User:Muse.nay

တံခါး 2/15/2007 12:17:56 PM

(ၾကဴးႏွစ္)

၊အံုသည္ ကမေဟာင္းမွာ <ကင္းက်န္ရစ္ခဲ့ေသာ စံအိမ္ပ်က္တစ္လံုးႏွင့္ တူလွ၏။ အုိမင္းျခင္း၊ ပ်က္စီးျခင္း၊ အထီးက်န္ျခင္းတို႔သည္ပင္လွ်င္ ယင္း၏ အသက္ႏွယ္ထင္ရသည္။ ၾကည့္ျမင္သူ၏ စိတ္ႏွလံုးကို ခန္ေျခာက္ညိ၊ဳးႏြမ္းေစေလာက္ေအာင္ အက်ည္းတန္ျခင္းကမူ ထိုအေဆာက္အအံု၏ အရွိန္အ၀ါျဖစ္ႏုိင္ဖြယ္ရွိသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ၊းာကို ကြၽန္ေတာ္ ႏွစ္ၿခိဳက္မိပါသည္။

တာ္ႀကီး ေက်ာင္းပ်က္ႀကီးမွ ကိုက္တစ္ေထာင္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူေနအမ္ေျခကို ကြၽန္ေတာ္မေတြ႕မိ။ ၊းာ သို႔ လူသူေလးပါးမဆိုထား ကြၽဲႏြားမ်ားပင္ လာေရာက္က်က္စား တတ္ပံုမရ။

ထိုေၾကာင့္ အစြန္ပယ္ခံ ၊းာကို ကြၽန္ေတာ္ တကူးတကန္႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေတာ၊ုိင္း ခ်ံဳႏြယ္မ်ားက ေက်ာင္းပ်က္ႀကီးကို ၀န္းရံထားပံုမွာ နန္းက်ဘုရင္ အိုႀကီးပါးကို စစ္ပမ္းေနၾကေသာ ရဲမက္မ်ားက ျဖစ္ကတက္ဆန္း ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ထားၾကသည့္ ပမာျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းပ်က္ႀကီး၏ (အေရွ႕) အရပ္တြင္ကပ္လ်က္ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းကေလး မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္တုန္းက ေကာသြားခဲ့သည့္ ေရကန္တစ္ကန္ ျဖစ္ႏုိင္္ပါသည္။

ထိုခိ်ဳင့္၀ွမ္းကေလး၏ အထက္(ေတာင္) အရပ္တြင္ ျမက္ရုိင္းမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးေနေသာ ေရညိ၊တက္အုတ္ပံုႀကီးတစ္ပံု ရွိသည္။ ညီညာေသသပ္ေသာ အုတ္ပံုမဟုတ္ပါ။ ေရွးေဟာင္းေျမအုတ္မ်ား အက်ိဳးက်ိဳးအပဲ့ပဲ့ စုေ၀းေနၾကျခင္းသာျဖစ္သည္။

ေရွးအတိတ္က အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ ေျမခၿပိဳပ်က္ခဲ့ေသာ ေစတီငယ္တစ္ဆူ၏ အ<ကင္းအက်န္ သဲလြန္စဟုသာ ကြၽန္ေတာ္မွတ္ယူလိုက္မိပါသည္။

ထိုအုတ္ပံုႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေပႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ျမင့္မားမားမည့္ ထန္းပင္ငုတ္တိုႀကီးတစ္ခု ထီးထီးမားမားရွိသည္။ ထန္းပင္၏ထိပ္ပိုင္းသည္ ဧရာမမီးေသြးတံုးႀကီးႏွင့္ တြယ္ဆက္ထားသလို မည္းၾကဳတ္ေနပါသည္။ မိုးႀကိဳးမွန္�ီးေလာင္ၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္ သခၤါရ ၊ုပ္<ကင္းဟု ကြၽန္ေတာ္ေျပာရဲပါသည္။

ေက်ာင္းပ်က္၊ ေရကန္ေဟာင္း အုတ္က်ိဳးအပိုင္းအစႏွင့္ ထန္းပင္ငုတ္တိုတို႔က ေရွးသေရာအခါက ၊းာတ၀ိုက္၏ စည္ပင္စိမ္းလန္းပံု၊ အသက္ရွင္စိုျပည္ပံုတို႔ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေျပာဆို<ကား၀ါ ခ်င္ၾကပံုရသည္။

သို႔ေသာ္ သူတို႔မွာ ေျပာဆို<ကား၀ါႏုိင္ေသာ မာနမ်ိဳးမရွိၾကေတာ့။ ၊းာသည္ အမွန္ပင္ ဂုဏ္သိန္ကင္းမဲ့ၿပီး ညိ၊ဳးေျခာက္ေသာ ေနရာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ၿဂိဳလ္ေသတစ္လံုးေပၚမွ အသက္မဲ့ေဒသမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ၊းာသို႔ ေရာက္ရွိလာသူတစ္ဦးသည္ ေ၀းလံေသာသမိုင္းထဲသို႔ ထိုးေဖာက္ကာ ကမǭေဟာင္းတစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ရွိလာသကဲ့သို႔ ခံစားမႈမ်ား ခန္းေျခာက္ ၿငိမ္၀ပ္သြားႏုိင္သည္။

ကြၽန္ေတာ္အတြက္မူ ၊းာသည္ ထူးျခားစြာ ဆိတ္သုဥ္းျခင္းမျဖစ္ပါ။ မိမိကိုယ္တိုင္ စိတ္ႏွလံုး ညိ၊ဳးႏြမ္းေျခာက္ဆိတ္သုဥ္းေနသူ တစ္ဦးအတြက္ စိတ္ႏွလံုး ညိ၊ဳးေျခာက္ဆိတ္သုဥ္းဖြယ္ေနရာဟူ�ကမǭေျမျပင္တြင္ မရွိေတာ့ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္မိပါသည္။

သိသိမွတ္မွတ္ ခံစားရေသာ အခ်က္ကား ၊းာသို႔ ေရြးခ်ယ္လာေရာက္ႏိုင္ျခင္းအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ေက်နပ္အားရျခင္းမိသာ ျဖစ္သည္။

၊က္ငင္းေတြ႕ရွိေနရေသာ ေနရာမ်ိဳးရွိေနလိမ့္မည္ဟု အစက ကြၽန္ေတာ္မထင္ခဲ့။ သို႔ေသာ္ ျပည္ၿမိဳ႕မွ ေရွ႕ဘက္သို႔ မိုင္သံုးဆယ္ခန္႔ ထြက္လာမိခ်ိန္တြင္ လြင္တီးေခါင္တြင္ စြန္႔ပစ္ထားသည့္ ေသတ孹်က္ အခြံတစ္လံုးႏွင့္တူလွေသာ ၊းပ်က္ႀကီးကို ၊ုတ္တရက္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့ရျခင္းျဖစ္၏။ ဘုရားသခင္(သို႔မဟုတ္) မာရ္နတ္က ကြၽန္ေတာ္ကို ၊းာသို႔ တိုက္၊ုိက္ပို႔ေဆာင္ေပးလိုက္ေလသလားဟုပင္ ထင္စရာရွိပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းပ်က္ႀကီးဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနခဲ့သည္မွာ နာရီ၀က္ခန္႔ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေက်ာင္းပ်က္ႀကီးမွာ အုတ္တိုက္ခံ သစ္သားေက်ာင္းျဖစ္ၿပီး ေဆြးျမည့္ေပါက္ၿပဲေနေသာ သြပ္အမိုးမခ်ိဳ႕ က်န္ရွိေနၾကေသးသည္။

ေျမညီထပ္တြင္ အဂၤေတၾကမ္းခင္းအနည္းငယ္ က်န္ေနေသးေသာ္လည္း အေပၚထပ္မွ ၾကမ္းခင္းပ်ဥ္ႏွင့္ နံရံသစ္သားမ်ားမရွိၾကေတာ့။ ၾကမ္းခင္းဆင့္မ်ား၊ တိုင္လံုးမ်ား၊ ေခါင္းမိုးထုပ္တန္းမ်ား က်ိဳးတိုက်ဲတဲ က်န္ရွိေနေသးသည္။

ေအက္ထပ္မွ အုတ္နံရံမ်ားမွာေရည၊ိမ်ား၊ ကပ္ပါးႏြယ္ျမက္မ်ား၏ ၀ါးမ်ိဳမႈကို ေတာင့္ခံထားၾကရင္း မိမိတို႔၏ ဇာတိ၊ုပ္ကို တစ္စြန္းတစ လွစ္ျပလ်က္ရွိၾကေသးသည္။ အလင္းေရာင္နည္းပါးေသာ အခန္းမ်ားထဲမွ လင္းႏုိ႔ေခ်းနံ စူးစူးရွရွလြင့္ထြက္ေနမွန္း ကြၽန္ေတာ္ သတိျပဳမိခဲ့ပါသည္။ ထုပ္တန္းတစ္ေနရာတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ မဲြျပာျပာေတာက္တဲ့တစ္ေကာင္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိခဲ့ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ေက်နပ္အားရစိတ္ျဖင့္ ေရညိ၊ႏွင့္သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ေရာယွက္ေနရာ အဂၤေတၾကမ္းခင္းတစ္ေနရာ၊။> ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္ပါသည္။ အႏŭတိအတိုက္ တစ္ေနရာတြင္ ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမသစ္ စိုက္ထူၿပီးခါစ စူးစမ္းရွာေဖြသူ သိပ܈ပညာရွင္ တစ္ဦး၏ပီတိမ်ိဳးျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ၾကည္ႏူးေနပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ မိမိ၏ဘယ္လက္ရွိ လက္ပက္နာရီကို ငံု႔ၾကည့္ကာ ကြၽန္ေတာ္ေသရမည့္ အခ်ိန္ကိုသတ္မွတ္လိုက္ပါသည္။

"ညေန ၆ နာရီ တိတိ"

ယခုညေန ၄ နာရီထိုးခါစပဲ ရွိေသးသည္။ သံုးဆယ့္တစ္ႏွစ္ရွစ္လႏွင့္ ငါးရက္မွ်ရွိေသာ ကြၽန္ေတာ္အသက္ကို မိနစ္တစ္ရာ ေက်ာ္မွ်ေပါင္းစြက္ၿပီး အနည္းငယ္ ဆန္႔ထုတ္ႏုိင္ခြင့္ရွိသည့္တိုင္ ကြၽန္ေတာ္အသက္ကို ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ�န္႔ထုတ္ႏုိင္ခြင့္မရွိေတာ့သျဖင့္ ေၾကကဲြမေနပါ။ ေသျခင္းတရားကို တုန္လႈပ္ျခင္းကင္းမဲ့စြာ ထိေတြ႕ဖို႔သာ ကြၽန္ေတာ္အသင့္ျပင္ထားပါသည္။

ထိုင္ခ်ၿပီးေနာက္ ၊ုတ္တရက္ဆိုသလို ႏဲြကိုသတိရလိုက္သည္။ ယေန႔အဖို႔ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ သတိရ ျခင္းျဖစ္သည္။ ႏဲြ႕ကို သတိရျခင္းႏွင့္အတူ အသည္းႏွလံုးေၾကကဲြဖြယ္ အေတြးက ကြၽန္ေတာ္၏အသိအာ၊ုံကို ကိုက္ဆြလာပါသည္။ မၾကာခဏ ကိုက္ဆြလာတတ္သည့္ အေတြးျဖစ္�ဘမ ။> မ်ားစြာ မနာက်င္ေတာ့ပါ။

မိမိဘ၀ကို မိမိကိုယ္တိုင္အဆံုးသတ္ရန္ တစ္ခ်က္လႊတ္ စီရင္လိုက္သူမွာ ႏဲြ႕ျဖစ္ေနေလမလား၊ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ မျဖစ္ႏုိင္ဟုေျပာလွ်င္လည္း မမွားပါ။

ႏဲြ႕ႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ ဆံုစည္းေစရန္ ဖန္တီးသူမွာ ဘုရားသခင္ဟုထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္မွတ္ယူခဲ့ပါသည္။ ယခုမူ မွတ္ယူခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ျပင္လိုက္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ဆံုေပါင္းစည္းဖို႔ စီမံလိုက္သူမွာ မာရ္နတ္သာျဖစ္ရမည္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုသတ္မည့္ တရားခံအစစ္မွာလည္း မာရ္နတ္ပင္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

ႏဲြ႕သည္...ႏြဲ႕ကိုကြၽန္ေတာ္မေတြ႕ရွိမီ ႏွစ္မ်ားတုန္းက ကြၽန္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ ျမတ္ႏုိးပိုင္ဆိုင္လိုသည့္စံျပ မိန္းကေလးမိ်ဳးျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ႏြဲ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ရွိသည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ခႏ၊ာမွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေသြးမ်ားဆူပြက္သြားခဲ့ၾကပါသည္။ မိမိကိုယ္မိမိ ရူးသြပ္မသြားေအာင္ ႀကိဳးစားထိန္းကြပ္ခဲ့ရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ႏွစ္သက္ျခင္းက ခ်စ္ခ်င္းေမတ孵ို တစ္ပါတည္းေခၚယူလာခဲ့သည္။ ေ>မတစ္ေကာင္အေရခြံလဲသလိုက္သလို ကြၽန္ေတာ္၏စိတ္ႏွစ္လံုးက ေျပာင္းလဲသစ္လြင္သြားခဲ့သည္။

အိမ္မက္တစ္ခုက ရုပ္ျဒပ္အေကာင္အထည္ျဖစ္လာသည့္ႏွယ္ ကြၽန္ေတာ္သည္ႏြဲ႕ကို ၾကည့္ေငးရင္း အသက္ရႈရန္ေမ့ေလ်ာ့ ေနမိခဲ့၏။ ကြၽန္ေတာ္လြန္စြာ အံၾသေနခဲ့၏။

သဘာ၀ရတရား၏ ဆုလဒ္သဖြယ္ ႏဲြ႕၏ရုပ္ခႏ၊ာဖဲြ႕စည္းမႈသည္ အျပစ္မဲ့ေနသည္။ လိုက္ေလ်ာလြယ္ျခင္းႏွင့္ တင္းမာျငင္းဆန္လိုျခင္း အစြန္းႏွစ္ဘက္မွလြတ္ေသာ သုညသဒန္ဖဲြ႕ႏဲြ႕ ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။

ထိုသို႔ေသာ ရုပ္အလွသည္ မိန္းကေလးပီသစြာ စရုိက္လွပျခင္းႏွင့္လည္း တစ္သားတည္းေပါင္းဖဲြ႕ထားသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္၏။ ရယ္ေမာလိုက္လွ်င္ သူမအနီးမွ ေနသူတိုင္းမရယ္ဘဲ မေနႏုိင္ေသာဟန္ပန္မ်ိဳး ႏြဲ႕မွာရွိ၏။

စကားမေျပာဘဲ ၿငိမ္သက္ေနေသာအခါ ႏြဲ႕နဂိုေန မ်က္လံုးမ်ား၏ နက္ေမွာင္ျခင္း ပိုမိုနက္ေမွာင္ သိတ္သည္းလာတတ္သည္။ ႏဲြ႕၏မ်က္လံုးမ်ားတြင္ သိမ္ေမြ႕ျခင္းမွာ ေဆြးရိပ္ သမ္းေ၀ေနျခင္း ရွိတတ္ၾကသည့္နည္းတူ ႏဲြ႕အသံက ခင္မင္ပြင့္လင္းတတ္ျခင္းႏွင့္ ရုိးသားစြာ ဖိတ္ေခၚျခင္းတို႔ကို သရုပါေဖာ္ေလ့ရွိသည္။

တကယ့္မိန္းကေလး တကယ့္ မိန္းကေလးဟု ကြၽန္ေတာ္စိတ္ထဲတြင္ ထပ္တလဲလဲ ေရရြတ္ခဲ့ဖူးသည္ကို ယခု လက္ငင္းကာလအထိ ကြၽန္ေတာ္အမွတ္ရေနပါေသးသည္။

ႏဲြ႕ႏွင့္ အိမ္ေထာင္မျပဳမီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းအေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္နက္ရႈိင္း က်ယ္ျပန္႔စြာ စဥ္းစားေ၀ခဲြခဲ့သျဖင့္ ႏဲြ႕ႏွင့္ေတြ႕ေသာအခါ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္�ြၽန္ေတာ္အခ်ိန္ယူ ေတြးေတာျခင္းမျပဳေတာ့။

ယခင္ကစဥ္းစားေ၀ခြဲခဲ့သမွ်ကို ႏဲြထံ တိုက္ရိုက္ဖြင့္ဟဖိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္သည္။ မိုက္မိုက္ကန္းကန္း အတင့္ရဲ ဆႏ၊ေစာမႈလား၊ ရူးသြပ္မႈလား ထိုစဥ္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္မခဲြျခားတတ္ခဲ့။

"အမ္ေထာင္ေရးဘ၀မွာ ေယာက်္ားေတြက အေနအထိုင္ေလ်ာရဲလာတတ္တယ္။ အတ尤တ္ႀကီးထြားလာတတ္တယ္။ စာရိတ左ောစးားလဲ နိမ့္က်လာတတ္တယ္လို႔ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ေရာဘတ္လူး၀စ္စကီပင္ဆင္က ေရးဖူးတယ္။ ေနာက္ၿပီးသူ ဆက္ေရးထားတာက အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ဟာ ႏွင္းဆီေမြရာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ စစ္ေျမျပင္တဲ့"ဟု ႏဲြ႕ေျပာစဥ္က...

"ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီစာေတြမဖတ္ဖူးဘူး" ဟု ကြၽန္ေတာ္၀န္ခံ သည္ကုို ယခုထက္တိုင္ ထင္ထင္ရွာရွား မွတ္မိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။

အိိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းအေၾကာင္းကို နက္ရႈိင္းက်ယ္ျပန္႔စြာ စဥ္းစားေ၀ခဲြခဲ့သည့္ ကာလမ်ားအတြင္း အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း၏ အနိဠာရုံ အပိုင္းကို မီးေမွာင္းထိုးျပေသာ စာေပမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ရႈမိခဲ့ပါသည္။ တစ္ေယက္ေသာ ျပင္သစ္အေတြးေခၚရွင္ စာေရးဆရာက အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ကို ငွက္ေလွာင္အိမ္ႏွင့္ ႏႈိင္းသည္။

တစ္ေယာက္ေသာ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာကမူ အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ တစ္ကိုေရ ေနထိုင္ျခင္းသည္ ငရဲက်ျခင္းျဖစ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳျပန္ပါကလည္း ပလိပ္ေရာဂါ ဆိုက္ေရာက္သလို ဟုဆိုသည္။

အဂၤလိပ္စာဆိုေတာ္ႀကီး ရွိတ္စပီးယားက လူငယ္တစ္ဦး အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္လွ်င္ သူ႔ဘ၀ ပ်က္စီးသြားၿပီဟု ေရးပါသည္။

ငယ္ရြယ္စဥ္အိမ္ေထာင္မျပဳရန္ႏွင့္ ႀကီးရင့္လာပါကလည္း အိမ္ေထာင္ေရးကို လံုး၀ေရွာင္ကြင္းဖို႔ မွာၾကားေရးသားသူလည္း ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ရႈခဲ့ဖူးေသာ အလြမ္းဇာတ္၀တဳ အမ်ားစုမွာ အိမ္ေထာ္ေရး ၿပိဳကဲြပ်က္စီးျခင္းကို အေလးေပးေရးသားထားၾကျခင္းအား သတိျပဳမိခဲ့ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္တြင္ အိမ္ေထာင္ေရး ျပ��ုို ဇာတ္ကြက္ထြင္ ၀တဳဖဲြ႕ေလ့ရွိသူ စာေရးဆရာတစ္ဦး ေနထိုင္ရာ ထိုစာေရးဆရာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ကို တေစ့တေစာင္း ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္ၾကေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္အား အံ့အားသင့္ခဲ့ရပါသည္။

"အိမ္ေထာင္မျပဳနဲ႔ တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယေနတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ကြ" ဟု ကြၽန္ေတာ္အား ေျပခဲ့ဖူးသူ ဦးေလးတစ္ေယာက္မွာ အိမ္ေထာင္ေလးဆက္က်ခဲ့သူျဖစ္၏။ လူေယာက်္ားတစ္ဦးႏွင့္ လူမိန္းမတစ္အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထို္င္ရာ(၀ါ) အိမ္ေထာင္ျပဳရာမွ ေပါက္ဖြားလာသူ တစ္ဦးကအိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းကို ဘာေၾကာင့္ျပစ္တင္ကန္႔ကြက္မွန္း ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ခဲ့ပါ။

ႏြဲ႕ကိုမေတြ႕မီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းက လူသားတိုင္းမလဲြမေသြ ထမ္းရြက္သယ္ပိုးရမည့္ သဘာ၀ တာ၀န္တစ္ရပ္ဟု ကြၽန္ေတာ္ယံုမွတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ႏဲြ႕ထံ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့ခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္စိတ္တည္ၿငိမ္ၿပီး လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ စကားေျပာႏုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

လူသားတိုင္း အိမ္ေထာင္ျပဳရမည္။ သို႔ေသာ္အိမ္ေထာင္ဘက္ကိုမူ စနစ္တက်ရွာေဖြ ေရြးခ်ယ္ရမည္ ဂုဏ္ျမင့္သူေယာက်္ားအာဇာနည္တစ္ဦးက အေစခံကြၽန္မကို လက္မထပ္ရ၊ ပါရမီရွင္ ပညာတက္ေယာက်္ားသည္ ပညာမဲ့ေက်းေတာသူႏွင့္ မေပါင္းဖက္ရ၊ မ်ိဳးတူအဆင့္တူခ်င္းသာ ေပါင္းဖက္လက္တဲြရမည္။

ခ်စ္ျခင္းေမတ孯ည္ အိမ္ေထာင္ေရး၏ အဓိက အားျပဳရာ မဟုတ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတ孵ို ေရွ႕တန္းတင္လိုက္ေသာ ေယာက္်ားဆီ၊ပညာခြန္အား ယုတ္ေလ်ာ့သြားတတ္သည္။

အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းသည္ မိမိ၏ မ်ိဳးဆက္ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္သာ မဟုတ္။ မိမိမ်ိဳးဆက္ အဆင့္ဆင့္ ျမင့္မားတိုးတက္လာဖို႔ ျဖစ္သည္။ ေသြးတူေမြးတူ မိဘႏွစ္ပါးက ဖန္တီးလိုက္ေသာ သားသမီးသည္ ဖန္တီးလိုက္သူမ်ားထက္ အရည္အေသြး ပိုမိုထြန္းေတာက္ လာေစရမည္။ လူ႔ဘ၀၏ တန္ဖိုးသည္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေသာ အိမ္ေထာင္ေရးကို တည္ေဆာက္ျခင္းျဖင့္ အျမင့္မားဆံုး အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။

၊်ားကို ႏြဲ႕အား ကြၽန္ေတာ္ စိတ္အားတက္<ကစြာျဖင့္ ဖြင့္ဟခဲ့ပါသည္။ ႏြဲ႕႔သည္ ကြၽန္ေတာ့္ထံမွ ပြင့္လင္းေသာ ဆႏ၊ႏွင့္ ရွင္းလင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို စိတ္၀င္စားေသာ အမူအရာျဖင့္ နားေထာင္ေနပါသည္။

သူမ စိတ္၀င္စားသည္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလား။ ကြၽန္ေတာ္၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားကိုလား။ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခဲ့။ ယခုအခါ ျပန္ေတြးၾကည့္ရာတြင္ ထိုစဥ္က ႏြဲ႕ စိတ္၀င္စားဟန္ ျပခဲ့သည္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း မဟုတ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အယူအဆမ်ားကိုလည္း မဟုတ္ဘဲ၊ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးေနာက္ ရင္ဆိုင္ရဖြယ္ရွိေသာ အေတြ႕႔အႀကံဳအသစ္မ်ားကိုသာ တင္ကူး မွန္းဆကာ စိတ္၀င္စားေနခဲ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ နားလည္လာရသည္။

ထိုစဥ္အခါက ႏြဲ႕သည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အသံုးခ် ကိရိယာ တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ေယာင္ေနသလား မဆိုႏိုင္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႏြဲ႕ကို ကစားစရာအျဖစ္ ဘယ္တုန္းကမွ် မယူဆခဲ့ပါ။ ႏြဲ႕ကသာ ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ကစား၀ိုင္းထဲသို႔ ေခၚယူလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ႏြဲ႕တို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ ကစားပြဲ တစ္ပြဲသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အိမ္ေထာင္ေရး၊။> အရံႈးအႏိုင္ မရွိခဲ့ေသာ္လည္း ကစားပြဲ၊စးံႈးအႏိုင္ ရလဒ္ရွိေနသည္။

ေလာက၊္်ားႏွင့္ မိန္းမသည္ အဆံုးမဲ့ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုတြင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနၾကသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ နားလည္သည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲသည္ ဘယ္ေတာ့မွ် သေရပြဲ မျဖစ္။ ေယာက္်ားက မိန္းမအတြက္ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ အိမ္ေထာင္ေရး ဖန္တီးေပးႏိုင္လွ်င္ ၿပိဳင္ပြဲ၊္်ားက အႏိုင္ရသြားသည္။

မိန္းမသည္ ရံႈးနိမ့္သည့္တိုင္ေအာင္ ဂုဏ္ငယ္မသြားပါ။ အႏိုင္ရသူ၏ ထာ၀ရ ကစားဖက္အျဖစ္ ဂုဏ္ယူႏိုင္ေသးသည္။ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဖန္တီးေပးႏိုင္ျခင္း မရွိသူ ေယာက္်ားမွာ ၿပိဳင္ပြဲတြင္ အရံႈးကို ရင္ဆိုင္ရသည္။

ရံႈးနိမ့္သူ ေယာက္်ားသည္ ဂုဏ္ငယ္ရံုသာမဟုတ္။ အႏွစ္မဲ့ အဆန္ေခ်ာင္ လူသားဘ၀သို႔ နိမ့္က်သြားသည္။ သူ႔ဘ၀သည္ ဗလာဟင္းလင္း ျဖစ္က်န္ခဲ့ပါသည္။

ႏြဲ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ရေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာ ရွိႏိုင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္ခုတည္းေသာ အေၾကာင္းရင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ အိမ္ေထာင္ ၿပိဳကြဲသြားရသလဲဟု ေမးလာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ အေျဖမေပးတတ္ပါ။ ယခု ကြၽန္ေတာ္ ေသခါနီးဆဲဆဲ ကာလအထိ ထုိေမးခြန္းအတြက္ အေျဖ အဆင္သင့္ မရွိေသးပါ။ ထိုေမးခြန္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ပုစ䭪ဖစ္ေနသည့္ ထိုပုစ䭵ို တမလြန္သို႔ တပင္တပန္း သယ္ေဆာင္သြားရန္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္ ခ်င္ပါေသးသည္။

ႏြဲ႕႔သည္ ယခုအခ်ိန္ထိ (ကြၽန္ေတာ္ ေသဆံုးရန္ မိနစ္အနည္းငယ္ လိုေသးသည္) ကြၽန္ေတာ္၏ တရား၀င္ ကာမပိုင္ ဇနီးအျဖစ္ ရွိေနေသး၏။ သို႔ေသာ ႏြဲ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ အစစ္အမွန္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သည္ဟု မေျပာ၀့ံ။ ႏြဲ႕သည္ ကြၽန္ေတာ္ ဇနီးျဖစ္သည့္တိုင္ သူမ၏ အလိုဆႏ၊၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ခံစားခ်က္တို႔ကို သူမဘာသာ လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ညွိႏိႈင္းျခင္း၊ ကြၽန္ေတာ့္ထံ ေ၀မွ်ျခင္း၊ အႀကံဥာဏ္ ရယူျခင္းမ်ိဳး ႏြဲ႕ မျပဳလုပ္ခဲ့။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ႏြဲ႕တို႔ တစ္အိမ္တည္းမွာ အတူေနၾကသည္။ အိပ္ရာ တစ္ခုတည္းမွာ အတူ အိပ္စက္ၾကသည္။ သို႔တိုင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ ကြာေ၀းမႈ ရွိေနေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ပိုင္းစိတ္ပိုင္း အကြၽမ္းတ၀င္ အျဖစ္ဆံုး၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး အကြၽမ္းတ၀င္ အျဖစ္ဆံုး တဒဂၤ ကာလမ်ိဳးမွာပင္ ထိုကြာေ၀းမႈက ရွိေနၿမဲျဖစ္၏။ ကြာေ၀းမႈကို ႏြဲ႕သိပံုမရ။ ကြၽန္ေတာ္သာလွ်င္ သိသည္။ သိမႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေ၀ဒနာ ခံစားရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလြယ္တကူ ဆင္ျခင္မႈမဲ့စြာ လက္ထပ္ခဲ့ၾကျခင္း မဟုတ္ပါ။ ခ်စ္သူမ်ားအျဖစ္ လေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ေနထိုင္ၾကသည္။ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားႏွင့္ အနီးဆံုး ပတ္၀န္းက်င္၏ သေဘာတူညီမႈကိုလည္း ရယူခဲ့ၾကသည္။ ရာသက္ပန္ အိမ္ေထာင္ေရးအျဖစ္ တည္တံ့ေစမည့္ ႀကိဳတင္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားလည္း အစီအစဥ္တက် ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။

သို႔တေစ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အၾကားသို႔ တတူတကြ ေနၿပီဆိုကတည္းက ကြာေ၀းမႈ အလိုလို ေရာက္ရွိေနရာယူလာသည္။ မည္သူ ဖန္တီးပို႔လႊတ္ လိုက္ပါသလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးတတ္ပါ။

အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာေညာင္းလာလွ်င္ ကြာေ၀းမႈ ကြယ္ေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့၏။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မျပည့္၀ခဲ့။ အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာလာေလ ကြာေ၀းမႈက က်ယ္ျပန္႔လာေလ ျဖစ္သည္။

အခ်ိန္ကာလသည္ ေရာဂါမ်ားကို ကုစားေပးတတ္သည္။ ျပ��်ားကို ေျဖရွင္းေပးတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏြဲ႕ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကားမွ ကြာေ၀းမႈကို က်ယ္ျပန္႔လာေလျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္က ကြာေ၀းမႈကို ခံစားရင္ ေဆာင့္ေနဆဲတြင္ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္ျပည့္လာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ရုတ္တရက္ ေျမငလ်င္ လႈပ္လိုက္သလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္သြားခဲ့ၾက၏။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ အထိတ္တလန္႔ ၾကည့္ေနမိခဲ့ၾကသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ ဆင္ျခင္ သတိထားပါလ်က္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ လိင္ခြန္အား ရုတ္တရက္ ေဖာက္ျပန္ ရပ္ဆိုင္းသြားပါသည္။ ႏြဲ႕က သားသမီးယူရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေသာ အခ်ိန္ႏွင့္ ကံဆိုးစြာ တိုက္ဆိုင္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္က သမားေတာ္မ်ားႏွင့္ အပူတျပင္းတိုင္ပင္ကာ ကူသမႈ ခံယူပါသည္။ လိင္ခြန္အား ရပ္ဆိုင္းေနရံုမွ်မက အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းႏွင့္ ခံတြင္းပ်က္ျခင္းတို႔က ထပ္မံဖိစီးလာျပန္သည္။

အလိုလိုေနရင္း စိတ္တိုေနတတ္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ လုပ္ခြင္ထဲတြင္ ဆက္ဆံေရး ျပသနာအခ်ိဳ႕ ဖန္တီးမိျပန္သည္။ ၊ြၽန္ေတာ္ က်န္းမာေရး ယိုယြင္းသြားစဥ္ ႏြဲ႕က ယခင္ကထက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ပိုမို ၾကင္နာဟန္ ျပခဲ့သည္ကို ကြၽန္ေတာ္ မေမ့ႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ ကြၽန္ေတာ္၏ က်န္းမာေရး ေျပာင္းလဲမႈက ကြာေ၀းမႈကို တိုးခ်ဲ႕ပစ္လိုက္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ သိရွိခံစားရပါသည္။

၆ လ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။ လိင္ခြန္အား ပံုမွန္ရရွိေရးအတြက္ အျပင္းအထန္ ႀကိဳးစားမႈေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕စ ျပဳလာသည္။ ႏြဲ႕ႏွင့္ အိပ္ယာခ်င္း ခြဲျခားထားလိုက္ေသာအခါ ကြာေ၀းမႈသည္ လြန္စြာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းလာေတာ့သည္။ ႏြဲ႕မ်က္ႏွာကို ယခင္ကလို ရဲရဲ မၾကည့္၀ံ့ေတာ့။ ႏြဲ႕ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေလွာင္အိမ္ထဲက ဆူၿဖိဳးေသာ က်ားသစ္မတစ္ေကာင္၏ မ်က္လံုးေတြကို ၀င္း၀င္း ေတာက္ေနၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ မလိုက္ေစဘဲ ႏြဲ႕တစ္ေယာက္ အလည္အပတ္ သြားလာစ ျပဳသည့္အခါ ကန္႔ကြက္တားစီးရန္ ကြၽန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆြံ႕အေနမိခဲ့၏။ ကြာေ၀းမႈကို ႏြဲ႕ကိုယ္တိုင္ အထင္အရွား ဖန္တီးေနၿပီဟု ကြၽန္ေတာ္ နားလည္စျပဳလာခဲ့ပါသည္။

ႏဲြကကြာေ၀းမႈကို တိုးခ်ဲ႕ေနစဥ္ ကြၽန္ေတာ္က ကြာေ၀းမႈကိုခ်ံဳပစ္ရန္ ႀကိဳးစားလ်က္ရွိသည္။ ႏြဲ႕အေပၚ ယခင္ကထက္ ပိုမိုေသာဂရုျပဳယုယမႈမ်ား၊ လိုက္ေလ်ာမႈမ်ား၊ အခြင့္အေရးေပးမႈမ်ား ထားရွိခဲ့သည္။ ႀကိဳးစားမႈမ်ားက ထင္သေလာက္မသြားခဲ့။ ႏဲြ႕ကိုနမ္းရႈပ္ေနစင္မွာပင္ ႏြဲ႕သည္အေ၀းမွာ ေရာက္ေနသလို ထင္မိသည္။ ႏဲြ႕ကို ေပြ႕ဖက္ေထြးပိုက္ရသည္မွာ သစ္သားတစ္ရုပ္တစ္ရုပ္ကို ေပြဖက္မိသလို ခံစားရသည္။ႏဲြ႕သည္ ကြၽန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အဓိပܭယ္မ်ား ထင္ဟပ္လ်က္ရွိသည့္ မ်က္လံုးမ်ိဳးျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ကို ၾကည့္ရႈလာခဲ့ပါသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေစရန္ဟု အေၾကာင္းျပၿပီး ကြၽန္ေတာ္ညဘက္အရက္ေသာက္ေသာအခါ ႏဲြ႕ကတားျမစ္ျခင္းမျပဳ။

ကြၽန္ေတာ္ေရာ ႏဲြ႕ပါ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းၾကမွန္း ထိုအခါက ကြၽန္ေတာ္ သိရွိနားလည္ပါသည္။ အတူတကြ အိပ္စက္ျခင္းမျပဳသည္မွအပ ကြၽန္ေတာ္ကို လက္ထပ္ခါစအတိုင္း ပူးပူးကပ္ကပ္ တယုတယေနထိုင္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ကြာေ၀းမႈကို ေဘးလူမသိႏုိင္ပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ႏဲြ႕ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ မည္သို႔ေသာျပသနာမွ် မရွိသလို ေယာင္မွားခံစားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ႏဲြ႕တို႔ၾကားမွာ ကြာေ၀းမႈရွိေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ေနျခင္းသည္ ထင္ေယာင္မႈသက္သက္။ တကယ္တမ္းမရွိဟုလည္း မၾကာခဏ ကြၽန္ေတာ္ ရေသ့စိတ္ေျဖ ေတြးမိသည္။

ကြၽန္ေတာ္အလုပ္ခြင္မွ ခြင့္ရက္ရွည္ ယူၿပီး ႏဲြ႕ကိုေခၚကာ ငပလီကမ္းေျခသို႔ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ခဲ့ပါေသးသည္။ အေပ်ာ္ခရီးတြင္ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ရြင္မႈ မရွိခဲ့ပါ။ ႏဲြ႕ကမူအေပ်ာ္ခရီးမွ ေပ်ာ္ရြင္စရာ အားလံုးကို တစ္ေယာက္တည္း သိမ္းက်ံဳးယူငင္သြားခဲ့၏။

ငပလီမွ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္အရက္ေသာက္ႏႈံး တိုးလာၿပီး အရက္မူးလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္လံုး၀ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။ ႏဲြ႕လည္းအေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး အျပင္သို႔ေန႔စဥ္လိုလို ထြက္ေနတတ္သည္။ ႏဲြ႕ကို ကြၽန္ေတာ္တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ် ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ျခင္းမျပဳခဲ့။ ႏဲြ႕ကလည္း သူမကိုယ္တိုင္ သူမျပစ္မႈမ်ား က်ဳးလြန္ေနသည္ဟု ယူဆခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။

ထိုရက္မ်ားအတြင္း ႏဲြ႕သည္ ၀ံပုေလြနီႏွင့္ ဆံုစည္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ခန္႔မွန္းမိ၏။ ထိုနာမည္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ထိုသူကို ရည္ညြန္းသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္နာမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ၀ံပုေလြနီ၏ အလုပ္အကိုင္မွာ ေၾကးစားဂီတသမားဟုသာ ကြၽန္ေတာ္ အၾကမ္းဖ်င္းသိထားပါသည္။ သူလက္ေခ်ာင္းမ်ားကေတာ့ သားသတ္သမားလို တုတ္ခိုင္ႀကီးမားၾကပါသည္။

၀ံပုေလြနီသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္သို႔ စေနေန႔ညေနတိုင္း လာေရာက္ေလ့ရွိ၏။ ၀ံပုေလြနီလာေရာက္မည့္ ေန႔တြင္ ခါတိုင္းထက္ပို�ောစးႊင္ပ်လန္းဆန္းေနတတ္ေသာ ႏဲြ႕ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ရလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ေသာက္မ်ိဳထားသမွ် အရက္မ်ား၊ောစးစ္ေနတတ္ေသာ စြမ္းရည္ေလ်ာ့ပါးသြားသည္ဟု ထင္ရသည္။ ၀ံပုေလြနီက ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ရင္းႏွီးရန္ အရွက္မဲ့စြာ ႀကိဳးစားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္အေနရအထိုင္ရ ခက္မိပါသည္။

ယခုထက္တိုင္ ၀ံပုေလြနီအေပၚ မုန္းတီးရြံရွာသည့္ စိတ္ထားမ်ိဳး မေမြးျမဴႏုိင္သည့္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ ကြၽန္ေတာ္ အံ့ၾသမိသည္။ ၀ံပုေလြနီသည္ ႏဲြ႕၏ ဘ၀အစိတ္အပိုင္းျဖစ္လာျခင္းအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ၀န္တိုစရာမရွိပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ႏဲြ႕ဘ၀၏ အစိတ္အပုိုင္းတစ္ခု ျဖစ္မေနျခင္းကိုသာ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္မိသည္။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ႏဲြ႕တို႔၏ ကြာေ၀းမႈကို ၀ံပုေလြနီက အက်ယ္ျပန္႔အႀကီးမားဆံုးအဆင့္သို႔ တိုးျမွင့္ေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ္၀မ္းနည္းေၾကကဲြရသည္။ ၀ံပုေလြနီ လာေရာက္မည့္ေန႔တိုင္းကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်မိတတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္မ်ားကို ႏဲြ႕မျမင္ေစရန္ ကြၽန္ေတာ္သတိထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ ႏွလံုးသားေၾကပဲ့အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရာ မ်က္ရည္ပူတို႔သည္ ႏြဲ႕အတြက္ၿပံဳးမဲ့စရာ မျဖစ္ေစလိုပါ။

ကြၽန္ေတာ္၏ အလုပ္ဆီမွ ကြၽန္ေတာ္အလုပါခြင္သို႔ ျပန္၀င္ရန္ ႏႈိးေဆာ္စာေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုစာကုိ ကြၽန္ေတာ္ အရက္ဆြတ္ဖ်န္း�ီးရႈိ႕ပစ္လိုက္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ အထက္အရာရွိ ကိုယ္တိုင္ ကြၽန္ေတာ္ထံေရာက္လာသသည္။ ကြၽန္ေတာ္ အရက္မူးေနသည္ကို အထက္အရာရွိ ေခါင္းတခါခါႏွင့္ လွည့္ျပန္သြားသည္။

မၾကာမီ ကြၽန္ေတာ္ထံသို႔ အလုပ္မွ ႏႈတ္ထြတ္စာတင္ရန္ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာျပန္ပသည္။ ကြၽန္ေတာ္စာရြက္ကို ေသြးေအးေအးျဖင့္ ဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုအလုပ္မွ ခံစားခြင့္မဲ့ထုတ္ပယ္ေၾကာင္း စာေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္မည္သို႔မွ် စိတ္လႈပ္ရွားျခင္း မျဖစ္မိခဲ့ပါ။

ဆံုးရႈံးနစ္နာမႈမ်ားက ကြၽန္ေတာ္ဘ၀ကို မီးေတာက္မ်ားလို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ေလာင္ကြၽမ္းေနခဲ့ပါသည္။ ေလာင္ကြၽမ္းမႈသည္ အ၀ီစိမီးေတာက္ႏွယ္ ထာ၀ရ ရွင္သန္ေနေတာ့မည္ဟု ထင္ရပါသည္။ ထိုမီးေတာက္ထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္၏ မာနတရားသည္ ျပာက်သြားခဲ့၏။ ရမ၊ာက္တို႔ အေငြ႕ပ်ံ ထြက္သြားခဲ့ၾက၏။ ဆက္လက္အသက္ရွင္ေနသမွ် ဆံုးရႈံးနစ္နာမႈမ်ား တစ္ဆင့္တိုးပြားလာမည္ဟုလည္း ကြၽန္ေတာ္ စိုးရိမ္ခံစားေနရသည္။

ဒံဏာရီတစ္ခုထဲက ၀န္တင္ကုလားအုပ္ႀကီးတစ္ေကာင္သည္ ထမ္းပိုးထားရေသာ ၀န္စည္မ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ေကာက္ရုိးတစ္မွ်င္ကိုပင္ မသယ္ယူႏုိင္ေတာ့သလို ကြၽန္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆံုး ဆံုးရႈံးနစ္နာမႈ ဒဏ္ကို ခံစားႏုိင္မည္မဟုတ္ေတာ့ပါ။

လူတစ္ေယာက္မွာ မာနမရွိ ရမ၊ာက္မရွိလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈလည္း မရွိေတာ့ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ယခု ရည္မွန္းခ်က္မ်ား တစ္စစီ ၿပိဳကဲြပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီ မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈကလည္း အဆိပ္မိေနၿပီ။ ေျဖေဆးမရွိေသာ အဆိပ္မ်ိဳးဟု ကြၽန္ေတာ္တထစ္ခ် မွတ္ယူပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ မယံုၾကည္ေတာ့သည္သာမဟုတ္။ မိမိကိုယ္မိမိ ပုတ္ေဟာင္ေဆြးရိေနေသာ အရာတစ္ခုကဲ့သို႔ စက္ဆုပ္ရြံရွာေနမိေသးသည္။ ၊ာ ဘ၀မ်ိဳးကို ဘာေၾကာင့္ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားရမွာလဲ။ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနျခင္းသည္ မိမိကုိယ္မိမိ ျပက္လံုးျပန္ထုတ္ၿပီး ရယ္စရာ လုပ္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။သက္ရွိလူသားေတြၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္အေလာင္းေကာင္ႀကီးအျဖစ္ ဆက္လက္ေနထိုိင္ၾကရန္ ကြၽန္ေတာ္ၿငီးေငြ႕ေနမိပါၿပီ။

မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသရန္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ စိတ္ကူးတစ္ရပ္ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေခါင္းထဲသို႔၀င္လာသည္။

မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသျခင္းႏွင့္ ပက္သက္ေသာစာေပမ်ားကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈအေနႏွင့္ ဖတ္ရူၾကည့္ဖို႔ျဖစ္၏။ လက္လမ္းမီသမွ် စာအုပ္အခ်ိဳ႕ကို မည္သူမွ်မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ဖတ္ရႈခဲ့ပါသည္။

အထူးသျဖင့္ အိပ္ခ်ိန္၊ြအိပ္ၾကၿပီး တစ္အိမ္တည္းအတူေနသူ ႏြဲ႕မသိဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ပိပိရိရိ ဂရုစိုက္ခဲ၏။ ႏဲြ႕အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္ ႏဲြ႕အျပင္သို႔သြားေနခ်ိန္ (၀ံပုေလြနီထံ ေရာက္ေနခ်ိန္) တို႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္ အခန္းတခါးပိတ္�ွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္၀ွက္ ဖတ္ရႈပါသည္။

ဂ်ပန္စာေရးဆရာ ယူုကိယုပီရွီမာ၏ ၀တဳတစ္ပုဒ္ကဇာတ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ခိုင္မည္မထင္ပါ။ စာအုပ္တစ္အုပ္တြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသခ်င္သူမ်ားသည္ ဘာမွ မဟုတ္ေသာ အေသးအဖဲြကိစ၊ကို အေၾကာင္းျပဳေလ့ရွိသည္ဟု ေရးထားသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ ေတြေ၀ၿငိမ္သက္သြားမိပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ လိင္ခြန္အားကုန္ခန္းသြားျခင္းသည္ အေသးအဖဲြလား၊ ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးေသာ ဇနီးက အျခားေယာက်္ားတစ္ဦး၏ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ပါးေနျခင္းကေကာ အေသးအဖဲြလား။ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးမားၿပိဳလဲ ဆံုးရံႈးသြားျခင္းကေကာ အေသးအဖဲြလား။

ဂ်ာမန္ ဒ��ဆရာႀကီးတစ္ဦးက မိမိ၏ဘ၀ကို မိမိကိုယ္တိုင္ အဆံုးသတ္ျခင္းသည္ မိုက္မဲရူးသြပ္မႈျဖစ္သည္။ မိမိေသဆံုးေသာ္လည္း မိမိကဲ့သို႔ လူသားေတြ ေနရာအႏွံမွာ ေပါက္ဖြားေနၾကသည္သာျဖစ္�ိမိ၏ လုပ္ရက္သည္ ေအာင္ျမင္မႈမရွိႏိုင္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆဲြပံုကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ရႈမွတ္သားမိ၏။

စာအုပ္တစ္အုပ္တြင္ လူတစ္ေယာက္က အျခားလူတစ္ေယာက္က သတ္လွ်င္ တစ္ေယာက္သာ ေသရသည္။ လူတစ္ေယာက္ကိုယ့္ကိုကုိ ျပန္သတ္လွ်င္ တစ္ကမǭလံုး ေသရာေရာက္သည္ဟု ေရးထားေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္ ၿပံဳးမိပါသည္။ မိမိိကိုယ္မိမိ အဆံုးစီရင္ျခင္းကို အေကာင္းဘက္မွ ရႈျမင္ေဖာ္ထုတ္ေသာ စာေပမ်ိဳးကို ကြၽန္ေတာ္ရွာေဖြ�တြ႕မိပါ။ ဂ်ပန္၀တဳပံုျပင္မ်ားတြင္ မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသၾကေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို အသားေပးေရးသားထားၾကေသာ္လည္း သူတို႔သတ္ေသၾကပံုက မိမိ၏ ဂုဏ္သိက၊ာကို ကာကြယ္ျမွင့္တင္သည့္ အဓိပܭယ္သက္ေရာက္သည္။ ႏဲြ႕ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္အရွက္ရသည္ဟု ]]အသက္}} ကို ]]အရွက္}} ႏွင့္ ဖလွယ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ယေန႔ထိ ကြၽန္ေတာ္မယူဆပါ။ ၀ံပုေလြနီ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔ ႏြဲ႕တိုး၀င္သြားျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ရွက္ရြံျခင္းမရွိဟုေတာ့ မဆိုလို။ ရွက္ရြံျခင္းထက္ မိမိကိုယ္မိမိ စက္ဆုပ္ျခင္းက အဆမ်ားစြာ ပိုသည္။ ႏဲြ႕ကုိ မသတီစရာအျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သေဘာမထား ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္သာလွ်င္ မသတီျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ ဂုဏ္သိက၊ာကုိ ကာကြယ္ျမွင့္တင္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသရန္ ဆံုးျဖတ္ျခင္းမဟုတ္။ အႏွစ္မဲ့ ၀တ္လစ္စလစ္ဘ၀ကို ရြံရွာလာၿပီး ေၾကကြဲပူေဆြးမႈအသစ္မ်ား ထပ္မံမရရွိလိုေတာ့သျဖင့္ ရပ္တန္းက ရပ္ျပစ္လိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ယထာဘူတက်သည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ (၃၂) ႏွစ္နီးပါးရွိေသာ ကြၽန္ေတာ္၏ သတ္တန္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဆုလာဘ္မ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ရရွိခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးရရွိခဲ့်ေသာ ဆုလာဘ္မွာ ႏဲြ႕ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ အေကာင္းမြန္ဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးအႏŤမ ဆုလာဘ္ကို လာမည့္မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းရရွိပါေတာ့မည္။

ယင္းမွာ ေသျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ တမလြန္ဘ၀အေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ မ်ားစြာမသိ။ ထိုေၾကာင့္တမလြန္အေၾကာင္း ေလးေလးနက္နက္ မစဥ္းစားခဲ့ဘူးပါ။ အမွန္၀န္ခံရလွ်င္ ပုစ䭷စ္ပုဒ္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထိုပုစ䭜 အေျဖမွာ ေသျခင္းဟူေသာ တိက်သည့္ အမွန္တရား ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ေသလြန္ၿပီးေနာက္ ႏဲြ႕အပါအ၀င္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သိကြၽမ္းသူမ်ားေရာ၊ သူစိမ္းအခ်ိဳ႕အတြက္ပါ ပုစ䭷စ္ပုဒ္ ခ်န္ထားရစ္လိုသည္။ ထိုပုစ䭜 အေျဖကို ကြၽန္ေတာ္မသိ။ က်န္လူမ်ားလည္း အေျဖရွာႏုိင္မည္မဟုတ္ဟု ထင္သည္။ ထိုပုစ䭵ုိ ဖန္တီးရန္ ကြၽန္ေတာ္ကုိ ႏႈိးေဆာ္လိုက္ေသာ စိတ္ကူးသည္ ေကာင္းကင္မွက်လာသလား၊ အ၀ီစိမွ တက္လာသလား၊ ကြၽန္ေတာ္မေတြးတတ္ပါ။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ ပုစ䭱န္ေသာ လူ႔ဘ၀တစ္ခု အဆံုးသတ္ျခင္းႏွင့္အတူ ေနာက္ထပ္ ပုစ䭷စ္ပုဒ္ကုိ ေပၚထြက္လာေအာင္ ဖန္တီးခြင့္ရသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါသည္။

မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္ အေနအထိုင္ အေျပာအဆို မူမပ်က္ေအာင္ သတိႀကီးစြာ ထားခဲ့၏။ ႏဲြ႕ေရွ႕မွာ စကားမွားမွာစိုး�ရက္ကုိပင္ ကြၽန္ေတာ္ခါတိုင္းထက္ ေလ်ာ့ေသာက္၏။ ၀ံပုေလြနီႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္လည္း ခါတိုင္းလိုပင္ ဆက္ဆံေျပာဆ္ို၏။ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ား အသိမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္လည္း ပံုမွန္က်န္းမာေရး ပံုမွန္စိတ္ထားမ်ိဳး ရွိေနဆဲဟု အထင္ခံရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ဂရုျပဳ၏။

ကိုယ့္ဘ၀ကုိယ္ အဆံုးသတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ အိမ္မွထြက္ခြာရန္ သံုးလနီးပါး ကြၽန္ေတာ္ အခ်ိန္ယူခဲ့သည္။ ထိုကာလအတြင္း မိမိ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပင္ဆင္ရန္တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ်ပင္ ကြၽန္ေတာ္မေတြးခဲ့ပါ။ အက်ဥ္းေထာင္ႀကိဳးတိုက္ထဲမွ ေသဒဏ္က် အက်ဥ္းသားတစ္ဦးကဲ့သို႔ ေသဆံုးမည့္ရက္ကို ေစာင့္စားပူပင္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ကြၽန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ မရွိခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္မႈ ေသမင္း၏ ေျခသံကုိ ၾကားေယာင္မိသည္ဟု ထင္ပါသည္။

အိမ္မွ ထြက္ခြာခါနီးအထိ ကြၽန္ေတာ္သည္ ျပင္ဆင္မႈ ဟုတ္တိပတ္တိ မျပဳလုပ္ခဲ့ေပ။ ႏဲြ႕ႏွင့္တကြ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ပက္သက္သူဟူသေရြ႕ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္မွထြက္ခြာသြားျခင္းကုိ ခ်က္ခ်င္းမသိဖို႔ လိုအပ္သည္။ အျပင္သို႔ သြားရုိးသြားစဥ္ပံုစဥ္ျဖင့္ အိမ္မွကြၽန္ေတာ္ ထြက္ခြာသြားရေပမည္။

ကြၽန္ေတာ္ကို လံုး၀သိကြၽမ္းမႈမရွိေသာ သူမ်ား ေနထိုင္ရာ ေ၀းလံေသာေဒသတစ္ခုသုိ႔ အျမန္ဆံုးေရာက္ေအာင္ သြားရလိမ့္မည္။ ေဒသစိမ္းသို႔ေရာက္လွ်င္ လူေနအိမ္ေျခႏွင့္ေ၀းရာ အထီးက်န္ေနရာတစ္ခုကို ရွာရမည္။ ထိုေနရာ၊ေတာ္၏ ဘ၀ကို တစ္ကုိယ္ေတာ္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အဆံုးသတ္ေစရမည္။

ကြၽန္ေတာ္ေသဆံုးၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ့္ရုပ္အေလာင္းကို ေတြ႕ရွိေလ့လာသူမ်ားသည္ သူစိမ္းျပင္ျပင္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ သူတို႔သည္ မူလရုပ္ကို ခန္႔မွန္းမရေလာက္ေအာင္ ပ်က္စီးေနေသာ လူေသအေလာင္းအတြက္ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္သင့္သည္တို႔ကုိ ၀တ္ေက်တန္ေက်မွ်သာ ျပဳလုပ္ၾကေပလိမ့္မည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ျဖစ္မွန္းစံုစမ္းစပ္စုလိုသူအခ်ိဳ႕ရွိေကာင္းရွိမည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔၏ စပ္စုလိုစိတ္သည္ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းသိလာႏုိင္သည္အထိ ျပင္းထန္တက္<ကလိမ့္မည္မဟုတ္။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ္ကို အျမန္ဆံုး ေျမျမွဳပ္သညဂိဳလ္ပစ္လိုက္ၾကေပလိမ့္မည္။

၊င့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူတို႔အတြက္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ပုစ䭷စ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

ကမǭေျမႀကီး၏ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ ကြၽန္ေတာ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္တြင္ ႏဲြ႕ႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ရာ လူတိုင္းသည္ ပုစ䭷စ္ပုဒ္ကုိ ရင္ဆိုင္ရေပေတာ့မည္။ ကြၽန္ေတာ္ဘာျဖစ္မွန္း သူတို႔ မသိသမွ် ကာလပတ္လံုး ကြၽန္ေတာ္ဖန္တီးလိုက္ေသာ ပုစ䭜 ကြန္ရက္ထဲမွ သူတို႔ ရုန္းထြက္ႏုိင္ၾကေတာ့မည္မဟုတ္။ သူတို႔သည္ ပုစ䭵ိုသူတို႔၏ သခ်؋င္းအုတ္ဂူထဲသို႔တိုင္ ယူေဆာင္သြားၾကလိမ့္မည္။

ႏဲြ႕ႏွင့္၀ံပုေလြနီတို႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္သည္ တေစ䷰္ေကာင္ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။ သူတို႔၏ အိမ္မက္ဆိုးမ်ားထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္လာမွာေတာ့ မုခ်ဆတ္ဆတ္ ေသခ်ာလွပါသည္။

ယခုအခါ ကြၽန္ေတာ္၏ အစီအစဥ္ေအာင္ျမင္ၿပီဟု ဆိုႏိုင္လုဆဲဆဲ အေျခအေနသို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ပဲခူးရုိးမေတာင္ေျခအနီးမွ လူသူဆိတ္သုဥ္းေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း တစ္ေဆာင္အတြင္းမွာ ေရာက္ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ၊ပစ္ခံ လွ်ိဳ႕၀ွက္အေဆာက္အအံုထဲသို႔ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေနမွန္း မည္သူမွ်မသိႏိုင္ပါ။ ႏြဲ႕သည္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ မိုင္ ၂၁၀ ေက်ာ္ ကြာေ၀းရာအရပ္မွာ ရွိေနပါသည္။ တကယ္တမ္း ကြာေ၀းမႈက မိုင္ေပါင္းကုေဋႏွင့္ခ်ီ�ောစးွိေနပါလိမ့္မည္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သူမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရတြက္�ောစးႏိုင္ဖြယ္မရွိေသာ ကြာေ၀းမႈမ်ိဳးျဖင့္ ကြာေ၀းသြားၾကရပါေတာ့မည္။

သူတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္သာမဟုတ္။ အားလံုးႏွင့္ ကြာေ၀းရေတာ့မွာျဖစ္သည္။ တမ္းတေၾကကဲြမႈ မခံစားရသည့္ျပင္ ကြၽန္ေတာစိတ္ႏွလံုးၾကည္လင္ေပါ့ပါးေနသလိုပင္ ခံစားေနရေသး၏။ လြန္ခဲ့ေသာသံုးရက္အတြင္း ႏဲြ႕တို႔တစ္ေတြ ကြၽန္ေတာ္ကို ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္းကို ခန္႔မွန္းၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ၿပံဳးခ်င္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ပူပံုပန္းသလို ဟန္ေဆာင္ေနမည့္ ႏဲြ႕႔ရုပ္လႊာကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေယာင္ၾကည့္သည္။ ကြၽန္ေတာ္အတြက္ အစစ္အမွန္ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနၾကမည့္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္သတိရသည္။ သူတို႔၏ စိတ္ခ်မ္းသာမႈက္ု ကြၽန္ေတာ္ မေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္ေတာ့သျဖင့္လည္း ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္ပါသည္။ အသက္ရွင္ေနေသးသည့္တိုင္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေရာက္ရွိလာသူအားလံုးတို႔ မည္သို႔ပက္သက္ျခင္း မရွိေတာ့ဟု ကြၽန္ေတာ္အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ပက္သက္သူမွာ မရဏ ရွင္ေသမင္းတစ္ဦးတည္းသာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ လက္ပတ္နာရီကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ သတ္မွတ္ထားသာည့္(၆) နာရီထိုးရန္ (၁၀) မိနစ္နီးပါး လိုေသးသည္။

လြယ္ထားေသာ ပတဴဖ်င္စအိတ္ကိုဖြင့္�ပည္ၿမိဳ႕ရွိ လယ္ယာသံုး ကုန္ပစ၊ဆိုင္မွ ၀ယ္ယူလာခဲ့ေသာ ပစ၊ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ (၁၀) ေတာင္ရွည္လ်ားသည့္ သံုးပင္လိမ္ေလွ်ာ္ႀကိဳး တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္သည္။ ေလွ်ာ္နံ႔သင္းၿပီး ေဖြးလဲ့ႏုအိေသာ ႀကိဳးေခြကေလးက ကြၽန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားထဲတြင္ ၿငိမ္၀ပ္ေသာ ေ>မျဖဴတစ္ေကာင္လိုပါလာသည္။ ယင္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို တမလြန္သို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးမည့္ ယာဥ္ရထားပါတကား။

တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ တိုးတိုးသဲ့သဲ့ ၿငီးတြားသံက ကြၽန္ေတာ့္နားမ်ားထဲသို႔ တေရႊ႕ေရႊ႕ စီး၀င္လာခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းပ်က္ႀကီးအေပၚမွ ခိုင္ခံ့ေသာ သစ္သားဆင့္တန္းတစ္ေခ်ာင္း၊္ႀကိဳးတစ္ဘက္စြန္းကို မိမိရရ ခ်ည္ေႏွာင္လွ်က္ရွိပါသည္။ ၾကားစတုန္းက ညည္းတြားသံကို ေလတိုးသံဟု ကြၽန္ေတာ္အံၾသတုန္လႈပါသြားမိသည္။ ေစာေစာက စစ္တုရင္သမားတစ္ဦး၏ တည္ၿငိမ္မႈမ်ိဳးရွိေနခဲ့သူ ကြၽန္ေတာ္မွာ ရုတ္တရက္ ဗေလာင္ဆူလႈပ္ရွား သြားရပါသည္။

ႀကိဳးကုိ ဆက္မခ်ည္ဘဲ ရပ္ပစလိုက္ၿပီး အသံလာရာသို႔ နားစြင့္ၾကည့္သည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ ေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ ညဥ္းတြားေနမွန္း ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္လိုက္ပါၿပီ။ အျခားလူတစ္သာ ကြၽန္ေတာ့္ေနရာမွာရွိခဲ့လွ်င္ ၾကားရေသာအသံေၾကာင့္ တေစ䡪ခာက္ခံရသည္ထင္ၿပီး ေၾကာင္လန္႔သြားႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္မွာ မေၾကာက္လန္႔ဘဲ စိတ္အေႏွင့္အယွက္ႀကီးစြာ ခံစားလိုက္ရပါသည္။ မီးခံေသတ孺ြင့္ေနဆဲ အိမ္ရွင္၏ေျခသံကိုၾကားရသည့္ သူခိုးတစ္ဦးပင္ ကြၽန္ေတာ့္ေလာက္ စိတ္ပ်က္ရင္ပူသြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

ကြၽန္ေတာ္သည္ သစ္သားဆင့္တန္းမ်ားကို ေက်ာ္လႊားၿပီး အေပၚသို႔တက္ခဲ့စဥ္က အသံုးျပဳခဲ့ေသာ ေလွကားျပက္ႀကီးရွိရာသို႔ လာခဲ့၏။ ေလွကားက လက္ရန္းမရွိေတာ့သည့္ အုတ္ေလွကားျဖစ္သည္။ ေလွကားထစ္တိုင္းတြင္ လင္းႏို႔ေခ်းေတြက သရြက္ကိုင္ထားသလို တြယ္ကပ္ေနၾကသည္။ ေလွကားေပၚမွ ေျဖးေျဖးခ်င္းဆင္းလာခဲ့စဥ္ ညည္းတြားေနသူကို မည္သို႔ေရွာင္တိမ္းရမည္ကုိ ကြၽန္ေတာ္အျပင္းအထန္ စဥ္းစားသည္။ သူကကြၽန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ျမင္ၿပီးခဲ့လားဆိုသည္ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္သံသယ၀င္မိ၏။

ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳးခ်ည္ေနခဲ့သည့္ ေနရာႏွင့္ ညည္းတြားသံေပၚထြက္ေနေသာ ေနရာကုိ အုပ္နံရံတစ္ခ်ပ္က တားဆီးထားပါသည္။ နံရံတစ္ဘက္မွ လူတစ္ေယာက္သည္ ကြၽန္ေတာ္ကိုမည္သည့္ နည္းႏွင့္မွ် မေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ရန္ သူသည္ ေလွကားေျခရင္းသို႔ နံရံကိုေကြ႕ပတ္�ဘမ ။> ေရာက္လာရပါမည္။ ႀကိဳးခ်ည္ေနစဥ္က ေလွကားေျခရင္းဆီသို႔ ကြၽန္ေတာ္မ်က္လံုး ကစားမိခဲ့သည္ကို အမွတ္ရလာသည္။ မည္သို႔ေသာ အရိပ္အေရာင္ လႈပ္ရွားမႈမွ်မရွိခဲ့ပါ။

အံၾသစိတ္က အေျဖကိုေ၀ခြဲမရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္အသိကို တုပ္ေႏွာင္ထားသည္။ ၊႔ လူနာစြန္႔အပစ္ခံ အထီးက်န္ေနရာသို႔ ယခုလို ေန၀င္ရီတေရာ ကာလမ်ိဳးတြင္ မည္သို႔ေသာ လူမ်ိဳးသည္ မည္သို႔ေသာ စိတ္ကူးမ်ိဳးျဖင့္ လာေရာက္ညည္းတြားေနမွန္း ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေခ်။

ကြၽန္ေတာ္က ၀ိညာဥ္ေလာကကုိ ယံုၾကည္ခဲ့ပါလွ်င္ ညည္းတြားသံသည္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ ထြက္ေပၚလာျခင္း မဟုတ္၊ နာနာဘာ၀ မိစ䭴သံဟုေတြးမိမွာ ေသခ်ာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ၾကားေနရေသာ အသံသည္ ထင္ေယာင္၀ိုး၀ါး ျဖစ္ေစတတ္သည့္ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လႈံေဆာ္မႈမ်ိဳးမဟုတ္။ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာခဏၾကားဖူးခဲ့ေသာ လူးသားစစ္စစ္တစ္ဦး၏ ေ၀ဒနာတံုျပန္သံသာ ျဖစ္သည္။

ပို�သခ်ာေအာင္ေျပာရလွ်င္ အသံရွင္သည္ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္ပါသည္။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကႏŭရလိုေနရာမ်ိဳး၏ တိတ္ဆိတ္မူကို မ၀ံ့မရဲ ထြင္းေဖာက္ေနေသာ အသံရွင္၏ လိင္ကိုပါ ရွင္းလင္းစြာ ခဲြျခားေပးခဲ့ပါသည္။ အမ်ိဳးသမီးမွန္း သိရသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ အံ့ၾသစိတ္က က်ယ္ျပန္႔လာပါသည္။ အမ်ိဳးသမီးမွန္း သိရသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ အံ့ၾသစိတ္က က်ယ္ျပန္႔လာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ေလွကားတစ္၀က္ေလာက္တြင္ရပ္ရင္း အသက္ျပင္းျပင္းရွဴမိလ်က္သား ျဖစ္ေနပါသည္။ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ေအာင္ ဆင္ျခင္စဥ္းစားမႈမ်ား ရပ္ဆိုင္းသြားလိမ့္ဟု ထင္စရာ ျဖစ္ေနပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ရုပ္ထုႀကီးကို မလႈပ္မယွက္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ညည္းတြားသံက အဆက္မျပက္ ေပၚထြက္လွ်က္သာရွိ၏။

အရွိန္မွန္မွန္ လည္ပတ္ေနေသာ စက္တစ္လံုးလို ေအာ္ျမည္ေနသည့္ ညည္းတြားသံက ရုတ္တရက္ ဆူးရွရွ က်ယ္ေလာင္လာခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ေလွကားမွ ဆင္းလာမိသည္။ အမည္ေဖၚမရေသာ စိုးရိမ္စိတ္က ကြၽန္ေတာ္ကို ညည္းတြားေပၚထြက္ရာဆီသို႔ တြန္းပိုေနပါသည္။ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသည့္ ညည္းတြားသံကလည္း ကြၽန္ေတာ္ကို ေခၚငင္ေနသကဲ့သို႔ ထင္ရသည္။ ေစာေစာက သက္ရွိလူသားမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာျခားနားေနခဲ့သူ ကြၽန္ေတာ္အား ညည္းတြားေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာင္းလဲေစခဲ့ၿပီလား မသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ မိမိကိုယ္မိမိ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကို လက္ငင္းကာလတြင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာအရာမွာ နံရံအျခားတစ္ဖက္မွ အမ်ိဳးသမီးသာျဖစ္သည္။

ရဲတင္းသြက္လက္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္နံရံတစ္ဖက္သို႔ ကူး၀င္လိုက္ပါသည္။ တစ္ဖက္ခန္းထဲသို႔ ၀င္လုဆဲဆဲေနေရာင္ျခည္က တံခါးခ်က္မ်ားမရွိေတာ့သည့္ ျပတင္းေပါက္ကိုျဖတ္�ီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းအျဖစ္ တိုး၀င္လ်က္ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ျမင္လိုေသာ အရာအတြက္ လံုေလာက္ေသာ အလင္းေရာင္ရရွိေနပါသည္။

အမ်ိဳးသမီးက ကြၽန္ေတာ္ေမ်ာ္လင့္ထားေသာ ပံုသဏာန္မ်ိဳး၊ အသက္အရြယ္မ်ိဳး၊ အဆင္အျပင္မ်ိဳးမဟုတ္။ အခန္းေထာင့္ အဂၤေတၾကမ္းၿပင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနပံုထက္ ေတာရိုင္းတိရိစ䭥္တစ္ေကာင္မ်ိဳးႏွင့္ ပို�ေနပါသည္. ညည္းတြားမႈႏွင့္အတူ အဆက္မပ်က္ လူးလြန့္ေနသည့္ ၿမင္ကြင္းက အၾကည့္ရဆိုးလွပါသည္။

ေျပာင္းဖူးေမႊးေရင္ ဆံပင္အခ်ိဳ႕ ဖံုးအုပ္ေနေသာ ၀ါညစ္ညစ္ ပိန္ခ်ိဳင့္ခ်ိဳင့္မ်က္ႏွာက သူမ၏အသက္ (၃၅)ႏွစ္ေအာက္ထက္ မနည္းႏိုင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနသည္။ မ်က္စိစံုမွိတ္လ်က္ ေရွ႕သြားမ်ား ေစ့ထားၿပီး အံႀကိတ္ထားသျဖင့္ မူလမ်က္ႏွာပံုပန္းကို ခန္႕မွန္းမရသိတိုင္ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဒဏ္ကုိ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ�ံစားရေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးဟု ကြၽန္ေတာ္မွန္းဆမိပါသည္။ စုတ္ၿပဲညစ္ႏြမ္းေနေသာအက်Рပိန္လွီလွသည့္ ခႏ၊ာကိုယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အဆမတန္ ပြေရာင္းေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ ထိုအက်Яည္ သူမ၏ အက်Лုတ္ႏိုင္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေျပာ၀ံ့ပါသည္။ ထို႕အျပင္ သူမ စတင္၀တ္ဆင္အတည္းက ထိုအကၤ် ီကုိ တစ္ႀကိမ္မွ်ပင္ မေလွ်ာ္ဖြတ္ခဲ့ဟုလည္း ကြၽန္ေတာ္ေဟာကိန္းထုတ္ႏုိင္ပါသည္။ မို႕ေဖာင္းေနသည့္ ထဘီကလည္း အကгနည္းတူ စုပ္ျပတ္ညစ္ပတ္ေနၿပီး မူလအဆင္အေသြး ကြယ္ေပ်ာက္ေနပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ရာ ၿမိဳ႕ေတာ္၏ လမ္းမ်ားေပၚ၊ခဏ ေတြ႕ျမင္ဖူးသည့္ အေျခအေနမဲ့ စိတ္မႏွံသူ ေရာဂါသည္ တစ္ဦးႏွင့္ သြင္ျပင္ပံုဟန္မျခားသည့္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ျမင္ေနရျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ကြာျခားခ်က္မွာ ကြၽန္ေတာ္၏ ေရွ႕ေမွာက္မွ အမ်ိဳးသမီးသည္ သူမ၏ ၀မ္းတြင္းမွ ရင္ေသြးကုိ အကူအညီမဲ့ စြာျဖင့္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာအရပ္တြင္ တစ္ကုိယ္တည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ေမြးထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့ သည္။

အမ်ိဳးသမီးသည္ သူမအနီး၊ၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနသူ လူစိမ္းတစ္ဦး ေရာက္ေနမွန္း သိပံုမရေခ်။ သြားေစ့ထားေသာ ပါးစပ္သည္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပြင့္လာၿပီး ပါးစပ္ေပါက္ထက္ ပုိႀကီးေသာ အရာတစ္ခုကို အန္ထုတ္ေတာ့မည့္ႏွယ္ ဟထားပါသည္။ ထိုပါးစပ္ေပါက္ဆီမွ တုိုေတာင္းေသာ ေအာ္ဟစ္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာခ်ိန္၊ေတာ္ပထမဆံုး အႀကိမ္ထိတ္လန္႕သြားမိပါသည္။ ေယာက္မွားတုန္လႈပ္စြာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္သို႕ ေျခတစ္လွမ္းပင္ ဆုတ္မိပါသည္။ ယခု တဒဂၤ အခ်ိန္အတြင္း ကြၽန္ေတာ္အသက္ရႈဖို႕ ေမ့ေလ်ာ့ေကာင္းေမ့ေလ်ာ့ေနပါလိမ့္မည္။

ကြၽန္ေတာ္ေရွ႕မွ ျမင္ကြင္းသည္ အဆံုးစြန္ေသာ မိုက္မဲရူးသြပ္ မူတစ္ရပ္ သို႕မဟုတ္ လူ႔ဘ၀၏ အနိမ့္က်ဆံုး အနိ႒ာရံု အေတြ႕အႀကံဳတစ္ရပ္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အသိအျမင္ ရႈပ္ေထြးထိုင္မႈိင္းျခင္း၊ အမည္မဲ့စိုးရိမ္စိတ္တို႕ လႊမ္းမိုးေနျခင္း၊ ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်ေနျခင္းတို႕က ကြၽန္ေတာ္ကုိ မလႈပ္မယွက္ ရပ္ေနေစပါသည္။ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ အျဖစ္အပ်က္ဆီမွ မ်က္လံုးမ်ားကုိ စူးစိုက္ထားၾကေစပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ေအာ္ဟစ္ ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေစ့ၿပီး ၿငိမ္သက္သြားသည့္ အမ်ိဳးသမီး၏ ထဘီေအာက္တြင္ တစ္စံုတစ္ရာ လႈပ္ရွားေနပံုကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ျမင္ေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲသို႕ ဥာဏ္အလင္းေရာင္ တိုး၀င္လာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ အမ်ိဳးသမီးအနီးသို႕ တိုးကပ္�ိုင္ခ်လိုက္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္ခ်ိန္တြင္ အမ်ိဳးသမီး၏ တစ္ခ်ိန္လံုးမွိတ္ထားခဲ့ေသာ မ်က္လံုးမ်ားပြင့္လာၾကသည္။ မ်က္လံုးမ်ားပြင့္လာေသာ္ လည္း ထိုမ်က္လံုးမ်ားက ကြၽန္ေတာ္ကိုျမင္ပံုမရ။ သူမ၏ မ်က္ႏွာအထက္ရွိ ေက်ာင္းပ်က္ေခါင္မိုး ဆီသို႕သာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္မွ အသက္မဲ့မ်က္လံုးမ်ားလို မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ေငးၾကည့္လွ်က္ရွိ၏။ သူမ၏ စက၊ဳအာရံုထဲသို႕ ကြၽန္ေတာ္သံသယ ၀င္မိသည္။ သူမ၏ အၾကည့္မွာ အသက္ဓာတ္လြန္စြာ နည္းပါးေနပါသည္။

"ဒီမွာ..ဒီမွာခင္ဗ်ားဘယ္မွာေနသလဲဟင္၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ" ဟူေသာေမးခြန္းသည္္ ကြၽန္ေတာ္ပါးစပ္ဆီသို႕ မည္သို႕ေရာက္ရွိလာမွန္းမသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္အသံကို ငါးကိုက္ပတ္လည္အတြင္း နားေကာင္းသူတိုင္းၾကားႏိုင္ပါလိမ္မည္။ သို႕ေသာ္ အမိ်ဳးသမီးထံမွ မည္သည့္တုန္႕ျပန္မႈမ်ိဳးမွ် ထြက္ေပၚမလာခဲပါ။ သူမသည္ ေရထဲမွကုန္းေပၚသို႕ ရုတ္တရက္ေရာက္ရွိလာေသာ ငါးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႕ ပါးစပ္ဟ�သက္ျပင္းျပင္းရွဴေနသည္။ မ်က္လံုးေတြကလည္း ပုိက္မိေသာ ငါးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႕ပင္ ျပဴးက်ယ္ၿငိမ္သက္ေနဆဲျဖစ္၏။

"ခင္ဗ်ား.. ဘယ္ရြာကလဲ၊ ခင္ဗ်ားအိမ္ကို ကြၽန္ေတာ္သြားေျပာေပးမယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာေတြ ၾကားရဲ႕လား" ဟုေမးျမန္းရင္း ကြၽန္ေတာ္၏ လက္တစ္ဖက္က အမ်ိဳးသမီး၏ ပခံုးတစ္ဖက္ကို ခပ္ဖြဖြ ဆုတ္ကိုင္ေနမိျပန္သည္။

သူမ၏ မ်က္ႏွာအမႈအရာက ေျပာင္းလဲမႈမရွိ၊ နာက်င္မႈ အရွိန္မေျပေသးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေသာ အထိအေတြ႕ ကို သူမခံစားႏိုင္ပံုမရဟု ထင္ပါသည္။ စက၊ ျဖဴေရာ္လွ်က္ ရွိၾကေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက သူမခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာ အတိုင္းအတာကို သတ္ေသခံေနၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္မ်က္လံုးမ်ားက သူမ၏၀မ္းဗိုက္ေအာက္ဘက္သို႔ စူးစိုက္မိျပန္၏။ ေျပေလ်ာ့ေနေသာ ထဘီေအာက္တြင္ လႈပ္ရွားေနသည့္အရာက ၄င္းကို ဖုန္းအုပ္ေနသည့္ အ၀တ္ကို ရုန္းကန္ဖယ္ရွားေနသကဲ့သို႔ အဆက္မျပက္ လႈပ္ေနပါသည္။ ဘာလုပ္သင့္သည္ကို ကြၽန္ေတာ္အေျပးအလႊား စဥ္းစားပါသည္။ ခ်က္ခ်င္း ကြၽန္ေတာ္စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။

"ဒီမွာ ...အစ္မႀကီးစိတ္ေအးေအးထားေနာ္၊ ဘာမွမပူနဲ႔၊ အစ္မႀကီးအိမ္ကို ကြၽန္ေတာ္ သြားအေၾကာင္းၾကားေပးမယ္၊ အစ္မႀကီးဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္မွာေနလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေျပာပါ"

ကြၽန္ေတာ္က ေစာေစာလို ပခံုးကိုလႈပ္�ျပာလိုက္သည့္တိုင္ အမ်ိဳးသမီးက တံုျပန္မႈမရွိ။ မ်က္လံုးအျပဴးသားျဖင့္ ပါးစပ္ကိုဟ�ရွဴးရွဴး အသက္ရွဴေနသည္မွအပ သူမ၏ မ်က္ႏွာထားက မေျပာင္းလဲပါ။ အသက္ရွဴသံ�ူမမွာ အသက္ရွင္ေနေသးေၾကာင္း သိရွိႏုိင္ျခင္းျဖစ္သည္။

အသက္ရွဴသံသာမေပးလွ်င္ သူမ၏အေနအထားက လူေသတစ္ေယာက္ႏွင့္ ပို�ေနပါသည္။ ေျခႏွစ္ဖက္ကို အနည္းငယ္ကားလွ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလည္း ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီသို႔ ဆန္႔တန္းရင္း ပက္လက္ၿငိမ္သက္ေနပံုမွာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေပၚမွ ျပစ္ဒဏ္ခံ အေလာင္းတစ္ေလာင္းကဲ့သို႔ ထင္စရာျဖစ္ေနပါသည္။

အခ်ိန္စက၊အနည္းငယ္မွ် အဆံုးရွံဴးမခံႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမကို ကူညီရန္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ဒါကို သူမျငင္းဆန္မည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္ခုခုတံုျပန္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့၏။ သူမ၏အပါးမွာ လူးလြန္႔ေနေသာ လူသားအသစ္ကေလးကို ကြၽန္ေတာ္က ယူငင္လိုက္ရာ၊သူမ၏တံုျပန္မႈကို မေတြ႕ရပါ။ သို႔ေသာ္ သူမေသဆံုးေနၿပီ မဟုတ္ပါ။ သူမအသက္ ရွဴဆဲသာျဖစ္ပါသည္။ အသက္ရွဴသံကမူ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေႏွးေကြးလာသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိ၏။

အမိ၏ ၀မ္းၾကာတိုက္တြင္ သေႏ၊တည္ႀကီးထြားလာၿပီးေနာက္ အခ်ိန္တန္ေသာအခါ ျပင္ပေလာကသို႔ ေရာက္ရွိလာခါစ လူသားေပါက္စကေလးသည္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားတြင္ လူးလြန္႔လႈပ္ရွားေနပါသည္။ ထိုလူသားအသစ္ကေလး (မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ထူးဆန္းေသာ ၀မ္းနည္းမႈတစ္ရပ္ကို လွ်ပ္လက္သလိုခံစားရ၏) ကို ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽန္ေတာ္၏ အေပၚဖံုးတိုက္ပံုအက်еုိခြၽတ္�ောစးစ္ပတ္ထုပ္ေပြ႔လိုက္စဥ္ သူမသည္အသံသဲ့သဲ့ျဖင့္ ကမǭေျမကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္သူမသည္ စူးရွေသာအသံ ေသးေသးေလးျဖင့္ ေဒါသတႀကီး ငိုေ<ကးပါေတာ့သည္။

သူမ၏ ငိုေ<ကးသံသည္ သူမ၏ မိခင္ခံစားရသမွ် ဆင္းရဲဒုက၊မ်ားႏွင့္ သူမ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ ႀကံဳရေတာ့မည့္ အခက္အခဲမ်ားအတြက္ တိုင္တမ္းဟစ္ေ<ကးသည့္ႏွယ္ စူးစူး၀ါး၀ါး တုန္ရင္ေနပါသည္။

ကြၽန္ေတ