User:Naziry/sandbox

کبرا،ژیلا آواز خوان محبوب کشور: کبرا مشهور به ژيلا (درسال ۱۹۳۹ ترسایی درکابل زاده شد. او يکی از پيشکسوت‌های آوازخوانان زن در راديو افغانستان بود.                                   کبرا "ژیلا" بانو ژیلا نخستین بار به کمک استاد خیال به رادیو راه یافت. استاد خیال اساسات موسیقی را به بانو ژیلا آموخت. اوتوانست با پشتکار و تلاش زیاد، در مدت زمان کمی خودش را به قله شهرت برساند. "بانو ژیلا پیش از اینکه در سال ۱۹۸۳ ترسایی، به ایالات متحده امریکا مهاجر شود،آوازخوانی را آغاز کرد." به گفتۀ هارون يوسفی سال‌های که از جنگ و ویرانی خبری نبود و آهنگ‌های عاشقانه و زیبای ژیلا و خیال صدها شنونده را به وجد می‌آورد. او می‌نويسد: "وقتی آهنگ "تو امید من تو پناه من" یا آهنگ "آمده‌ای دیر باز زود چرا می‌روی" را می‌شنوی و یا هم آهنگ "از غمت‌ای نازنین عزم سفر می‌کنم" را به خاطر می‌آوری، آواز گیرای ژیلا بانوی زیبا، متین و مهربان ترا چند دهه به عقب باز می‌گرداند تا زمانی را به یادآوری که این هنرمن محبوب و همراه با استاد خیال هر جمعه شب در رستورانت خیبر کنسرت داشتند." ژیلا از جمله زنان آوازخوان پیشگامی بود که راه آوازخوانی را برای هنرمندان موسیقی مثل خودش هموارساخت. هارون يوسفی می‌نويسد: "پس ازپروین، ژیلا را می‌توان از پیشگامان آوازخوانی زنان افغانستان به حساب آورد. ژیلا توانست با صدا و ادای شیرین و هنرمندانه خود مکتبی را بنیادگذاری کند که بعدها زنان آوازخوان زیادی در افغانستان از آن پیروی کردند." در میان زنان آوازخوان ما ژیلا به خوش صدایی مشهور است، معاصران او کمتر چنین صدایی داشتند. احمدظاهر که خود در میان آوازخوانان مرد در افغانستان به آوازخوان حنجره طلایی معروف است، آرزو داشت آلبوم مشترکی با ژیلا داشته باشد.اما مرگ نابهنگام احمدظاهر این مجال را نداد و آلبوم مشترک این دو آواز خوان خوش صدا به دو آهنگ محدود شد. ژیلا در سفری که با استاد خیال و جمعی دیگر از هنرمندان افغانی به هند داشت، آهنگ مشترکی را با "محمد رفیع" یکی از مشهورترین آوازخوانان هند، اجرا کرد که بعدها بارها و بارها از رادیو افغانستان پخش شد.وی از جملۀ نخستین زنان بود که در کابل و برخی ولایات افغانستان کنسرت‌های را برگزار کرد و با آهنگ‌های زیبا در قلوب مردم جای گرفت. يوسفی می‌نويسد: "ژیلا جز گروهی بود که برای نخستین بار در تور هنری در شمال افغانستان شرکت کردند و مردم برای نخستین بار،هنرمندانی را که صدای آنها را از رادیو شنیده بودند از نزدیک دیدند. استاد خیال، مددی، آرمان پروین و نسیم نيز جز این گروه بودند." بانو ژیلا پس از مهاجرت‌اش به امریکا در سال ۱۹۸۳ میلادی، چند سالی را به آوازخوانی در محافل و کنسرت‌ها برای افغان‌های مهاجر در امریکا ادامه داد، اما ۲۲ سال بود که به گفته بعضی از دوستان‌اش، او از آوازخوانی فاصله گرفته بود. بانو ژیلا با خانواده‌اش در ایالت ویرجینا امریکا اقامت داشت. در سال‌های اخیر عمر بیمار بود و اکثر وقت را در شفاخانه و یا در منزل سپری می‌کرد. بیماری بانو ژیلا به قول برخی از دوستان‌اش، سرطان بوده است که بلاخره او را از پا درآورد. ژیلا صبح یکشنبه ۲۸ جون ۲۰۰۹ در ایالت ویرجینیای امریکا وفات یافت. بانو ژیلا کمتر از ۷۰ سال عمر داشت و از او دو فرزند، یک دختر و یک پسر، باقی مانده است. بانو ژیلا در عصر خودش از زمرۀ محبوب‌ترین هنرمندان افغانستان به شمار می‌رفت و از او صدها آهنگ در آرشیف نشراتی رادیو و تلویزیون افغانستان موجود است. شیرین نظیری