User:Miaddarestani/sandbox



شیخ عمر ضیالدین عثمانی نقشبندی سومین پسر شیخ عثمان سراج الدین ته ویلی در 26 جمادی الاول 1255 هجری قمری در روستای بیاره از توابع منطقه ی هورامان به دنیا آمد.پدر ایشان حضرت سراج الدین مجدد طریقت نقشبندی و بنیان گذار این طریقت بعد از مولانا خالد شارزوری در کردستانات می باشند.شیخ عمر دوران کودکی و نوجوانی را نزد پدر و خانواده گذراند .استعداد و نبوغ معنوی او از همان دوران کودکی بر اطرافیان معلوم بود.از پسران و فرزندان حضرت سراج الدین 4 پسر به مقام ارشاد رسیدند.شیخ محمد ملقب به بهاالدین متولد 1252 قمری ،شیخ عبدالرحمان ملقب به ابوالوفا متولد 1253 ،شیخ عمر ضیالدین متولد 1255 و شیخ احمد شمس الدین متولد 1266.شیخ عمر ضیالدین از جهتی با برادران و پدرش متفاوت است.ایشان در خاندان سراج الدین اولین قطبی است که به طور جدی و گسترده دست به ساخت حوزه ی علمیه در بیاره و بسیاری از نقاط کردستان و جهان زد و به طور جدی میتوان مدعی شد که اکثریت علمای قرن سیزدهم در کردستان یا فارغ التحصیل مکتب بیاره یا منصوبان و مریدان شیخ عمر ضیالدین هستند.این ادعا را میتوان در اجازه نامه های طلاب دینی آن عصر به وضوح مشاهده کرد.شیخ عمر ضیالدین پس از وفات برادربزرگترش شیخ محمد بهالدین مسند نشین طریقت نقشبندی شد و برای زیارت اولیا و غوث اعظم شیخ عبدالقادر گیلانی راهی بغداد شدند.در راه سرکشی به مساجد و خانقاه ها مورد استقبال بسیاری قرار گرفت.شیخ محمد علالدین فرزند ارشد شیخ عمر میفرماید:پدرم در جوار مرقد حضرت غوث گیلانی سر به جیب مراقبه فرو برده بودند .بعد از مدتی پدرم به من فرمود که امروز چیز عجیبی دیدم.درجوار مرقد ناگاه حضرت امام حسین بر من آشکار شد و همراه ایشان تابوتی بود که در آن جنازه ای بود.سپس ایشان فرموند ای شیخ عمر این شریعت رسول الله است ص که مرده است آیا میتوانی آن را زنده کنی؟ گفتم با دعای خیر شما میتوانم.فرمود به کردستان برگرد و مشغول تدریس علوم دینی شوید.این اتفاق نقطه ی عطفی در تاریخ دینی قرن 13 کردستان می باشد زیرا شیخ عمر بعد از این حادثه تمامی تمرکز خود را به تربیت طلاب متمرکز کرد.ایشان پس از برگشت باغی بزرگ در روستای بیاره که ملک موروثی پدرش بود را به کل وقف حوزه ی علمیه کرد و از مهم ترین عالمان عصر از جمله ملا عبدالقادر کانی کبود که از مجاز شدگان علامه ی نودشی بود را دعوت کرد تا حوزه را گسترش دهند.دیری نپایید که هزاران طلاب فارغ التحصیل مکتب بیاره شدند و هر نامه ی در سرزمین های اسلامی من جمله امپراطوری عثمان و ایران و حجاز به بیاره فرستاده میشد به جمله "الی بیاره الشریفه"شروع میشد همان طور که گفته شد ایشان از اقطاب نقشبندی بودند و عالمان و عارفان بزرگی زیر سایه ی ایشان به مقصد حق رسیدند.ایشان حدود پانصد خلیفه و صدهاهزار مرید در تمام جهان داشتند.من جمله خلفای نامی او ملاعبدالقادر کانی کبود،ماموستای خانه شوری،سیدعبدالله بلبری،حاج شیخ اسحاق بخارایی،و ...بعد از فوت شیخ عمر ضالدین فرزندش شیخ محمد ملقب به نجم الدین و پس از او شیخ محمد علالدین بر مسند ارشاد نشستند.خاندان ایشان در نوه ی ایشان یعنی شیخ محمد عثمان سراج الدین دوم مشهور ترین مرشد نقشبندی در عصر معاصر به اوج تعالی خود رسید.شیخ عمر ضالدین در تاریخ 1318هجری قمری در سن 63 سالگی در بیاره وفات نمودند و همان جا در جوار خانقاه و حوزه به خاک سپرده شدند از خلفای ایشان ماموستا محمد قریشی کتابی تحت عنوان نورالناظرین در مناقب شیخ عمر نوشته شده است که منبع خوبی برای پی بردن به احوالات واوضاع شیخ عمر و بیاره و مردمان آن زمان میتوان دریافت.همچنین کتوبات سید عبدالله بلبری نیز میتواند منبع بسیار مناسبی برای پی بردن به تربیت های معنوی شیخ عمر باشد شیخ عمر شاعر و نویسنده ای توانا بود و به هر سه زبان عربی و فارسی و کردی تسلط داشتند و اشعار و نامه های درخور توجه زیادی از ایشان به جا مانده است.از منابع موجود کتاب یادی مردان از علامه ی شهیر عبدالکریم مدرس بیاره میتوان تعدادی از این نامه ها را دید.

منقول است که مظفرالدین شاه قاجار نامه ای به شیخ عمر میفرستد تا مقرری برای خانقاه تعیین کند ولی شیخ عمر امتناع کرده و میفرماید:ما آبروی فقر را نمی بریم ، روزی مقرر است با وجود آن که حدود یک و نیم قرن از وفات حضرت ضیالدین میگذرد ولی آثار تلاش های ایشان را میتوانن همچنان بر حوزه ی عرفانی این سرزمین مشاهده کرد.