளிலும் சடங்குத் தன்மை பொருந்திய அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன. நாடாளுமன்றக் கூட்டங்கள், புதிய அரசுகள் பொறுப்பெடுத்தல், அறிவியல் மகாநாடுகள், நீதிமன்ற விசாரணைகள், குற்றவாளிகளைத் தூக்கில் இடுதல் என்பவற்றில் கூட இவ்வாறான சடங்குத் தன்மைகளைக் காணமுடியும். கைகுலுக்குதல், கண்டதும் வாழ்த்துக் கூறுதல் என்பனவும் சடங்குத் தன்மை கொண்டனவே. இவ்வாறு சடங்குகள் மனிதரின் வாழ்வில் பலவாறாகப் பரந்து கிடப்பினும், இவை எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவான ஒரு அம்சம் உண்டு. அதாவது, இச் சடங்குகளின் குறியீட்டுத் தன்மையானது அச் சடங்கை நிகழ்த்துபவரால் தன்னிச்சையாகத் தெரிந்தெடுக்கப்படுவது அல்ல. இது சமயம், அரசு, நிறுவனங்கள் போன்ற வெளிச் சக்திகளினால் விதிக்கப்படுகின்றன அல்லது மரபுவழியாகப் பெறப்படுகின்றன. ஷட் அங்கங்கள் சிட்சை = எழுத்தியல், வியாகர்ணம் = சொல்லியல், நிருத்தம் = பொருளியல், கல்பம் = செயல்முறை, சந்தஸ் = யாப்பு, ஜ்யோதிஷம் = ஜோதிடம் என்கிற ஆறு அங்கங்களைக் கொண்டு செய்யும் செயலைச் ஷட் அங்கங்கள் (ஷட் = ஆறு) என்று கூறுவார்கள். இதுவே நாளடைவில் மருவி சடங்குகள் என்று ஆகிவிட்டது. [1] சடங்கு எனும் சொல் சடங்கு என்ற சொல்லிற்குச் ‘சட்ட’ என்ற உரிச்சொல் வேர்ச் சொல் ஆகும். சட்ட + அம் + கு = சடங்கு ‘சட்ட’ என்ற சொல்லிற்கு செவ்விதான, ஒழுங்கு முறையான என்று பொருள். ‘அம்’ என்ற சொல் அழகியது என்று பொருள் உடையது ‘கு’ என்பது தன்மையைக் குறித்ததோர் விகுதி. பண்பு+அம்+கு = பாங்கு என்று ஆகியது போல சட்ட+அம்+கு = சடங்கு என்று ஆகியது. “சட்ட நேர்ப்பட சழக்கனேன் உனைச் சார்ந்திலேன்” ஓர் ஒழுங்கு முறைக்கும் உட்பட்டு வராத சழக்கன் நான். அதனால் பெருமானே! உன்னைச் சார்ந்து பயன்பெற வேண்டும்.என்று அறிவில்லாதவன் என ‘சட்ட’ என்ற இந்த வேர்ச்சொல்லை பழைய வழக்குச் சொல்லாக மணிவாசகர் திருவாசகத்தில் பயன்படுத்துகிறார். எனவே சடங்கு என்றால் வாழ்வின் முக்கியமான நிகழ்வுகளைச் செவ்விதமாக ஓர் ஒழுங்கு முறையாக அழகாகச் செய்விக்கும் தன்மை உடையது என்று பொருள் கொள்ளலாம். சடங்கிற்கு இன்னொரு பெயர் சடங்குகள் வாழ்வு முறைதலுக்கு அரண் செய்வது; பாதுகாப்பு அளிப்பது. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு சடங்கிற்கு இன்னொரு பெயர் வந்தது. அது திரிந்து வந்த முறை வருமாறு: அரண் – அரணம் – கரணம் மொழி முதல் எழுத்தாக வரும் அகரம் வழக்கில் ககரமாகத் திரிவது உண்டு. அனல் கனலாகத் திரிந்தது இதற்கு உதாரணம். தொல்காப்பியத்தில் சடங்கு என்ற பொருளில் கரணம் என்பது பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர் ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப” வாழ்வின் முக்கியமான நிகழ்வுகளைக் செவ்விதாக்கி ஓர் ஒழுங்கு முறைக்குள் கொண்டு வர கரணங்களை, அதாவது சடங்குகளை யாத்தோர் தமிழ்ச்சான்றோர். நமது இலக்கியங்களில் வரும் ஐயர், அந்தணர், வேதியர், மறையோர், பார்ப்பணர் போன்ற சொற்கள் குறிப்பிட்ட சாதியினரைக் குறிப்பிடவில்லை. சான்றோர்களைக் குறிப்பிட்டது இங்கே ஐயர் என்பது சான்றோர் எனப் பொருள்படும். இருவகைச் சடங்குகள் சடங்குகள் இருவகைப்படும். அவை மங்கலச் சடங்கு மற்றும் அமங்கலச் சடங்கு. மங்கலச் சடங்குகள் தொட்டிலிட்டு குழந்தைக்குப் பெயரிடல் மகவுக்கு உணவூட்டல் வாழ்நாள் வேள்வி காதணி விழா எழுத்தறிவித்தல் சிவதீக்கை பூப்புனித நீராட்டு விழா திருமண உறுதி திருமுறைத் திருமணம் வளைகாப்பு புதுமனை புகுவிழா மணி விழா, பவள விழா முத்து விழா அமங்கலச் சடங்குகள் உயிர் புறப்பாடு சடல நீராட்டு திருவடிப் பேறு (மோட்ச தீபம்) கல் நிறுவல் ஆண்டுத் திதி

மணி விழா மணி விழா இந்து சமயத்தைச் சேர்ந்த தம்பதியர்களில் ஆண்களுக்கு 60 ஆம் வயதில் "அறுபதாம் கல்யாணம்" என்கிற பெயரில் நடத்தப்படும் விழா "ஷஷ்டியப்த பூர்த்தி" என்றும் "மணிவிழா" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.இதை "உக்ர ரத சாந்தி" என்றும் அழைக்கின்றனர். சாந்திகள் இந்து மத ஆகமங்களிலும், புராணங்களிலும் மனிதன் செய்ய வேண்டியதாக 41 வகை சடங்குகள் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் பல சடங்குகள் அவனது குழந்தைப் பருவத்திலும், வாலிபப் பருவத்திலும் அவனது தந்தையால் செய்யப்பட்டு விடுகின்றன. மனிதன் தனக்கு "ஆதிபௌதீகம், ஆதிதைவீகம், ஆதிஆத்மீகம்" என்கிற இயற்கை, தெய்வ குற்றம், தன் செயலால் ஏற்பட்ட பாவகாரிய பலன்கள் ஆகியவை வந்து தீயபலன்களைக் கொடுக்காமல் இருக்கவும் அதிலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்வதற்காக அவனது 59, 60, 61 மற்றும் 70 வயது துவக்கம், 78 ஆம் ஆண்டு துவக்கம், 80 ஆம் ஆண்டு நிறைவு, 100 ஆம் ஆண்டு நிறைவு ஆகிய காலகட்டங்களில் அதற்குரிய சாந்தி சடங்குகளை செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று இந்து மதம் வலியுறுத்துகிறது. உக்ர ரத சாந்தி மனிதனின் 59 ஆம் ஆண்டு கால புருஷனில் உக்ர ரதனின் ஆளுமைக்கு அம்சமான உக்ரனை அமைதிப்படுத்தும் நோக்குடன் செய்யப்படும் சாந்தி "உக்ர ரத சாந்தி" என்று சொல்லப்படுகிறது. இதைத்தான் "ஷஷ்டியப்த பூர்த்தி", "மணிவிழா" என்கிறார்கள். இதர முக்கிய சாந்திகள் மனிதனின் 78 ஆம் ஆண்டு துவக்கத்தின் போது விஜயன் எனும் ருத்ரனின் சாந்திக்காக அவரை அமைதிப்படுத்தும் பொருட்டு "விஜயரத சாந்தி" சடங்கு செய்யப்படுகிறது. மனிதனின் 80 ஆம் ஆண்டு முடிந்து எட்டாவது மாதம் ஜன்ம நட்சத்திரத்தன்று "சகஸ்ர சந்திர தர்சன சாந்தி" செய்யப்படுகிறது. மனிதனின் வாழ்க்கையில் 100 ஆண்டு முடிந்து 101 ஆரம்பமாகும் போது செய்யப்படும் சாந்தி "சதாபிஷேக கனகாபிஷேகம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதுவே "அஷ்டோத்தர சதருத்ர கலசாபிஷேகம்" என்றும் சொல்லப்படுகிறது. சாந்தி வழிபாடு "ஷஷ்டியப்த பூர்த்தி" எனும் இந்த மணி விழாவில் இந்து ஆகமம், புராணங்களின் வழியில் 5, 9, 12, 13, 29, 33, 65, 125, 320 எனும் வரிசையில் தேவதைகளுக்கு கும்பங்கள் வைத்து வழிபாடுகள் நடத்தி அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது. முக்கியமாக ம்ருத்யுஞ்ஜய கலசமும் வரிசையாக பிரம்மா, விஷ்ணு, உருத்திரன், மார்க்கண்டேயன், திக்பாலகர்கள், சப்தசிரஞ்சீவிகள், ஆயுள் தேவதை, வருஷம், அயனம், நட்சத்திரம், கணபதி, நவக்கிரகம், அதிதேவதை, ப்ரத்யதி தேவதை எனும் 13 கலச பூஜை செய்வது சிறப்பானதாகும். இதில் சிவ தீட்சை எடுத்துக் கொண்டவர்களுக்கும், சிவபூஜை ஏற்றுக் கொண்டவர்களுக்கும் ருத்ரர்களுக்காக 11 அல்லது 1 கலசமும், பஞ்சப்ரும்ம கலசங்களாக 5 அல்லது 1-ம், ஆன்மார்த்த மூர்த்தி ஸ்தாபனமாக 10 கலசமும் ஆக 16 அல்லது 44 கலசங்கள் வைத்து வழிபாடுகள் நடத்தி அபிஷேகம் செய்வது மிகச் சிறப்பானதாகும். இந்த வழிபாட்டிற்குப் பின்பு தைல தானம், ஆஜ்யதானம், உதகபாத்ர தானம், வஸ்திர தானம், நவதானிய தானம், பூ தானம், கோ தானம், தில தானம், தீப தானம், ருத்ராட்சம் அல்லது மணி தானம், எனும் தச தானம் செய்து உமா மகேஷ்வர பூஜை எனும் வயோதிகத் தம்பதி பாத பூஜை செய்து திருநாண் பூட்டுதல் செய்து ஆரத்தி எடுத்து நிறைவு செய்தல் வேண்டும். இந்த மணிவிழா நிகழ்வுகள் தமிழ்நாட்டில் திருக்கடையூர் எனும் ஊரிலுள்ள சிவத்தலத்தில்தான் அதிக அளவில் செய்யப்படுகிறது. இங்கு செல்ல இயலாதவர்கள் அருகிலுள்ள ஏதாவது ஒரு கோயிலில் செய்து கொள்கின்றனர். சிறப்பு அறுபது வயதில் திருமணம் போன்று இந்த விழா நடத்தப்படுவதால் இந்த விழாவில் அந்தத் தம்பதியர்களின் பிள்ளைகள் அவர்களது குழந்தைகள் மற்றும் குடும்பத்தினர் அனைவரும் கலந்து கொள்கின்றனர். இந்த "அறுபதாம் கல்யாணம்" என்கிற மணி விழா நிகழ்வு வயதான தம்பதியர்களுக்கு ஒரு மன நிறைவைத் தரும் விழாவாகவும் இருக்கிறது.