User:Oerlemans

Mijn leven gedreven door de magie van het woord.

Honderdduizenden woorden heb ik geschreven, kasten vol teksten, gedachten en gedichten, opschriften en bijschriften, boeken en bundels, verhalen en vertalen, stukjes en stukken, liedjes en verdrietjes.

Na een korte loopbaan op zee, een vaarbaan dus eigenlijk, waarbij ik gedichten schreef, beeldjes knutselde en zelfs een korte tekenfilm maakte, besloot ik dat het schrijverschap mijn roeping was. Hierbij hielp overigens de roep van een geliefde aan de wal, die haar roeping volgde aan de Toneelschool. Een mooie combinatie dus; ik zou voor haar toneelstukken gaan schrijven.

Mijn inkomen verwierf ik door werkzaamheden als typist, voor het uitzendbureau “Baet het Niet”, van der Helstplein te Amsterdam, hetgeen mijn aantal aanslagen per minuut verhoogde, niet onbelangrijk voor een schrijver. Mijn pennevruchten publiceerde ik geheel belangeloos in literaire geschriften en er verschenen zelfs reisverhalen van mij in tijdschriften, waarvoor ik karig gehonoreerd werd. Deze verhalen waren gebaseerd op mijn reis door Scandinavië (Op weg naar de Noordkaap), waar ik driekwart jaar verbleef en uiteenlopende werkzaamheden verrichtte, zoals bordenwassen, stratenmaken en staalbewerking in een bedrijf bij de ertsmijnen in noordelijk Kiruna. Hier leerde ik de schrijver Albert Viksten kennen, voor wie ik vruchteloos een boek vertaalde. Geen uitgever in Nederland was geïnteresseerd in zijn zware kost over het harde houthakkersleven.

Na een korte periode als journalist bij het toen nog functionerende dagblad Het Vrije Volk, Hekelveld Amsterdam, dreigde ik naar de provincie te worden verbannen als regionaal verslaggever. Gezien mijn gebondenheid aan Amsterdam, oprechter gezegd, aan mijn vriendin die mij woonruimte verschafte, besloot ik iets anders te gaan doen.

Een goede kennis merkte op dat schrijvers véél geld konden verdienen in de reclame, als copywriter. Leuke tekstjes maken, slagzinnen bedenken, het leek mij wel wat. Simon Carmiggelt deed het en Pieter Goemans en Jan Holsbergen en Ferdinand Langen en Godfried Bomans en Annie M.G... kortom, wie schrijven kon vulde z’n zakken met de opbrengst van woorden.

Met mijn map vol literaire verhalen en gedichten, bezocht ik alle reclamebureaus en jawel hoor, de oude tycoon J.C. Palm van het gelijknamige vooraanstaande bureau aan de Amstel, zag wel iets in een literator. Voor bepaalde klanten.

Bijna werd ik na een half jaar weer ontslagen, toen in het Stan Huygens Journaal – de Telegraaf – bij mijn foto stond: “ Hij gaat een toneelstuk schrijven met zijn vrouw in de hoofdrol”, op zich nog niet zo erg, ware het niet dat erbij stond “tekstschrijver om den brode” , hetgeen de heer Palm in het verkeerde keelgat schoot. Enfin, dat toneelstuk is er niet helemaal gekomen, mijn concept werd later – tot mijn verrassing - overgenomen door Willy van Hemert die ik het ter inzage had gegeven. Een hele eer, natuurlijk, maar van eer rookt de schoorsteen niet. In die tijd begon ik ook met het schrijven van liedjes – een liedje is tenslotte een gezongen gedicht – voor verschillende artiesten, meestal met muziek van Cor Lemaire. Een aantal is terug te vinden in mijn bundel “Oude Liefde”.

Teksten en Thema’s, schrijven werd gaandeweg mijn leven en – toegegeven – prettig inkomen. Inmiddels heeft iedereen in Nederland wel eens wat van mij gelezen, al was het maar een tekst van de Hema of een advertentie voor Saab. En wie kent niet Even Apeldoorn bellen!? Als reclamemaker heb ik voor tientallen grote bedrijven gewerkt, voor wereldbekende merken, voor de meest uiteenlopende producten en diensten, van hamburgers tot mode, van verzekeringen tot auto’s – je noemt het maar. Een boekenkast vol bekroningen, behaald met mijn reclamebureau.

Natuurlijk bleef ik tijdens het reclamewerk ook anderszins als schrijver actief. Er verschenen drie boeken bij Bruna en Thieme en korte verhalen in Plot, samengesteld door schrijver/criticus Ab Visser. Daarnaast schreef ik in vakbladen artikelen over het communicatievak, hoofdstukken in handboeken zoals van Kluwer, columns in NieuwsTribune, het jubileumboek van de Art Directors Club Nederland, het beste uit 25 jaar Nederlandse reclame en grafische vormgeving. Laatste romans zijn 'De carriére en de dood' en 'Het slechte pad'. Er zijn erotische verhaaltjes in 'Vrouwen zijn om op te vreten' en een boeiend reisverhaal (anno 1959) 'Op weg naar de Noordkaap' waarbij de schrijver vergeleken wordt met Kerouac. Als ervaringsdeskundige schreef Oerlemans het boekje "MANNEN je sluipmoordenaar heet testosteron", over prostaatkanker, met voorwoord van prof. Simon Horenblas.