User:Oonisko/sandbox


 * 1) 1.1 Dzieciństwo i młodość

Alice Neel urodziła się 28 stycznia 1900 r. na Merion Square w Pensylwanii. Jej ojcem był George Washington Neel, księgowy w Pennsylvania Railroad, a jej matką była Alice Concross Hartley Neel. W połowie 1900 roku jej rodzina przeprowadziła się do wiejskiego miasteczka Colwyn w Pensylwanii. Młoda Alice była czwartym z pięciorga dzieci. Miała siostrę i trójkę braci. Jej najstarszy brat zmarł na błonicę wkrótce po jej narodzinach. Miał zaledwie osiem lat. Wychowała się w konserwatywnej rodzinie z klasy średniej, w czasach gdy kobiety miały ograniczone możliwości, a oczekiwania wobec nich były niewielkie. Matka powiedziała jej: „Nie wiem czego oczekujesz, na świecie jesteś tylko dziewczynką“.

Aby wesprzeć swoich rodziców, po ukończeniu szkoły średniej w roku 1918, przystąpiła do egzaminu w służbie cywilnej i uzyskała wysoko płatną pozycję urzędniczą. Podczas swojej trzyletniej pracy, uczęszczała nocą na zajęcia plastyczne w Filadelfii. W 1921 r. została przyjęta do Philadelphia School of Design for Women (obecnie Moore College of Art & Design). Tam studiowała sztuki piękne. W swoich studenckich pracach odrzuciła impresjonizm, ówcześnie popularny styl, i zastosowała realizm, który był charakterystyczny dla ruchu artystycznego Ashcan School. Uważa się, że do tego wyboru zainspirował ją Robert Henri – jedna z najwybitniejszych postaci Ashcan School, która uczyła w Philadelphia School of Design for Women (Moore College of Art & Design). Na uczelni dwukrotnie zdobyła wyróżnienie na lekcji malarstwa, a w 1925 r. otrzymała nagrodę Kern Doge za najlepszy obraz. W tym samym roku ukończyła naukę w Philadelphia School of Design for Women. Neel często podkreślała, że postanowiła uczęszczać do szkoły dla dziewcząt, aby skupić się na swojej sztuce, i nie być rozpraszaną pokusami płci przeciwnej.

1.2  Kuba

W 1924 Neel poznała Carlosa Enriqueza, kubańskiego malarza z wyższej klasy społecznej, w letniej szkole w Chester Springs prowadzonej przez PAFA. Wzięli ślub 1 lipca 1925, w Clowyn, w Pensylwanii. Niedługo po ślubie Neel przeprowadziła się do Hawany i zamieszkała z rodziną męża. W Hawanie zachwyciła ją rozkwitająca kubańska awangarda, grupy młodych pisarzy, artystów i muzyków. W tym środowisku Alice rozwinęła podstawy swojej przyszłej świadomości politycznej i poświęciła się tematowi równości. Później powiedziała, że jej pierwsza indywidualna wystawa odbyła się w Hawanie, jednak nie istnieją żadne dane potwierdzające tę informację. W marcu 1927 Neel miała wystawę wraz ze swoim mężem w XII Salon des Bellas Artes. Wystawa obejmowała także dzieła artystów Eduardo Abela, Victor Manuel García Valdés, Marcelo Pogolotti i Amelia Pelaez, którzy byli częścią Ruchu Kubańskiej Awangardy. W tym okresie, Alice Neel mieszkała w rezydencji z siedmioma służącymi.

1.3 Personal difficulties, themes for art

26 grudnia 1926 r., w Hawanie, Neel urodziła córkę o imieniu Santillana. W 1927 razem z mężem wróciła do Stanów Zjednoczonych i zamieszkali w Nowym Jorku. Zaledwie miesiąc przed swoimi pierwszymi urodzinami Santillana zmarła na błonicę. Trauma wywołana śmiercią córki wpłynęła na jej twórczość. Często w jej obrazach pojawiały się tematy związane z macierzyństwem, stratą i lękiem, który przenikał jej prace przez dalszy czas jej kariery. Niedługo po śmierci Santillany, Neel ponownie zaszła w ciążę. 24 listopada 1928 r. w Nowym Jorku urodziła się jej druga córka Isabella Lillian (nazywana Isabetta). Obraz "Well Baby Clinic" był inspirowany jej narodzinami. Ponury portret matek z dziećmi w poradni prenatalnej bardziej przypomina szpital psychiatryczny niż żłobek.

Na wiosnę w 1930 Carlos oświadczył, że chce wyjechać za granicę, żeby poszukać miejsca do życia w Paryżu. Zamiast tego, wrócił na Kubę razem z Isabettą. Podczas ich nieobecności Neel wynajęła swoje mieszkanie w Nowym Jorku i wyjechała, żeby pracować w pracowni swoich przyjaciół Ethel V Ashton i Rhondy Myers.

Po wyjeździe męża i córki, Neel doznała załamania nerwowego. Została umieszczona w Philadelphia General Hospital, gdzie próbowała popełnić samobójstwo.

“Nawet w szpitalu psychiatrycznym malowała. Alice kochała nieszczęśnika w bohaterze i bohatera w nieszczęśniku. Myślę, że umiała to dostrzec w nas wszystkich”

- Ginny Neel, synowa Alice

Około rok później uznano jej stan za stabilny. Została zwolniona ze szpitala w 1931 i wróciła do rodzinnego domu. Po długiej wizycie u bliskiej przyjaciółki o imieniu Nadya Olaynova, często pojawiającej się na jej obrazach, Neel wróciła do Nowego Jorku.

1.4 Wielki Kryzys

W tym czasie, mieszkając w Nowym Jorku, Neel malowała lokalnych ekscentryków, wśród nich, Joe Gould, którego w 1933 roku przedstawiła na obrazie z kilkoma penisami, co miało symbolizować jego rozbuchane ego i niespełnione ambicje. Obraz, jeden z niewielu, jaki przetrwał z jej wczesnych prac, znajduje się w Tate Modern.

http://www.aliceneel.com/gallery/?category=5&painting=98 on na jej obrazie

W czasie Kryzysu, Neel była jedna z pierwszych artystów, która została zatrudniona przez Works Progress Administration( https://www.nytimes.com/2010/04/25/arts/design/25neel.html?_r=0 ), agencję rządową stworzoną w ramach Nowego Ładu( https://pl.wikipedia.org/wiki/Nowy_Ład ). Pod koniec 1933 roku, Neel dostawała 30$ tygodniowo za pracę w innej agencji rządowej, tym razem specyficznie stworzonej dla artystów, Public Works of Art Project t jvjbvsjv z Whitney Museum ( https://www.worldcat.org/title/new-york-city-wpa-art-then-1934-1943-  and-now-1960-1977/oclc/5208196). Żyła w biedzie. Dzięki pracy dla rządowych agencji, Public Works of Art Project i Works Progress Administration, jej twórczość zaczęła zdobywa uznanie w świecie sztuki. Będąc zapisaną w tych agencjach, głównie malowała realistyczne ujęcia ulic podczas Kryzysu lub komunistyczni liderzy czy myśliciele. Jej modelami byli m.in.: Mother Bloor, poeta Kenneth Fearing(3178749). Alice była wtedy w związku z ,uzależnionym od heroiny, marynarzem Kenneth Doolittle. W 1934 zaślepiony zazdrością spalił około 350 jej dzieł, w tym obrazów, akwareli i rysunków. ( https://www.tate.org.uk/art/artworks/neel-kenneth-dolittle-t11921 ) W tym samym czasie, jej mąż Carlos zaproponował jej wrócenie do siebie. Jednak finalnie, para ani się nie zeszła, ani nie złożyła oficjalnych dokumentów rozwodowych. Jej otoczenie składało się z artystów, intelektualistów i liderów Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Komunistyczna_Partia_Stanów_Zjednoczonych ) 3178749, oni też stali się bohaterami jej obrazów. W swoich pracach gloryfikowała subwersję ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Subwersja_(sztuka)) i seksualność przez przedstawianie żartobliwych i przewrotnych scen kochanków i nagości, jak w jej akwareli z 1935 po tytułem Alice Neel And John Rothschild In The Bathroom (Alice Neel i John Rothschild w łazience)  ukazującej nagą parę w łazience wspólnie oddającą mocz. ( "Heroes and wretches”) W latach 30. Alice Neel zdobyła reputację jako artystka oraz osiągnęła dobrą pozycję w gronie nowojorskich intelektualistów i liderów Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Komunistyczna_Partia_Stanów_Zjednoczonych ). Choć Neel nigdy nie była oficjalnym członkiem Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych ( https://pl.wikipedia.org/wiki/Komunistyczna_Partia_Stanów_Zjednoczonych ), jej przywiązanie i sympatia do ideałów komunistycznych pozostawały niezmienne. W drugiej połowie lat 30., Neel przeprowadziła się do wschodniej części Harlemu na Manhattanie, zwanej również hiszpańskąSpanish Harlem, gdzie zaczęła malować swoich sąsiadów, a dokładniej, kobiety i dzieci.

1.5 Kobiece akty

Lato 1930 roku artystka określała jako jeden z jej najbardziej twórczych okresów, ponieważ wtedy zaczęła malować kobiece akty. W tym samym też czasie, artystka była rozbita emocjonalnie i czuła się osamotniona z powodu śmierci pierwszej córki i wyjazdu drugiej córki z byłym mężem na Kubę. Jesienią przeżyła załamanie nerwowe w związku, z którym musiała trafić do szpitala."Portraits of Alice Neel's Legacy" Wtedy tematyka jej obrazów się  zmieniła: przestała malować zwykłych ludzi, rodzinę, przyjaciół czy znanych krytyków sztuki, a zaczęła nagie kobiety.

Akty w sztuce zachodniej przedstawiały nagie kobiety jako bezbronne, anonimowe, bierne, w nieokreślonym wieku – były  kwintesencją męskiego spojrzenia na kobietę. Akty Neel zaprzeczały, a nawet drwiły z takich wyobrażeń kobiecego ciała. Dzięki kontrastowi z tą dominującą dotychczas ideą przedstawiania kobiecego ciała, historycy sztuki uważają, że Neel uwolniła swoje modelki od tych wzorców, a w zamian nadała im tożsamość i siłę. Przedstawiając kobiece ciało, artystka używała wyrazistych linii i żywej palety kolorów — narzędzi niewykorzystywanych przez realistów. Za to sposób, w jaki potrafiła uchwycić wewnętrzny punkt widzenia jej modelek, sprawiał, że portrety uderzały realizmem. Chociaż w czasach malarki jej akty były odbierane jako kontrowersyjne, ponieważ kwestionowały tradycyjne wzorce kobiecości, teraz wielu krytyków sztuki opisuje te dzieła Neel jako szczerze i odzwierciedlające prawdę portrety. Alice Neel często malowała kobiety w interakcjach społecznych lub w przestrzeni publicznej, rzucając wyzwanie „sferom kobiecości”, którym podporządkowywało się większość dziewiętnastowiecznych artystek. Innymi słowy, uważa się, że Neel w swoich dziełach kwestionowała normy zachowań kobiet w gospodarstwie domowym i życiu codziennym.

Jednym z najbardziej znanych wczesnych kobiecych aktów Alice jest portret Ethel V. Ashton z 1930 roku, znajdujący się aktualnie w Tate Modern. Neel przedstawiła swoją szkolną koleżankę, Ethel, którą wielu historyków sztuki opisało jako „sparaliżowaną świadomością swojego obnażenia”. Ethel jest namalowana w zniekształconej perspektywie, która dodała jej „wrażliwości i lęku”. Neel powiedziała o obrazie: „Prawie przeprasza za życie. I spójrz na wszystkie meble, które musi nosić cały czas”. Poprzez „meble” artystka odnosiła się do jej „ciężkich ud, wystającego brzucha i zwisających piersi”. Obraz został wystawiony 43 lata później na Alumni Exhibition, gdzie został skrytykowany przez wielu krytyków sztuki i opinię publiczną. Reakcja na obraz była zdecydowanie negatywna, ponieważ uważano, że jest portret jest sprzeczny z normami przedstawiania kobiecych aktów. Ethel Ashton po zobaczeniu aktu na wystawie „wybiegła wściekła”. Jej akt obrazujący kobiecą nagość nie był ani seksualny, ani pochlebny kobiecej cielesności. Jednak celem Neel nie było malowanie kobiecego ciała w idealistyczny sposób - chciała malować w sposób zgodny z prawdą i szczery, tak jak malarka realistyczna, za którą siebie uważała.

1.6 Lata powojenne

Drugi syn Neel, Hartley, urodził się w 1941. Jego ojcem był komunistyczny intelektualista Sam Brody. W latach czterdziestych Neel robiła ilustracje do komunistycznej publikacji, Masses & Mainstream, oraz kontynuowała malowanie portretów ze swojego rodzinnego domu. Jednak w roku 1943 Works Progress Administration przestało współpracować z Neel, co utrudniło artystce utrzymanie jej dwóch synów. W tym czasie Neel okradała sklepy i była na zasiłku, by móc związać koniec z końcem. W latach 1940-1950 sztuka Neel praktycznie zniknęła z galerii, z wyjątkiem jednej pojedynczej wystawy w 1944. W latach 50. przyjaźń Neel z Mikiem Goldem i jego podziw dla jej twórczości zaowocował wystawą w New Playwrights Theatre. W 1959 Neel pojawiła się nawet w filmie po tym, jak reżyser Robert Frank poprosił ją by wystąpiła u boku młodego Allena Ginsberga w filmie o beatnikach – Pull My Daisy (1959). W następnym roku jej praca została po raz pierwszy reprodukowana w magazynie ARTnews.

1.7 Akty ciężarnych kobiet

W połowie lat sześćdziesiątych wiele przyjaciółek Neel zaszło w ciążę, co zainspirowało ją do namalowania serii ich nagich portretów. Portrety zamiast ukrywać, prawdziwie podkreślają zmiany fizyczne i lęki związane z porodem. Na pytanie, dlaczego namalowała akty kobiet w ciąży, Alice powiedziała,

To nie jest moje subiektywne upodobanie, to tylko fakt z życia. To bardzo ważna część życia, a dotychczas była lekceważona. Wydaje mi się, że jako temat, jest całkowicie słuszny, a ludzie z fałszywej skromności lub bycia tchórzami nigdy go nie pokazują, ale jest to podstawowy fakt życia. również plastycznie, jest to bardzo ekscytujące ... Myślę, że jest to część ludzkich doświadczeń. Zajmowali się tym tematem dawni malarze, a współcześni unikali, ponieważ kobiety zawsze były przedstawiane jako obiekty seksualne. Kobieta w ciąży ma określone prawa, nie jest towarem na sprzedaż. [23]

Neel zdecydowała się namalować "basic facts of life" jako akt, ponieważ wierzyła, że warto przedstawić ten temat właśnie w takiej formie, co odróżniało ją od innych artystów tamtych czasów. [24] Ciężarne akty, według historyczki sztuki Ann Temkin, pozwoliły Neel "zapaść się w wyimaginowaną dychotomię, która dzieli kobiety na niewinne Madonny lub widma niebezpiecznej dziwki", [24] jako że portrety przedstawiają zwykłe kobiety, które można było zobaczyć dookoła, a nie w sztuce.

Jednym z aktów jest "Margaret Evans Pregnant" (1978), obecnie obraz znajduje się w prywatnej kolekcji. Margaret została namalowana w pozie siedzącej, na wysokim krześle, co jeszcze bardziej uwydatniło jej ciężarny brzuch, który stał się centralnym punktem obrazu. Tuż za krzesłem widnieje lustro, które pozwala widzowi zobaczyć tył jej głowy i kark. Jednak odbicie lustrzane nie przypomina frontowego przedstawienia Margaret. Symbolika tej części obrazu pozostaje nieznana. Historyk sztuki Jeremy Lewison twierdzi, że jej wizerunek jest "tajemniczym sobowtórem, połączeniem opiekunki i artystki, zapowiadającym starszy wiek" i sugeruje, że odbicie starszej i mądrzejszej kobiety jest połączeniem odbić Margaret i Alice.[25] Pamela Allara twierdzi, że Neel została trafnie scharakteryzowana jako "rodzaj artystki-socjolożki, która ożywiła i przekierowała umierający gatunek portretu przez połączenie obiektywności z podmiotowością, realizmu z ekspresjonizmem. Wizualnie oddając wygląd osoby Neel zrozumiała, że ​​nie może być obiektywnym obserwatorem, sposób przedstawienia postaci wymaga jej zdania.

2. Uznanie

Pod koniec lat 60. XX wieku zainteresowanie pracami Alice Neel wzrosło na fali popularności i wzrostu znaczenia ruchów feministycznych. Neel stała się ikoną dla feministek. W 1970 roku Neel namalowała  portretu działaczki feministycznej Kate Millett, który trafił na okładkę magazynu Time. Do połowy lat 70. Neel zyskała sławę i pozycję jako ważna amerykańska artystka, a w 1976 roku American Academy i Institute of Arts and Letters wybrali Neel do swojego grona. [9] W 1979 roku prezydent Jimmy Carter wręczył jej nagrodę National Women's Caucus for Art za wybitne osiągnięcia. Uznanie dla Neel było u szczytu w momencie jej śmierci w 1984 r.

Życie i twórczość Neel przedstawiono w filmie dokumentalnym po tytułem „Alice Neel”, którego premiera odbyła się na festiwalu filmowym Slamdance w 2007 roku, reżyserem był jej wnuk Andrew Neela.

3. Wystawy

W 1943 r. nagi portret Neel przedstawiający Ethel Ashton został wystawiony po raz pierwszy na Wystawie Absolwentów. Było to 13 lat po jego stworzeniu. Obraz spotkał się z ogromną krytyką ze strony krytyków sztuki oraz ogółu odbiorców. W 1974 r., twórczość Neel doczekała się retrospektywnej wystawy w Whitney Museum of American Art. Latem 2000 r., już po śmierci Neel, miała miejsce kolejna taka wystawa w tym samym muzeum. W 1980 r. Neel została zaproszona do wzięcia udziału w wystawie autoportretów w Harold Reed Gallery w Nowym Jorku, gdzie jej autoportret pojawił się na wystawie po raz pierwszy.

Pierwsza wystawa poświęcona twórczości Neel w Europie odbyła się w Londynie w 2004 r. w Victoria Miro Gallery. Kuratorem kolekcji był Jeremy Lewison, który pracował w Tate. W 2001 r. Filadelfijskie Muzeum Sztuki zorganizowało retrospektywę jej prac zatytułowaną Alice Neel. Od 21 marca do 15 czerwca 2010 r. była także przedmiotem retrospektywy zatytułowanej Alice Neel: Painted Truths zorganizowanej przez Museum of Fine Arts, Houston w Teksasie. Ta wystawa odbyła się również w Whitechapel Gallery w Londynie i Moderna Museet Malmö w Malmö w Szwecji. W 2013 r. Pierwsza ważna prezentacja akwareli i rysunków artystki miała miejsce w Nordiska Akvarellmuseet w Skärhamn w Szwecji. W 1971 r. Moore College of Art był gospodarzem indywidualnej wystawy prac swojej absolwentki Neel.

W 2017 roku Hilton Als był kuratorem wystawy Alice Neel, Uptown w Victoria Miro Gallery w Londynie (18 maja - 29 lipca 2017). Od 10 października 2017 r. do 14 stycznia 2018 r. Deichtorhallen w Hamburgu w Niemczech prezentowało wystawę Alice Neel – Painter of Modern Life.