User:Monika95201819/sandbox

KONWENCJA O ŁĄCZNOŚCI ELEKTRONICZNEJ

Konwencja Narodów Zjednoczonych o korzystaniu z łączności elektronicznej w umowach międzynarodowych ("Konwencja w sprawie łączności elektronicznej" lub ECC) jest umową, która ma na celu ułatwienie korzystania z łączności elektronicznej w handlu międzynarodowym. Została przygotowana przez Komisję ONZ ds. Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL) i przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 23 listopada 2005 r. Zgodnie z art. 23, weszła w życie 1 marca 2013 r., pierwszego dnia miesiąca po upływie sześciu miesięcy od przyjęcia przez trzy państwa strony, a mianowicie Dominikanę, Honduras i Singapur.

Akcesja

Następujące państwa ratyfikowały, zaakceptowały, zatwierdziły, przystąpiły lub osiągnęły cel w ramach Konwencji o łączności elektronicznej:

·         Azerbejdżan

·         Kamerun

·         Kongo

·         Republika Dominikany

·         Fidżi

·         Honduras

·         Czarnogóra

·         Paragwaj

·         Federacja Rosyjska

·         Singapur

·         Sri Lanka

Konwencja o  łączności elektronicznej została podpisana, ale jeszcze nie ratyfikowana, przez Republikę Środkowoafrykańską, Chiny, Kolumbię, Iran, Liban, Madagaskar, Panamę, Filipiny, Republikę Korei, Arabię ​​Saudyjską, Senegal i Sierra Leone.

Inne państwa, które publicznie zadeklarowały zamiar przyjęcia Konwencji o komunikacji elektronicznej, to Australia, Mauritius, i Tajlandia. Kanada przygotowała jednolite ustawodawstwo w celu ułatwienia przyjęcia ECC na szczeblu państwowym, które zostało uchwalone przez prowincję Ontario i Saskatchewan. Podobne ustawodawstwo zostało przygotowane w Stanach Zjednoczonych, a 10 lutego 2016 r. Prezydent Obama wystąpił do Senatu z prośbą o przystąpienie do konwencji. W Australii wszystkie stany i terytoria oraz parlament federalny przyjęły nowelizację w celu dostosowania się do konwencji.

Tło i cele polityczne

UNCITRAL  od lat 80. XX wieku czynnie opracowuje jednolite standardy legislacyjne dotyczące korzystania z łączności elektronicznej w handlu. Pierwszym rezultatem tych prac było przyjęcie ustawy wzorcowej UNCITRAL o handlu elektronicznym z 1996 r. (MLEC), a następnie ustawy UNCITRAL w sprawie podpisu elektronicznego (MLES), 2001r. Jednak wiele kwestii pozostało nierozwiązanych, a mianowicie: możliwość umożliwienia korzystania z łączności elektronicznej w przypadkach, w których wymóg formalnego pisma  jest obowiązkowy na mocy innego traktatu, wstępnie przygotowywanego przed rozpowszechnieniem wykorzystania środków elektronicznych. Co więcej, ponieważ prawo modelowe może być wprowadzane w zależności od różnych jurysdykcji, uznano, że ustanowienie podstawowego zbioru wspólnych przepisów zwiększyłoby jednolitość, a zatem i przewidywalność w międzynarodowym prawie handlowym. Wreszcie uznano, że niektóre przepisy MLEC i MLES mogą być nieaktualne i powinny być uzupełnione.

W związku z tym Konwencja w sprawie łączności elektronicznej odnosi się do różnych celów politycznych: 1) usuwa przeszkody wynikające z wymogów formalnych zawartych w innych międzynarodowych traktatach dotyczących handlu;

2) zapewnia wspólną merytoryczną podstawę prawa łączności elektronicznej, gwarantując w ten sposób wyższy poziom jednolitości zarówno w tekście legislacyjnym, jak i jego interpretacji;

3) aktualizuje i uzupełnia postanowienia MLEC i MLES;

4) zapewnia podstawowe prawodawstwo w zakresie łączności elektronicznej państwom, które ich jeszcze nie posiadają lub które posiadają częściowe i niewystarczające przepisy.

Artykuł 14.5.1 umowy handlowej na rzecz Partnerstwa Transpacyficznego stanowi, że: "Każda Strona będzie utrzymywać ramy prawne regulujące transakcje elektroniczne zgodne z zasadami prawa modelowego UNCITRAL w sprawie handlu elektronicznego z 1996 r. lub Konwencji Narodów Zjednoczonych o korzystaniu z łączności elektronicznej w kontraktach  międzypaństwowych zawieranych na obszarze UE, sporządzonej 23 listopada 2005r. w Nowym Jorku".

Przepisy

Przepisy ogólne

W odniesieniu do konkretnych przepisów Konwencja o łączności elektronicznej opiera się w znacznym stopniu na podstawowych zasadach jednolitego prawa handlu elektronicznego opracowanych przez UNCITRAL (niedyskryminacja, neutralność technologiczna, równoważność funkcjonalna i nieistotność miejsca pochodzenia), a także na kilku określonych artykułach MLEC i MLES.

Konwencja o łączności elektronicznej jest również inspirowana szeregiem postanowień CISG, zwłaszcza w częściach odnoszących się do zakresu stosowania, do zasad ogólnych i klauzul końcowych. Stąd art. 3 ECC odpowiada art. 6 CISG, wprowadzając w życie zasadę autonomii stron. Artykuł 5 ECC jest odpowiednikiem art. 7 CISG, wprowadzającego obowiązek jednolitej interpretacji traktatu i definiującego dodatkowe kryteria interpretacji.

Artykuł 6 opiera się na pojęciu "miejsca prowadzenia działalności" wprowadzonym przez CISG i dostosowuje go do środowiska elektronicznego. W szczególności określono, że lokalizacja sprzętu i technologii wspierającej system informacyjny lub miejsce, w którym system informacyjny może być dostępny dla innych stron, nie jest sama w sobie decydująca dla określenia miejsca prowadzenia działalności. Elementy te mogą jednak wiązać się z określeniem miejsca prowadzenia działalności. Podobne uwagi dotyczą użycia nazwy domeny lub adresu poczty elektronicznej związanego z określonym  krajem.

Zakres zastosowania

Artykuł 1 ECC określa zakres stosowania Konwencji. Źródłem inspiracji tego artykułu jest wyraźnie artykuł 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów (CISG). Główna różnica polega jednak na tym, że ECC, w odróżnieniu od CISG, nie wymaga, aby zainteresowane strony prowadziły swoją działalność w państwach będących stronami ECC. W związku z tym ECC ma zastosowanie, jeżeli prawem właściwym dla komunikacji jest prawo państwa będącego stroną ECC lub jeżeli strony w sposób zgodny z prawem wybiorą jako prawo właściwe dla ich kontaktów, prawo państwa będącego stroną ECC. Trzecią opcją jest zastosowanie konkretnych przepisów ECC, jeśli zostaną one wybrane na mocy porozumienia stron.

Zgodnie z art. 4 (a) ECC "Komunikacja" oznacza każde oświadczenie, deklarację, żądanie, wezwanie lub wniosek, w tym ofertę i przyjęcie oferty, które strony są zobowiązane uczynić lub wybrać w związku z tworzeniem lub wykonaniem umowy; dlatego nie jest konieczne, aby umowa została zawarta. Ponadto możliwe jest, że tylko część lub jedna klauzula umowy ma formę elektroniczną, w tym na przykład klauzulę arbitrażową. Ponadto, zgodnie z art. 4 (b) ECC "Komunikacja elektroniczna" oznacza każdą korespondencję, którą strony przekazują za pomocą wiadomości danych; pojęcie wiadomości danych zostało zdefiniowane w art. 4 (c) ECC zgodnie z tą samą definicją zawartą w MLEC i MLES. Rezultatem tak szerokiego podejścia jest to, że pojęcie komunikacji elektronicznej obejmuje wykorzystanie różnych technologii, w tym np. SMS-a, ale także cyfrowego zapisu audio i wideo.

Art. 2 (1) (a) ECC jest inspirowany  artykułem 2 (a) CISG. Oba przepisy mają na celu wyłączenie transakcji konsumenckich z zakresu stosowania niniejszych konwencji. Art. 2 (1) (b) ECC wyłącza z zakresu stosowania konwencji niektóre dziedziny, do których  zastosowanie mają jednolite przepisy prawa, zgodnie z umową (np. międzynarodowe systemy płatności) lub w inny sposób (np. traktaty dotyczące papierów wartościowych znajdujących się w posiadaniu pośrednika). Art. 2 (2) ECC wyłącza z zakresu stosowania konwencji elektroniczne dokumenty zbywalne. Są to dokumenty elektroniczne, które uprawniają podmiot kontrolujący je do dostawy towarów lub zapłaty kwoty, o czym zaświadczają te dokumenty. Wyłączenie to wynika z faktu, że w świecie elektronicznym jeszcze nie opracowano jednolitych norm prawnych dotyczących funkcjonalnej równoważności pojęć takich jak "posiadanie". Od 2011 r. zadaniem UNCITRAL Working Group IV (Electronic Commerce) jest definiowanie tych standardów.

Państwa mogą zmieniać zakres stosowania konwencji poprzez składanie deklaracji. Zatem deklaracja przewidziana w art. 19 ust. 1 lit. a ogranicza stosowanie konwencji do przypadków, gdy wszystkie państwa, w których strony biorące udział w transakcji mają swoje miejsce prowadzenia działalności, są umawiającymi się państwami. Jest to ten sam mechanizm, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) CISG. Artykuł 19 ust. 1 lit. b) ogranicza stosowanie Konwencji do przypadków, w których tak postanowią strony.

Artykuł 19 ust. 2 ECC daje państwom możliwość wyłączenia niektórych kwestii z zakresu zastosowania ECC. Wyjątki te mogą być podobne do tych, które zostały wprowadzone w odpowiednich przepisach krajowych: Singapur złożył tego rodzaju oświadczenie po ratyfikacji Konwencji o komunikacji elektronicznej.

Wreszcie, strony mogą zmieniać lub odstąpić od wszelkich postanowień Konwencji zgodnie z jej artykułem 3. Jest to przepis powszechny w międzynarodowych traktatach prawa handlowego, gdzie swoboda zawierania umów jest uważana za nadrzędną zasadę. Jednak w praktyce mogą istnieć ograniczenia porządku publicznego lub inne obowiązkowe przepisy, które mogą ograniczać swobodę stron.

Przepisy materialne

Artykuł 8 ECC wyjaśnia na poziomie międzynarodowym zasadę niedyskryminacji w komunikacji elektronicznej już ustanowioną dla ustawodawstwa krajowego w art. 5 MLEC.

Artykuł 9 ECC jest podstawowym przepisem ustanawiającym kryteria funkcjonalnej równoważności między komunikacją elektroniczną i papierową.

W szczególności art. 9 ust. 2 ECC traktuje o funkcjonalnej równoważności pojęcia "forma pisemna". Przepis ten wynika z artykułu 6 ustępu 1 MLEC.

Artykuł 9 ustęp 3 ECC stanowi o funkcjonalnej ekwiwalentności "podpisu". W praktyce przepis ten umożliwia transgraniczne uznawanie wszystkich rodzajów podpisów elektronicznych. Aby to było możliwe, art. 9 ust. 3 ECC odstępuje od obu wcześniejszych postanowień UNCITRAL, tj. Art. 7 ust. 1 MLEC i art. 12 MLES. Wprowadzono dwie nowości w odniesieniu do art. 7 ust. 1 MLEC:

a) pojęcie "zgoda osoby" zastąpiono pojęciem "wola/zamiar strony" w celu lepszego uchwycenia różnych funkcji związanych z podpisami, które wykraczają daleko poza zwykłe zatwierdzenie; oraz

b) w art. 9 ust. 3 lit. b (ii) ECC wprowadzono klauzulę bezpieczeństwa w celu zagwarantowania, że ​​podpisy elektroniczne przewidują metodę identyfikacji strony i wskazania woli/zamiaru strony. I rzeczywiście spełniają tę funkcję samodzielnie lub razem z innymi dowodami. Innymi słowy, jeśli możliwe jest zidentyfikowanie sygnatariusza „komunikacji” elektronicznej, sygnatariusz nie może zakwestionować podpisu na podstawie metody lub charakteru podpisu.

Artykuł 9 ust. 4 i 5 ECC przewiduje ekwiwalent funkcjonalny oryginału, zgodnie z art. 8 ust. 1 i 3 MLEC.

Artykuł 10 ECC dotyczy czasu i miejsca wysyłki i odbioru w zakresie łączności elektronicznej. Jego poprzednikiem jest artykuł 15 MLEC.

Artykuł 10 ustęp 1 ECC wprowadza novum w artykule 15 ustęp 1 MLEC. Zgodnie z ECC, komunikacja elektroniczna rozpoczyna się, gdy wiadomość opuszcza system pod kontrolą inicjatora. Inaczej niż w MLEC zgodnie, z którym komunikacja rozpoczyna się, gdy wiadomość wejdzie do systemu znajdującego się poza kontrolą inicjatora: reguła została zmieniona w celu uniknięcia konsekwencji dla inicjatora, gdy wiadomość nie może wejść do systemu informatycznego z przyczyn niezależnych od inicjatora ( np. zapora sieciowa, filtr, zawieszenie systemu).

Artykuł 10 ust. 2 ECC wynika z art. 15 ust. 2 MLEC, wprowadzając różnicę między wyznaczonym i niewyznaczonym adresem elektronicznym, co jest istotne dla określenia czasu otrzymania komunikatu elektronicznego. Art. 10 ust. 2 ECC zawiera nowy element, wymagający, aby odbiorca został poinformowany, że wiadomość została wysłana (i możliwe jest odnalezienie jej w bazie danych), podczas gdy zapisy MLEC wymagają rzeczywistego pobrania przez adresata, które może ponownie narazić inicjatora wiadomości na odpowiedzialność za okoliczności spowodowane przez adresata.

Artykuł 10 ust. 3 ECC odpowiada art. 15 ust. 4 MLEC. Przepis ten należy interpretować w związku z artykułem 6 ECC, tak jak artykuł 10 ustęp 4 ECC.

Klauzule końcowe

Konwencja w sprawie łączności elektronicznej zawiera w swoim rozdziale IV dość drobiazgowe postanowienia. Klauzule te dotyczą zmian zakresu stosowania konwencji, które zostały omówione powyżej.

Związek z prawodawstwem krajowym

Artykuł 17 ECC określa  zasady stosowane w przypadkach, w których komunikacja elektroniczna podlega Regionalnej Organizacji Ekonomicznej Integracji Gospodarczej (REIO). Logicznym uzasadnieniem art. 17 jest zapewnienie, że konwencja nie będzie miała zastosowania do stosunków handlowych, które podlegają ustawodawstwu REIO, ani też do wyjaśnienia podziału władzy ustawodawczej między REIO (a zatem nieobjęte Konwencją) a państwami – stronami konwencji (a zatem w przypadku wymiany transgranicznej stosującymi postanowienia konwencji). Innymi słowy, konwencja nie została stworzona do ingerowania w krajowych porządkach prawnych.

W szczególności art. 17 ust. 2 ECC wymaga, aby REIO, który zamierza stać się stroną ECC, złożył oświadczenie o podziale kompetencji między REIO a jej państwami członkowskimi. Państwa członkowskie REIO powinny robić to samo. Artykuł 17 ust. 4 zawiera "klauzulę wyłączającą", która powinna zapewniać, że zasady prawne REIO nie będą miały wpływu na funkcjonowanie Konwencji o łączności elektronicznej.

Sprawa ma ważne praktyczne konsekwencje. W rzeczywistości brak uzgodnionego oświadczenia o podziale kompetencji między Unią Europejską a jej państwami członkowskimi uniemożliwił tym państwom podpisanie lub stanie się stroną konwencji o komunikacji elektronicznej: spośród 20 państw będących sygnatariuszami lub stronami do Konwencji, żaden nie jest państwem członkowskim UE.

Współdziałanie z innymi międzynarodowymi traktatami prawa handlowego

Jednym z głównych celów Konwencji o komunikacji elektronicznej jest usunięcie przeszkód w handlu międzynarodowym, wynikających z wprowadzenia wymogów formalnych w traktatach zawartych przed powszechnym zastosowaniem środków elektronicznych. Artykuł 20 ECC wymienia kilka traktatów przygotowanych przez UNCITRAL jako traktaty, które zostaną "zelektryzowane" przez przyjęcie ECC. Innymi słowy, na mocy przyjęcia ECC wymogi formalne zawarte w tych traktatach, w szczególności wymogi dotyczące formy pisemnej, będą spełnione przy korzystaniu z łączności elektronicznej na warunkach określonych w ECC.

Niektóre umowy UNCITRAL są wyłączone z listy w artykule 20, w szczególności Konwencji Narodów Zjednoczonych o przewozach towarów drogą morską z 1978 r. ("Reguły Hamburga") oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych o międzynarodowych wekslach i wekslach międzynarodowych, 1988. Powodem wyłączenia jest to, że te dwa traktaty zawierają przepisy dotyczące dokumentów negocjowanych, które są wyłączone z zakresu ECC (art.2 (2)). Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowego przewozu towarów w całości lub częściowo drogą morską z 2008 r. ("Reguły Rotterdamskie"), która została również przygotowana przez UNCITRAL i zawiera przepisy dotyczące elektronicznych zbywalnych rejestrów, została zawarta po ECK.

Artykuł 20 ust. 2 EKG stanowi, że konwencja będzie miała również zastosowanie do wszystkich innych traktatów, w których istotna jest wymiana informacji w zakresie łączności elektronicznej, chyba że państwo zadeklaruje, że nie jest związane tym przepisem. Nawet jeżeli złożona zostanie deklaracja "opt-out", państwo zgłaszające może nadal wybrać, zgodnie z art. 20 (3) ECC, niektóre traktaty, do których będzie się stosować ECC.

Artykuł 20 (4) ECC daje państwu możliwość zapobiegania interakcji ECC z danym traktatem, nawet jeśli państwo nie złożyło żadnych innych deklaracji dotyczących zakresu stosowania konwencji. Innymi słowy, zgodnie z artykułem 20 (3) ECC państwo dokonuje ogólnej opt-out i selektywnego wyboru, podczas gdy zgodnie z artykułem 20 (4) państwo dokonuje ogólnej opt-in i selektywnego opt-out.