User:P.rasoul/sandbox

Request review at WP:AFC
Granite ( /ˈɡrænɨt/) is a common widely occurring type of intrusive, felsic, igneous rock which is granular and crystalline in texture گرانيت نوعي سنگ اسيدي آذرين دروني است که بافتي کريستال شده به صورت دانه دانه دارد. This rock consists mainly of quartz, mica, and feldspar اين سنگ عموما از کوارتز و ميکا و فلدسپات تشکيل شده است. Occasionally some individual crystals (phenocrysts) are larger than the groundmass, in which case the texture is known as porphyritic.( Porphyritic is an adjective used in geology, specifically for igneous rocks,) بافت اين سنگ: بافت اين سنگ به صورت پورفيريتيک است يعني يک حد اقل يک گروه از کاني ها بزرگتر از گروه ديگر به نظر مي رسند. A granitic rock with a porphyritic texture is sometimes known as a porphyry البته سنگ هاي گرانيتي با بافت پورفيريتک گاهي اوقات پورفيري ناميده مي شوند. Granites can be pink to gray in color, depending on their chemistry and mineralogy گرانيت مي تواند وابسته به وضعيت شيميايي و کاني شناسي اش يک محدوده ي رنگي بين صورتي تا خاکستري را به خود بگيرد. By definition, granite is an igneous rock with at least 20% quartz by volume بنا به تعريفي گرانيت سنگي آذرين با حد اقل 20 درصد حجمي کوارتز است. Granite differs from granodiorite in that at least 35% of the feldspar in granite is alkali feldspar as opposed to plagioclase; it is the alkali feldspar that gives many granites a distinctive pink color گرانيت از گرانوديوريت متفاوت است. گرانو ديوريت حد اقل 35 درصد فلدسپات هايش آلکالي هستند که با پلاژيوکلاز فرق مي کند. اين آلکالي فلدسپات است که به بسياري از گرانيت ها رنگ صورتي مي دهد. Granites sometimes occur in circular depressions surrounded by a range of hills, formed by the metamorphic aureole or hornfels گرانيت ها گاهي اوقات توسط چرخه ي فشار محصور شده با تپه ها يا دگرگوني ناحيه اي مي توانند تشکيل شوند. Granite is nearly always massive (lacking internal structures), hard and tough, and therefore it has gained widespread use as a construction stone. گرانيت ها تقريبا هميشه فاقد ساختار دروني اند و داراي سختي بالا و در نتيجه به طور گسترده به عنوان سنگ ساختماني استفاده مي شوند. The average density of granite is between 2.65[1] and 2.75 g/cm3, its compressive strength usually lies above 200 MPa, and its viscosity near STP is 3-6 • 1019 Pa•s.[2] Melting temperature is 1215 - 1260 °C.[3] متوسط چگالي گرانيت بين 2.65 تا 2.75 گرم بر سانتي متر مکعب است. مقاومت فشاري آن معمولا بالاي 200 مگا پاسکال است. و ويسکوزيته ي آن نزديک سطح زمين3-6 • 1019 Pa•s. است. The word granite comes from the Latin granum, a grain, in reference to the coarse-grained structure of such a crystalline rock. لغت گرانيت از واژه ي لاتين گرانوم, يعني يک دانه, در اشاره به سنگ متبلور شده با ساختار درشت دانه. Granitoid is a general, descriptive field term for light-colored, coarse-grained igneous rocks. Petrographic examination is required for identification of specific types of granitoids.[4] گرانيتوئيد لغتي عمومي براي توصيف سنگي به رنگ روشن و درشت دانه ي آذرين به کار مي رود. آزمايشات سنگ شناسي براي تعريف خاص نوع گرانيتوئيد مورد نياز است. QAPF, stands for "Quartz, Alkali feldspar, Plagioclase, Feldspathoid (Foid)".

QAPF diagrams were created by the International Union of Geological Sciences (IUGS): Subcommission on the Systematics of Igneous Rocks. The diagrams are accepted by geologists worldwide as a classification of igneous, especially plutonic rocks.

Igneous rocks by composition

Type	Ultramafic < 45% SiO2 Mafic 45-52% SiO2 Intermediate 52–63% SiO2 Intermediate-Felsic 63–69% SiO2 Felsic >69 % SiO2

Volcanic rocks: Subvolcanic rocks: Plutonic rocks: Komatiite, Picrite basalt Kimberlite, Lamproite Peridotite Basalt Diabase (Dolerite) Gabbro Andesite

Diorite Dacite

Granodiorite	Rhyolite Aplite—Pegmatite Granite

Granite is classified according to the QAPF diagram for coarse grained plutonic rocks and is named according to the percentage of quartz, alkali feldspar (orthoclase, sanidine, or microcline) and plagioclase feldspar on the A-Q-P half of the diagram گرانيت بر اساس دياگرام 	QAPF براي سنگ هاي آذرين درشت بلور طبقه بندي شده است. و نامش بر اساس درصد کوارتز و آلکالي فلدسپات و فلدسپات پلاژيوکلاز در نيمه ي دياگرام AQP قرار دارد.

True granite according to modern petrologic convention contains both plagioclase and alkali feldspars گرانيت اصلي بر اساس کنوانسيون سنگ شناسي جديد شامل هم فلدسپات هاي پلازيوکلاز و هم فلدسپات هاي آلکالي مي باشد. When a granitoid is devoid or nearly devoid of plagioclase, the rock is referred to as alkali granite زماني که يک گرانيتوئيد عاري و يا تقريبا عاري از پلازيوکلاز مي شود، سنگ به عنوان آلکالي گرانيت شناخته مي شود. When a granitoid contains less than 10% orthoclase, it is called tonalite; pyroxene and amphibole are common in tonalite وقتي که گرانيتوئيدي کمتر از 10 درصد شامل ارتوکلاز باشد به آن تانوليت گفته مي شود. پيروکسن و آمفيبول در تانوليت رايج هستند. A granite containing both muscovite and biotite micas is called a binary or two-mica granite گرانيتي که شامل هم موسکوويت و هم ميکا ي بيوتيت باشد به بينري يا دو ميکا گرانيت ناميده مي شود. Two-mica granites are typically high in potassium and low in plagioclase, and are usually S-type granites or A-type granites. تو ميکا گرانيت عموما داراي پتاسيم بالا و سطح پاييني از پلاژيوکلاز ها هستند. و عموما گرانيت نوع اي يا گرانيت نوع اس هستند. The volcanic equivalent of plutonic granite is rhyolite. معادل بيروني گرانيت, ريوليت مي باشد. Granite has poor primary permeability but strong secondary permeability. گرانيت داراي نفوذپذيري اوليه ي ضعيف است اما نفوذ پذيري ثانويه ي آن زياد مي باشد. A worldwide average of the chemical composition of granite, by weight percent:[5] متوسط وضعيت شيميايي گرانيت در سرتاسر جهان بر حسب درصد وزني به شرح ذيل است: •	SiO2 — 72.04% (silica) •	Al2O3 — 14.42% (alumina) •	K2O — 4.12% •	Na2O — 3.69% •	CaO — 1.82% •	FeO — 1.68% •	Fe2O3 — 1.22% •	MgO — 0.71% •	TiO2 — 0.30% •	P2O5 — 0.12% •	MnO — 0.05% Based on 2485 analyses Occurrence پيدايش Granite is currently known only on Earth گرانيت در حال حاضر فقط بر روي زمين شناخته شده است. where it forms a major part of continental crust. که در زمين به صورت بخش اعظمي از پوسته ي قاره اي مي باشد. Granite often occurs as relatively small, less than 100 km² stock masses (stocks) and in batholiths that are often associated with orogenic mountain ranges گرانيت غالبا در مقادير نسبتا کوچک رخ مي دهد, کمتر از 100 کيلومتر مربع يعني در استوک هاو در باتوليت هايي که اغلب همراه با فعاليت هاي کوهزايي هستند نيز ديده مي شود. Small dikes of granitic composition called aplites are often associated with the margins of granitic intrusions دايک هاي کوچک که در وضعيت گرانيتي قرار دارند به آپليت ناميده مي شوند. آپليتها غالبا همراه با حاشيه نفوذي گرانيت هستند. In some locations, very coarse-grained pegmatite masses occur with granite. در برخي شرايط, دانه هاي بسيار درشت توده هاي پگماتيت همراه با گرانيت رخ مي دهد. Granite has been intruded into the crust of the Earth during all geologic periods, although much of it is of Precambrian age گرانيت دز همه ي دوره هاي زمين شناسي به پوسته ي زمين نفوذ کرده است, اگرچه بيشتر گرانيتي که به سطح زمين نفوذ کرده است از دوران پرکامبرين بوده است. Granitic rock is widely distributed throughout the continental crust and is the most abundant basement rock that underlies the relatively thin sedimentary veneer of the continents. سنگ گرانيتيک به طور وسيع در سرتاسر پوسته ي زمين گسترده شده است و فراوان ترين زيربناي سنگي است که تحت لايه ي نازکي از رسوبات قرار گرفته است. منشا Granite is an igneous rock and is formed from magma. گرانيت يک سنگ آذرين است و از ماگما تشکيل شده است. Granitic magma has many potential origins but it must intrude other rocks. ماگماي گرانيتي پتانسيل بالايي براي تبديل شدن به ديگر سنگ ها دارد اما بايد بر تبديل شدن به ديگر سنگ ها مقابله کند. Most granite intrusions are emplaced at depth within the crust, usually greater than 1.5 kilometers and up to 50 km depth within thick continental crust. بيشتر گرانيت هاي نفوذي در اعماق زيادي از پوسته قرار دارند, معمولا بيش از 1.5 کيلومتر از سطح زمين و حد اکثر 50 کيلومتر در عمق زمين با پوسته ي قاره اي ضخيم. The origin of granite is contentious and has led to varied schemes of classification. منشا گرانيت چندان آشکار نيست و اين علتي بر دسته بندي گسترده ي طرح هاي گرانيت شده است. Classification schemes are regional and include French, British, and American systems طرح طبقه بندي بر اساس سيسمتم هاي آمريکايي و فرانسوي و بريتيش است. Granitoids are a ubiquitous component of the crust. سنگ هاي گرانيتوئيد در سرتاسر پوسته موجودند. They have crystallized from magmas that have compositions at or near a eutectic point (or a temperature minimum on a cotectic curve). آنها از ماگما هايي که در مو قعيت نقطه ي اوتکتيک اند کريستال شده اند.( يا در حد اقل دماي منحني اوتکتيک). Magmas will evolve to the eutectic because of igneous differentiation, or because they represent low degrees of partial melting ماگماها به نقطه ي اوتکتيک مي رسند به خاطر تفکيک ماده ي مذاب, يا به علت وجود ذوب بخشي در دماهاي پايين. Fractional crystallisation serves to reduce a melt in iron, magnesium, titanium, calcium and sodium, and enrich the melt in potassium and silicon - alkali feldspar (rich in potassium) and quartz (SiO2), are two of the defining constituents of granite. کريستال شدن به صورت جزئي باعث کاهش ماده ي مذاب داراي آهن, منيزيم, تيتانيوم, کلسيم, و سديم, و باعث غني تر شدن ماده ي مذاب در پتاسيم و سيليکون - آلکالي فلدسپات(غني از پتاسيم است) و کوارتز(SiO2), دوتا از ترکيبات گرانيت بر اساس تعريفش مي باشند. This process operates regardless of the origin of the parental magma to the granite, and regardless of its chemistry. However, the composition and origin of the magma which differentiates into granite, leaves certain geochemical and mineral evidence as to what the granite's parental rock was. اين پروسه باعث صرف نظر شدن از منشا ترکيب اصلي ماگما براي تبديل شدن به گرانيت است و هم چنين باعث صرف نظر شدن از منشا شميايي ماگما مي شود. به هر حال موقعيت منشا ماگما باعث تفاوت در گرانيت ها مي شود و همچنين باعث تفاوت هاي معين ژئوشيميايي و کاني شناسي و ثابت مي کند که کدام گرانيت از چه ماگمايي بوده. The final mineralogy, texture and chemical composition of a granite is often distinctive as to its origin. For instance, a granite which is formed from melted sediments may have more alkali feldspar, whereas a granite derived from melted basalt may be richer in plagioclase feldspar. در نهايت وضعيت کاني شناسي, بافت و موقعيت شيميايي گرانيت اغلب منشا آن را مشخص مي کند. براي نمونه, يک گرانيت که از رسوبات مذاب تشکيل شده است, ممکن است آلکالي فلدسپات بيشتري داشته باشد, در حالي که گرانيتي که از بازالت مشتق شده باشد ممکن است از فلدسپات پلاژيوکلاز غني تر باشد. It is on this basis that the modern "alphabet" classification schemes are based. Granite has a slow cooling process which forms larger crystals. اين موضع بر اين قرار است که طرح دسته بندي جديد بر اساس الفبايي است. گرانيت فرايند سرد شدن آهسته اي دارد که باعث تشکيل کريستال هاي بزرگتري مي شود. Chappell & White classification system The letter-based Chappell & White classification system was proposed initially to divide granites into I-type granite (or igneous protolith) granite and S-type or sedimentary protolith granite.[6] Both of these types of granite are formed by melting of high grade metamorphic rocks, either other granite or intrusive mafic rocks, or buried sediment, respectively. چاپل و طبقه بندي سيستماتيک سفيد اين سيستم در ابتدا براي تقسيم گرانيت ها به نوع I ( يا آذرين پروتوليث) و نوع S يا رسوبات پروتوليث گرانيت. هر دونوع گرانيت از ماده ي مذاب با درجه ي حرارت بالاي سنگ هاي دگرگوني تشکيل شده اند هر دو نوع گرانيت يا از سنگ هاي نفوذي مافيک, يا رسوبات حمل شده, به ترتيب به وجود آمده اند. M-type or mantle derived granite was proposed later, to cover those granites which were clearly sourced from crystallized mafic magmas, generally sourced from the mantle. These are rare, because it is difficult to turn basalt into granite via fractional crystallisation. نوع M يا گرانيت مشتق شده از گوشته بعدا پيشنهاد شد, براي پوشاندن آن گونه از گرانيت هايي که کاملا از کريستال شدن ماگماي مافيک بوجود آمده بود. عموما از گوشته سرچشمه گرفته اند. اين نوع بسيار کمياب اند به خاطر اينکه تبديل بازالت به گرانيت از طريق تبلور بخشي مشکل است. A-type or anorogenic granites are formed above volcanic "hot spot" activity and have peculiar mineralogy and geochemistry. These granites are formed by melting of the lower crust under conditions that are usually extremely dry. The rhyolites of the Yellowstone caldera are examples of volcanic equivalents of A-type granite گرانيت نوع A يا گرانيت آنوروجنيک در نقاط با حرارت بالا رخ مي دهند و ترکيبات کاني شناسي و ژئوشيميايي مخصوص و ويژه ي خود را دارند. اين نوع از گرانيت ها از ذوب پايين پوسته تحت شرايط بي آب معمولا تشکيل مي شوند. ريوليت هاي Yellowstone caldera مثالهايي از مشابه هاي گرانيت نوع A مي باشند.

Granitization An old, and largely discounted theory, granitization states that granite is formed in place by extreme metasomatism by fluids bringing in elements e.g. potassium and removing others e.g. calcium to transform the metamorphic rock into a granite. گرانيتي شدن يک تئوري بزرک و قديمي مي گويد گرانيتي شدن در محل هايي که متاسوماتیسم شدیدا در حال وقوع است رخ می دهد به عنوان مثال   با انتقال عناصری از قبیل پتاسیم و حذف عناصر دیگری همچون کلسیم توسط محلول ها, سنگ دگرگونی به سنگ گرانیت تبدیل می شود. The production of granite by metamorphic heat is difficult, but is observed to occur in certain amphibolite and granulite terrains. In-situ granitisation or melting by metamorphism is difficult to recognise except where leucosome and melanosome textures are present in migmatites. تولید گرانیت در دمای سنگ های دگرگونی مشکل است, اما مشاهده شده که در شرایط خاصی برای آمفیبول و گرانولیت چنین اتفاقی می افتد. در این موقعیت گرانیتی شدن یا ذوب دگرگونی ها مشکل است به جز در جایی که در میگماتیت ها بافت leucosome and melanosome باشد. Once a metamorphic rock is melted it is no longer a metamorphic rock and is a magma, so these rocks are seen as a transitional between the two, but are not technically granite as they do not actually intrude into other rocks. هنگامی که یک سنگ دگرگونی ذوب می شود دیگر سنگ دگرگونی نیست بلکه یک ماگما است, بنابر این سنگی که دیده می شود چنزی بین این دو است, اما از لحاظ فنی گرانیت نیست به خاطر اینکه عملا در سنگ های دیگر نفوذ نکرده است. In all cases, melting of solid rock requires high temperature, and also water or other volatiles which act as a catalyst by lowering the solidus temperature of the rock. در همه موارد, ذوب سنگ جامد به دمای بالایی نیاز دارد, و همچنین به آب یا مواد تبخیر شدنی که با کاهش دمای سلیدوس سنگ ها به عنوان کاتالیزور عمل می کنند. Ascent and emplacement حرکت به سمت بالا و جاگیری the ascent and emplacement of large volumes of granite within the upper continental crust is a source of much debate amongst geologists. There is a lack of field evidence for any proposed mechanisms, so hypotheses are predominantly based upon experimental data. حرکت به سمت بالا و جاگیری حجم زیادی از گرانیت همراه پوسته ی قاره ای بالایی منبع بیشتر مباحثات بین زمین شناسان است. در این مورد فقدان مدرکی برای هر مکانیسم پیشنهادی حاکم است. بنابراین نظریه ها عمدتا بر شواهد تجربی استوار اند. There are two major hypotheses for the ascent of magma through the crust: •	Stokes Diapir •	Fracture Propagation در این جا دو نظریه برای حرکت به سمت بالای ماگما در پوسته مطرح است: 1-	سنگهای دیاپیر 2-	انتشار شکستگی Of these two mechanisms, Stokes diapir was favoured for many years in the absence of a reasonable alternative. The basic idea is that magma will rise through the crust as a single mass through buoyancy.

از این دو مکانیزم, نظریه ی دیا÷یر برای سال های به علت فقدان نظریه ی قابل قبول دیگر مورد ÷ذیرش بود. ÷ایه ی این نظریه این است که ماگما از بین پوسته بالا می آید به خاطر جرمش فقط از طریق رانش. As it rises it heats the wall rocks, causing them to behave as a power-law fluid and thus flow around the pluton allowing it to pass rapidly and without major heat loss. همانطور که بالا می آید سنگ های دیواره اش را گرما می دهد, و باعث می شود که آنها