User:NIMA GORJI/sandbox

استاد محمد صادق اسحاقی گرجی، معروف به "ونوشه": آهنگساز، شاعر، موسیقیدان، آموزگار موسیقی، نوازنده ی دف و تنبک، و پژوهشگر موسیقی فولکلوریک مازندران بود. ونوشه زاده ی خرداد 1338 در روستای گرجی محله، بهشهر، مازندران بود که در اسفند 1386 درگذشت. او از معدود موسیقیدانان و پژوهشگران موسیقی فولکوریک بود که نوشته های ارزشمندی در مورد زمینه های پیدایش نغمه ها، سازها،و مقامهای مازندرانی به ثمر رسانده است.

ونوشه، تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در روستای گرجی محله و دبیرستان را در ساری سپری نمود. در سال 1354 بعنوان نوازنده برتر تمبک در آموزشگاههای ساری انتخاب شد.و به اردوی موسیقی رامسر راه یافت و با هنرمندان بزرگی در آن زمان آشنا شد. با آشنایی در جامعه موسیقی آن زمان به کلاسهای موسیقی خانه جوان تهران راه یافت و بهمراه هنرمندان دیگر فعالیت نمود. بعد از پایان تحصیلات دبیرستان به دانشگاه تهران راه یافت و در رشته مهندسی مکانیک ،تاسیسات حرارتی، موفق به اخذ  مدرک گردید. اما علاقه ی وافر و زمینه ی هنری اش او را برای فرا گرفتن تئوری موسیقی و تنبک نوازی به کلاس تمبک فرهنگخانه روانه کرد. کتاب اول استاد تهرانی را زیر نظر استاد سیامک بنایی به پایان رساند و در ادامه کار از اساتید دیگر بهره برد. استاد اسحاقی به مدت 20 سال توانست پژوهش وسیعی را در رابطه با زمینه های پیدایش و تکامل موسیقی مازندران انجام دهد که آشکار میکند چگونه موسیقی فولکوریک مازندران و بخصوص شرق مازندران با شیوه ی گذران زندگی مردم منطقه و جغرافیای آن پیوند دارد. او سازهای اولیه ی دست ساز در منطقه را بازطراحی کرده و چگونگی تکامل آنها را مطالعه کرد. او نشان داد که موسیقی و نغمه های منطقه ریشه در رسم شکار، کشاورزی و دامداری مردم دارد که از ساده ترین ابزار در دسترس مانند گردو، ساقه ی گندم و ... برای تولید صدا استفاده میکردند. بسیاری از دانشجویان موسیقی دانشگاه تهران و از شاگردان محمد رضا درویشی برای استفاده از مطالعات ایشان به او مراجعه میکردند.

او در دهه ی 70 برای ادامه فعالیت هنری خود ضمن داشتن کلاسهای موسیقی آموزش دف و تنبک اقدام به تشکیل گروه موسیقی {ونوشه} با حضور نوازندگان روستای زادگاهش گرجی محله نمود و آهنگهای بسیاری را بر روی اشعار محلی که خود می سرود گذاشت. چندی از این آهنگها هنوز در میان مردم زمزمه میشود مانند : طلاونگ سحر، گندم سما، چپون مقوم.