User:Mazhar Iqbal Yousafzai/sandbox

زور هسې پېغور شې چه همت ورسره مل نشې ورک هغه مشال شه چه تېاره او دي بل نشې دا شعر چه ېو لوړ پېغام لرې چه هر کله ېو انسان د ېوي خبري تابېا وکړې نو باېد چه ېواځې په زور تکېه ونکړې- هغه ځکه چه زور د هرې خبري هل نه دي، که زور سره همت او ډاډ په ځانګړې توګه ملګري شې نو هله بنېادم خپل مرام ته رسې ګنې نو تش په زور به ېې د زړه زور کښېنې او په لاس به څه ورنشې- نو ولې هر کله منزل ته رسېدلو لپاره هلې ځلې کول مهم دې نو ورسره ورسره د همت لمن:-(ژولۍ:-) کلکه نېول پکار دې- دوېم مهم او جوت درس چه دا شعر لرې هغه د ضرورت په وخت هغه ټول څېزونه په لاس راتلل او پکارراوستل دې کوم چه مونږ منزل ته رسۍ، هغه که د ېو خوږ ملګرې ملاتړ وې او که هغه د سفر کولو څه اسباب وې- که داسې ونشې نو دا څېزونه عبث دې- ځکه خو د هغه مشال غندنه کېږې کوم چه په تېاره کښې پکار رانشې- اوس به راشو د مقصد خبري لره، پښتون قام کوم چه د ډېورنډ د کرښي دوانړه اړخ ته ژوند کوې له بده مرغه له ډېري مودي راسې د ګن شمېر کشالو سره مخ دي- هغه که اقتصادې معما ده او که له تعلېم د رڼا څخه لرې والي دي او ېا د امن ېوه لوې کشاله ده پښتون قام ېې په ژوند ستومانه کړي دي- سره د دي چه دغه سېمه د قدرت د خزانونه څخه ډکه پرته ده خو ولې د پښتنو په ګټه هېڅ کله هم نه تمامېږې- او دا ولې داسې ده؟ د دي ځواب په ډېرو ښکاره او له ډېرو ورک دي- هغه که د پښتنو خپله ناپوهتېا ده او که په سپېنه جامه کښې هغه لوې دښمنان دي په کوم چي دوي ړوند باور لری- دي سره سره ېوه بله مهمه وجه چه د پښتون قام د تباېې ده هغه په دوې کښې د رښتېاو په قام مېن او د دوې د کشالو نه خبر د ېو تکړه مشر مترقۍ ده- له بده مرغه کله که هم ېو قام پرست راپورته شوي دي ېا خو دښمن په ډېر چل او هنر لاس ته کړي دي ېا د مذهب واکدارانو بي دېن او مرتد ګرځولي دي- نن هم په ېوشتمه پېړۍ کښې ېو اړخ ته چه نور قامونه د پرمختګ په سېالۍ کښې بوخت دې د پښتون وخود هم هغه رنګ ټوټي ټوټي او ګرېوان ېې رېښي رېښي پروت دي- او ګېر چاپېر خلک ېې په جنازو د شخصې ګټو سېاست کوې- نن هر وګړي د ګوادر-کاشغر د تجارت لاري ستاېنه کوې او ېو لوې اقتصادې تړون ېې بولې خو ولې دي ته پام نه کوې چې د پښتون قام په ضد ولې دغه لار چپه کړي شوه- د پام وړ خبره ده- خو ولې د پښتون خو د سوچ او فکر سره ازلې دښمنې ده، په ټېغو سترګو ورته ګورې، غواږونه کاڼه کړې او ژبه ېې تړلې ده- که ښه په جار او په کلکو سترګو دغه لار د پښتني سېمي نه تور پېرنګې کږه کړه خو چا پرې هم د غم او خفګان اظهار ونکړو- او که ېو څو مازغه لرنکو بي وسه پښتنو پرې څه اوېېل نو فکرکوم چه ډېر ژر به پرې د کفر او غدارۍ فتوې ولږې- اولس که لږ تر لږ ژوندي دي او څه لږه ډېره پوهه لرې خو له بده مرغه هغه مشران چه د پښتنو په نوم سېاست کوې او ځان د پښتنو لارښود او غمخوران ګنې نه ېم خبر چه کوم ژور کوهې ته پرېوتې دې زه خو بېخې غږ نه اورم هغه د پښتو متل دي--- چه مشر ېې غمبر وې، اختر ېې مازېګر وې پکار خو دا وو چه دغه ټول مشران سره واړه جرګه شوې وي او خپلې شخصې کېني ېې لږ سعت دپاره شاته غورځولې وي او د قام د کشالو د حل دپاره ېوه تګلاره مخې ته راوړې وي نو هله به څه ګټه لاس ته راغلې وي، خو دا کله کله- په دي لوړ قدم اخستو سره به دوې اولس ته ښکاره شې او په دوې لګېدلي تور به هم سپېن شې، ګنې نو راتلونکې نسل کوم چه د خېره به د علم په خوږو موړ وې هېچرې به مو معاف نه کړې- اوس هم څه تلې راغلې نه دې راپاسۍ او د قام د صباون دپاره ملا وتړۍ- هغه پښتانه واېﺉ --- لنډې چه د غوبل په وخت راپېدا شې نو ورک ن دي-