User:Neda.kamangar/sandbox

لانه کلاغ

یکی بود یکی نبود، زیر این گنبد کبود، شاید من بودم و صدای لرزان مادر بزرگم زیر آسمان بی انتهای قصه! و به بزرگی قلب مهربان یار مهربان کودکیمان تبسم زندگی بود!

می خواهم برای کودکیم نامه ای بنویسم به وسعت شوق دیدار!

سلام بربانوی اراده قصه، کبری دوست من سلام!

اینجا دانشگاه است و شاید نهایت آرزوی تو!

اینجا دانشگاه است و اوج تخلیه عقده های عاشقانه، و خدا می داند که فردای عقد عقده چه خواهد شد؟؟؟ آری آغاز عشق نافرجام لیلی و مجنون، آرزوی بودن، مرگ خواستن، علم شب امتحان، و پر از هق هق گریه از دود سیگارهای گوشه لب حسنک ها، حسنکی که به مکتب رفت و شاید هم آموخت و اما نمی داند چه کند با فردای بیکاری؟؟؟

اینجا دانشگاه است و معلم اخلاق دانشگاه ما چوپان دروغگوست و اینبار گوسفندانش را هم بیمه کرده است و این چنین بر داستان پند آموزش مهر جاودانگی می زند!!

بگذار از هزاران راز نگفته برایت بگویم؛ می دانی؟ دهقان فداکار قهرمان داستانی بود که مردمش از زندگی سیر بودند و لباس آدمک قصه را برایش دوختند....

جوان ناکام کبری جان! می دانم لای ورق پاره های سرگرمی خشکیدی و بزرگی اراده ات پشت درهای قصه بیوه شده

می دانی؟ من هم پرم از وحشت عبور، عبور از داستانهای کودکاه!

آیا واقعا اینست عاقبت نرسیدن کلاغ به خانه؟؟؟

شاید اگر روزی بیاید که ناخلف شوم و تکرار خاطراتم را در لحظه شدن خط خطی کنم، آنوقتست که دروغ مادر بزرگم را به شرافت لرزش صدایش خواهم بخشید!!

اما صادقانه می گویم می ترسم، می ترسم که نکند آخرش خانه من هم لانه کلاغ باشد!